Opinions

Het leven op een boerderij. Wel een vrij idyllische boerderij waar een varken nog gewoon een beetje varken mag zijn, gewoon buiten rondspartelen kan op een groot stuk grond met modder om in te wroeten en te modderbaden, genoeg ruimte voor de biggen zodat de staarten en de oren niet door een broer of zus afgebeten worden en dus niet afgeknipt hoeven te worden. Een varken zoals mijn oom vroeger had, op de boerderij waar mijn vader geboren is.

De werkelijkheid is natuurlijk wel ietsje anders. 99.999% van de varkens ziet zijn hele ellendige korte leven lang nooit daglicht, heeft alleen maar een betonnen vloer om op te liggen - als dat al kan, want de hokken zijn zo klein dat je de vloer niet ziet als er een varken in zit.

Terwijl het zulke leuke en fijne beesten zijn. Wat is de mensheid toch triest. ASMR? Nee, dat is deze film voor mij echt niet. Misschien als alle varkens wereldwijd het zo zouden hebben, of nog wat beter, en dan liever zonder dat einde. Ook als vind dat er vlees op tafel moet komen, het kan toch echt een heel stuk netter dan dit, en ik begin maar helemaal niet over de kiloknallers. Ik begrijp eigenlijk gewoon niet dat iemand dat vlees eten kan.

Ohja, nog iets over de film dan. Fijne beelden, dat zonder meer, en er komt ook best leuk uit dat de dieren best een stuk slimmer zijn dan je als onwetende voorbijganger denken zou. Prettig in zwart-wit, op hoogte van het dier en van dichtbij, de dieren zijn niet cameraschuw. Toch valt me ook op deze 'idyllische' boerderij op dat er wel erg veel geluid van de beschaving aanwezig is - een drukke weg op de achtergrond bijvoorbeeld. De 'beschaving' is niet ver weg.

Zo slecht vond ik het nou ook weer niet.

Ok, de film is een beetje voorspelbaar en haalt alle cliche's uit de kast, en maakt nog wat foutjes ook in het verhaal, maar Penn en Trinca zijn op zich best goed - knappe meid hier wel die Trinca, dit beviel me veel beter dan haar rol in Miele. Penn als actieheld, tja, heel slecht is het alweer niet, hoewel hij zijn zielige-hondengezicht iets teveel gebruikt in de sorry-scenes. En de actiescenes zelf zijn wel wat aan de overdreven kant.

Maar het is goed vermaak, de timing is lekker vlot, en de film is afgelopen voor je het in de gaten hebt. En dan nog de scenes in de arena, dapper - zo positief is de politiek correcte mening daar niet over, en dat staat dan ook nog eens op de aftiteling. Jammer wel dat daar dan net een foutje gemaakt wordt - de 'ole's klinken op het verkeerde moment.

Fijn kleurig, mooie locaties en stoere killer babes. Kan niet misgaan, zou je denken.

Maar dat gaat het dus wel. De karakters van de stoere killer babes zijn nergens interessant genoeg om enige sympathie op de brengen, de actie is te mak, en zo ongeveer elk onderdeel uit het plot is wel eens eerder en beter gezien. Wat hou je dan over, kijkvoer waar ik van in slaap val. Jammer.

Jeugdsentiment.

Ik denk dat dit de eerste film is geweest die ik ooit in de bioscoop gezien heb, samen met m'n vader. Ik zal een jaar of tien, elf geweest zijn denk ik, en had het boek toen al gelezen. Dat is ook ongeveer wat ik me nog herinner, dat ik vooral erg teleurgesteld door de best grote verschillen tussen boek en film. En de grote zaal van de bioscoop, dat maakte toch ook wel wat indruk - ik denk dat het de Cinerama geweest is, maar dat weet ik niet heel zeker meer.

De film zelf was toen al een soort klassieker, tenslotte toen al zeker vijftien jaar oud maar nog steeds af en toe in de bioscoop te zien. En da's niet zomaar, natuurlijk. Want het is toch een voorbeeld voor veel andere, latere films geweest - de scene met de Duitse boot, en de scene van de bruiloft in het stadje bijvoorbeeld zijn best vaak nagedaan of geparodieerd. Maar ook Indiana Jones speelt wel een klein beetje leentjebuur bij de manier van vertellen en filmen.

Gregory Peck steelt de show als de leider van het troepje rauwdouwers. Als de ietwat twijfelende middenweg-zoekende stabiele factor tussen de krachten van David Niven, die de netheid van de Engelse gentleman vasthoudt in het oorlogsgeweld, en Antony Quinn, die de ruwe moraal van de oorlogsveteraan vertegenwoordigd. Waarbij de rest van de cast nauwelijks het kleinste steekje laat vallen.

Qua beeld af en toe wat achterhaald misschien, de vaker genoemde scene van het gevecht s'nachts in het stadje doet wat vreemd aan. Maar op de een of andere manier hoort dat er ook wel weer wat bij, en het komt deels misschien ook wel doordat het beeld hier en daar wat hardhandig gerestaureerd is. Net zoals de vele foutjes in continuity en foutjes met de auto's en schepen er een beetje bij horen, een van de dingen die ik me ook nog herinner van het bioscoopbezoek is dat mijn vader vertelde dat hij de film eerder in Engeland gezien had, en dat er toen wat rumoer van een stel Engelse marinemensen was die zagen dat de vijf schepen Amerikaanse waren.

