Opinions

De harde kaalgeschoren kop van Demi Moore op de poster belooft nogal wat.

Al meer dan vijfentwintig jaar overigens, want ik wilde de film indertijd al graag zien, maar dat kwam er steeds niet van. Nu dan eindelijk, en eerlijk gezegd valt het toch wat tegen. Nee, het is niet slecht, maar nee, het is niet echt heel erg overtuigend, dat is het dan wel een beetje. Waar ik toch wat op gehoopt had was een overdreven heroiek epos a la Top Gun, maar dat was van te voren al niet helemaal het punt. Maar wat dan wel - dat ze het redt? Achteraf en vijfentwintig jaar verder in de evolutie is dat evident.

Maar wellicht is dat ook zoals het zou moeten zijn, anno nu - een film over een vrouw die soldaat wil zijn, en daar de beste van wil zijn, als dat geen ophef meer veroorzaakt zijn we toch weer een stap verder. Nu de werkelijkheid nog zien als de film.

Het zegt wellicht overigens ook nogal wat dat ik er al zoveel woorden aan besteed voordat ik zeg hoe fraai de rol van Demi Moore is. Ik geef het maar even mee.

Geschiedenisles. Tenminste, dat lijkt het - maar dit is niet helemaal een waar gebeurd verhaal, het is de verfilming van een geromantiseerd boek waarvan het verhaal speelt in een echte historische setting. Koning Gojong heeft natuurlijk wel degelijk bestaan, en de spanning tussen de Russen en de Japanners was er ook wel degelijk.

Het verhaal kabbelt een beetje teveel, naar mijn smaak - het had wel wat meer pit mogen hebben, nu is het wat saai. En dat is jammer - want verder is het perfect op orde. Zoals wel vaker met dit soort historische films is de vormgeving tot in detail uitgewerkt, er wordt prima gespeeld, de hoofdrolspeelster is een klassieke schoonheid, en het geheel is prachtig gefilmd.

Misschien is het verhaal voor Koreanen spannender. Dat hoop ik dan maar.

Met ondertitels ondertussen.

Blijft wel een ietwat oppervlakkige documentaire. Wat meer uitdieping van de persoon van Gagarin, of van de historische betekenis, of van de afloop van de heroische ruimtereis had de film een stuk interessanter kunnen maken. Probleem daarbij wellicht dat de details over het geheel nogal sporadisch lijken te zijn, vergeten of kwijtgeraakt misschien in de censuur van de sovjetunie. Een korte zoektocht door de wikipedia's levert weinig meer op dan de film laat zien. Jammer, een potentieel interessant en historisch belangrijk verhaal lijkt daarmee verloren.

Ondanks dat wordt de persoon Gagarin wel wat eenzijdig belicht. Ook dat is wel een behoorlijk gemiste kans. Er had toch minstens iets van zijn triomftocht over de wereld, of hoe dan ook over zijn leven na de ruimtereis. Het verhaal is tenslotte niet compleet zonder dat te vertellen. Wel erg mooie en voor zover ik dat beoordelen kan correct historische beelden van de hele raketbedoening.

Mooi in beeld gebracht, en de manier waarop Gainsbourg's alter ego in beeld gebracht wordt is een leuke vonst. Goed gespeeld ook, denk ik, en het contrast tussen Gainsbourg's leven thuis bij zijn ouders en de glamourwereld is ook wel aardig. Of het historisch verantwoord is wat we hier zien? Lijkt me wat twijfelachtig, maar het zal ook niet meevallen om een veelbewogen leven in een film van een uur of twee te persen.

Maar hoe dan ook, het verhaal raakt me niet echt. Wat niet helpt is dat de muziek me ook niet veel doet.

Een plezierige documentaire over de wonderlijke geschiedenis van de bewoners van het eiland Floriana en het mysterie dat daar nog steeds om heen hangt. Met nogal wat originele beelden, vanwege dat er indertijd regelmatig wetenschappers langs kwamen - en kennelijk werden die ook al gegrepen door het absurde verhaal wat zich ontspint.

