Opinions

Emanuelle 3, of ook wel ‘Goodbye’ Emanuelle. Leuk geprobeerd, maar er zouden nog talloze vervolgen komen. Alleen met Kristel al 9 delen meer - ja, 12 Emanuelle films met Kristel, en dan heb ik alleen maar geteld waar die naam in de primaire titel voorkomt. Verklaart dat het dédain van de (natuurlijk) braaf gereformeerde Nederlandse filmindustrie, die op de Gooise matras de vrije liefde beleefde maar op het scherm altijd deed alsof de dominee meekeek op de tv van de buren? Jaloezie op het succes van Kristel, die als enige actrice uit Nederland ooit zo’n reeks films met hetzelfde karakter speelde. Dan doe je toch íets goed, en de kift van de gevestigde orde is er des te giftiger om. En kijken we verder dan Kristel zelf, maar naar wat ze met haar films in beweging gezet heeft - bijvoorbeeld op de Franstalige wikipedia, daar kom je een pagina tegen met de titel “Actrice ayant incarné Emmanuelle”. Cette catégorie contient les 14 pages suivantes. Zuig daar maar een puntje aan, denk ik dan.

En voor iedereen die dan iets over de inhoudelijke kwaliteiten van de reeks wou inbrengen, bedenk voordat je iets zegt even waar die brave Gooise Matras indertijd dan wél mee bezig was. Dagboek van een herdershond, De Fabriek - merde, wat een crap. Allemaal katholiek of zo fijn als gemalen, en aan alle kanten afgeven op Kristel, maar ondertussen wel de naam vestigen van de Nederlandse film met zo veel mogelijk gratuitous bloot er in. Op en top de zo typisch Nederlandse huichelachtigheid. Nee, dan liever Kristel die tenminste oprecht probeert om de sfeer van de jaren-70 neer te zetten zonder al die moeizame complexen en plat-provinciaalse ellende, de sfeer van vrije sex die je indertijd had door de uitvinding van relatief betrouwbare anticonceptie. Kristel die probeert om het domme Hollandse volk te laten zien dat er meer is dan in het donker stiekem recht op en neer op de buurvrouw.

Al bleek dan na de jaren-70 dat dat ook allemaal niet zo vanzelfsprekend was, en daar levert dit deel dan ook weer een soort gepaste zelfkritiek op die wellicht zinvoller is dan de gelovige benadering van zonde en berouw. Want na dit stukje maatschappijkritiek, we hebben het natuurlijk over deze film. Bref, de rollen worden fraai bezet - Kristel natuurlijk, maar ook de dames in de bijrollen. De heren zijn wellicht wat meer inwisselbaar, tenminste ik miste even een uitleg waarom Kristel’s ega ineens alweer een andere was dan in de vorige delen. Maar wellicht wordt dat duidelijk als je de boeken van de ‘echte’ Emmanuelle Arsan leest - er zijn nog meer boeken dan er films zijn. Voor de soundtrack werd Serge Gainsbourg ingehuurd - die ongetwijfeld ook wat punten voor zijn oh-la-la status kon gebruiken, en gratuitous meelift op de serie zonder iets toe te voegen.

Case in point wellicht de vrijpartij in zee. Gezien de soundtrack zou je verwachten dat er in de lift gen..kt werd, maar nee. Cinematografisch wel best knap gedaan, ook als je even bedenkt dat het indertijd nog gewoon film was en je een dagje of wat op het lab moest wachten. En de beelden daarna, van het paartje tussen de wulps gevormde rotsblokken is alleen maar nog fraaier. Gelukkig komt daarna het segment met de Amerikaan, die met een volstrekt gebrek aan gėne probeert de film op Jaws aan te haken - even schaamteloos als de hele serie met sex omgaat. Zo’n moment van ironie kan alleen maar als een bijzonder hoog niveau van zelfspot bedoeld zijn.

En zo gaat de hele film ietwat voort tot het einde, en de uitsmijter waarin Gainsbourg de titel herhaalt met een ongeinspireerd deuntje. Als dat een grond had in het verhaal, sorry, ik was voor die tijd ingedommeld.

We hebben in Nederland een moeizame relatie met ons koloniale verleden.

Hele wijken zijn genoemd naar steden en gebieden die tijdens de bouw al niet meer tot Nederland behoorden, en de straten die de naam dragen van wat we nu oorlogsmisdadigers zouden noemen zijn nauwelijks te tellen, in musea liggen scheepsladingen aan geroofde kunstwerken en politici verwijzen soms weemoedig naar de VOC-mentaliteit - waarschijnlijk zonder zich te realiseren wat dat precies betekent. Maar films over dit onderwerp zijn er eigenlijk niet zoveel - en om over een toch beladen onderwerp dan een behoorlijke film te maken met de beperkte poel aan talent waar je het in Nederland dan mee te stellen hebt is vrij snel een te grote uitdaging.

