Opinions

Ik had op een of andere manier het gevoel dat deze film me erg zou tegenvallen. Maar dat kwam niet uit, het is een prachtig stuk vakwerk met mooi acteren, mooie acteurs, prima beelden van mooie locaties. Wel is het verhaal een beetje te gladjes en te moraliserend, te stereotiep en teveel gericht op het pleasen van het publiek met een 'intelligent' verhaal. Te pretentieus, teveel erop gericht om in de prijzen te vallen.

Aan de andere kant hebben de makers ook wel recht op wat pretenties, want ze laten hier wel een heel mooie film zien. Wat ik daarbij zeker ook erg goed gedaan vindt, is dat de acteurs in een behoorlijke mate naturel te zien zijn - Brad Pitt met lodderogen en Cate Blanchett met heel licht dons op haar wangetjes, bijvoorbeeld. Het lijken net echte mensen op die manier.

In het plot zitten wel wat rammeltjes, de mensen gedragen zich net iets teveel als kip zonder kop (sic!) en dat de consequenties dan voor het oprapen liggen mag toch niet echt verbazen. Maar over het geheel komt het idee van kleine oorzaken, grote gevolgen er best goed uit. En de manier waarop het verteld wordt is zeker spannend genoeg.

De andere helft van de dvd Loos/Baby Blue, en in tegenstelling tot Loos had ik deze indertijd niet gezien.

Nu dus voor het eerst, en ik moet zeggen dat het me niet erg meeviel - in tegenstelling tot Loos, die beter bleek dan in mijn herinnering.

Op zich gaan er een heleboel dingen best wel goed - sowieso een van de weinige Nederlandse films waarin het taalgebruik over Engels en Nederlands enigszins ok is. En voor een Nederlandse film zijn de acteurs ook best behoorlijk.

Wat wel misgaat is het verhaal en de spanningsboog - op zich is het verhaal misschien wel goed, maar voor een film werkt het niet, het eerste uur of zo is veel te langdradig. Tegen de tijd dat de aap uit de mouw begint te komen ben je beslist al drie keer in slaap gevallen, afgehaakt. Net een tikje teveel hooi op de vork, daar lijkt het achteraf nogal op, hoewel daar tegenover staat het op zich ook wel absurde verhaal dat een deel van de film verloren gegaan is omdat de filmblikken door de cocainesmokkel werden ingepikt.

Toch zit er wel een heleboel in de details. Zoals de uitspraak 'been there, got the tshirt' - ik dacht dat die veel recenter was. En serieus, er zijn nog steeds mensen die die tshirts kopen.

Playlist.

Ik moet het niet zo met films waarvan het primaire plotelement de soundtrack is. Er zijn er domweg veel te veel van, en de playlist lijkt elke keer dezelfde korte lijst 80's soul en disco te regurgiteren. Erg veel meh.

Maar deze film doet het dan toch wel weer best charmant. Had dit verschenen voordat de playlist populair werd, dan had het echt een doorbraak kunnen zijn. Nu is het vooral meer van hetzelfde, alleen dan een tikkeltje beter gedaan.

Verder weinig te melden, vette actie, de cast is leuk bezig en Lily James spat van het scherm af. Meh.

Veel geblaat en geen wol.

Reijn krijgt het op zich wel voor elkaar om een ietwat broeierige sfeer neer te zetten, maar inhoudelijk drijft dat nergens op - het wordt nergens ook maar in de verte voelbaar waar de Romy van Kidman dan zo opgewonden van wordt. En evenmin van de andere kant, we moeten kennelijk maar gewoon geloven dat Dickinson/Samuel uit masochisme liever zijn tijd aan het gezanik van Romy besteedt dan aan de niet uitgewerkte maar op het oog toch echt véél leukere Esme.

Visueel klopt het allemaal dan wel weer redelijk, afgezien van een enkele lelijke edit die er in geslopen lijkt. De botox-scene is ook wel grappig gezien de naam die Kidman op dat gebied heeft. Daartegenover maakt de soundtrack een paar stevige miskleunen met INXS en George Michael - gemakzuchtig en storend.

Leuk dat Reijn het voor elkaar heeft om een serieuze film met een paar A-lijst acteurs te maken. Wellicht dat dat haar de ruimte geeft om de volgende ook goed te laten zijn - want dat kan ik deze gewoon niet vinden, daar is het teveel een lege doos voor.

Overtild.

Er zijn nogal wat films over de filmindustrie, dus je moet wel wat te brengen hebben als je nog indruk wilt maken met dat genre. En als je er dan ook nog een soort spektakelfilm van probeert te maken, dan krijg je ook nog eens de vergelijking met alle films uit de periode van een David O. Selznick te pakken. Kom daar nog maar eens gunstig uit.

