La Grazia (2025)

Gister mogen zien tijdens Filmfestival Alkmaar. Prachtige, en vooral mooi geschoten film met een glansrol voor Toni Servillo. Komt wat traag op gang, maar bloeit uit tot een pareltje.

De Italiaanse president [Toni Servillo] is aan het einde van zijn politieke carrière en staat nog voor twee grote beslissingen: hij mag een veroordeeld persoon gratie verlenen en er ligt een voorstel voor een euthanasiewet. Zijn dochter [Anna Ferzetti] zet hem onder druk om die euthansiewet niet door te schuiven naar zijn opvolger, maar de president houdt zich vooral bezig met iets wat al jaren aan hem knaagt. Een film over een president die wikt en weegt klinkt saai en van een verhaal is amper sprake. Maar Servillo’s genuanceerde spel, Sorrentina’s visuele creativiteit en Dario D’Antonio’s sublieme cinematografie maken dit toch aangenaam voor de meeste zintuigen. Het einde van de scène met Rufin Doh Zeyenouin als de paus is een juweeltje.

Tjonge, dat was saai, zeg. Het had gescheeld als de film drie kwartier korter was. Het maakt dan nauwelijks uit welke drie kwartier je schrapt. Hoewel er een paar mooie scènes in zaten, die aan het geheel overigens weinig toevoegden. Maar ik heb me toch vooral verveeld. Het begon al bij die ontzettend beroerde openingsdialoog, die vol plotuitleg zat. Een eerstejaars scenarioschrijven zou er zijn examen niet mee halen. Het beetje plot dat er in de film zat was extreem voorspelbaar. Maar goed, het ging misschien meer om het karakter van het hoofdpersonage. Dat werd op zich best goed neergezet, en Servillo is ontegenzeggelijk een geweldige acteur. Om een emotie neer te zetten hoeft hij niet meer te doen dan subtiel zijn wenkbrauw op te trekken of zijn mondhoek te bewegen. Alleen jammer dat die subtiliteit zo nadrukkelijk in beeld wordt gebracht dat het juist schreeuwerig expliciet wordt. En dan dat dingetje met die hiphop. Dat leer je ook in je eerste jaar van je opleiding scenarioschrijven: geef je personages één afwijkende karaktertrek of hobby, dat maakt ze meteen een stuk menselijker. Zit wat in natuurlijk, maar je moet het er niet zó dik bovenop leggen. Dan werkt het alleen maar op de lachspieren. Wat op zich welkom was, want verder viel er weinig te lachen. Dit was mijn eerste Sorrentino en ook meteen mijn laatste. Disclaimer: ik heb geen opleiding scenarioschrijven gevolgd.