Ook deze film lijdt daar duidelijk onder, want de casting van Piet Kamerman (Lowietje) en Bram van der Vlucht is jammerlijk. De vijver waaruit gevist moet voor een Nederlandse film is klein, maar dit had echt vermeden moeten worden. Gelukkig is Pierre Bokma wel echt prima - zoals gewoonlijk, moet ik daar bij zeggen. En Esmee de la Bretonniere ook - voor mij geen bekende naam, maar ze speelt prima en zeker als ze zingt straalt ze echt van het scherm.

Het verhaal is prima - overtuigend en genuanceerd, waarbij ik er wel bij moet zeggen dat ik zelf die periode natuurlijk niet meegemaakt heb en er eigenlijk even weinig van weet als de gemiddelde Nederlander - al heb ik dan wel David van Reybrouck's Revolusi en de Excessennota gelezen. En zo fraai was dat allemaal niet, en het verhaal van Staats en zijn Ems is ook niet zo fraai als je daar even bij stilstaat. In het begin is het wel hilarisch, zoals Staats door de Japanners gesnapt wordt, maar daarna blijkt dat die geen grappen maakten en wordt het allemaal serieus - het soort serieus waar je vijftig, zeventig jaar later nog nachtmerries van zou hebben - en ook dat echoot wel in mijn verre familie, de oudooms en -tantes die daar geweest zijn en nu nog steeds niet in een Japanse auto kunnen zitten.

De beelden zijn ook prima, de historische beelden zijn goed gekozen en de scenes op de plantage overtuigen ook - ook dat draagt er aan bij dat het verhaal van Staats heel authentiek aanvoelt. En in tegenstelling tot mijn voorganger hierboven vond ik niets onnatuurlijks aan de toon van De La Bretonniere - wellicht een nuance die je wel of niet ligt, of misschien zelfs in de tijd of gewoontes van toen en daar anders lag.

Als historisch beeld van die periode voor mij de beste film die ik tot nu toe zag - verreweg het meest serieus en evenwichtig, en ver verheven boven het recente De Oost.

Meh.

Het concept is in ieder geval origineel geloof ik, maar de uitwerking rammelt oorverdovend hard - en in alle opzichten, van het concept zelf tot en met het laatste detail loopt het van de ene onwaarschijnlijkheid in de andere. Van 'ja hoor' tot 'tuurlijk' en 'oh ja' binnen tien seconden, en dat zo'n beetje de volle speelduur lang.

Dat levert op zich wel een aantal leuke situaties en plaatjes op, maar het totaal is gewoon absoluut onvoldoende, en hoe langer je achteraf nadenkt over waar je precies naar hebt zitten kijken, hoe minder er van overblijft. Wellicht de beste samenvatting van de hele film kan je geven met de simpele zin 'er klopt geen hout van'.

Teller komt dan in ieder geval nog een beetje geloofwaardig over als soldaatje - hij is zijn babyvet kwijt en daarmee haast onherkenbaar. Maar ATJ, neuh, en als onderwerp van een (kuch) lange-afstandsrelatie al helemaal niet. En dan Weaver nog - een publiekstrekker rolletje voor op de poster, maar ze speelt goedbeschouwd gewoon enorm slecht en is misschien maar 3 minuten aanwezig.

Terwijl er van het basisidee toch best iets te maken geweest was. Genoeg parallellen in de bekende historie die met iets minder overdreven herschrijving een veel betere film had kunnen opleveren. Zonder die kloof, om eens mee te beginnen, en ook zonder die alomtegenwoordige monsters.

Talloze keren gezien, en elke keer is dat weer een feest. Het verhaal klopt gewoon helemaal, Sigourney Weaver speelt de rol van haar leven, de prachtige beelden van de natuur, en de (nouja bijna) overtuigende beelden van de dieren. Precies de goede balans tussen ernst, humor en historisch verhalend. Wellicht niet helemaal precies volgens de werkelijkheid en hier en daar een tikje gekleurd qua sympathie, maar wat mij betreft is dat een goede keuze voor de film - en ook onverminderd actueel, met hoe de mensheid nog steeds niet accepteren wil dat er andere soorten zijn die ook recht hebben op hun deel van de wereld.

