Opinions

Het loopt wel lekker vlot allemaal en visueel ziet het er grotendeels prima uit. Echt leuk wordt de komedie nou ook weer niet, het gaat meer om de situaties die hier en daar wel een vage glimlach veroorzaken - ik kan er tenminste niet echt van schateren. Aislinn Derbez knap noemen gaat me ook net iets ver - maar ze heeft wel wat, en het draagt de film.

Elke willekeurige aflevering uit de originele serie steekt mijlenver boven dit misbaksel uit. Zelden heb ik zo'n stelletje strijkplanken zien acteren. Te triest voor woorden, en een smet op de verder toch niet onaardige lijstjes van Liam Neeson, Jessica Biel, en Patrick Wilson.

Het verhaal slaat werkelijk nergens op, en heeft niets gemeen met wat de serie tot een succes gemaakt heeft - en de laatste jaren in de herhaling een cultstatus bezorgt.

Hannibal zonder grijns is als BA zonder kettingen is als Face zonder smoeltje is als Murdock die op de verkeerde manier gek is. En dan het ergste: er spreekt nog geen seconde plezier uit deze film. Het lijkt er werkelijk op alsof niemand de moeite heeft genomen om ook maar een enkele aflevering uit de serie te kijken - of hebben ze er zo weinig van begrepen?

Links laten liggen, is mijn advies.

Leuk fris en zorgvuldig gemaakte SF-film over de mens en zijn evenbeeld. Ehh, ik bedoel de man en zijn robot, samen op een lange ruimtereis. Mooi en zonder al te veel concessies creatief uitgewerkt met mooie vormgeving en leuk bijpassende soundtrack. Met een miniem budget kan je best een goede film maken, dat blijkt maar weer eens.

En er zit ook best een slim gevonden en uitgewerkt verhaal onder, waar je ook nog eens wat diepgang in lezen kan. Jammer wel dat de gemiddelde kijker waarschijnlijk niet de moeite neemt om verder te kijken dan de borstjes van Stoya - waarvan vanzelf best veel te zien is, maarja, daar ging het nou juist net om. Wat me aan de andere kant wel wat irriteert is de wat vlakke en langdradige stem van de computer, en het eeuwige herhalen van de naam van de Ederlezi Corporation. Maar daar valt doorheen te kijken.

Verrassend grappig filmpje.

Best een aantal leuke ideeën, en - ahem, voor een nederlandse film - goed uitgewerkt ook, ondanks dat het allemaal natuurlijk wel erg cliche is. Komt voor een deel wel door de herkenbaarheid en de polderigheid van het geheel, en het blijft te verteren omdat het allemaal gelukkig niet al te serieus bedoeld is. Waarmee het niet beslist een 'goede' film wordt, maar wel aangenaam kijkvoer. Maar meer dan 1 zo'n film in de maand zou ook wel weer wat veel worden.

Leuk.

Qua sfeer en beeldvoering lijkt de film een beetje op Army of Thieves/Army of the Dead, al vervlakt dat wel wat eens Abigail haar werk doet. Wel een beetje erg cliche dat al meteen duidelijk is wie de final girl is - het hoort dan misschien wel bij het genre maar het blijft wat flauw. Van de suspense moet de film het duidelijk niet hebben, zelfs de korte plotomschrijving hier geeft het al weg. Gelukkig daarvoor in de plaats prettig veel gore en goed getimede actie die vaak tegen slapstick aan zit.

Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett zaten met hun eerdere films bij mij steeds onder de streep, met deze lukt het dan eindelijk wel eens, al is het dan met de hakken over de sloot.

Stuurloos ongericht drama.

Het zou nog een redelijke film geworden kunnen zijn als de dialogen scherp en interessant geweest waren. Maar nee. Net zo min de karakters, waar ze al diepgang krijgen zijn sympathiek of interessant niet de woorden waar ik aan denken moet. En als je het geheel opvat als een bespiegeling op de vriendschappen die we allemaal gedurende het leven maken, dan is het een bijster cynische.

