Opinions

Fijne film met een heel sterke sfeer, mooie beelden van de grimmige natuur en een bijpassend grimmig verhaal. Het begin is eigenlijk een schoolvoorbeeld van de enige manier waarop een voice-over nog een klein beetje kan, je hoort de gedachten van de hoofdrolspeler die je een introductie in zijn verhaal geeft. Ook de truc met de droombeelden is erg sterk.

Liam Neeson draagt de film. Dat is zowel goed als minder, want hij overschaduwt de andere acteurs zo sterk dat ze niet meer aan bod komen, geen ruimte meer krijgen. Hun karakters blijven dan ook volstrekt plat - het gaat om Liam en de wolven, de rest is bijzaak.

Tsja.

Tom Hanks doet op de automatische piloot zijn gewone rol in een verhaal dat zoveel steken laat vallen dat ik niet echt weet waar te beginnen. Benieuwd hoe dat in het boek van C.S. Forester zit - dat heet ‘The Good Shepherd’. Ik kan eigenlijk niet anders denken dan dat daar heel anders in zit - C.S. Forester is tenslotte vrijwel boven elke twijfel verheven. Met wat meer afstand beschouwd doet de film ook wel een heleboel dingen wel goed, overigens - de afmatting, de onzekerheid of de U-Boot nou wel of niet uitgeschakeld is, en dat er altijd nog meer lijken te zijn - die dingen komen echt wel over. Het is meer in sommige details die echt niet kloppen, en dat irriteert dan.

Behalve de kracht - of het gebrek daaraan - van het verhaal is er verder eigenlijk weinig opzienbarends aan de film. Hanks doet zijn gewone dingetje, ik zei het al. De effecten zijn behoorlijk - een enkele uitzondering daargelaten - maar ook niet bijzonder. De rest van de cast hangt er een beetje bij, krijgt te weinig ruimte om iets te laten zien. Wellicht was het een betere keuze geweest om minder de focus op het karakter van Hanks te leggen, want dat houdt het niet de hele film lang spannend. Forester had er tenslotte ook andere elementen bij in het boek. En anders waren er zat andere boeken over dezelfde materie geweest om uit te kiezen.

Kom ik toch vanochtend een mevrouw met een groene jurk aan tegen... Moeite om niet in lachen uit te barsten.

Onverwacht erg leuk. Ik had verwacht dat de film weer vooral platte grollen zou zijn, maar deze is toch wel een tandje beter dan de eerdere films van SBC. Strong geeft goed tegenwicht, en dat werkt - net als de tegenstelling tussen de broers goed werkt. Dan de heerlijk onzinnige manier waarop het verhaal zich ontwikkelt, inclusief de grote rol voor de hooligans, pardon scum. Ook dat tikkie moraal werkt best. En stiekem kan ik ook best lachen om de platte lol.

En een van de heel, heel weinige films waar de scenes tussen en na de aftiteling werken. Leave no witnesses!

Leuk.

Beter half gejat dan een lege dop, zal wel het idee van Rodriguez geweest zijn. Want in de opbouw van het verhaal lijkt het toch wel heel sterk op El Mariachi en Desperado. Maar is dat erg? Niet als we er zo'n prettig filmpje door krijgen. Niet zo goed als de voorbeelden, wat er mist is vooral de sterke dialogen, idiote humor en scherpe timing. Wel zijn de actiescenes prima, de beelden mooi, en de kleuren fris en helder onder de Mexicaanse zon - die ook in Bulgarije mooi schijnt. Dan geeft het ook wat minder dat het verhaal wat rammelt - en eigenlijk nergens over gaat. Er zijn maar weinig films waarin het verhaal zo overduidelijk alleen als kapstok voor de actie dient. Op zich niks mis mee - maar aan de andere kant is het ook precies het zwakke punt van de film.

Dan had de hond misschien net wat meer inbreng moeten hebben, of de dwaze Flaca had net iets meer inhoud moeten krijgen. Maar, goedbeschouwd, als er meer dan alleen actie in de film gezeten had was Scott Adkins misschien wel tegen de lamp gelopen. En Yvette Yates heeft haar bekendheid ook niet echt aan mooie karakterrollen te danken. Nu doen ze het allebei prima. Dat brengt me tot de gedachte dat Rodriguez misschien wel het uiterste heeft gehaald uit de mensen en middelen die hij ter beschikking had.