Weaver trekt vanzelf alle aandacht met haar hoofdrol, maar ook de bijrollen zijn grotendeels perfect. Voor de hand liggend om daar Brown of Cuthbertson bij te noemen, maar ik vond Omirah Miluwi indrukwekkender - jammer dat het voor hem bij deze rol gebleven is.

Kritiek indertijd, en ook hier terug te lezen over het vermeende gebrek aan inhoudelijke diepte van Fossey's karakter onderschrijf ik absoluut niet. Er worden voldoende hints gegeven, nog meer zou zwaar ten koste gaan van het respect dat Fossey verdient - en buiten dat, het is een film, geen documentaire. En al zeker geen rariteitenkabinet.

Oh die film.

Ik ben wat films met Linda Fiorentino aan het herzien, maar was vergeten dat ik deze al gezien had - wellicht zelfs meer dan een keer. En het blijft toch wel een grappig ding, al moet je het overduidelijk niet al te serieus nemen - maar de overdreven nadruk op East Berlin blijft op de lachspieren werken, net als het ontzettend neppe accent van Fiorentino - die overigens redelijk wegkomt met haar Duits en Frans.

Het spel dat hier Gotcha heet, ook wel Tag of Killer heb ik ook wel gespeeld een jaar of dertig geleden, maar dan met waterpistolen - paintball is een beetje te riskant in het publiek, en het zou wellicht nu ook met waterpistolen wat moeizaam zijn - niet dat het tegenwoordig minder veilig is op straat, integendeel, maar de tolerantie voor alles wat niet in een gewoon patroon past is wel helemaal weg. Jammer wel, het was best leuk.

Fijn.

Tegenwoordig heet dit soort film dan geloof ik 'woke' - en dan vooral als je er tegen bent. Maar waarom zou je dat zijn, waarom zou je een mening willen hebben over de reden waarom mensen van elkaar houden. Het is al moeilijk genoeg zonder al dat extra gezeur en gezever van familie en vrienden, en het grootste deel van dat gezeur en gezever gaat eigenlijk toch alleen maar over de onzekerheden en problemen van de zeurders zelf, en niet over de personen waar het om gaat.

Ohja, de film. Hetero, lesbisch, jood, moslim, blank, zwart, liefde op eigen inzicht of geregeld door de familie. Gelukkig heeft de regisseur zich ingehouden en er niet nog meer tegenstellingen in willen werken, want dat was misschien teveel geworden. Ook nu is het wel zaak om bij de les te blijven, want het is niet makkelijk om te onthouden wie nou ook alweer waar een bezwaar tegen heeft. Laat staan waarom dan wel. Maar dat ligt er nergens dik op, en dat komt vooral doordat de drie waar het vooral om draait - Piaton, Stern en Folly - zo overduidelijk bij elkaar horen, voor elkaar bestemd zijn. Liefde overwint alles, zo makkelijk is het gewoon.

Vooral de drie hoofdrollen worden erg charmant gespeeld, en de film werkt misschien vooral doordat Stern haar ogen constant in de hulpeloze-puppy-stand heeft staan. Je moet dat maar kunnen.

Mooie film. Passend angstaanjagend geacteerd van Javier Bardem - echt een heel eng mannetje krijgt hij te vertolken. En Natalie Portman met een dubbelrol, mooi en knetter. Van Stellan Skarsgard ben ik dan weer wat minder onder de indruk. En, met de titel van de film worden we een beetje om de tuin geleid, want het heeft eigenlijk niet zo heel veel met Goya en zijn schilderen te maken - het is meer een tijdsbeeld dat aan Goya opgehangen wordt.

De eerste helft is beduidend sterker dan de tweede, vind ik ook, en het is vooral het gebrek aan verhaal waardoor de spanning breekt. Jammer, het had een veel sterkere film kunnen zijn.

Nicole Kidman als Grace Kelly.

Pakt wat wisselvallig uit. Er zijn een behoorlijk aantal scenes die echt goed werken, waarin je Kidman nauwelijks herkent - toch altijd een kenmerk van een echt goede acteur of actrice vind ik, dat ze in staat zijn om zichzelf vrijwel onherkenbaar te maken, al hun gewone maniertjes en dingetjes af te leggen. Misschien niet constant over de hele speelduur heen, maar toch af en toe vond ik dat dat indrukwekkend goed overkwam in deze film. Waar ik dan wel weer moeite mee heb is de keuze voor een kleine periode in het verhaal van Grace Kelly, en dan nog opgeleukt en geromantiseerd ook. Echt geloofwaardig is dat verhaal niet, hoewel ik moet zeggen dat ik ook niet de moeite heb genomen me in de historische details te verdiepen.

