Opinions

Indrukwekkend en af en toe schokkend. Kelly-Qian van Binsbergen met haar af en toe erg persoonlijke document over hoe het is om geadopteerd te zijn uit een ver land, vol zelfspot gaat ze daarbij niets uit de weg. De af en toe wat fragmentarische stijl lag me in het begin niet erg goed, maar na een tijdje blijkt dat wel precies de juiste keuze te zijn. Bijvoorbeeld de relatie van Kelly-Qian met haar vader komt er daardoor goed uit - vertederend om zoveel vanzelfsprekende liefde te zien, ondanks wat je over de vier delen allemaal te weten komt.

Tegelijkertijd ook wel echt schokkend hoe de instanties en de overheid steek na steek laten vallen, en dat zou nog niet zo erg zijn als er tenminste van geleerd werd. Maar ook dat moet je wel met een vergrootglas zoeken. Het fenomeen van de kinderwens blijft voor mij een van de grootste raadsels van de moderne samenleving, en onlosmakelijk daaraan verbonden is hoe diezelfde samenleving daar in officiele verschijning zo makkelijk voor in de houding springt. Wellicht heeft dat iets met het geloof te maken, wellicht is het het 'white saviour'-syndroom. Hoe dan ook, maar weer eens een signaal dat we daar toch echt eens overheen moeten zien te raken.

Seizoen 1 was best leuk - veel humor, veel zelfreflectie. Maar dat is in dit tweede seizoen helemaal weg, we krijgen nu de échte Clarkson te zien en dat blijkt een vervelend en kinderachtig mannetje dat elke keer weer hetzelfde mantra afloopt. Constant is het van huilie-huilie, ze zijn niet eerlijk. Maar hij vergeet wel dat al die regels waar hij tegen ageert er gekomen zijn voor mensen zoals hij. Hij vergeet wel dat hijzelf luidkeels vóór Brexit was, en daarmee nu geen recht heeft om erover te klagen. Hij vergeet wel dat als de bevolking van het dorp tegen hem is dat vooral komt omdat hij het er zelf naar gemaakt heeft. Maar wat ik al noemde, de zelfreflectie is weg, en wat daar dan voor terugkomt is een aangepaste versie van Jerusalem om het evangelie van JC muzikaal te omlijsten - en ja, het lijkt er daadwerkelijk op dat hij zichzelf ziet als de wedergekomen zoon van Godzelf. Zo ongeveer het enige moment in de hele serie dat nog een beetje wat goedmaakt komt helemaal aan het einde als er over Pepper besloten wordt. Maar daarop is het wel erg lang wachten.

De grootste kleuter van het VK is weer terug op de boerderij.

Het begint meteen weer als vanouds - klagen en klagen over dat het zo moeilijk is met de klimaatverandering, waarbij Clarkson fijntjes vergeet dat hijzelf verantwoordelijk is voor een uitstoot van ettelijke gigatonnen. Gezeur over de vergunningen voor zijn winkeltje, waarbij hij vergeet dat hij dat zelf middenin een een AOB neergeplempt heeft, en ja, daar zijn regels voor, en die zijn er omdat er teveel mensen zoals Clarkson zich als een kleuter gedragen. Onbegrijpelijk wel dat hij toch toestemming krijgt om door te gaan met zijn winkeltje. Je zal er maar wonen, met de hordes punters die er elke dag in de rij staan.

Veel van de onderdelen van wat we te zien krijgen komt deze keer op me over alsof er serieus gescript is - en wellicht zelfs meerdere takes voor een scene gedraaid zijn. Het moment dat Kaleb zijn hoofd stoot bijvoorbeeld, het komt absoluut niet natuurlijk op me over. Nog veel duidelijker is dat met het thema van dit jaar - aan de ene kant een gezocht excuus om Clarkson met zinloos grote powertools te laten spelen, aan de andere kant komt daar ook het leukste van het hele seizoen mee langs: de varkens en de geiten.