Misschien moeten we daar ook eigenlijk maar tevreden mee zijn. Als je gaat vergelijken raak je gauw teleurgesteld.

Een film over beren, altijd goed. Nouja, behalve misschien als er zo'n enorm stereotype en cliche filmberenverhaal van gemaakt wordt. Er is nogal een verschil tussen filmberen en echte beren; echte beren gaan niet op hun achterpoten staan brullen als ze boos zijn bijvoorbeeld (ze gaan staan om verder te kunnen zien, niet uit agressie). En dat constante gebrul en gepuf is ook een sprookje, en dat gemaai met die poten ook. De Amerikaanse NPS heeft daar een meme over 'don't bother waving at bears, your opposable thumb means nothing to them'.

Aan de andere kant, het basisidee van de film, dat een beer een jong van een ander soort adopteert is wellicht minder vergezocht dan je zou denken. Er zijn gevallen zat bekend van dat beren de jongen van een andere beer adopteren bijvoorbeeld. Een mensenkind is wellicht net een stapje al te ver, maar helemaal ondenkbaar, nee.

Richard Harris doet het op zich best leuk als opa die de kinders met zijn verhaaltjes-voor-het-slapengaan even de stuipen op het lijf jaagt, en Bryan Brown is redelijk als opvulling voor de mensenkant van het verhaal. De enige acteur die echt de credits verdient blijft natuurlijk wel de beer, zo'n film is het nou eenmaal. En volgens de imdb zijn het minstens vijf beren die de rol van Mizzy spelen - en de titelrol noemt er zelfs zes, waarbij ik dan denk dat ze bij imdb de cubs even vergeten zijn, en dat zullen Betty & Barney dan wel zijn. Blijven toch nog steeds vier beren over voor de hoofdrol - ik had wel gezien dat het niet elke keer dezelfde was, maar zo veel had ik er toch niet herkend.

Behalve de bereninteresse is het verder wel een beetje een zo-zo film. Deels ook omdat de beschikbare dvd-kwaliteit niet precies geweldig is, maar ook als je daar doorheen kijkt had er wel iets meer met de omgeving gedaan kunnen worden. De gemiddelde natuurfilm uit Alaska of Canada van de laatste paar jaar is toch echt stukken beter. Maar ja, daar zit dan weer niet zo'n mamabeer in.

Beren hebben nogal een slechte naam - als je Hollywood gelooft gaan ze brullend en maaiend met hun massieve poten van gevecht naar gevecht, en laten ze een spoor van half opgevroten mensen, dieren en soortgenoten achter. De werkelijkheid is natuurlijk subtiel anders. Dat zo'n mafklapper als Treadwell een ruim decennium zijn gang kon gaan op een halve pootlengte afstand van wat volgens de film- en TV-industrie het gevaarlijkste dier van de aarde zou moeten zijn spreekt daarbij toch wel boekdelen. Om maar een vergelijking te maken, ik heb na een kwartiertje al zin om hem dwars door mijn tv heen te trekken. Kennelijk zijn beren dus oneindig geduldig, tolerant en meesters in het vermijden van conflicten - en overigens is dat ook de wetenschappelijke consensus.

Het grootste probleem dat Treadwell had - de balk in zijn oog die hij zelf nooit heeft willen en kunnen zien - is dat hij met zijn gedrag en aanwezigheid geen enkel respect opbrengt voor de dieren en de natuur. De bevoogdende en kinderachtige manier waarop hij in de beelden tegen de beren en de vos spreekt getuigt daar duidelijk van - hij is daar voor zichzelf, en niet voor iets anders, en daarnaast een stuitend gebrek aan zelfreflectie. De curator van het museum, die Herzog na zo'n halfuurtje opvoert verwoordt het erg netjes: "the ultimate in disrespecting the bear".