Qua beelden een al even vreemde mengelmoes. Af en toe spuuglelijk en nep, af en toe mooi. Niet mijn film, zeg maar.

Mooie film, ondanks dat het genre me niet echt aanspreekt normaal gesproken zonder enige bedenking geboeid naar zitten kijken. Clint is echt wel een heel ouwe rot, die precies weet wat 'ie aan het doen is; in dit geval weet hij het verhaal op een voor mij heel herkenbare en begrijpbare manier te vertellen.

Ik ben nogal fan van Laetitia Casta, maar ondanks haar gulle aanwezigheid is deze film nauwelijks door te komen. Een auberge espagnole vol irritant overdreven personages, veel druk gedoe en nul inhoud, bleeh. Voorop daabij Amalric, die me in een normale film al snel op mijn zenuwen werkt, maar dat nu in de overtreffende trap doet.

Deze had ik nooit gezien, maar mijn vriendin heeft de poster op haar toilet hangen. Toch maar eens kijken dan.

En ja het is toch wel een wat bijzondere film. Niet alleen in positieve zin overigens, het plot rammelt hier en daar wel wat en springt ook wat van de hak op de tak. Uitgaand van dat het een ietwat echt verhaal is is dat misschien eigenlijk te waarderen. Maar dat lukt me dan weer niet met de vaak te opdringerige en lelijke soundtrack.

Reno zet een mooie rol neer en geeft vooral ook stabiliteit aan de film. In tegenstelling tot Arquette bijvoorbeeld die af en toe vergeten lijkt te worden. En Barr die daar dan wat weinig bij opvalt. Komt ook wat onevenwichtig over. Misschien is de extra lange directors cut ook gewoon teveel van het goede.

Ergens in de jaren-70 zag ik deze film, en ik vond hem toen hilarisch - wellicht in vergelijking met wat je toen op de Nederlandse tv zag, en de walmende spruitjeslucht waarmee dat vergeven was. Kennelijk was ook dat een relatieve schaal, want nu vind ik er maar weinig aan, meer dan een flauwe glimlach zat er niet in. Toch was de film indertijd best succesvol, en aanleiding tot een hele serie vergelijkbare films met Richard in de hoofdrol - tot de dag van vandaag zelfs. Gelukkig (denk ik dan maar) komen de meeste daarvan het Franse taalgebied niet uit. Toch is er kennelijk nog steeds ruimte voor, een vaste schare van trouwe fans die dit soort klucht graag blijft zien. Het Franse antwoord op onze spruitjeslucht, zeg maar.

Echt slecht is deze film ook door de ogen van nu niet, overigens. Al was het maar doordat Jean Rochefort er in meespeelt, en wat een strakke rol is het weer. En de jurk van Mireille Darc maakt elke film de moeite waard.

Grand Prix.

Frankenheimer ken ik eigenlijk alleen van de geniaal goede Ronin (1998). Ook die film heeft iets van een monomane focus over zich die het tot iets speciaals maakt, maar deze veel eerdere film van Frankenheimer heeft dat veel sterker. Wat in theorie een gewoon boeketreeksverhaaltje in de setting van de Formule-1 had kunnen zijn, heeft gewoon een serie volledige raceverslagen in zich - en mooier en beter gefilmd dan je tegenwoordig op de TV krijgt. Heerlijk om de oude circuits te zien - en ook hoe weinig er in Monaco eigenlijk veranderd is. En ook heerlijk om de oude auto's te zien, met alle bewegende delen mooi in zicht, en de coureurs die heel-toe aan het rijden zijn met tussen hun voeten door de roestende stuurstang.

Heerlijk in het af en toe minutenlang ontbreken van dialoog en opgedrongen duiding, heerlijk in de ongenuanceerde keuzes van Frankenheimer om met beelden in plaats van woorden te vertellen. Heerlijk ook de cinematografie, met veel techniek en trucjes die toen nog ongezien waren. En een geniaal mooi bewaard gebleven kwaliteit waar duidelijk uit spreekt hoe goed de originelen op 65mm film waren.

Het verhaal krijgt niet veel punten maar geeft aan de andere kant wel een aardig beeld van hoe het leven van de rijders er aan toe ging in die tijd - een tijd waarin een race veel, veel gevaarlijker was dan nu, en eigenlijk nauwelijks meer voorstelbaar. Nietsontziend ook hoe Frankenheimer daar mee omgaat - in your face botte beelden van de ongelukken, even terloops terwijl de race gewoon doorgaat, en het drama bij de ambulance. Ook daar is de film wel behoorlijk realistisch in geloof ik, want dat ging in die tijd wel zo - alle discussies over het verbeteren van de veiligheid met Jackie Stewart voorop moesten toen nog komen.