Ergens daar tussendoor het verhaal van Andy Cato - zo ongeveer het enige wat Clarkson verzint dat dan wel zinvol is, behalve de varkens dan. Dat er iets van een toekomst voor de landbouw lijkt te zijn zonder heel veel diesel, chemie en gif, en dat er iets is waar Clarkson niet over klaagt en zeurt. Als contrast voor de preken in het laatste deel, met zijn gejammer over het verdwijnen van subsidies - terwijl dat precies de politiek is die hijzelf al jaar in jaar uit bij elke gelegenheid overal tussendoor blaat. Nogal navrant als je bedenkt dat hij zijn volledige carriere aan publieke middelen te danken heeft.

Maar ook aan het einde komt er dan - ondanks dat het overduidelijk gescript is - een toch spontaan overkomend moment als uitsmijter. Pepper is niet naar de slager gebracht zoals in de eerste aflevering gesuggereerd wordt maar leeft nog, en zelfs wel op het voorerf van de boerderij waar ze vandaan kwam. En ze heeft een kalfje.

Al met al is het echt wel wat minder triest en slecht dan het tweede seizoen, maar de persoonlijkheid van Clarkson en zijn eeuwige gejank zit nog steeds dwars. Het niveau van het eerste seizoen wordt lang niet gehaald.

Het vierde seizoen.

Weinig verrassingen, behalve dat Kaleb afwezig is, want die is op een soort theatertour. Ja, daar is ook een opname van, en wat een overweldigend onsympathieke indruk zet hij daarmee. Als Clarkson al iets gedaan heeft om de boer sympathieker te maken, dan doet Kaleb Cooper daar het tienvoudige aan af.

En dan komt het hele seizoen nog. Het is van begin tot eind weer hetzelfde liedje - klagen over de overheid, waarbij Clarkson voor het gemak maar even vergeet dat hij elke cent die hij ooit verdiend heeft aan diezelfde overheid te danken heeft. Klagen over regeltjes, en daarbij vergeten dat die regeltjes er alleen maar zijn omdat hij en mensen zoals hij zich als kleuters gedragen.

Natuurlijk houdt dat hem niet tegen om zijn initialen te vertalen hoe hij zichzelf ziet - onze lieve heer teruggekeerd op aarde. Maar waar de eerdere seizoenen tot dusver nog een ietwat verzachtend moment hadden, ontbreekt dat in dit seizoen volledig. Het gaat er nu gewoon heel simpel om dat Clarkson winst wil maken. Voor de boeren die met hem samenwerken, of is het toch stiekem over hun rug - het staat open, maar zoals dit soort dingen gaat, blijft de dollar toch hangen aan de grootste strijkstok. De oplettende kijker ziet zelf in Clarkson's eigen narratief al dat zijn bedrijfsmodel niet in het belang van de boer is. Laat me raden hoe dit afloopt.

Even om het samen te vatten. Clarkson heeft zijn volledige naamsbekendheid en populariteit te danken aan een tv-programma waarvoor met belastinggeld betaald is. Al die mensen die in de rij staan voor zijn vreettent staan daar alleen omdat hij op de tv geweest is. Kennelijk heeft niemand daarvan in de gaten hoe hypocriet het is dat Clarkson de hele tijd loopt te zeiken over de samenleving waaraan hij zijn bestaan te danken heeft. Kennelijk heeft niemand daarvan in de gaten hoe hypocriet het is dat Clarkson nòg een keer met zijn handje klaarstaat als ze langs komen om te eten of te drinken. Sorry, maar Clarkson is allang betaald, en drie keer dubbel. Sorry, de boeren zijn allang betaald, en tien keer dubbel. Bedrog voor beginners, kapitalisme voor amateurs.

Een indrukwekkende documentaire.

Alles wordt netjes op een rijtje gezet, geduid, en met ruim aandacht voor alle denkbare details teruggeleid tot de oorsprong. Waaruit vanzelfsprekend blijkt dat er niets maar dan ook niets klopt van alle aantijgingen, alle complotten, alle theorietjes, en dat het zoals altijd met dit soort waanzin gewoon gaat om een combinatie van opzettelijk en per ongeluk verkeerd begrepen zaken. Toch, het is allemaal zorgvuldig uitgewerkt, en ook voor mij na jarenlange ervaring met dit fenomeen door de geestesziekte van mijn oude moeder nog steeds nieuwe inzichten.