Of de documentaire nou wel of niet goed is is vanzelf een ander verhaal, maar ook daar ben ik niet zo heel enthousiast over. Herzog had van mij wel wat meer stelling mogen nemen, in plaats van de wat oversubtiele manier van bij de enkels afzagen die we nu zien. Veel mensen gaan dat denk ik toch niet echt snappen.

Familiefeestje van de Cusackjes.

Behalve John doen ook Joan. Bill en Ann mee. Maar allemaal niet als familie, en je vraagt je af waarom eigenlijk.

Verder is het een beetje een grabbelton, dit gedoetje over een huurmoordenaar van voordat Hollywood daar echt veel te veel films over ging maken. Een soundtrack gedreven film ook, nog van voordat zo'n beetje elke film uit Hollywood op een gegeven moment meer om de soundtrack dan om het beeld leek te gaan. Style over substance avant la lettre, om maar even wat lettergrepen rond te strooien.

Toch is het al met al best een genietbaar filmpje, en dat komt natuurlijk vooral door de aanwezigheid van Minnie Driver, al voelt het wel ietwat aan alsof haar karakter gejat is van Teri Polo in Aspen Extreme. Vergezocht? Misschien wel, maar noem me een andere film waarin de love interest de dj van het dorpje is. Jammer dat ze niet wat meer tijd krijgt, maar dat kan ik wel over elke rol die ze speelt zeggen.

Dramatisch slechte film. Voor de muziek hoef je al niet te kijken. Voor het verhaal ook niet. De ontknoping - als je daar nog op zat te wachten - is zo beroerd dat je die maar beter overslaat. Acteren is ook nogal vlak.

Enige pluspunt zijn nog de groupies...

De eerste keer dat ik de film zag, nu jaren geleden, vond ik hem geweldig. Dus maar weer eens uit de kast gehaald voor een bijzondere filmavond. Vond ik het toch wat mee tegenvallen, en mijn vriendinnetje viel erbij in slaap. Op zich is het wel erg goed gevonden qua grappen, maar de timing is wellicht wel wat langzaam - en zeker als je toch al wat slaperig bent. Visueel vond ik het deze keer hier en daar wat tever over the top, vooral de zweterige kop van Svend was me wat al te dik aangezet. De hele idioterie rond Eigil aan de andere kant past dan wel weer precies.

Goed, het viel me dus wat tegen in de herziening. Misschien is het minder als je de clue nog weet - en dat is niet iets dat je makkelijk vergeten zou.

Vergrijzing in Hollywood.

Op zich nog best een leuk idee, de krasse knarren hun oude vete te laten beslechten, en daarbij een heleboel knipogen maken naar de films waarin Stallone en De Niro gespeeld hebben. Maar het is te vaak geforceerd grappig om echt leuk te zijn, te sentimenteel om nog aan te komen, en te slordig gemaakt zodat ik me af en toe zit te irriteren aan de lelijke beelden.

Aan de andere kant is het toch ook wel een leuk filmpje voor tussendoor. Jammer wel dat er niet wat meer aandacht in gestoken is, en de grappen niet wat scherper aangezet zijn. En, alle kritiek terzijde, diep respect voor de krasse knarren die nog steeds in staat zijn om een behoorlijke boksfilm neer te zetten.

Brendan Gleeson heeft de hoofdrol in deze film. En hij zet een perfecte rol neer, het is ook een echt mooie rol voor hem - op zijn lijf geschreven, neem ik aan, en de andere personages zijn meer een omlijsting van zijn rol dan dat ze zelf echt tot leven komen in het verhaal. En dat is een origineel en heel goed verhaal, dat wordt verteld met een heerlijk foute humor, en een agent als hoofdpersoon die meesterlijk balanceert op het randje van good cop, bad cop. A dirty cop is a joy forever, bijna.

Niet mijn film.

Een stel onduidelijke space-helden die iets episch zouden moeten gaan doen. Komt op mij niet over, misschien had ik beter moeten opletten maar ik mis nogal wat. Zoals dat de helden me niet echt sympathiek worden, het doel wat ze nastreven nogal dun aangezet blijft, de actiescenes te onoverzichtelijk en te onduidelijk zijn. Voor mij dan. Vond het moeilijk om mijn aandacht er bij te houden, dus misschien is me daardoor wel wat ontgaan. Goede humor heb ik in ieder geval niet kunnen ontdekken, en de acteurs spraken me ook nergens aan.