En dat lukt Chazelle dus ook niet, of tenminste, niet bij mij. Terwijl het begin toch best ok is, even afgezien van de flauwe start met meteen maar wat pis- en poepgrappen. Maar het narratief verliest zich teveel, de speelduur is van een ongekend kontkrakende lengte, de verwijzingen zijn te vaak meh of flauw, en het einde verliest zich in een sentimentaliteit waar geen geldige aanspraak op gemaakt kan worden. Onbedoeld komisch wel dat Pitt de acteur speelt die in zijn latere dagen niet meer meekomt, en Robbie die voor steeds meer rollen te plat en te ordinair is in vergelijking met haar acteerprestaties. Dat zit wel zo dicht op de huid dat dat pijnlijk wordt, maar toch ook weer niet genoeg om als bedoeld over te komen.

In de navelstaarderij van de filmwereld kan je beter iets als Les Vampires (1915) / Irma Vep (1996) / Irma Vep (2022) opzoeken. Leuk ook als contrast - een geniaal verhaal in meerdere lagen, tegenover dit platte Amerikaanse bombast.

Indertijd gezien, en onthouden als een mooie film. Maar bij de herziening vandaag viel het toch wat tegen. Het verhaal is wat rommelig, springt wat van de hak op de tak - het maakt de indruk dat er een paar dingen de final cut niet gehaald hebben. Wat er wel overgebleven is is een ietwat wisselvallig mengsel van goed gelukte scenes en een stel rommelige. En dan komt het einde nog - niet echt bevredigend.

Diesel speelt op zich wel goed vind ik - tenminste, als je er van uitgaat dat zijn taak was om een zwijgzame ruwe bolster te spelen. Maar dat gaat er nog wel bij me in. Wat ik ook een sterk punt aan de film vind is de ietwat zwartgallige maar wellicht wel realistische toekomstvisie die we te zien krijgen. En er zitten in de gelukte scenes best een stel erg mooie beelden.

Tsja.

Het leukste aan de film is wel de onverwachte wending. En misschien ook dat het allemaal leuk fijn lomp is. Maar verder is er weinig aan de hand, en behalve de genremix van babysitterfilm en teen slasher is er eigenlijk weinig te melden. Dan kunnen Weaving en Thorne nog zulke leuke chickies zijn

Wat een fijne zwarte komedie is dit.

Kennelijk ben ik dan wel zo'n beetje de enige die er om lachen kan. En ja, het is wel een beetje platvloers en lomp af en toe. Maar ik vind het best leuk - dit stelletje ongegeneerde secreten met hun foute humor.

Lizzy Caplan steelt de hoofdrol, ze overspeelt Kirsten Dunst en Isla Fisher moeiteloos.

Vooraf had ik gedacht dat Diaz wel het zwakke punt zou zijn - want tenslotte maakte ze in de jaren vóór haar 'break' vaak maar weinig indruk. Maar die zorg bleek onterecht, want ze is best goed bezig hier. Net als Foxx - wellicht niet de meest genoemde acteur, maar misschien is dat gewoon onterecht. Toch al weer de tweede film met hem in een hoofdrol die ik zie deze week, en in beide gevallen puik werk.

Daarmee is aan de andere kant het positieve nieuws ook wel weer zo'n beetje op. Het eerste halfuurtje is nog wel uit te houden, maar daarna verworden de cliches tot een volstrekt oninteressante brij waar de afgezaagde actiescenes ook al geen verluchting meer voor bieden. Close is miscast - verrassend, maar het werkt gewoon niet, en de flauwe verwijzing naar Fatal Attraction doet daar nog eens extra mee af.

En dan al helemaal de manier waarop Gordon zichzelf een trap na geeft door een vervolg in de steigers te zetten. Alsjeblieft niet.

Too soon.

De talloze documentaires over Amy Winehouse liggen nog te vers in het geheugen om nu met een verfilming van haar leven te komen. Dan kan je nog zo goed spelen, en dat doet Marisa Abela ook echt wel, maar het komt niet in de buurt van de herinnering. Beter om een van de documentaires te kijken, dat voelt veel prettiger. En als bonus hoef je dan ook niet tegen de onderkinnen van Eddie Marsan aan te kijken - ik hoop maar dat dat grime is.

Kwam deze tegen op zo'n lijstje ‘beste films van het jaar’, dus ja, dan verwacht je wel wat. En dat valt dan niet mee. Het begin is al tergend traag, met een heleboel bijzaken. En als de actie dan lijkt te beginnen, valt het even later weer stil. En dan komt Udo Kier ook nog. Dat was vanzelf al een veeg teken, maarja. Aan het einde dan eindelijk een beetje vaart in de zaak, al ligt het echt einde me dan ook weer niet. In het genre denk ik wel op afstand het slechtste wat ik gezien heb - veel te veel pretentie, geen inhoud, geen timing.