Goed gespeeld wordt er dan weer wel, en het camerawerk is ook wel ok. Geen soundtrack to speak of, en ik merkte halverwege dat ik dat ook al miste.

Zoals dat wel vaker gaat bij films uit deze periode was de herinnering eigenlijk mooier dan de film zelf. En die herinnering was wel op meer punten wat gammel, ik dacht eigenlijk dat het Tom Cruise was die de hoofdrol speelde tegenover Demi Moore...

Maarja. Veel bijzonders is het achteraf eigenlijk niet, heel bijzonder geacteerd ook al niet. Leuk om de jonge Lowe en Moore even te zien, maar veel interessants hebben ze niet te brengen. Dat ik daar indertijd ietsje anders over dacht, ja, dat ligt waarschijnlijk inderdaad aan mij. Niettemin, het zijn misschien cliches die de film gretig opdist, maar aan de andere kant is het wel een verhaal dat je met ietsje abstractie op zo ongeveer elke relatie kan toepassen. En ja, het wordt wel redelijk charmant gebracht, al zijn de production values wel een beetje jaren-80.

Belushi is verreweg de leukste overigens, en de combinatie met Perkins is geniaal. Daar had wel net nog iets meer ruimte voor mogen zijn.

Mwah.

De combinatie romantiek en tijdreizen hebben we al eens vaker gezien, en wellicht ook beter. Ook hier rammelt het plot weer ietwat waar het op het tijdreisconcept aankomt - hoe kan het ook anders, maar de keuze om daar een mierzoet sentimenteel verhaal van te maken ligt me niet heel goed. En als je er een diepere laag in wilt zien, de wijze levensles die ons wordt opgedrongen is wat aan de fatalistische kant - we moeten maar accepteren dat sommige gebeurtenissen onvermijdelijk zijn, en dat maar accepteren. Tsja, daar ga ik niet voor naar de film, dat weet ik zo ook wel.

Qua acteren ook niet zo bijster sterk. Vooral veel herhaling van typetjes die we al eens eerder gezien hebben, Bill Nighy voorop als weer de zoveelste herhaling van zijn gewone stiff upper lip hark die liever geen emoties toont.

Waarmee ik niet wil zeggen dat het een slechte film is. Maar het komt ook zeker niet boven het niveau van kijkvoer uit.

De Tirpitz.

Met het weekje spelevaren van Bismarck nog vers in het hoofd was het voor zowel de Engelsen als de Duitsers duidelijk dat het menens was met de slagschepen - kansen zat op een snelle slag, maar ook enorme risico's op negatieve propaganda. Met Bismarck leek dat even de kant van de Duitsers uit te vallen met het tot zinken brengen van Hood, maar binnen een week lag het Duitse schip zelf op de bodem. Met Tirpitz kon geen risico meer genomen worden, dus werd dat schip gebruikt om een patstelling bij Noorwegen te creëren - veilig in een fjord. Of dat dachten de Duitsers dan toch.

Maar de Engelsen zaten vanzelf ook niet stil - met alle hoofdpijn van het dossier Bismarck nog vers in gedachten, werd werkelijk alles op alles gezet om een herhaling te voorkomen. En over een van de onderdelen daarvan gaat deze film. Ietwat in de GB traditie van vlak na de oorlog - de soldaatjes zijn allemaal van het type ideale schoonzoon, kalm en beredeneerd dapper, welbespraakt en met een heldere dictie. Een van de rechten die je verwerft uit het winnen van de oorlog, denk ik dan maar.