En voor de kenner nog een hele serie leuke details in de film - ik denk dan even aan de rol van Toshiro Mifune als nauwelijks verhulde referentie naar Soichiro Honda. Maar ook de bekende rijders uit die tijd die langskomen, ofwel gewoon zelf in beeld of met verwijzingen - de helm van Stewart bijvoorbeeld. Een feest om naar te kijken.

En als ik dan de lijst van weetjes op imdb achteraf nog eens doorlees, nog meer respect voor Frankenheimer. Jammer dat zijn andere films toch gemiddeld wat minder waren, en eigenlijk alleen Ronin in de buurt van dit niveau kwam. Ja, ook daar spelen auto's een behoorlijke rol in - misschien ligt het daar dan aan...

Hmm.

Ietwat vergelijkbaar met Conseguenze dell'Amore qua stijl en bezetting. Maar, hoewel die film wat moeilijk in cijfers en beoordeling uit te drukken was is het verhaal wel in mijn hoofd blijven hangen, en een hele serie van de beelden ook. De eindscene bijvoorbeeld, geniaal.

Dat heb ik in deze film nog niet kunnen vinden. Toni Servillo is onmiskenbaar erg goed aan het spelen, en er zitten ook weer een aantal erg mooie scenes in. De performance artist, de mevrouw die bij haar enkels afgefakkeld wordt als makkelijke voorbeelden, maar daar is wel meer van. Mooi. Maar, ik mis toch wel de vonk die de scenes aan elkaar verbindt, het tot een groter geheel in een samenhang maakt.

Misschien nog maar eens kijken, zo'n film is dit wel. Tot zover maar even een wat gemiddelde score - want sowieso wel de moeite, ondanks dat het een lange zit is.

Lost in translation.

Het is me niet geheel duidelijk wat de bedoeling van regisseur Jean Valère precies was met deze film, dit flauwe verhaaltje over een tijdelijke driehoeksrelatie zonder enige chemie, aantrekkingskracht of iets wat zelfs maar ietsje verder lijkt te gaan dan beleefde interesse. Kennelijk ben ik niet de enige die daar niet uit kwam, want de film lijkt volledig vergeten - nogal bijzonder gezien Jean Seberg in de hoofdrol, en zo kort na À Bout de Souffle dat ze tussendoor niet eens naar de kapper geweest was. Hier op deze site mag ik 65 jaar na dato de eerste reactie schrijven, het artikel op de wikipedia is (ook in het Frans) een stub, en op imdb staan welgeteld drie user reviews die alle drie zo lovend zijn dat ik er geen woord meer van kan plaatsen.

Het verhaal raakt ook al nergens - de drie hoeken van die driehoek waar het om gaat zijn behoorlijk onsympathiek, zelfs Seberg wekt geen verlangen naar een Hollywoodesk happy end op. Wellicht is een van die drie op imdb op het goede spoor, en zit het 'm er in dat de dialogen een oefening in sociale kilte zijn. Zo goed is mijn frans echter niet, en voor dit geval heb ik daar vooral een enorme hoeveelheid je m'en fou bij.

Gisteren de gelijknamige film uit 1961, vandaag deze. Dat de films niets met elkaar te maken hebben was al snel duidelijk, maar behalve dat ligt in deze de lat voor het ambitieniveau ook wel bepaald lager, dit is meer zo'n standaard Franse vakantieklucht met net een heel klein vleugje Bonjour Tristesse er door gehusseld om Anais Demoustier wat te doen te geven - maar veel te dun om de film tot iets anders dan een standaard Franse vakantieklucht te maken. Zo'n apparaat van een vader, het arme schaap. Voor een komedie is er veel te weinig te lachen, of je moet het tellen van plotholes hilarisch vinden - dan kom je aan handen en voeten te kort.

Harde oorlogsfilm.

Er zullen best wat schermutselingen aan de grens geweest zijn. En misschien begonnen die ook wel zo. Maar het verdere verloop lijkt me toch wat minder waarschijnlijk. Toch, het verhaal overtuigt misschien niet helemaal, maar het wordt vlot genoeg gebracht dat dat niet al te veel afleidt. Net zoals er nogal wat details in zitten die ik niet helemaal geloofwaardig vind - waarom hebben de Duitsers geen van alle sneeuwhemden en skis, bijvoorbeeld. Wel erg makkelijk zo om de good guys te onderscheiden van de moffen.