Een behoorlijk originele setting voor het verhaal, maar wellicht had het wat origineler uitgewerkt kunnen worden. Of tenminste net ietsje minder zoetsappig, dat was al erg fijn geweest. Toch, met de armoede die Hollywood al jaren laat zien op het gebied van een verhaal dat iets nieuws weet te vertellen, kan dit geval zich al gauw boven de massa verheffen. Dan nog een scheutje mooifilmerij en de nodige beelden op Guernsey erbij, ik val er wel voor. Al moet het dan niet op een avond zijn dat ik fris en wakker ben. En er zijn slechtere onderwerpen voor mooifilmerij dan Guernsey (ofwel zuid-Engeland) en Lily James. En ook nog, qua acteren geen kritiek op Huisman want hij doet het eigenlijk best prima, maar het is in vergelijking toch wel wat schrijnend om de breedte en de diepte van het Britse acteertalent te zien. Zouden we in Nederland toch eens zo'n vijver hebben om in te vissen.

Sommige boeken worden verfilmd, en soms zelfs meer dan een keer. Maar er zijn er niet zoveel waarvan twee films met een week tussenpoos in de bioscoop terecht komen - zodanig dat de titel van de tweede dan maar het woord ‘nouvelle’ over de poster heen geplakt moest krijgen. Absurd, maar wel leuk om ze dan allebei te bekijken.

Sowieso zijn dit dan de 4e en 5e verfilming, want er waren er al wat - uit 1936, 1962, een Engelse uit 1994 en nu dus deze twee uit 2011. Wat me meteen al brengt op een van de opvallende verschillen, want de 4e (die zonder ‘nouvelle’, en laat ik die heel elitair maar ‘de Samuell’ noemen) speelt in 1960 - dus ruim na de oorlog - en de 5e (de Barratier) speelt in 1944. Terwijl het boek uit 1912 is, en dus geen verwijzingen naar de wereldoorlogen kent. Van beide films eigenlijk nogal een twijfelachtige keuze wat mij betreft, en zeker voor de Samuell veroorzaakt dat ook nogal wat incongruenties - de setting in 1960 klopt teveel niet met de sfeer.

Barratier gaat zich dan vervolgens te buiten aan een cliché plot met alle ‘verplichte’ elementen van de setting tijdens WWII, hoewel het op zich dan nog wel vrij charmant gebracht wordt. Wellicht vooral gemotiveerd door het idee om de volwassenen wat meer ruimte in het narratief te geven, en met Casta, Canet en Merad is dat beslist geen straf - vooral Casta met haar prettig zonnige aanwezigheid is daarbij een fel contrast met de zorgelijke en wat norse Seigner die Samuell ten tonele voert, en Elmosnino en Testot winnen het ook niet van Canet en Merad. Bij de kinders is dat misschien dan weer andersom, want hoewel ze bij Barratier vrolijker en frisser uit hun ogen kijken (en ietwat onlogisch eigenlijk, gezien de setting in de oorlog in vergelijking met de veel vrolijkere 60-er jaren) vind ik ze bij Samuell veel geloofwaardiger en natuurlijker - en vooral veel meer zoals kinderen er in 1960 of zo bijliepen, of wellicht zelfs in 1912. Wat Barattier ten tonele voert is meer het soort kind waar we in deze eeuw aan gewend zijn geraakt - allemaal keurig geknipt, alles keurig recht getandartst en desnoods een nose job, zeg maar. Dat was vroegâh toch echt wel anders.

Wat me wel bij beide films bekruipt is dat het misschien gewoon beter geweest was om bij de originele setting te blijven, en veel strakker het originele boek te volgen. Maar, ik heb het nooit gelezen - en ik voel me ook wat te ver verwijderd van de doelgroep om daar moeite voor te gaan doen. Wellicht dat de afstand tussen het boek en de tijd van nu te groot is voor de doelgroep. Daarmee eigenlijk meteen de volgende vraag, waarom dan toch dit boek als bron - maar daarop was het antwoord al duidelijk, want uit het auteursrecht gevallen en dus gratis beschikbaar. Beter half gejat dan zelf verzonnen.