Maar begrijp me goed, het is geen vrijblijvend of ontspannen kijken. Het zijn vier delen van een minuut of veertig waarin een normaal mens zijn tenen pijnlijk gekromd heeft en van de ene verbijstering in de andere valt. En die verbijstering wordt niet ingelost, want waarom precies de drie hoofdaanstichters van deze nieuwste oprisping precies hun kwalijke spel spelen komt niet boven; simpelweg het hebben van een psychische aandoening is daar nauwelijks een excuus voor - en evenmin wordt duidelijk wat de meelopers in deze trieste nonsens bezielt.

Waar vervolgens mijn broek echt van afzakt is de uitsmijter van het laatste deel. Nee, we moeten toch vooral de aanhangers en meelopers niet als 'wappies' in de hoek zetten, we moeten toch vooral in gesprek blijven. Nou daar denk ik dus echt heel anders over, mijn ervaring is dat er met de aanhangers, meelopers en de aanstichters zelf geen zinnig woord te praten valt. Van hun kant is een gesprek geen dialoog, maar een mogelijkheid tot zieltjes winnen. Ook in dat opzicht is de vergelijking met het extreme geloof snel gemaakt.

Wat dan wel? Ik weet het ook niet, maar dit soort mensen vrij in de samenleving rond te laten lopen is gewoon vragen om problemen. Gedwongen opname is echt zo'n raar idee nog niet.

Ja, wel aardig. Doe nog maar een.

De production values zijn op zich niet al te slecht, de acteurs kunnen er nog redelijk mee door voor wat de serie van ze vraagt. De makke is vanzelf het verhaal, maar wat wil je ook. Jammer, want met een beetje meer fantasie had er zo veel meer uit kunnen komen. Zelfs met deze cast en crew. Maar het ambitieniveau ligt van idee tot script tot uitwerking niet hoger dan goedkoop en gemakzuchtig kijkvoer, en dat slaat na het redelijke eerste deel genadeloos toe - maar dan volgen er dus nog vijf.

De nieuwe kleren van de keizer.

Als het niet waar gebeurd was zouden we het allemaal te ongeloofwaardig voor woorden gevonden hebben. Maar in de werkelijkheid gebeuren dit soort dingen vaker - heel veel vaker. Ik heb op mijn werk al twee voorbeelden, in een geval een prestigeproject wat niet kon mislukken - maar waarvan iedereen heel goed wist dat het nooit kon slagen. En een ander voorbeeld, een hele afdeling die intern bekend stond als 'de liegfabriek'. Zowat honderd mensen die daar aan meegewerkt hebben, elke dag naar hun werk gingen in het volle besef dat wat ze gingen doen volstrekt zinloos en moreel-ethisch verwerpelijk was. Honderden miljoenen over de balk. Het duidelijkste vege teken waaraan je dit soort bedrijfscultuur herkent? Van die mooie slogans en citaten aan de wand.

De serie is prima, onderhoudend en spannend ondanks dat je allang weet hoe het afloopt - als je het nieuws tenminste een heel klein beetje gevolgd hebt, maar zelfs als je dat niet hebt voel je aan je klompen dat het niet goed kan gaan. Seyfried zet een prima Holmes neer, hoewel de jongere Holmes beter overtuigt dan die met coltrui. Staat haar ook niet echt, misschien dat dat ook een rol speelt. Samen met Andrews maakt ze voor een eng stelletje - eng maar wel herkenbaar, want ook daar heb ik voorbeelden genoeg van gezien in 'het echt'. Ook daarmee al, het is toch volstrekt ongeloofwaardig dat niemand in de gaten gehad zou hebben dat ze een stelletje waren. Mensen zien dat soort dingen echt wel.

Verder is het enerzijds een parade van tenenkrommende engnekken - Larry Ellison ftw! - en trainspotten van bekende acteurs. Stuart heeft echt de mooiste rol daarvan vind ik, beter dan Kurtwood Smith hoewel die ook veel punten krijgt. Misschien ook wel omdat hij een van de zeldzame ietwat sympathieke rollen speelt - Stuart bedoel ik, hoewel het ook gewoon een leuke verrassing is om hem langs te zien komen.