Er worden verder nogal wat cliches rondgestrooid - goedmoedige Zweden, Rambo-Finnen, Duitsers die zonder nuance de oorlogsmisdadiger uithangen, en verzetsheld-Noren. Maar dat hoort wel wat bij het genre, de gemiddelde oorlogsfilm hangt tenslotte van cliches aan elkaar. Wat deze film daar dan wel op voor heeft zijn de mooi gefilmde scenes in de sneeuw, en de prima gefilmde scene aan het einde. Alsof je Return to Castle Wolfenstein speelt. Nouja, een heel simpel leveltje daarvan dan.

Voor Zweden zeker een bijzondere film - zoveel oorlogsfilms met Zweden als hoofdrolspelers zijn er nou ook weer niet. Voor ons meer een aardig tussendoortje.

Ai wat een mooi visueel spektakel. En eindelijk eens een film in de ruimte waarbij het gebrek aan zwaartekracht, het gebrek aan de lucht die alles draagt goed en kloppend wordt uitgebeeld. Het verhaal is dan nog eens bloedstollend spannend, je valt van de ene crisis in de andere. Qua spanningsboog ook perfect, het enige rustmoment in de film komt precies netjes voor de grote ontknoping.

Jammer dat Clooney zo'n domme clown uithangt. Miscast is dan nog een vriendelijk woord, had daar liever elke denkbare andere acteur voor genomen. Gelukkig doet Sandra Bullock het wel erg goed, ondanks het dunne karakter dat ze te spelen krijgt. Dat is ook de enige verdere kritiek die ik in me voel, had liever helemaal geen achtergrond van de karakters gegeven en er een echt atypische film van gemaakt, in plaats van een wat knullige poging om de personages nog in te vullen met wat karikaturaal betekenisloze details.

Maar echt storend wordt dat overigens nergens. De perfecte beelden van de aarde, de ruimteschepen en stations, de actie met de rondvliegende brokstukken en astronauten trekken alle details naar zich toe. Dat de ruimtestations van binnen behoorlijk goed lijken op wat we van de foto's en filmpjes van NASA kennen helpt ook nog eens een heel stuk. Dan is het wel erg makkelijk om de paar foutjes in het verhaal voor lief te nemen. En dat het einde dan wat voorspelbaar is kan ik ook best goed hebben.

Erg goed.

La Grazia.

Wellicht het pardon, wellicht de elegantie, wellicht de zegen, wellicht de genade, de vergiffenis, de vergeving, of zelfs de begenadigde in persona. Sorrentino laat alle aspecten van het woord, het begrip, zelfs het religieuze theorema langskomen.

Helaas wel in een verhaal dat ultiem eigenlijk nergens over gaat, en nauwelijks meer doel lijkt te dienen dan een kapstok voor zijn signature mooifilmerij. Het is fraai, heel fraai, maar ook slecht voor de tanden, en voor Sorrentino ook vooral meer van hetzelfde, een gemakzuchtig voortborduren op wat in zijn eerdere films goed werkte bij de critici, een laffe en zielloze herhaling van zetten.

Ieder ander had ik dat vergeven, en gezegd dat het best wel een ok filmpje was. Maar van Sorrentino verwacht ik meer dan dat, omdat het zo duidelijk is dat hij meer dan wie ook in staat is om de beste film ooit te maken.

Maar dat is deze dus niet. Dit is een film zonder elegantie, zonder zegen, zonder vergiffenis of begenadiging. Deze film is gewoon werk. Ja, werk verdient een prijs, zonder meer. Maar geen hoge.

Mierzoet oversentimenteel gedoe met veel te veel slow motions, mist en getrut binnenskamers. En maar een paar minuten de prachtige beelden die je verwacht van een film met ‘Alaska’ in de titel. Met afstand de slechtste film die ik in dit genre heb mogen zien. Overslaan, je mist er niks aan.

Een duale film, en in veel opzichten. Chaplin's grootste succes, maar ook een film waar hijzelf achteraf niet erg blij mee was. Een slapstick, een scherpe veroordeling van het fascisme, maar niet om te lachen. Geniaal in de vooruitziende blik, maar ook naief in het gebrek daaraan. Geniale scenes, maar ook af en toe te flauw voor woorden - al is dat wellicht ook iets persoonlijks wat iedereen anders ziet. De wereldbol wordt vaak genoemd aan de ene kant, het kanon is voor mij het andere uiterste. Hynkel vind ik eerlijk gezegd niet zo heel sterk getroffen, maar Benzino Napaloni - die naam alleen al, en een perfecte karikatuur.