Ik zal niet zeggen dat het zonde van m’n tijd was - je moet zo af en toe slechte films zien om de goede te kunnen waarderen. Daar kan ik dan wel weer een weekje of wat mee voort.

Danny Trejo als cultheld.

En daar komt hij nog mee weg ook, met deze op zijn lijf geschreven rol. Danny Glover valt dan wel wat tegen, hij is eigenlijk echt te oud aan het worden om nog behoorlijk te spelen. Niet meer dan een schim van hoe hij in de Lethal Weapon-films speelde - en dat was ook al maar marginaal goed genoeg voor sidekick. Hoewel zijn timing nog wel steeds goed is.

Verder natuurlijk een absolute B-film. Voorspelbaar tottemet, eendimensionaal, waarbij zoals te doen gebruikelijk de bad guys de jaarproductie van een gemiddelde munitiefabriek afschieten zonder ooit iets te raken, en de good guys met hun eerste schot straight between the eyes mikken. Tsja.

Love.

Zoals mijn voorganger het 'hate' kamp aanhangt, zo enthousiast ben ik. En dat terwijl ik toch normaal gesproken niet zo gauw warm loop voor iets waar je 'style over substance' over zou kunnen roepen. Het was niet eens in me opgekomen nog eigenlijk, het is dat ik het hier ergens zie staan.

En zelfs als het al een terechte classificatie is, dan nog - het komt wel allemaal echt erg mooi bij elkaar. Een heerlijk bot en lomp, nietsontziend gebracht verhaal, in schreeuwend verzadigde kleuren bij elkaar in prima cinematografie, een heerlijke soundtrack die daar naadloos op aansluit - en een stoer maar toch pruilend blondje om het geheel nog een beetje extra op te leuken. Van mij mag het allemaal. En graag zelfs. Dat het narratief dan op een bierviltje past en misschien wat rammelt, wie maalt daar nog om.

Wat me dan ook nog eens erg goed bevalt is het wat aparte gevoel voor humor dat er doorheen gevlochten is. Comfort, als plaatsnaam. Did you find Comfort. Eh, nou nee, niet echt.

Dan nog de acteurs. Super mooi gecast, die Suki Waterhouse - nooit van gehoord eigenlijk, hoewel ik haar onbewust toch wel al een keer of wat in een film gezien heb, niet veel indruk gemaakt nog kennelijk. Da's nu wel anders. Maar ook nogal wat kleine bijrolletjes voor (voormalige?) A-list acteurs - Carrey, Reeves, Ribisi. Deels volslagen onherkenbaar, maar toch knap dat regisseuse Amirpour ze bij elkaar weet te krijgen en ze deze film weet te laten maken. Dat doet verlangen naar de volgende film.

Fijne harde politiefilm.

Met een grimmige, duistere sfeer die zorgvuldig in de jaren-80 is geworteld - en daarvoor voor de verandering eens niet vooral leunt op de soundtrack. Willem Dafoe en Matt Dillon spelen beide erg sterk - vooral Matt Dillon revancheert zich hier voor een hele serie mindere films.

Richting het einde lijken er wat stukken overgeslagen te worden, en de choreografie van de ontknoping laat wel wat steken vallen. Wellicht is dat te verklaren door het overlijden van de regisseur. Toch is het evengoed een memorabele en sterke film geworden - misschien wel met een wat bekend verhaal, maar toch zeer goed.

Harvey Keitel speelt wel leuk in dit monument van de jaren-80, maar daar houdt het voor mij ook wel een beetje mee op. Erg boeiend wordt het allemaal niet, misschien moet je ervoor in het geloof zijn opgevoed om de thematiek niet zozeer te begrijpen (dat lukt me nog wel) maar ook te voelen (geen greintje). Of wellicht is de vorm van zelfdestructie van de luitenant niet de mijne en komt het daardoor niet over, wie zal het zeggen.

Niet mijn film, zoveel is duidelijk. Behalve Keitel die nog wel behoorlijk is dus vond ik het verder vrij droevig - geen interessante bijrollen, de cinematografie is overwegend bruin, en de soundtrack is me nergens opgevallen.

Port of Call New Orleans is geloof ik de gewoonste film die ik tot dusver van Werner Herzog zag.

Niet dat dat nou betekent dat het een gewone film is, er is nog zat maf gedoe en buitenbenige idioterie over. Nick Cage bijvoorbeeld, die wellicht zijn beste rol ooit speelt en nogal overtuigend overkomt alsof hij de gehele draaitijd onder de invloed van minimaal drie of vier verschillende middelen was - maar tegelijkertijd wel droog stond volgens zijn eigen relaas. Weinig ruimte voor de bijrollen - eigenlijk maakt alleen Eva Mendes indruk.