Jammer dat de documentaire er wat veel draadjes bij spint om de speelduur vol te krijgen, aan de andere kant blijft het wel integer. Leuk als achtergrond bij of voorbereiding op de nieuwe film van Ron Howard: Eden (2024). Waarvan ik begrijp dat die nauw bij de bekende feiten blijft, en dus fraai aansluit op wat de documentaire uit de doeken doet.

Er is vervolgens nog best wat materiaal beschikbaar - zo ongeveer iedereen lijkt een boek geschreven te hebben. Maar ik denk eerlijk gezegd dat ik het zo wel even genoeg vind.

Historic documents.

Misschien niet in alle opzichten helemaal perfect geslaagd, maar het resultaat is nog steeds erg grappig en onderhoudend. De hoofdrollen van de irritante Tim Allen, de brave en behalve het visuele ietwat overbodige Weaver en de verveelde Rickman - toch best mooi gevonden en uitgevoerd. En het script levert ook een hele serie memorabele quotes op. En niet alleen over de Beryllium Sphere. Ook wel aardig hoe het verhaal grotendeels de opbouw van het grote voorbeeld volgt, nog even los van alle andere knipogen al.

Van de regisseur had ik overigens nog nooit gehoord. Hij blijkt dan ook grotendeels in de televisieseries bezig geweest te zijn. Wellicht verklaart dat deels ook de wat rammelende production values van deze film.

In Australie leeft de rol van de Anzacs in Gallipoli nog steeds. Niet alleen met zoiets als de Anzac Bridge in Sydney, maar ook jaarlijkse herdenkingen. Zoiets als bij ons op 4 mei. Niet precies alleen over dit kleine stukje uit de hele wrange geschiedenis van de aanval van de Anzacs op Gallipoli - de hele veldtocht daar was verweven van dit soort gebeurtenissen. Voor Australie, en ook voor Nieuw-Zeeland en Turkije is de oorlog op de Dardanellen nogal verankerd in het nationaal bewustzijn, een belangrijk moment in het ontstaan van huidige staatsvorm van die landen.

Niet verwonderlijk dus dat als er een Australische film over dit stukje historie gemaakt wordt, dat dat dan een goeie is. Want dat is dit onmiskenbaar - een erg goede film. Met een mooie langzame introductie, een goede opbouw van de karakters, en een zorgvuldige opbouw naar de onvermijdelijke gebeurtenissen aan het einde.

Historisch niet helemaal correct hier en daar. Maar om een beter beeld van de werkelijkheid te krijgen moet je wel redelijk diep in de boeken duiken - en die zijn het ook al niet overal met elkaar eens. Wel een op zich interessant stuk geschiedenis, en bij ons niet heel goed bekend.

Erg goed gespeeld, vooral de verder wat onbekend gebleven Mark Lee doet het uitstekend - speelt Mel Gibson behoorlijk weg eigenlijk. Kudo's voor wie weet waarvan hij Robert Grubb kent, overigens.

Gebruik van de muziek is ook erg goed gevonden, het wat begrafenismuziek-achtige Adagio in G-mineur draagt enorm bij aan de sfeer van de scenes waarin het gespeeld wordt maar ook de andere muziek wordt erg effectief gebruikt in de film. Cinematografisch ook erg knap gedaan, en het verhaal is dan misschien niet historisch correct maar wel effectief.

Jammer van het einde.

Tot dat er is gaat het af en toe best goed. Er zitten een paar mooie, toffe ideeen in de film, de sfeer is heerlijk maf en de vormgeving past daar prima bij - en goed voor meerdere lachstuipen. En ondanks dat het verhaal warrig is en de voor mij verwarrende en kennelijk niet echt ter zake doende fragmenten manga aan het begin... blijft het toch intrigeren met welke rare inval de makers nu weer uit de hoek komen gaan. Nouja, tot het einde dan, want dan valt het geheel nogal uit elkaar. Het minuscule budget was kennelijk ineens op.

En dan zit je dus aan het einde met de vraag 'ehh, waar ging het ook alweer over'. Niet dat dat wat uitmaakt, en zo'n film is het ook niet echt, misschien. Maar toch had het wat meer kunnen zijn in die richting.

De combinatie van Colin Firth en Cameron Diaz werkt wel enigzins. Onverwacht, maar toch.