Voor het geheel slaagt de serie er maar matig in om de absurditeit van het verraad, de waanzin, de afstand van het sprookje tot de werkelijkheid over te brengen en dan vooral in de rol van alle gewone medewerkers. Die moeten dat toch geweten hebben, misschien niet allemaal maar zeker meer dan de helft. En dat is nou juist het interessante, het schrijnende aan het verhaal, dat iedereen wist dat de keizer in zijn nakie over straat liep maar niemand er iets van durfde te zeggen uit angst om de kip met de gouden eieren kwijt te raken - en hoe je jezelf dan in de spiegel ziet, 's avonds laat of 's ochtends vroeg.

Toch gebeurt dit soort dingen heel regelmatig. Het is ook precies hetzelfde als wat zich nu op nog duizend maal grotere schaal afspeelt in de VS. Daar snap ik dat ook niet van, hoe mensen dat kunnen laten gebeuren. En ook in dat voorbeeld weet iedereen er van, is iedereen er bij, en wordt er niet ingegrepen.

Dat er in de landbouw van alles mis zit is zo langzamerhand wel iedereen duidelijk, en de beelden in deze documentaire doen daar nog een stevige schep bovenop. Sowieso is het idee dat de gemiddelde maaltijd meer kilometers gereisd heeft dan veel mensen in hun leven zullen doen al te absurd voor woorden.

Toch vond ik de documentaire als geheel erg teleurstellend. De focus op het buitenland maakt er een ver-van-mijn-bed show van, terwijl we ook weten dat vooral Nederland voorop loopt met hoe doorgedraaid de landbouw is. Maar ook de hele stijl en presentatie wasemt een enorm sterke Hilversumse spruitjeslucht uit, allemaal erg braaf in de tradities en strak in de leer. De tussendoor gehanneste beelden van Van Lohuizen doen het voor mij ook niet - gemakzuchtig in zijn gewone stijltje. Mooi hoor, doe nog maar eens.

Een van de beste (mini-)series ooit - een boeiend verhaal tussen Schotland (want ja Kelly Macdonald), London en Japan, met Yakuza in perfect afkledende kostuums en blauwzwarte color grading tegenover zweterige politiemensen. En geniaal hoe daar ook op meerdere vlakken toch de menselijke maat in gevonden wordt, en dat dat ook nog eens in alle opzichten gewoon geloofwaardig blijft. En dat zit hem in talloze subtiele details die gewoon allemaal kloppen - zoals Rodney die Taki's oren dichthoudt als haar oom aan het schreeuwen is. Ik geef maar een voorbeeld, want er zijn talloze van dit soort details en wellicht moet je alle afleveringen minstens tien keer zien om daar iets van te snappen. En juist daardoor is deze serie zo goed.

Mwah.

Het idee is op zich nog wel aardig, maar je moet vooral niet op de details gaan letten want dan klopt er gewoon veel te weinig van. Maar evengoed wordt de spanning wel leuk opgebouwd, al zijn niet alle afleveringen even sterk. Naar het einde toe was de stroom aan goede ideeen overduidelijk wel op, en seizoen 2 trekt op niks - daar ben ik na de 1e aflevering maar afgehaakt.

De karakters van Etienne en Kurtulus zijn leuk en groeien over het seizoen, en Bijvoet slaagt er daarbij in om een draai te maken van bloedirritant via zielig naar gerespecteerde useful idiot, of zoiets. Daar ligt het allemaal niet aan, de cameravoering is ook best behoorlijk. Het is gewoon echt jammer van het script wat teveel zoekt.

Bruikbaar voor een lui avondje hangen op de bank, verder weinig aan de hand.

Wat een superfijne serie is dit. Wel een die haar geheimen goed bewaart, net zoals je van een Irma Vep achtige figuur zou verwachten - een tikje mysterieus, en meer dan een beetje geheimzinnig.