Dat zal nu wel niemand meer opvallen. Ik zie het verschil ook niet...

Ja, dit is dus wel serieus slecht.

Cage maakt er een verschrikkelijk potje van, dat zijn we de laatste tijd wel wat gewend geraakt misschien maar zelfs voor hem is dit ver onder de maat. En ook voor B-acteurs als Mandylor en Graham.

Bollywood uit Amerika.

Ongeveer het maximum aan Bollywood-inhoud wat ik hebben kan, en dat het nog net houdbaar is komt vooral door het plezier dat er van af straalt. En wellicht dat de aanwezigheid van de dames Graham en Tomei nog meer helpt. Van het verhaal komt het in ieder geval niet, te flauw, te voorspelbaar en net een tikje te braaf - wat meer scherpe randjes waren erg welkom geweest.

Expecting.

De alternatieve titel is al helemaal ongelukkig... want het is niet het soort film waarvan je iets zou. Verwachten, bedoel ik. Het genre bevat nogal wat werkjes die al voor de eerste titels langskomen afgedaald zijn tot bedenkelijke poep- en plasgrappen. Nou schiet me net wel te binnen dat ook in deze film de poep niet geschuwd wordt, maar gelukkig is dat meer iets wat als een vergissinkje overkomt dan dat de film er op drijft. Net een iets milder soort humor, subtieler en daardoor leuker. Wel relatief nog steeds, en met de verwachting waarmee ik aan de film begon kon het ook al nauwelijks op een teleurstelling uitlopen.

Dat het meeviel lag behalve de beter-dan-verwachte humor ook wel wat aan de dames Monaghan en Mitchell, die leuk hun ding doen. Beter dan de heren, die een beetje nondescript aanwezig zijn. Alsof ze niet de moeite gedaan hebben hun script te lezen. Method acting, maar dan anders. Ook dat past wel wat in het genre trouwens.

Kapitein Willard met zijn twee paranimfen Kitaen en Breitman op weg naar de bron van de rivier, en dan nog verder. Goed gejat is beter dan half verzonnen, en het verhaal zit verder zo vol gekkigheid dat het nauwelijks opvalt. Origineel is het beslist wel, van de Ben Hur race tot de vechtpartijen die allemaal wel iets absurds in zich hebben. En het kijkt ook best prettig weg met de overmaat aan halfblote yikyaks - en de locaties zijn ook best fraai. Jammer wel dat de acteurs zo houterig en knullig spelen - en kennelijk was dat met opzet, lees ik hierboven.

Het zou wel leuk zijn om hier een remake van te zien, nog wat verder over the top en met betere acteurs, en met wat meer vaart wellicht.

Lief filmpje met heel mooie plaatjes. Mooi en heel sympathiek gespeeld, en zeker ook buiten de "lesbian interest" interessant. Prachtig om te zien hoe de sky dancers aan het trainen zijn, en het verhaal laat je met een warm menselijk gevoel los.

If we lived here, we'd be home now!

Small town blues.

Het stereotype verhaal van een stel uit de klei getrokken yokels, die er at their extreme detriment achter komen dat je de yokel wel uit de klei kan trekken, maar de klei niet uit de yokel. Sterk spel van Hackman, en ook van een nog veel oudere filmheld als Lancaster. Of van een Bonnie Bedelia, nog op puberleeftijd. Dat zet toch wel duidelijk wanneer de film speelt, als het gebrek aan mobieltjes dat al niet had verraden. Sowieso wellicht het grootste mysterie in het narratief, hoe het toch kon zijn dat zo'n menigte de hele tijd geboeid blijft terwijl er minutenlang niets gebeurt terwijl het vliegtuig de parachutespringers weer naar de hoogte tilt - en je daarna op zijn hoogst met een erg sterke verrekijker ziet wat er nou echt gebeurt. Ik zou na een minuut m'n geld al teruggevraagd hebben.

Als drama daarmee wel volstrekt ingehaald door de tijd van nu, en de moraal die volgens mij toch bedoeld was - die van de yokels - komt er nauwelijks meer uit. Jammer, want die is toch vrij tijdloos, en geldt ook in ons land voor iedereen die bijvoorbeeld in Friesland of Groningen opgegroeid is. Alle carrierekansen die je maar wilt, behalve dat je die mestlucht nooit echt van je klompen af krijgt.

Ja, als je in zo'n dorp geboren bent dan is alles beter, hoe kort de horizon daarvan dan ook is, en ook als die met 200 mijl per uur op je af komt. Wel begrijpelijk, want echt alles is welkom om maar aan die dodelijk saaie voorspelbaarheid, die gezapigheid, die overwelmende spruitjesmeur te ontsnappen. Maar geloof me, je kan ook ergens ànders bij de supermarkt gaan werken, in Portugal of Frankrijk, FTW. Choose life. En boven alles, zorg dat je niet in zo'n film als dit terecht komt. Er is zoveel meer dan wat dit misbaksel aan moraal te melden heeft.