Maar daar is dan ook wel weer alles mee gezegd. Als een zak patatten, inderdaad - zo acteert het hele zaakje. De film begint met een voiceover - meteen al een strafpunt te pakken. Dan nog de flashbacks en de idiote plottwists. Letterlijk bij in slaap gevallen.

Het geheel voelt aan alsof de eerste ruwe versie van het plot af was, en het de bedoeling was om het later nog eens - maar dan nuchter - bij te schaven en in te vullen. Dat is er kennelijk niet van gekomen.

Alweer een wat oudere film.

Natuurlijk indertijd al gezien, en dit is echt zo'n film waarvan de clou je bijblijft, en waarvan de herkijkbaarheid gering is - als de aap uit de mouw is, is een behoorlijk deel van de lol er wel af. Maarja, ik kon de hand leggen op een collectors edition met wat extra's - waaronder de 'alternate ending'.

Maar dat viel wat tegen. Het einde van de film, zeg de laatste minuut of vijf van de ontknoping is wat mij betreft echt een van de zwakste stukken van het verhaal. Alsof ze van gekkigheid niet meer wisten hoe er een eind aan te breien. Maar, de 'alternate ending' is alleen over de manier waarop de allerlaatste scene loopt. Niet het meest interessante onderdeel. Als er nou een alternatief voor de laatste vijf minuten was geweest was het echt heel wat anders.

Een slechte film is het daarmee nog steeds niet. Michael Douglas is wel nogal typecast als zakenman - en dan ook nog eens een kille zakenman - maar die rol ligt hem best goed. Deborah Kara Unger geeft daaraan goed tegenwicht, en de verdere bijrollen - Sean Penn bijvoorbeeld, of Armin Mueller-Stahl - helpen daar ook nog eens mee. Maar toch, als de aap uit de mouw is is een deel van de lol wel voorbij.

Ongemakkelijk.

Een lichtpuntje is er maar in het leven van het jochie, de onvoorwaardelijke liefde van zijn pleegmoeder Samantha die alles voor hem aan de kant zet. Maar Cyril is op zoek naar zijn vader, die hem in de steek laat. Het recept voor een haast uitzichtloos drama, en een waarvan je weet dat dat regelmatig voorkomt.

Thomas Doret speelt het jochie Cyril erg goed, volstrekt geloofwaardig in zijn rol als rotjoch dat niet te sturen valt en zich onbereikbaar houdt.

Deze film komt bij mij niet aan - en waar het aan ligt snap ik nog niet echt. De enthousiaste verhalen die ik hier lees herken ik op de een of andere manier niet.

Braff doet het niet op zich niet onaardig, en Portman is - ofschoon ze niet echt op dreef lijkt hier - toch wel mijn favoriete actrice deze eeuw - dus wat kan er dan mis zitten. De scenes rond de steengroeve zijn best mooi, maar daar blijft het voor mij bij - de rest van de film komt op mij vooral over alsof het allemaal een beetje voortkabbelt - ik mis de vonk die het tot iets speciaals maakt.

Nathalie Portman bewijst in deze film trouwens wel dat ze echt een geniale actrice is, en een klassieke schoonheid is daarnaast. De scene dat ze met die helm achterop de motor stapt is daar het overtuigende bewijs van - ieder ander zou er met zo'n ding op haar harses als een volidioot uitzien, maar bij Portman staat het toch wel weer ietsje schattig

Verder, nouja, de soundtrack is wel aardig.

Een politieke boodschap.

De gepensioneerde leiders van Shin Bet geven hun visie op hun werk. Een erg indrukwekkende documentaire, maar wel een eenzijdige - de stem van een partij die boven het conflict staat ontbreekt, en de stem van de andere partij ook.

Niettemin zeer zeker een indrukwekkend verhaal, en des te meer omdat al deze mannen, met hun gedeelde verleden, zo'n eensluidend en indrukwekkend verhaal vertellen. Daarbij moet je natuurlijk niet vergeten dat ze wel wat makkelijk zijn in het wassen van hun handen, en het bij de politiek neerleggen van de verantwoordelijkheid - tenslotte waren ze er zelf ook bij.