Kom ik bij de vraag, wat vind ik er van en welke was dan de ‘beste’ - voor wat dat waard is. En dat is geen simpele vraag. De oorlog van de kinders heeft Samuell beter, maar Barratier heeft Casta. Daarmee blijft het toch wel wat in balans. In Frankrijk deed Barratier het overigens beter, met 1.5M tegenover 1.4M verkochte kaartjes - en ook daarbij moet gezegd, voor wat dat waard is.

De eregast.

Atom Egoyan doet weer eens een tour de force over tobberige familierelaties, en waar dat bij iedere andere regisseur zou verzanden in een ongeloofwaardige brij maakt hij er een meesterwerk van dat overloopt van details, van absurde situaties en van schijnbaar irrelevante zijlijntjes die allemaal bij elkaar blijken te komen in een onafwendbare tragiek die nauwelijks na te vertellen is.

Het ligt voor de hand om veel lof te uiten (tuiten?) over de prestaties David Thewlis en Laysla De Oliveira - en ze spelen ook onnavolgbaar goed, daar is echt geen woord te veel over te zeggen. Toch is het ook daarbij vooral hoe Egoyan ze in hun scenes zet, hoe de opvolging van scene naar scene tot in detail klopt, hoe de ontwikkeling van verhaal en karakter met elkaar in de pas blijven. De door mijn voorganger @Collins aangehaalde verering van Hitchcock zou dan ook met even groot gemak andersom kunnen zijn uitgesproken als Hitchcock nog onder ons geweest was.

Zoals je van Egoyan verwachten zou is het geen film die licht verteerbaar op de maag valt, en de talloze details maken de duiding daarbij tot een oefening in geduld en bezinning. Toch lijkt de sleutelscene duidelijk die te zijn waarin de titel wordt uitgebeeld, en de tenenkrommend genante situatie waarin daarmee Thewlis terecht komt - geniaal in de uitbeelding van zijn onvermogen om normale relaties aan te gaan en zijn rol in socials situaties te vinden. Maar aan de andere kant ook zo in- en in-triest dat het de film tot een bewonderenswaardig, maar ook tot een wat al te naar en moeizaam meesterwerk maakt.

Hmm.

Een spannende, harde franse politiefilm. Mooi gefilmd en mooi gespeeld. Maar op het plot is toch nogal erg veel af te dingen - rammelen is een wat vriendelijk woord. Laat ik eens wat spoilertjes doen:

- Waar begint het hele gedoe nou precies mee, waarom komt er verraad in de groep criminelen na zo'n mooie kraak? Is niet echt een geloofwaardige aanleiding voor. En waarom ontaardt dat in zo'n zinloze serie moordpartijen? Ook niet echt uitgelegd, en niet echt vanzelfsprekend.
- Waar gaat heel dat idee überhaupt over, een sniper op het dak zetten? Niet echt logisch. En het werkt wel ietsje te mooi om waar te zijn.
- Dat die Franck zo'n viezerik is met zijn Dutroux-keldertje, dat moeten zijn makkers toch geweten hebben. Dus wel een beetje een slap smoesje, waarmee hij geïntroduceerd wordt.
- Zelfs Daniel Auteuil is niet meteen een getrainde sniper als je 'm zo'n geweer in z'n handen stopt. Ook niet als het het geweer van zoonlief zelf is. En waar komt die dan weer vandaan?

Nogal ongeloofwaardig allemaal.

Maarja, in de vaart van de film zie je dat gauw over het hoofd. Onderhoudend blijft het evengoed wel. Toch is het achteraf wel wat beschamend.

Leuk.

Het verhaal is behoorlijk origineel en de setting in een ouwe kolenmijn is ook fris - en leuk om daar allerlei details terug te zien komen die ik nog wel ken van mijn bezoeken aan bijvoorbeeld het mijnmuseum in Beringen. En wie had gedacht om Jean-Hugues Anglade ooit nog eens als een professor langs te zien komen.