Documentair voldoet de film wel, het verhaal wordt netjes en vrij getrouw de geschiedenis verteld - en ondanks bovenstaande, enorm respect voor de mannen die genoeg lef hadden om in zo'n klapsigaartje te stappen. Er ligt er kennelijk nog een in een museum - wellicht eens op letten mocht ik ooit in de buurt komen. En in de buurt van Edinburgh ligt er ook nog een wrak op een zandbank - na de oorlog gebruikt als schietschijf voor vliegtuigen. De foto op wikipedia laat zien dat er niet veel over is. Kennelijk niet echt voor de eeuwigheid gebouwd. Je ziet ook wel erg duidelijk hoe klein die dingen waren.

Jammer dat er wat weinig beelden van het slagschip te zien zijn. Niet heel verrassend misschien, maar je kan altijd hopen.

Indertijd vond ik het een leuke en spannende film. Wat me nu vooral opvalt is Clint's houterige gedoe, de af en toe wat kromme dialogen en het wat moeizame en ongeloofwaardige plot. In de bijrollen is er hier en daar nog wel een behoorlijke acteur bezig, ik zie Ed Harris hiervoor al genoemd worden maar ook Scott Glenn heeft een klein bijrolletje.

Zeker niet Clint's beste film. En eigenlijk in absolute zin ook niet zo'n beste film.

Nogal afgezaagd gegeven in een nieuw jasje. Wat op zich ook al niet zo vernieuwend is, want het is wel een wat erg stereotype Simon Pegg-comedie. Als dat je ligt is het best een aardige film, fijn kijkvoer etc. maar niet echt iets bijzonders, behalve misschien de wijze levensles die je er uit zou kunnen opdoen volgens het oude gezegde be careful what you wish for. Dat de hond gereconstrueerd is met de stem van Robin Williams wist ik pas achteraf, maar echt iets toevoegen doet dat wat mij betreft ook niet.

Precies de goede mix tussen humor, actie en geknok. Met een homeopatisch verhaal, meer moet dat niet zijn. Adkins kan het mooi laten zien, al vond ik sommige moves wat vaak langskomen. In de andere rollen toch een paar erg leuk getroffen karakters, en mooi uitgewerkt ook. Vakwerk. En dan Amy Johnston nog, dat maakt het helemaal af

Prut.

Onleuk gedoe waarbij de flauwe grappen allemaal niet werken. Lelijk gefilmd ook nog eens. Onbegrijpelijk dat de acteurs zich hiervoor hebben laten strikken, en even onbegrijpelijk dat de film alsnog uitgebracht is.

Ben Affleck is best een beperkte acteur, maar af en toe laat hij dan weer echt iets verrassends zien. De stevig autistische cijferaar die hij hier speelt bijvoorbeeld. Erg knap gedaan.

Jammer genoeg is dat ook wel zo’n beetje alles wat er aan de film te liken valt, voor de rest is het droefenis alom. Ergste nog de flashbacks die elke keer de vaart uit het verhaal halen. En het verhaal zelf dan ook nog eens, een beetje suspension of disbelief kan nog, maar dit is te ver van de rails.

Ouwe film over de eerste wereldoorlog. Al vaak genoeg op tv geweest, maar ondanks dat toch zeker de moeite waard om eens echt voor te gaan zitten.

Een van de 'gewoonste' rollen waarin ik Malcolm McDowell tot dusver gezien heb, in deze film waarin hij de leider van een groep piloten in de eerste wereldoorlog speelt. Zonder meer een heel bijzondere acteur, door de meestal wat ontspoorde rollen die hij speelt zou je haast over het hoofd zien dat hij ook andere dingen kan. Onterecht blijkt dus.

Wat ook knap is hoe de jonge en vreselijk onervaren Croft - Peter Firth - met de dag ouder en getekende wordt, over de zes dagen waarin de film speelt. Een duidelijke boodschap over de rauwe waanzin van de oorlog.