De conclusie is daarbij aan de ene kant wel wat erg makkelijk, maar aan de andere kant toch interessant - vooral vanwege de hoek waaruit die komt. Als de leiding van een geheime dienst leert inzien dat ze weinig beter zijn dan alles waartegen ze ooit in het geweer zijn gekomen, dan is er in ieder geval een eerste aanzet voor hoop op een oplossing. En dat die dan van de politiek verwacht moet worden, daar zal niemand het echt mee oneens kunnen zijn.

Leuk.

De setting in het noorden van Noorwegen geeft een fris tintje aan de film, en het mysterie wordt mooi opgebouwd. Wel wat langs een bekend patroon met alle verplichte ingrediënten precies op hun plek, maar wel erg leuk gedaan. Jammer dat de effecten wat onder de maat zijn - dat zal wel een budgetissue zijn.

Prima gespeeld, mooie setting in de wildernis. Wel wat erg een formulewerkje.

Gattaca stond al heel lang op mijn lijstje 'films waar ik me nog een keer doorheen moet werken'. Al een paar keer aan begonnen, maar nog nooit tot het einde gekomen. Gisteren lukte dat eindelijk.

En ja, wat zal ik er eens van zeggen. Het kat-en-muisspel is leuk en houdt het verhaal mooi spannend, maar aan de andere kant vind ik de film in zijn geheel nog steeds wat saai - en dat was ook het probleem waardoor de vorige kijkbeurten niet gelukt waren. Saai van verhaal, de karakters die ergens toch teveel de diepte missen, en de dystopie die teveel een soort socialistisch-ideologische horrorfilm probeert te zijn. Maar dat thema is wel vaker uitgewerkt, en ook wel eens beter geloof ik dan. Of misschien is het gewoon dat de kop van Hawke me in deze film tegenstaat, er straalt iets enorm onsympathieks vanaf. Als dat bewust zo gedaan is door Niccol dan is dat overigens wel echt geniaal, maar laat ik daar vooralsnog niet van uit gaan.

Waar ik vaker teruglees dat het moordplot als overbodig wordt gezien, dat heb ik dan met de verhaallijn van de broer. Zonder dat onderdeel was de film voor mij sterker geweest, en dat stukje contrast hadden de kijkers ook echt wel begrepen met de wisselwerking tussen Hawke en Law.

On a scale of one to ten, I'd have to give her a two, and that's because I haven't seen a one before.

En dat terwijl ze buiten de film een koppel waren op dat moment, Eastwood en Locke. Niet dat de afloop dan nog een verrassing brengen kan, vanzelf. Maar toch is de manier waarop het verhaal daarheen gaat best amusant, en Locke en Eastwood doen het ook prima als de uitgerangeerde diender en de snol met aspiraties. Best een fijn filmpje, en ongetwijfeld behoorlijk inspirerend voor een heleboel film en televisie - tot en met de A-team aan toe.

Mooi ingekleurd verhaal over de dames Von Lengefeld en Schiller - de bron voor het verhaal is niet zo heel duidelijk, en de Wikipedia heeft niet meer te melden dan twee of drie zinnetjes over dit aspect van hun leven, dus ik denk dat het verhaal wel met wat veel dichterlijke vrijheid geschreven zal zijn. Niettemin een mooi verhaal, ouderwets romantisch - waarbij niet alles zonodig over rozen hoeft te gaan, zeg maar.

Wel duurt de film moordend lang. Zelfs met het mooie spel - zeker van de drie hoofdrollen - en de zorgvuldige aankleding en goede locaties is dat best lang, bijna drie uur, zo heel veel gebeurt er nou ook weer niet om de aandacht bij vast te houden. En wellicht had er naast de uitdieping van de karakters van de twee zussen ook wat meer aandacht aan de persoon van Schiller gegeven kunnen worden. Niettemin in historische zin een interessant verhaal, dat wel wat aanzet om eens wat van het werk van Caroline of Schiller op te zoeken.

Will Smith met grijs haar, ai.

Al komt natuurlijk onvermijdelijk wel de vraag op of dat dan wel echt is, want dat er heel, heel veel CGI gebruikt is in de film is ook wel duidelijk. Maar amai, wat maakt Ang Lee er een spektakel van - sommige scenes vond ik gewoon echt teveel, storend in de film. Wel knap gedaan, maar gewoon te. Misschien wat ontwend wel, want er staat me niet echt bij dat ik de afgelopen veel te lange tijd nog een mooi spectaculaire blockbuster gezien heb.