Ook de vormgeving zit wel snor, het monster is erg fraai en gepast angstaanjagend - al komt het nooit echt in de buurt van iets als de Xenomorph. Toch ook op dat gebied genoeg originaliteit, en niet alleen qua ontwerp - de eerste kill viel me op, zowel door de manier als de onafwendbare sinisterheid van de executie.

Jammer dat het richting het einde af en toe een beetje op lijkt - narratief is er wel een uitleg voor, maar hetzelfde stukje ondergrond komt net iets te vaak langs, en daardoor verdwijnt het claustrofobische effect net een ietsje teveel. Toch is dat niet echt erg, want het fraaie einde maakt dat weer goed.

Flauw.

En verrassend genoeg juist niet bij de scenes die op de titel slaan, want die zijn best grappig en herkenbaar. Het is de rest die gewoon niet werkt. Een goed idee, maar niet erg goed uitgewerkt.

MacKay en Roach zijn goed gecast overigens, en het is een leuk stel samen. Daar ligt het niet aan. Er is gewoon te weinig inhoud om een film mee vol te krijgen.

Dat nou nog niemand over de cameo van Nakadai begonnen is...

Niet dat die nou erg indruk maakt, dat dan ook weer niet. Beetje als de hele film eigenlijk, er zitten behoorlijk wat erg knappe en goed bedachte dingen in, maar de uitwerking is het toch niet helemaal. Belangrijkste wat me daarbij irriteert is dat het tempo af en toe compleet stilvalt en maakt dat het met een krappe 90 minuten nog steeds langdradig aanvoelt. Qua concept, absurditeit, actie en gore zit het op zich allemaal wel goed. Alleen dat overbodige geacteer tussendoor, daar gaat het mis.

Het leven op een boerderij. Wel een vrij idyllische boerderij waar een varken nog gewoon een beetje varken mag zijn, gewoon buiten rondspartelen kan op een groot stuk grond met modder om in te wroeten en te modderbaden, genoeg ruimte voor de biggen zodat de staarten en de oren niet door een broer of zus afgebeten worden en dus niet afgeknipt hoeven te worden. Een varken zoals mijn oom vroeger had, op de boerderij waar mijn vader geboren is.

De werkelijkheid is natuurlijk wel ietsje anders. 99.999% van de varkens ziet zijn hele ellendige korte leven lang nooit daglicht, heeft alleen maar een betonnen vloer om op te liggen - als dat al kan, want de hokken zijn zo klein dat je de vloer niet ziet als er een varken in zit.

Terwijl het zulke leuke en fijne beesten zijn. Wat is de mensheid toch triest. ASMR? Nee, dat is deze film voor mij echt niet. Misschien als alle varkens wereldwijd het zo zouden hebben, of nog wat beter, en dan liever zonder dat einde. Ook als vind dat er vlees op tafel moet komen, het kan toch echt een heel stuk netter dan dit, en ik begin maar helemaal niet over de kiloknallers. Ik begrijp eigenlijk gewoon niet dat iemand dat vlees eten kan.

Ohja, nog iets over de film dan. Fijne beelden, dat zonder meer, en er komt ook best leuk uit dat de dieren best een stuk slimmer zijn dan je als onwetende voorbijganger denken zou. Prettig in zwart-wit, op hoogte van het dier en van dichtbij, de dieren zijn niet cameraschuw. Toch valt me ook op deze 'idyllische' boerderij op dat er wel erg veel geluid van de beschaving aanwezig is - een drukke weg op de achtergrond bijvoorbeeld. De 'beschaving' is niet ver weg.

Zo slecht vond ik het nou ook weer niet.

Ok, de film is een beetje voorspelbaar en haalt alle cliche's uit de kast, en maakt nog wat foutjes ook in het verhaal, maar Penn en Trinca zijn op zich best goed - knappe meid hier wel die Trinca, dit beviel me veel beter dan haar rol in Miele. Penn als actieheld, tja, heel slecht is het alweer niet, hoewel hij zijn zielige-hondengezicht iets teveel gebruikt in de sorry-scenes. En de actiescenes zelf zijn wel wat aan de overdreven kant.