Naar verluidt besloot Chaplin de film te maken na het zien van Triumf des Willens - en kon hij daar smakelijk om lachen. Wellicht speelt ook dat een rol in waarom hij er achteraf anders over ging denken. Hoe dan ook, de invloed op de scenes waarin Hynkel zijn toespraken houdt is in ieder geval goed duidelijk.

Double bill met The Last Rifleman - Michael Caine tegen Pierce Brosnan. Dan zou je verwachten dat dat geen eerlijke strijd kan zijn, en nee, dat is het ook niet, maar geheel onverwacht is het Caine die het aflegt. Op geen moment overtuigt hij als gammele veteraan, en al helemaal niet als Ier.

Maar het verhaal zoals deze film het vertelt is wel het ‘echte’ verhaal van de ‘echte’ Bernard Jordan. Is dat belangrijk? Je zou kunnen vinden dat het een film is en geen documentaire, en dat het daarmee niet verplicht is om de werkelijkheid te verslaan. Maar aan de andere kant gaat het wel onmiskenbaar voor beide films over een en dezelfde man, en dan blijft het op zijn minst opmerkelijk dat daar zulke verschillende verhalen optreden.

Toch, het juiste verhaal geeft geen garantie voor de betere film. Had de cast van The Last Rifleman nou dit verhaal gespeeld, dan had het een instant klassieker kunnen worden. Nu voelt het toch vooral als een gemiste kans.

Wat tegenvallende film - geen bijster interessante uitwerking van het verhaal, het blijft allemaal wat zweven tussen een documentaire en een erg langdradig uitgelegd stukje historie. De personages worden geen van alle driedimensionaal, en qua acteren is er ook niet heel veel moois te zien. De soundtrack irriteert me dan ook nog eens.

Alleen aan te raden als je echt in dit specifieke stukje historie geinteresseerd bent - en daarmee bedoel ik dan ook heel precies de bevrijding van dit specifieke kamp.

Een niet heel goed gelukte poging om een standaard Chinese sprookjesfilm wat westerse trekjes te geven. Veel verder dan de aanwezigheid van Damon en Dafoe gaat het alleen niet, en dat is veel te mager om het zaakje vlot te trekken - en de rest van de film is ook al niet zo bijster goed gelukt. De muur is net een beetje al te mooi, de massavechtpartijen zijn net een beetje te. Hoewel de scenes met de luchtballonnen me dan wel weer goed vielen, dat moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen.

Verder, het ziet er hier en daar wel vrolijk en kleurig uit, maar je moet niet al te goed opletten want dan valt de cgi teveel op. Geen film voor een groot scherm.

Is er een plaat die ik draaien kan zodat ik die 94 minuten van mijn leven terugkrijg?

Het idee is in theorie wel ok want tamelijk origineel, al is time travel op zich natuurlijk al de ultieme gemakzucht voor een script writer. Maar het hele gedoetje herhaalt zich veel te vaak, en er komt niet eens een aansprekende soundtrack langs. Evenmin is er iets van een vonk tussen de hoofdrolspelers. En wellicht het ergste, de hele film is gewoon bloedsaai en duurt met een krappe 94 minuten langer dan een voetreis naar Mekka.

Winterbottom.

Toch een van de meest onderschatte regisseurs, in die zin dat hij af en toe absolute meesterwerken aflevert. En ook dit is er weer een, een scherpe kritiek op de idioterie en verveling van de allerrijksten - die zonder uitzondering beweren 'hard gewerkt te hebben' tegenover de bittere armoede waarin de mensen leven die dat daadwerkelijk gedaan hebben.

Isla Fisher als de trophy wife, Asa Butterfield als de nepo baby, maar Coogan steelt vanzelf de show met zijn misselijkmakende Greedy McCreadie - die model staat voor minstens de helft van 's werelds miljardairs, en niet alleen die die hun fortuin in de fast fashion gemaakt hebben. Very proud of his immigrant roots, om maar de makkelijkste open deur in te trappen, maar aan de andere kant, wie de schoen niet passe. Rijkdom correleert kennelijk recht evenredig met huichelarij, en voor een miljard kan je tot in de zeventiende logarithme huichelen als we het dagelijke nieuws er langs leggen.