De toch vrij lage score verbaast me dan eigenlijk - bij mij viel de film best goed, leuk vlot, serieus mooie locaties die ik niet eerder gezien had, een mooie cast met Smith en Winstead voor leuke hoofdrollen en een plezierig foute Owen als bad guy. En dan nog dat Smith behoorlijk goed twee keer in beeld is, best knap gedaan. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt.

Verfilming van de gelijknamige graphic novel, waarin een spel gespeeld wordt met de beroemde roman van Flaubert.

De rol had Gemma Arterton op het lijf geschreven kunnen zijn, ze heeft precies datgene waardoor het geloofwaardig wordt dat haar aanwezigheid een Normandisch dorp op stelten zet, en waardoor de bakker zijn brood laat aanbranden. Ook die bakker wordt perfect gespeeld, Luchini is een goede tegenspeler voor Arterton en beiden hebben er een kennelijk plezier in. Leuk ook dat iedereen gewoon de goede taal spreekt - dat maakt toch dat de vele subtiele grappen beter overkomen.

Wellicht als eerbetoon aan Flaubert is het geheel perfect en erg realistisch gefilmd in een mooie romantische Normandische setting - nouja, het laatste shot is wat teveel kitsch naar mijn smaak. Schoonheidsfoutje in een verder vrijwel perfecte film.

Mooi camerawerk, goede beelden. Bai Ling is ook best leuk bezig. Maar geen verhaal waar ik iets mee kan, en het acteren van de rest van de acteurs valt ook niet echt mee.

After a century of colonialism, isn't it in part a deformed image of ourselves that Idi Amin Dada reflects?

Een nogal absurde documentaire over Amin - inderdaad, een zelfportret, met alle bemoeienis die Amin zelf met de wording had. Zijn zelfbeeld geprojecteerd op de wereld, en aan ons als kijker om daar een mening over te vinden met schaarse hulp van de vertelstem. Pijnlijk om hem de geschikte peer te zien uithangen, flauwe grappen te zien vertellen - waarbij zijn publiek krampachtig op de juiste momenten lacht, uit doodsangst eerder dan vrolijkheid.

Als rariteitenkabinet voldoet de film wel enigszins, maar net als The Last King of Scotland (2006) vind ik dat de film behoorlijk tekort schiet in de behandeling van Amin en zijn tijdperk als dictator. Hoewel het misschien ook wel onmogelijk is om zoveel absurditeit in een film te vatten. Toch, de karakterisering als joviale oom met een tikje schiet voorbij aan dat zijn regime aan 100.000 tot 500.000 mensen het leven gekost heeft, en dat hij daar naar verluidt eigenhandig graag aan mocht bijdragen.

Geen lijn, geen begin en geen einde - dobberen voor gevorderden. Want wel een sterke sfeer, goed gespeelde personages die net voldoende diepgang krijgen, en ondanks wat slordigheidjes vrij goed gefilmd. Aan de andere kant ook weer wat onbevredigend - er wordt maar spaarzaam gebruik gemaakt van de acteurs en de locaties, en er had wel wat meer spanning in het verhaal mogen zitten. Zoals geloof ik elke film van Winterbottom zowel iets goeds als iets slechts in zich heeft, en het er maar een beetje aan ligt welke van die twee het duidelijkst doorkomt.

Mwah.

Overdadig veel voice over en geforceerd gedoe met de structuur, en een paar plottwists die eigenlijk vooral

afbreuk doen aan het verhaal. Jammer, want voor de rest doet Ritchie best wel een paar dingen echt goed - de karakters zijn goed, de cast past er prima op, en het hele zaakje wordt leuk en fris in beeld gebracht zonder al te veel overbodig gedoe. Alleen Dockery is niet zo heel geloofwaardig - niet vanwege de typecasting in haar recentere rollen want daar heb ik maar weinig van gezien - maar op een of andere manier is ze gewoon niet genoeg de femme fatale die hier voor nodig was. Maar Grant en Farrell maken dat dan wel weer wat goed, en een film met Eddie Marsan er in heeft voor mij altijd wel een half puntje bonus.