Waar ik normaal niet zo gauw gecharmeerd ben van het idee van een film in een film - toch al gauw veel te navelstaarderig - ontkomt Assayas daar op een enorm elegante manier aan door zowel zijn eigen film uit 1996 op de hak te nemen als een ode te brengen aan het origineel Les Vampires uit 1915. Die drie delen samen vormen toch een heel fraai stukje filmgeschiedenis. Erg leuk, en nog leerzaam ook.

Net als in de film is de soundtrack erg prettig - wel heel anders, maar even verrassend wellicht, en in tegenstelling tot wat tegenwoordig vaak misgaat altijd ondersteunend aan het geheel, nooit de overhand. Vikander is leuk, een van haar betere rollen wat mij betreft. En ook een leuke ondersteunende cast, en het geheel in alle mogelijke talen door elkaar. Erg fijn gedaan, en ook erg geschikt om meer dan een keer te kijken - er komen steeds meer details naar boven.

Sheridan doet maar weer eens een serie.

Met het budget zit het kennelijk wel goed, want de production values zijn top notch, en de cast is vrijwel perfect. Voorop vanzelf Billy Bob met hulp van een heleboel eye candy in de vorm van Larter, Randolph, Chávez en Wallace. Ohja, en Demi ook nog, al kan ik dat niet meer dan een half rolletje vinden met haar vijf minuten screen time.

Zoals je verwachten zou druipt de redneck mentaliteit van het scherm - van dik hout zaagt men een bos voor de deur, zeg maar. Subtiel is het allemaal echt niet, en met de nodige onwaarheden die we gewend zijn van de olieindustrie wordt dat nog maar eens ad nauseam bevestigd. Aan de andere kant, Sheridan verraste me ook met zijn finale van Yellowstone, en de nonsens die er verteld wordt is, hoe apert ook, wel altijd in character - al ben ik bang dat de doelgroep dat soort subtiliteiten nooit zal begrijpen.

Maar ook afgezien van dat soort afwegingen is het al met al geen goede serie, vind ik. Het begint nog wel leuk, met een zekere eigenheid en verrassing, maar zo rond aflevering 4 lijkt het een beetje op en daalt er een soort sleur neer. En dat komt niet meer goed, en de te ver overdreven seizoensfinale maakt het alleen maar erger.

Ik had even tijd nodig, een aflevering of twee voordat ik echt gepakt werd door het verhaal. Maar dan is het ook echt spannend. Misschien een plottwistje te veel als ik er aan terugdenk - niet de laatste of zo, gewoon het aantal konijnen dat uit de hoed komt had net ietsje minder gemogen van mij. Maar daar staat dan weer tegen over dat er wel erg fijn gespeeld wordt. Vooral door Seyfried, en dat verwacht je natuurlijk ook, maar toch. En de rest van de cast komt heel goed mee.

Speciale vermelding voor de priester, hij heeft geloof ik maar twee scenes maar doet dat allebei de keren zo goed dat ik mezelf hoorde denken 'als ik zo'n priester kende, dan zou ik spontaan katholiek worden'. Dat is nogal wat, als je verstokt atheist bent.

I want him to see I’m not scared of him anymore.

Dat komt dan langs in de 9e aflevering, en wellicht is het een breekpunt - het soort breekpunt waarop je zou verwachten dat ieder normaal mens bij zijn positieven komt. Toch blijkt dat niet zo te zijn, want in de VS is het nog steeds een ding dat abortus verboden is, maar de hulp aan moeders zonder inkomen kan je met een zoet lantaarntje zoeken. Wat een absurd land is het toch, en hoe absurd wordt ook onze wereld naarmate we ons steeds meer daarnaar richten - ongemerkt via de social media, geprogrammeerd via de algorithmes.

Qualley draagt de serie, en net als in het narratief is haar moeder MacDowell af en toe een zegen, af en toe een kwelling - ik zou haast zeggen vanzelfsprekend, want ze is me nooit in de verte sympathiek geworden in al haar rollen. Perfecte casting in dat opzicht. Even perfect als Qualley die af en toe duidelijk niet weet hoe het buskruit uitgevonden worden moet, maar daar uiteindelijk wel komt, met maar al te vaak een beetje hulp. Dan moet ik meteen denken aan al die mensen die net een tikkie minder slim zijn, en die niet tegen die hulpvaardige menschen aanlopen. De gewone mensen, zeg maar.