De Iron Eagle serie lijkt haast wel iets van de 'historical documents' uit Galaxy Quest - elk deel heeft een aparte sfeer die duidelijk herkenbaar naar dat jaar verwijst. Deze keer een flashback naar de 'war on drugs'. En niet alleen dat, de (B-lijst) acteurs zijn ook elke keer passend voor die periode. Daarmee is elke film beslist nostalgisch - en als de makers dat effect voorzien hadden en er een bewuste keuze voor gemaakt hadden, dan is dat met terugwerkende kracht beslist geniaal. Maar de werkelijkheid zal wel zijn dat ze op de makkelijkst mogelijke manier leentjebuur gespeeld hebben bij een recente TV-productie, zowel qua plotelementen, crew als voor het plot.

Voor de inhoud moet je wel met een wat toegeeflijk oog kijken, want erg best is het niet. Toch, tussen de cliche's door zitten wel een paar vermakelijke vondsten - hoe de ouwe knarren met de straaljagers afrekenen is daar wel het beste voorbeeld van. En de manier waarop Rachel McLish ontsnapt, tsja, da's toch weer een heel andere Iron Eagle.

Toch wel leuk.

Ik had in het begin van de film even wat moeite. Musicals zijn al niet mijn ding eigenlijk, en zeker in het eerste half-driekwart-uur is het een beetje gezocht vind ik. Maar vanaf dat Bono verschijnt wordt het wat leuker. Misschien ook wel omdat Dana Fuchs echt helemaal de bom is.

De liedjes zijn best indrukwekkend goed gecoverd. Daar geen klagen over. Maar het verhaal is een beetje moeizaam. Wel goed in de tijdgeest geplaatst. Hoewel ook dat misschien af en toe wel wat gezocht is.

De scene op het dak redt de film wel. Alleen daarvoor een half puntje extra.

Een degelijke en simpele rechttoe-rechtaan actiefilm, zoals je die vroeger met Mel Gibson in de hoofdrol wel eens had, en daarvoor misschien met Charles Bronson. Jammer wel dat er wat veel op de voice over stem vertrouwd wordt, daar heb ik het nooit zo op - maar allez, het is in ieder geval de stem van Banderas zelf, die daarmee langs die weg zijn vow of silence doorbreekt.

De citaten van Marcus Aurelius passen wat mij betreft wel aardig in het verhaal. De hoofdstuktiteltjes dan weer niet, dat is eigenlijk haast altijd een fout.

Banderas is nog maar een schim van de held die hij ooit in Desperado was, overigens. En dat lijkt me net iets meer dan alleen een dagje of wat ouder, het is niet alleen het fysiek waar het mis loopt in vergelijking met die film - en het is toch nog maar een jaartje of 25 geleden, en de man is nog geen 60. De stap van bureau-gebonden advocaat naar hersenloze vechtmachine is in ieder geval nergens geloofwaardig - en net zo min als Banderas overtuigt als advocaat, kan hij ook als de vechtmachine niet overtuigen. En da's toch wat vreemd, want dat kon hij ooit heel goed.

Tommy Lee Jones is een held.

Ook nu weer, want de film komt pas tot leven als hij verschijnt. Vanzelf meteen met een intensiteit die Brad Pitt naar het wassenbeeldenmuseum verwijst. Niet dat Pitt nou heel veel te doen krijgt - het grootste deel van zijn rol had ook eigenlijk wel door een wassen beeld gespeeld kunnen worden. De overdramatische muziek moet dat gat kennelijk opvullen, en verhullen dat er narratief erg weinig gebeurt.

En wat de film dan te vertellen heeft, daar let je beter niet al te goed op. Toch alweer een tijd geleden dat ik zo’n slecht verhaal zo slecht heb zien worden uitgewerkt. Alle natuurwetten worden zoals gebruikelijk op z’n Hollywoods verflaterd, en het plot lijkt meer ingegeven door welke props er beschikbaar waren dan door logica of boodschap.