Het eerste halfuurtje vond ik wel echt slechter dan de rest van de film overigens, en het is dan vooral ook dat de voice over die irriteert. Of dat later in de film minder is of dat ik er toen al door afgestompt was…

Mooi voorbeeld van een volstrekte mislukking.

En waarom? De beelden zijn best goed, de cgi is wellicht niet perfect maar goed genoeg - en met dit soort budget kan je er een hele film mee maken. De acteurs zijn niet beslist toppers maar je kan er wel wat mee - en als het erom spant, stuur de rest naar huis en hou Harris en Lara over. Geluid ook prima.

Maar wat er dus echt serieus slecht is en wat de hele film direct naar de kliko helpt? het verhaal trekt op helemaal niets. Je zou haast gaan denken dat het gesponsord is door de fossiele brandstofmaffia, om de klimaatproblematiek belachelijk te maken.

Wat in ieder geval zeker wel gelukt is is de film zelf belachelijk te maken.

Ik ben niet zo van de horror eigenlijk - ik vind dat namelijk allemaal veel te eng en daar slaap ik maar slecht van. Af en toe, dat is me vaak genoeg, en ik zal me in dit geval wel door de poster hebben laten verleiden.

En voor mij als onervaren en incidentele horrorkijker is het dan meteen raak, want ik de rillingen liepen me over de rug toen de moonlight man tevoorschijn kwam. Wel jammer dat de film echt ernstig langdradig is verder, hoe goed de cast ook speelt, het kan niet voorkomen dat ik op de klok ging kijken met de vraag ‘hoe lang moet dit nog duren’. En het einde is ook wel erg zwak, het had beter geweest om een minuutje of tien eerder te stoppen. Was ook wellicht nog een heel stuk creepier geweest dan.

Romantiek / Oorlog is het genre, en dat klopt behoorlijk. De geschiedenis van Gernika - laat ik de Baskische spelling eens aanhouden - wordt vermengd met een nogal fictief subplotje. De ook nogal fictieve persoon Henry - losjes gebaseerd op de journalist George Steer lijkt me - krijgt wat moois met de censuurdame Teresa. Hoe mooi kan het leven zijn, in zo’n prachtige omgeving een romance tussen een soort Hemingway-achtige verloren ziel en een Spaanse schone. Totdat de Duitsers langs komen dan. Dat mag nauwelijks een spoiler zijn lijkt me, hoe het verder loopt met het verhaal is wel bekend - behalve het romantische subplotje dan, en dat voegt daarmee net wel weer iets aan het verhaal toe, hoe cheesy het ook is.

Het leidt ook net een tikje af van de nogal matige production values; de crew laat nogal eens een steekje vallen met de cameravoering en de beelden van de vliegtuigen zijn af en toe lachwekkend slecht. En met uitzondering van Maria Valverde misschien laat de cast ook maar weinig zien. Niet dat het nou allemaal A-list acteurs zijn, maar van een Jack Davenport had ik toch net wel wat meer verwacht dan het gehark dat hij laat zien.

Verrassend wel ietwat dat er nog steeds, zowat tachtig jaar later, gedoe is over de aanval op Gernika. Als je de wikipedia er op naslaat - ik wilde na de film wat meer details opzoeken - kom je een paar vrij matige artikelen tegen, en dat komt doordat er steeds strijdige edits worden gedaan. Er zijn van beide kanten in het conflict kennelijk nog steeds mensen die zich ervoor inspannen om hun eigen visie op de werkelijkheid aan anderen op te leggen. Vrede is moeilijk, blijkt maar weer.

I'm quite content to go to my grave knowing that I've never killed an Apache.

Een mooie film over een niet zo fraaie geschiedenis.

De opmerking van @gauke zet me daarbij aan het denken - inderdaad, Hill lijkt noch het leger noch de indianen als de slechterikken in het verhaal neer te willen zetten. En wellicht is dat ook terecht - een leger is tenslotte vooral een uitvoerende arm van de politiek, die hun bedrijf met andere middelen voortzet als ze er met woorden niet uitkomen, en de film zegt dat overigens ook met zoveel woorden.

De cast is welhaast perfect. Voorop wellicht Wes Studi die een erg fraaie Geronimo neerzet - wellicht ietwat cliche als kalme en wijsgerige prairiefilosoof die het ene na het andere tegeltjeswaardige citaat uitkraamt. Maar het heeft wel wat, en zeker als hij Apache spreekt komt het over.