Maar het is goed vermaak, de timing is lekker vlot, en de film is afgelopen voor je het in de gaten hebt. En dan nog de scenes in de arena, dapper - zo positief is de politiek correcte mening daar niet over, en dat staat dan ook nog eens op de aftiteling. Jammer wel dat daar dan net een foutje gemaakt wordt - de 'ole's klinken op het verkeerde moment.

Fijn kleurig, mooie locaties en stoere killer babes. Kan niet misgaan, zou je denken.

Maar dat gaat het dus wel. De karakters van de stoere killer babes zijn nergens interessant genoeg om enige sympathie op de brengen, de actie is te mak, en zo ongeveer elk onderdeel uit het plot is wel eens eerder en beter gezien. Wat hou je dan over, kijkvoer waar ik van in slaap val. Jammer.

Jeugdsentiment.

Ik denk dat dit de eerste film is geweest die ik ooit in de bioscoop gezien heb, samen met m'n vader. Ik zal een jaar of tien, elf geweest zijn denk ik, en had het boek toen al gelezen. Dat is ook ongeveer wat ik me nog herinner, dat ik vooral erg teleurgesteld door de best grote verschillen tussen boek en film. En de grote zaal van de bioscoop, dat maakte toch ook wel wat indruk - ik denk dat het de Cinerama geweest is, maar dat weet ik niet heel zeker meer.

De film zelf was toen al een soort klassieker, tenslotte toen al zeker vijftien jaar oud maar nog steeds af en toe in de bioscoop te zien. En da's niet zomaar, natuurlijk. Want het is toch een voorbeeld voor veel andere, latere films geweest - de scene met de Duitse boot, en de scene van de bruiloft in het stadje bijvoorbeeld zijn best vaak nagedaan of geparodieerd. Maar ook Indiana Jones speelt wel een klein beetje leentjebuur bij de manier van vertellen en filmen.

Gregory Peck steelt de show als de leider van het troepje rauwdouwers. Als de ietwat twijfelende middenweg-zoekende stabiele factor tussen de krachten van David Niven, die de netheid van de Engelse gentleman vasthoudt in het oorlogsgeweld, en Antony Quinn, die de ruwe moraal van de oorlogsveteraan vertegenwoordigd. Waarbij de rest van de cast nauwelijks het kleinste steekje laat vallen.

Qua beeld af en toe wat achterhaald misschien, de vaker genoemde scene van het gevecht s'nachts in het stadje doet wat vreemd aan. Maar op de een of andere manier hoort dat er ook wel weer wat bij, en het komt deels misschien ook wel doordat het beeld hier en daar wat hardhandig gerestaureerd is. Net zoals de vele foutjes in continuity en foutjes met de auto's en schepen er een beetje bij horen, een van de dingen die ik me ook nog herinner van het bioscoopbezoek is dat mijn vader vertelde dat hij de film eerder in Engeland gezien had, en dat er toen wat rumoer van een stel Engelse marinemensen was die zagen dat de vijf schepen Amerikaanse waren.

Dat zal nu wel niemand meer opvallen. Ik zie het verschil ook niet...

Ja, dit is dus wel serieus slecht.

Cage maakt er een verschrikkelijk potje van, dat zijn we de laatste tijd wel wat gewend geraakt misschien maar zelfs voor hem is dit ver onder de maat. En ook voor B-acteurs als Mandylor en Graham.

Bollywood uit Amerika.

Ongeveer het maximum aan Bollywood-inhoud wat ik hebben kan, en dat het nog net houdbaar is komt vooral door het plezier dat er van af straalt. En wellicht dat de aanwezigheid van de dames Graham en Tomei nog meer helpt. Van het verhaal komt het in ieder geval niet, te flauw, te voorspelbaar en net een tikje te braaf - wat meer scherpe randjes waren erg welkom geweest.

Expecting.