En tegelijkertijd hebben we hier dan zo’n opleving van het idee dat de mensen aan de onderkant van de samenleving alleen maar hun hand ophouden, want ‘werken loont niet’. Dat komt dan altijd wel wat over alsof degene die dat roept nooit de deur uit komt, de hele dag alleen voor netflix heeft en bijpasselijk wereldvreemd is - en kennelijk deze serie dan toch ook net weer niet gezien heeft. Net zoals het eeuwige geklaag over bureaucratie - die mensen doen gewoon hun werk, en om jou te helpen. Als de regels moeilijk zijn, dan is dat omdat er iemand heeft lopen zijken dat er misbruik gemaakt wordt - en dat is dus iemand zoals jij, zowel qua zijken als misbruik maken.

Neem liever een voorbeeld aan de brave hardwerkende Alex - en besef dat haar verhaal uitzonderlijk genoeg is om boeken over te schrijven en series van te maken, Maar hoeveel alleenstaande moeders hebben dat talent net niet, missen net die ene aansluiting, wonen in de verkeerde buurt. Deze serie vertelt een feelgood verhaaltje wat in het echt geen happy end kent voor de mensen waar het over gaat.

En ondertussen wordt de samenleving nog steeds rechtser. Leg het mij maar uit.

Slecht.

Het doel heiligt de middelen niet echt, vind ik. Ik ben mordicus tegen elke vorm van kerncentrales, en ik denk dat het overtuigende bewijs van mijn gelijk wordt geleverd door de lijst van plaatsnamen die we allemaal wel kennen. Harrisburg, Sellafield, Chernobyl, Fukushima. Nee, geloof ons, er kan niets misgaan. Alles dubbel uitgevoerd, volstrekt veilig.

Maar maak daar liever een behoorlijke documentaire over, in plaats van deze gemakzuchtige productie die qua production values precies hetzelfde is als tienduizenden fake news filmpjes. Dat doet alleen maar af aan de boodschap. De makers mogen van mij direct een berufsverbot krijgen - en het zou me eigenlijk nauwelijks verbazen als ze worden gesponsord door de tegenpartij.

Chiara Mastroianni.

Jammer dat we maar zo weinig van haar te zien krijgen. Goed beschouwd nauwelijks meer dan een cameo, maar wel een belangrijke in het narratief dat fijn langzaam uitgelegd wordt. Tot het laatste deel dan, want dat voelt in vergelijking wat afgeraffeld.

Clive Owen speelt wellicht zijn fijnste rol ooit, als Sam Spade, de onbenoemde koning van de film noir - cynisch geworden door het leven, maar nog steeds gekleed in zijn arbeidskleding, en ondanks zijn afkomst als Amerikaan welhaast de perfecte gentleman: 'someone who never gives offence unintentionally'. De locaties zijn mooi genoeg dat ik er de rest van mijn leven wel doorbrengen wil, de setting van het verhaal zit precies op het juiste snijvlak van onbekend en mysterieus.

Eigenlijk maar een klein puntje van kritiek: de casting van Cara Bossom ligt me niet. Hoe zeg je dat ook alweer - het ligt aan mij, niet aan haar. Maar verder een geniale cast met fraaie karakters, van de politieman met zijn maffe broer tot de kroegbazin, van de dokter tot de moeder-overste. En natuurlijk Chiara Mastroianni als de onovertrefbare Gabrielle, en wat een wereldwijf is dat.

Ik droom van een tweede seizoen, dat mag wel duidelijk zijn.