Even passend is de keuze voor Matt Damon als vertelstem en focus van waarneming, en ook daar kan je cliches in overvloed vinden. Net zoals de eretitel Nantan Lupan voor Gen. Croock, de ook al zo mooie rol van Gene Hackman, het zou allemaal zo in een deeltje van Arendsoog passen. Wellicht klopt het gewoon met hoe het daadwerkelijk toegegaan is, net als de makkelijker te verifieren grote lijnen van het verhaal - die zijn tenslotte wel zo'n beetje boven elke twijfel verheven.

Eigenlijk de enige rol waar ik niet zo kapot van was is die van Jason Patric, wellicht omdat zijn karakter eigenlijk het minste ingekleurd is, en ondanks zijn intensiteit erg vlak blijft. In contrast met bijvoorbeeld Robert Duvall met zijn nogal onaangename en onsympathieke karakter als Al Sieber.

Maar wat de film zo indrukwekkend maakt is dat er behalve het indrukwekkende verhaal en de fraaie vertolkingen zulke enorm mooie beelden zijn - ietwat ondanks de te bruine tabaksfilters. Inclusief de mooie en goed gelukte truc om met een lange tele te filmen om de mensjes in de onwezenlijk wijdse landschappen weg te laten vallen, de bewegingen triviaal te laten lijken op de schaal van de achtergrond. Super mooi, en nauwelijks een voorbeeld te vinden waar dat op een vergelijkbaar mooie manier uitgewerkt is - alleen van Vilmos Zsigmond heb ik wel eens iets gezien wat in de buurt komt. DOP Lloyd Ahern krijgt daar merkwaardig genoeg nauwelijks lof voor.

Vergelijkbaar bijzonder is de soundtrack van Ry Cooder. Alleen dat maakt de film al tot een fijne zit, een belevenis op zich, en zoveel meer dan het gemakzuchtig aftikken van wat jaren-80 deuntjes waar we sinds Tarantino er mee begon mee worden doodgegooid.

En ook veel actiescenes, en die kloppen allemaal prima. Toch gaat de film daar niet om, het meest indringend is wel het overweldigende gevoel van onrecht, wat op een of andere manier nog het meest indringend tot uiting komt precies op het einde met het wijdse beeld van het landschap en de trein die daar als een mier onderweg naar nergens in voortkruipt. Minutenlang onderweg naar de rand van het beeld, naar de vergetelheid.

Ietwat teleurstellend.

De omschrijving wordt maar nauwelijks waargemaakt, er is nergens iets voelbaar van echte nood en de tegenstelling tussen wel en geen werk komt er ook niet echt uit. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, denk ik dan. Wel wat flauwe humor, en tamelijk charmant maar wel wat mat acteerwerk. Van Kendrick en Cranston had ik eigenlijk wel wat hogere verwachtingen.

En aan het einde nog de echte afmaker. Dat de makkers in Hollywood nog steeds niet door hebben dat beelden tijdens de aftiteling een kenmerk van een matige film zijn. Rot op met je bloopers en treppenwitzen. Doe je eigen werk nog even de dood aan, hoe stompzinnig.

Meh.

Van de hak op de tak, plotgaten van heb ik jou daar, en een einde wat werkelijk op niets slaat. De gewone truc dat de held van een film min of meer onkwetsbaar is ongeacht hoeveel kogels er ook vliegen kan ik meestal nog wel hebben, maar dit prul maakt er echt helemaal een potje van. Zoals Zinema al zegt, vlees noch vis - niet leuk, niet spannend, geen verhaal, geen motief.

Prul.

Meh.

Wat een verschikkelijke, zielloze verzameling cliches is dit. Net zo afgezaagd als het toneelstukje dat zonodig opgevoerd moet worden. Voorspelbaar van begin tot eind. Met een bijpassend beroerde soundtrack, zorgvuldig op veilig gespeeld en daardoor zo zouteloos als maar kan.

Nog wat ongrappige acteurs - Martin Short, Sisqo - om het even zorgvuldig af te maken. Dan redt Kirsten Dunst met haar Mona Lisa smile het ook niet meer.