Verder een hele serie fraaie cameos en bijrolletjes waarvan het merendeel nogal belangeloos. Ook dat is iets wat Winterbottom op een of andere manier altijd weer voor elkaar krijgt. Kennelijk zijn er nog steeds genoeg mensen te vinden die willen meewerken aan een socialere en eerlijkere maatschappij.

Let vooral ook op de eindgeneriek - en bedenk daarbij dat alle getallen die daar genoemd worden nu nog zeker twee tot tien keer extremer zijn.

Prettig wegkijkend filmpje met een mooi braaf Gutmensch-motiefje. Daar kan je toch nauwelijks tegen zijn, en dat hoort dan vast ook een lading Oscars te winnen - want dat is het natuurlijk waar overduidelijk op gemikt wordt, met het voorzichtig maar toch vooral niet al te hardhandig aanroeren van de problematiek van de rassendiscriminatie. Ietsje dapperder was toch wel erg fijn geweest, en voor mij ook graag ietsje zwartere humor, excusez le mot.

Maar allez, ik had er wel een fijne avond mee, dus verder geen kritiek. Humor, al is het ietsje te zoet, op afroep afgewisseld met een brokje discriminatie, al wordt het ook daar nergens al te erg - ook al ietsje te zoet, wellicht, al is dat ongetwijfeld een heel bewuste keuze van de makers. Perfecte timing, dat in ieder geval, en ook perfect in beeld gebracht en mooi gespeeld door de platte, lompe Mortensen en de fijnbesnaarde virtuoos Ali. Je verwacht dan ook niet minder.

Al moet ik dan nog wel kwijt dat de muziek me niet heel veel deed. En het groene boekje waar de titel van komt wordt ook maar een keer getrokken, als ik goed opgelet heb. Ook daarbij speelt de film wat veel op safe. Oh, maar wacht, het is natuurlijk wel waar gebeurd, dus wellicht was het gewoon allemaal echt zo.

Heerlijk ongeloofwaardige superheldenboel - geloofwaardigheid is geen pluspunt in dit genre, dacht ik zo. En zoals dat volgens mij toch ook wel hoort voor zo'n film volstrekt over the top. Met een heleboel best geslaagde grappen er in - ik kan er tenminste best om lachen. De acteurs zijn misschien niet heel goed - maar, ze krijgen ook nauwelijks de kans om iets te laten zien, de film vraagt niet echt om uitgediepte karakterstudies.

De zoveelste superheldenfilm van het jaar alweer.

Zeker in het begin vielen me vooral de in mijn ogen spuuglelijke groene beelden op, en de introductie was maar net kort genoeg - ik zat echt op de rand van m'n stoel. Net op tijd dus met de eerste real life scene met de vliegtuigen, en die was op zich net weer genoeg om m'n aandacht weer terug te winnen.

Het verhaal dat dan ontstaat vind ik eigenlijk echt te warrig, en ook in de extended cut die ik zag denk ik nog wat gaten te zien vallen. En alle beelden van de groene lantaarn in actie blijf ik lelijk vinden - al is een deel van de trucs die ermee gedaan wordt wel erg leuk gevonden. En dat de tegenpartij dan geel als kleur heeft is eigenlijk ook weer te flauw - maar dat zal wel aan de originele comic liggen.

Jammer dat de bad guy zo afzichtelijk toegetakeld wordt. Dat was lijkt me ook weer nergens voor nodig. Het wordt wel weer heel ruimschoots gecompenseerd door Blake Lively, die ook nog eens leuk speelt. Ryan Reynolds misschien ook wel, maar dat groene apenpakkie blijft irriteren. Daar zou je als superheld nog niet dood in gevonden willen worden.

Verder heeft het geheel maar bar weinig nieuws te brengen. Op zich geen onaardige film, maar met een beter verhaal en wat leukere CGI was er toch wel wat mooiers uitgekomen.

Flauwe hap.

Het plot is verre van origineel, de spanning valt nogal eens weg, de beelden zijn overwegend grauw en lelijk. Leuk om Patrick Stewart eens een andere rol te zien spelen, maar om nou te zeggen dat er een groot beroep op hem of de andere acteurs gedaan wordt is ook teveel gezegd - de enige mooie scene is voor een van de honden, en daar moet je dan ook nog eens erg lang op wachten. En wellicht het ergste, zo ongeveer alle cliches worden uitgemolken - tot en met dat Stewart ergens halverwege waarschuwend tegen zijn medeboeven roept dat Poots niet doodgeschoten mag worden. Logisch, want ze is overduidelijk de 'final girl'. De enige verrassing is dan nog dat er ook een 'final boy' over blijft.