Aflevering 1 begint wat saai en met een nogal traag tempo - ik bleef alleen hangen voor de fijne cinematografie eigenlijk. Naar het einde toe begint er dan eindelijk wat te gebeuren, en over de afleveringen heen bouwt er zelfs wat mysterie en spanning op. Mooie production values, fijn plaatjeskijken op IJsland en in het evil endboss lair. Maar dan komt de ontknoping langzamerhand, en die stelt toch wat teleur. Sowieso is de cliffhanger aan het einde van aflevering 5 flauw en goedkoop, komt daar in deel 6 te weinig vervolg op om de opgebouwde spanning waar te maken, en deel 7 voelt aan alsof er vanwege de ratings alsnog maar even een afgeraffeld einde aan gehannest is - met in vergelijking met de rest ineens tenenkrommend slecht acteren en een paar technische missers van jewelste. Triest om aan het einde ineens zo'n enorme gap in mijn suspension of disbelief te voelen, het verpest eigenlijk het geheel. Jammer, want er waren toch best wat scherpe observaties die ook echt fijn reflecteren op de maatschappij en de stand van de techniek.

Het blijft wel een aardige serie - wat ik al zei, de production values zijn op een erg hoog niveau, de acteurs zijn behoorlijk goed tot erg goed, en de soundtrack inclusief muziekje bij de credits is heel fijn. Wel jammer dat de hoofdrol van Emma Corrin over de afleveringen heen steeds meer gaat lijken op een kloon van Kristen Stewart - ik las een review op imdb waar dat gedropt werd, en dat gaat niet meer weg als je het een keer in je hoofd hebt. Maar het grote probleem, de olifant in de serie is gewoon echt het schrijfwerk van de laatste twee afleveringen. Jammer, Marling en Batmanglij kunnen veel beter.

Het probleem van deze productie is dat het allemaal veel te veel is. Te veel konijnen uit de hoge hoed, te veel twists, te veel cliffhangers van de ene aflevering naar de andere. Vooral niet nadenken over plot holes, want dan kom je niet aan een eind.

De hoofdrol van Ava Baya is nog wel redelijk, maar daarbuiten vooral onder de maat - met vooral Adjani. Niet alleen dat die Patti Smith pruik haar niet staat, ze is gewoon volstrekt miscast.

Een super fijne serie die eigenlijk zo'n beetje alles goed doet. Nouja, het moment van Ray had iets subtieler kunnen worden ingeleid, maar aan de andere kant, dat is ook wel een beetje zoals dat soort dingen gaan. Denk ik. En wellicht ook dat in de laatste aflevering er wat wordt gehint op een vervolg, maarja, waar zou dat nog over moeten gaan.

De drie hoofdrollen zijn prima, waarbij vooral Labed in de eerste aflevering opvalt door haar fysiek op de tandjes lopende uiterlijk - iets wat nogal makkelijk associeert met topsport. En ook grappig hoe haar kapsel in de latere afleveringen toch net dat tikje Frans-heid toevoegt. Wat me doet herinneren aan een reclameposter die ik ooit in een Tsjechische kapperszaak zag hangen, zoiets van 'gun jezelf French Girl hair', tot hilariteit en verbazing van mijn toenmalige Franse vriendinnetje die niet geloofde dat zoiets echt bestond. Nou volgens mij wel dus, en dit is er een mooi voorbeeld van.

Fijne serie, met weer een fraaie rol van Frost - helaas geen herhaling van de wisselwerking met Pegg uit de Cornetto films, maar toch, Frost redt het in zijn eentje ook wel. En dan nog eens Malcolm McDowell in een rol die hem zichtbaar erg goed ligt. En Kelly Macdonald.

Zo jammer dat er geen vervolg komt. Ik snap niet zo goed waarom niet eigenlijk, alles klopt wel zo'n beetje.

Een leuke serie over een angstaanjagende toekomst.

Een paar jaar geleden stonden de kranten met regelmaat vol met verhalen over Russische hacks op van alles - en meestal was daar dan niet meer bewijs voor dan dat het gedurende kantooruren in Moskou gebeurd was. Hackers die zich aan kantoortijden houden, het moet niet gekker worden.

Niettemin geeft deze serie een degelijk en geloofwaardig beeld van hoe dat kan werken - want dat er door diverse landen, ook Nederland, zeker wordt geinvesteerd in digitale oorlogsvoering is wel pijnlijk duidelijk. Ik ben daar absoluut geen voorstander van, en de makers van de serie kennelijk ook niet, gezien hun heldere uitleg van hoe dat heel makkelijk verwordt tot een laagdrempelige instap in een echte oorlog.