En dan de volstrekt leeghoofdige kolder waarmee de regisseur zijn gebroddel denkt te vergelijken met Apocalypse Now. Dan kan ik dat ook wel gaan zeggen, ik heb tenslotte ook wel eens een voice-over in mijn hoofd - want, de voice-over is toch echt de enige overeenkomst die ik heb kunnen ontdekken. Nergens komt het ook maar in de verte in de buurt vanzelf, en dat geldt precies zo voor vergelijkingen met 2001 - visueel spektakel??? heb ik wel dezelfde film gezien vraag ik me dan af. Of Interstellar. Was ik ook niet van onder de indruk, maar maakte er toch minder een potje van.

En als we dan toch nog een vergelijking willen zien, laat ik dan die toch met 2001 maken. Een optimistisch ideaalbeeld van de toekomst, de mens op verkenning naar het onbekende in de hoop zich te verbeteren - en dat verteld in een film die in alle opzichten zelf ook het nieuwe opzocht. Dan doet deze film dus in alle opzichten het tegenovergestelde.

Meh.

Feelgoodtimetravelfilmpje, zoiets. Want waar time travel vanzelf al haaks staat op alle redelijke wetenschap, waar daar nog grenzen aan gesteld worden overtreedt deze film ze zonder enig pardon. En waar het nou eigenlijk over gaat is me ook al niet zo duidelijk. Het zal ook wel, het is toch niet alsof het zo'n film is waarbij je moet opletten of zo.

Reynolds doet zijn gewone dingetje, Garner ziet er nog steeds hetzelfde uit, Ruffalo irriteert. Dat lijkt me op zich al bewijs ten overvloede dat tijdreizen niet mogelijk is. Basta, bastante, bastantamente.

Wellicht een wat te late film over een wat teveel uitgetreden onderwerp, maar aan de andere kant doet de vrij zuivere behandeling ook wel weer goed. En zeker als je bedenkt hoeveel parallellen er zijn tussen de aanhangers van extreem-rechts en IS, dan wordt de film nog een stuk indringender. Misschien zouden allebei die problemen ras zijn opgelost als beide groeperingen zich dat eens zouden realiseren.

Mottet Klein en Amamra worden nergens in het verhaal sympathiek - en Amamra wordt ook nog eens ietwat vergeten, als is dat wellicht te verklaren in het verhaal. Deneuve laat gelukkig maar weinig van haar sterrenstatus zien, dat was vooraf wel een van de zorgen die ik had bij de film.

De zoveelste kijk op de nadagen van het Franse koninkrijk.

Leuk als contrast met Marie Antoinette (2006) waarin Sofia Coppola zich op de persoon van de koningin zelf richt, en daar een wat impressionistische interpretatie aan geeft. Hier zien we hetzelfde verhaal maar dan in een meer realistische stijl, en vanuit de positie van de voorleesdame - een wat onbeduidende ondergeschikte positie en daarmee een soort observator in het geheel.

Dat levert een prima kapstok om de revolutie in het paleis zelf - de onduidelijkheid, de onzekerheid en de daarop volgende paniek en door paniek gedreven actie - mooi in het verhaal te weven. Léa Seydoux speelt de rol van de voorleesdame daar prima, maar vooral Diane Kruger als de koningin maakt indruk - wellicht vooral omdat ze niet als eerste in me opkomt als een goede actrice, maar ze laat hier weer eens zien dat ze het echt wel kan. Virginie Ledoyen heeft dan in vergelijking maar een onbeduidend klein rolletje, maar wel een die in het verhaal een grote rol speelt - hoewel de historici het niet met elkaar eens zijn over de strekking die haar personage in het echt had.

Visueel is het allemaal behoorlijk sterk, vooral misschien door de mooie locaties en de deftig aangeklede dames. En vooral in contrast met de film van Coppola erg leuk om te zien, twee volstrekt verschillende visies op hetzelfde gebeuren.