De alternatieve titel is al helemaal ongelukkig... want het is niet het soort film waarvan je iets zou. Verwachten, bedoel ik. Het genre bevat nogal wat werkjes die al voor de eerste titels langskomen afgedaald zijn tot bedenkelijke poep- en plasgrappen. Nou schiet me net wel te binnen dat ook in deze film de poep niet geschuwd wordt, maar gelukkig is dat meer iets wat als een vergissinkje overkomt dan dat de film er op drijft. Net een iets milder soort humor, subtieler en daardoor leuker. Wel relatief nog steeds, en met de verwachting waarmee ik aan de film begon kon het ook al nauwelijks op een teleurstelling uitlopen.

Dat het meeviel lag behalve de beter-dan-verwachte humor ook wel wat aan de dames Monaghan en Mitchell, die leuk hun ding doen. Beter dan de heren, die een beetje nondescript aanwezig zijn. Alsof ze niet de moeite gedaan hebben hun script te lezen. Method acting, maar dan anders. Ook dat past wel wat in het genre trouwens.

Kapitein Willard met zijn twee paranimfen Kitaen en Breitman op weg naar de bron van de rivier, en dan nog verder. Goed gejat is beter dan half verzonnen, en het verhaal zit verder zo vol gekkigheid dat het nauwelijks opvalt. Origineel is het beslist wel, van de Ben Hur race tot de vechtpartijen die allemaal wel iets absurds in zich hebben. En het kijkt ook best prettig weg met de overmaat aan halfblote yikyaks - en de locaties zijn ook best fraai. Jammer wel dat de acteurs zo houterig en knullig spelen - en kennelijk was dat met opzet, lees ik hierboven.

Het zou wel leuk zijn om hier een remake van te zien, nog wat verder over the top en met betere acteurs, en met wat meer vaart wellicht.

Lief filmpje met heel mooie plaatjes. Mooi en heel sympathiek gespeeld, en zeker ook buiten de "lesbian interest" interessant. Prachtig om te zien hoe de sky dancers aan het trainen zijn, en het verhaal laat je met een warm menselijk gevoel los.

If we lived here, we'd be home now!

Small town blues.

Het stereotype verhaal van een stel uit de klei getrokken yokels, die er at their extreme detriment achter komen dat je de yokel wel uit de klei kan trekken, maar de klei niet uit de yokel. Sterk spel van Hackman, en ook van een nog veel oudere filmheld als Lancaster. Of van een Bonnie Bedelia, nog op puberleeftijd. Dat zet toch wel duidelijk wanneer de film speelt, als het gebrek aan mobieltjes dat al niet had verraden. Sowieso wellicht het grootste mysterie in het narratief, hoe het toch kon zijn dat zo'n menigte de hele tijd geboeid blijft terwijl er minutenlang niets gebeurt terwijl het vliegtuig de parachutespringers weer naar de hoogte tilt - en je daarna op zijn hoogst met een erg sterke verrekijker ziet wat er nou echt gebeurt. Ik zou na een minuut m'n geld al teruggevraagd hebben.

Als drama daarmee wel volstrekt ingehaald door de tijd van nu, en de moraal die volgens mij toch bedoeld was - die van de yokels - komt er nauwelijks meer uit. Jammer, want die is toch vrij tijdloos, en geldt ook in ons land voor iedereen die bijvoorbeeld in Friesland of Groningen opgegroeid is. Alle carrierekansen die je maar wilt, behalve dat je die mestlucht nooit echt van je klompen af krijgt.

Ja, als je in zo'n dorp geboren bent dan is alles beter, hoe kort de horizon daarvan dan ook is, en ook als die met 200 mijl per uur op je af komt. Wel begrijpelijk, want echt alles is welkom om maar aan die dodelijk saaie voorspelbaarheid, die gezapigheid, die overwelmende spruitjesmeur te ontsnappen. Maar geloof me, je kan ook ergens ànders bij de supermarkt gaan werken, in Portugal of Frankrijk, FTW. Choose life. En boven alles, zorg dat je niet in zo'n film als dit terecht komt. Er is zoveel meer dan wat dit misbaksel aan moraal te melden heeft.