Niet dat het narratief qua hack-content nou zo fraai klopt - met als hoogtepunt wel dat je bij GCHQ kennelijk iemand van de crypto afdeling nodig hebt om te ontdekken dat iets uuencoded is. Yeah right. Toch, de manier waarop Saara met haar tool belt bezig is is wel aardig gevonden, en in het verhaal werkt de hack content ook wel - en je moet er ook niet de hele uitleg bij willen geven als je de kijkers levend tot de laatste aflevering mee wilt nemen.

Khalique-Brown is een erg sterke keuze voor de hoofdrol, ze weet precies de balans te treffen tussen social inept hacker, onwennige stagiair en ambitieuze moslima. Geloofwaardig in alle opzichten. In de rest van de cast valt Pegg op met een bijrolletje als de baas van de afdeling, Mark Rylance als de ouwe zak waar niemand mee wil praten, en Ed Stoppard die de Oscar voor de grootste hufter van het jaar verdient.

Leuk ook dat er behoorlijk veel in alle juiste talen gesproken wordt. Dat voegt toch wat toe.

Tot mijn verbazing heb ik het tot het einde van het eerste seizoen gehaald.

Maar amai, wat is dit slecht. Ik had gehoopt dat het ergens in de verte iets met het park te maken zou hebben, maar dat is dus absoluut niet zo. In plaats daarvan gaat het over een verzameling extreem onsympathieke mensen op een boerderij, als een soort remake van Dallas maar dan minder geloofwaardig en zonder de charmante underdog die zich dan nog wel aan de wet wil houden. Wat we wel krijgen is een overdosis redneck mentaliteit om misselijk van te worden, een aantal moorden en (kuch) 'ongelukken' waar het plaatselijk crematorium voor een jaar mee overboekt is, wordt er met dieren omgegaan op een manier die in de middeleeuwen al niet meer door de beugel kon - tsja, je voelt wel waar ik heen wil. Geloofwaardigheid is een concept wat de makers volstrekt vreemd is. Maar we weten ondertussen allemaal dan weer wel dat er zeker in de VS bossen mensen zijn die dit soort gedrag als normaal gaan zien, die dit soort sprookjesvertelling over een groepje overentitled tokkies tot hun nieuwe ideaal gaan verheffen en zich daarnaar gaan gedragen. Een klein beetje educatieve content kon toch geen kwaad, iets van consequenties die aan daden verbonden zijn of zo.

En behalve dat vind ik het eerlijk gezegd ook niet zo fraai. Behalve Costner wordt er best slecht gespeeld, met uitschieters in bijvoorbeeld de flashbacks - met acteurs die niet in de verte lijken op de oudere versie. De personages zijn zonder enige uitzondering volstrekt ongeloofwaardig. De dialogen zijn af en toe gewoon bespottelijk slecht - geen normaal mens die dat soort onzinnige quotes uit zijn bek krijgt. Het verhaal slaat nergens op, maar laat wel een ernstig foute moraal zien - een moraal waarin het gewoon is om je gelijk te halen ten koste van een ander, waarin je met je vuisten spreekt als je er met je woorden niet uitkomt, waarin je alles aan elkaar liegt en bedriegt om maar onder de consequenties van je daden uit te komen, en waarin je iedereen die in de weg loopt domweg uit de weg ruimt. Wat we van het gebeuren op de boerderij te zien krijgen, tsja - ook daar kan je beter Dallas voor kijken, dat klopte een heel stuk beter. En tsjesus, serieus, brandmerken?

En wat ik nog het meeste mis is de half-geruststellende dooddoener in de aftiteling, dat er geen dieren op een misselijkmakende manier aan hun eindje geholpen zijn om dit stuk prut te filmen. Ook dat geeft toch wel te denken.

Misschien net ietsje beter dan serie 1, maar het blijft wel erg marginaal. Teveel redneck, te weinig geloofwaardigheid, en veel te weinig gebruik van de omgeving. Verder blijft mijn commentaar bij serie 1 wel zo'n beetje relevant, de karakters zijn te onsympatiek en te oppervlakkig. Wat me nog steeds verbaast is dat ik de serie uitgekeken heb.