Sympathieke fantasiefilm met een zoals altijd sympathieke Matt Damon - of hij werkelijk zo is, geen idee, maar hij speelt dat wel goed. En Emily Blunt is altijd geweldig, misschien niet de allerknapste om te zien maar toch heeft ze dat speciale waardoor je altijd het gevoel krijgt dat je naar een wereldwijf kijkt. Samen zijn ze een leuk romantisch stel, en dat is precies wat deze film zijn sympathieke warmte geeft.

De film is geloof ik wel heel erg losjes gebaseerd op het verhaal van Philip K. Dick, maar toch is de sfeer wel herkenbaar. En details in de mooi uitgezochte locaties en de aankleding met de enge uniformen, nette kostuums en het gedoe met de hoeden versterken die sfeer ook nog eens. De geloofwaardigheid van de boeken, tenminste, dat vond ik altijd, komt in deze film niet over - het blijft allemaal wel wat erg ver van de realiteit af. Maar toch blijft het een boeiend en spannend verhaal.

En ja, daar kan je dan zaken als het lot, de vrije wil en hogere machten in zoeken - maar net als Insignificance zie ik daar niet zoveel in. Het is maar een film, het is maar amusement. Als je de diepgang wilt, kan je beter de boeken gaan lezen.

Maiwenn is nog steeds met haar familie bezig.

De toon is wel beduidend vriendelijker aan het worden, en hoe autobiografisch het ondertussen precies is is me niet meer zo duidelijk - met het verdwijnen van de scherpste randjes is dat ook wat minder direct. In ieder geval makkelijker te kijken zonder plaatsvervangende schaamte en ander ongemak. Wat wel blijft is een relatiefilm met allerlei verwikkelingen, diepgekoesterde wrok gebaseerd op dingen die twintig, dertig jaar eerder onbedoeld en ongemerkt gepasseerd zijn, en wellicht ook minder fraaie zaken.

En daarmee wel een film die je moet liggen en waar je zin in moet hebben. Wel met een welhaast perfecte cast om alles in volle emotie, overdrijving en typisch Frans theater op te dissen, en dat gebeurt dan ook. Maiwenn beheerst dit genre als geen ander, en weet daar daarnaast nog haar eigen persoonlijke draai aan te geven - een genre op zich, eigenlijk, en daardoor ook moeilijk met iets anders te vergelijken en te beoordelen. Vergeleken met haar eigen films dan - dan vind ik deze toch iets onderdoen voor Mon Roi en Polisse. Net ietsje, ehh, 'gewoner'.

Freud heeft een field day.

Naomi Watts (die van hier) zit wel op het juiste spoor, het gaat er om of je het wilt geloven. Ietsje cynisch als ik dan ben, krijgt dat bij mij de vertaling: laat je je door de mooie beelden van het strand, de blauwe hemel, de aantrekkelijke dames en de jongens verleiden om niet al te kritisch te zijn op het verhaal.

Want goedbeschouwd kan ik het nergens geloofwaardig vinden. Het verhaal vermijdt elke diepgang, elke vraag, elke moeilijkheid. En het wil er echt niet bij me in dat die er in zo'n voor de hand liggende moeizame relatie echt zijn. Kan niet anders.

Wat me ook niet lekker zit zijn de tijdsprongen. Die zouden wat geloofwaardiger zijn geweest als ze net wat meer inhoud hadden gekregen, als de diepte van de karakters wat meer ruimte gekregen had en je daar verandering, beweging in had kunnen zien. Maar er blijkt maar heel weinig diepte in de karakters te zitten eigenlijk - wie zijn ze eigenlijk, wat doen ze voor de kost, hoe komen ze de dag door. Meer dan een halve zin zien we daar niet van. En even ongeloofwaardig zijn ze met z'n allen als Australiers.

En taboe? Origineel? Ach komaan, het onderwerp is zo oud als de wereld. De Grieken hadden het er ver voor de jaartelling al over. Freud heeft er boeken over volgeschreven. Dus, taboe, ach. Vernieuwend, ach. Uitgekauwd is misschien een toepasselijker woord.

Dan het einde nog. Een gemakzuchtig einde aan een flauw gemakzuchtig stukje mooifilmerij op een prachtig stukje zonovergoten strand. Mooier dan dat kan ik het niet maken. Ohja, de dames spelen steengoed. Dat dan weer wel. Jammer dat het niet in een betere film was.

Er zijn best wat veel films in dit genre, en dan moet je je toch afvragen wat het toevoegt om er nog maar weer eens een te maken. Wat kan je nog brengen, hoe voorkom je dat het cliche en afgezaagd wordt.

Dat huiswerk heeft Kormàkur zich kennelijk bespaard, want ik vond het maar een flauwe hap. Ok, Woodley speelt wel aardig en de plaatjes zijn mooi verzorgd, maar dat voorkomt niet echt dat het saai wordt. Jammer, ik denk dat er wel wat meer uitgehaald had kunnen worden.

Fijn filmpje.

Emma Roberts is schattig als meiske opzoek naar zichzelf in de grotemensenwereld, die een verzameling bijzondere mensen ontmoet en op de minst verwachte plaatsen hulp krijgt. Leuk. Misschien wel wat voorspelbaar allemaal, maar wel fijn kijkvoer. En John Cusack is inderdaad grappig.

Doctor Who is voor mij geen jeugdsentiment - ik geloof niet dat ik ooit een van de afleveringen gezien heb. Wel is me duidelijk hoe groot de impact van deze serie is geweest - overal verwijzingen naar de Doc, naar de Tardis, Daleks etc.

In deze mooie film krijgen we te zien hoe de serie tot stand gekomen is - niet als documentaire, maar als 'waar gebeurd' verhaal. Zo te zien redelijk nauwkeurig volgend hoe dat echt gelopen is. Best indrukwekkend, en leuk om te zien - en niet alleen voor de fans van de serie, want het is best een aardig verhaal en er is een stel erg goede acteurs bezig. Zoals gebruikelijk voor dit soort high-profile BBC productie bijzonder zorgvuldig gemaakt, mooi gefilmd en met veel aandacht gespeeld.

Zwakke film met suf verhaal wat veel te lang doormoddert en uiteindelijk met een rare draai toch nog een of ander zogenaamd happy end maakt. Enige pluspunt is Lisa P. Daar staat dan wel weer de kop van Jesse Eisenberg tegenover - die verveelt zo langzamerhand.

Misschien niet precies historisch verantwoord, maar wel een erg interessant en bijzonder fraai gefilmd tijdsbeeld, met fijn veel details over hoe het er op het hoogtepunt van het duelleren zo ongeveer aan toeging - subtiel tegen de achtergrond van de wetswijzigingen van die periode, en de opkomst van het feminisme.

Jammer dan wel weer dat het personage van Marie-Rose Astié de Valsayre - ik geloof het enige personage dat echt bestaan heeft - maar relatief weinig ruimte krijgt. Over haar leven zou je best een erg interessante film kunnen maken, en met Doria Tillier heeft deze film alvast een actrice die dat met verve zou kunnen invullen.

In plaats daarvan heeft Roschdy Zem de hoofdrol als de fictieve zwaardmeester Clément Lacaze. Echt een straf is dat overigens ook weer niet - Zem is op het acteervlak op een niveau aangekomen dat wellicht nog hoger is dan de verheven status van de Maître d’Armes die hij speelt.

Perez heeft de regie strak in handen, en deelt zichzelf de rol van antagonist toe - die hij even fraai gedoseerd neerzet als Zem en Tillier. Knap werk, en het levert een erg fijne film op - precies wat ik graag zie aan een film, niet alleen een uurtje vermaak maar ook de vonk, de prikkel om iets bij te leren over het onderwerp, en in dit geval zijn dat er meteen twee - het schermen en Astié de Valsayre.