Het verhaal is aan de ene kant ver over the top in het gedrag van Cage, aan de andere kant vrij mak in de vrije visuele expressie - als ik de hagedissen en de dansende ziel maar even zo mag samenvatten. Van mij had dat laatste wel wat harder aangezet mogen worden, aan de andere kant vult Cage die latente ruimte zonder enig probleem op. Toch, iets verder in die hoek had misschien een meer beklijvende film opgeleverd.

Dan zou je denken dat de inbreng van Herzog toch wat aan de magere kant is - maar, ik heb het nog niet over het einde gehad. En dat is wel erg poetisch, en daar denk ik zijn hand dan toch weer heel duidelijk in te zien.

Misschien leuk voor de doelgroep. Maar voor iemand van daarbuiten is het toch allemaal echt veel te braaf, veel te veilig en veel te veel 'kijk ons toch eens ijverig bezig zijn'. Ben er niet echt van onder de indruk, en de meeste grappen werken nauwelijks. Toch jammer voor iets wat wel als komedie bedoeld was.

Kunis is op zich nog wel grappig, en na de titelrollen met haar echte moeder samen heeft ook wel weer iets vertederends. Maar dat maakt het nog niet tot een goede film - sterker, het bewijst maar weer eens de stelling dat films waar iets te zien is tijdens de aftiteling niet boven het gemiddelde uit komen.

Wat een waanzinnig saaie film is dit. Misschien dat als je een echt doorgewinterde dopehead bent het verhaal nog boeiend lijkt, maar ik kan m'n ogen er echt niet bij openhouden. De beelden zijn af en toe mooi - maar vooral als still, de cameraman is misschien een roeping als fotograaf misgelopen; stills gaan beter dan beweging. Acteren is niet van toepassing, het lijkt meer op rondhangen - en sorry, ik ken geen 'oscar voor de beste rondhanger'.

En nee, de soundtrack vond ik ook al niks. Troep, laten liggen is mijn advies.

Mwah.

Cameron Diaz is weer oke. Ik kon haar een hele tijd echt niet zien - niet nadat ik door Vanilla Sky (2001) echt een hekel aan haar gekregen had, zo overtuigend als ze in die film een echt takkewijf speelt. Getver. Maar, dat kwam goed toen ik Knight and Day (2010) zag, waarin ze haar oude grappige blondje weer is. Dus deze film kon ik uberhaupt gaan zien - dat was echt een probleem, eerder. Cameron, dus niet kijken. Maargoed, dat kan weer.

En deze film is wel wat grappig. Maar niet heel erg. Er zitten een paar grappen in die echt heel erg leuk zijn. Maar niet heel veel. En daarmee moet de film het enkel en alleen van Cameron hebben. Mhhhhmmh. Tsja. Het is wel een erg lekker wijf ^H^H^H^H^H^H^H^H^H^H aantrekkelijke mevrouw. Maar een hele film alleen daarop laten hangen? Leuke poging. Maar toch net niet gelukt.

Een mooie cast, een mooie locatie, een behoorlijk verhaal. Maar toch gaat het mis - teveel stijl over substance, teveel soundtrack over karakter. En vooral veel te veel krampachtig proberen iets in de stijl van Tarantino te doen, maar zonder daar in de buurt te komen - overigens net als Tarantino zelf daar niet meer toe in staat lijkt te zijn. Jammer, van zo'n mooie cast had ik toch echt meer verwacht. Aan de andere kant, Dakota Johnson, hmm - films waaraan zij meedoet vallen toch wel vaak tegen.

Maar er zijn toch ook wel een paar scenes die echt perfect zijn. Het is alleen niet genoeg om de film tot iets behoorlijks te maken.

Fascinerende film.

Art Garfunkel - de man kan echt acteren! -, een erg jonge Theresa Russell en een haast even jonge Harvey Keitel maken de cast. Met een als altijd net iets te oude Denholm Elliott om daar een mooi contrast aan te geven.

Een sfeertekening van een obsessieve en onmogelijke liefde. Zo een waarvan je aan ziet komen dat er een drama in het verschiet ligt. Met allerlei losse eindjes en mogelijke plotholes in het verhaal - maar gaat het daar wel over, is het zo dat Roeg vooral de boodschap wil brengen dat in zo'n situatie het verhaal vooral iets is wat je op een gegeven moment zal moeten gaan accepteren - of moet blijven leven met een knagend onbehagen dat je op een kritiek moment iets totaal niet begrepen hebt, over het hoofd gezien hebt.

Hoe dan ook. Met een welhaast perfecte cast en een interessant gegeven weet Roeg desalniettemin niet te voorkomen dat het middendeel van de film behoorlijk inkakt, na het interessante begin en voor het wat verlossende einde zit er net iets teveel tijdvulling, teveel gedoe dat niets toevoegt aan het gegeven en daar ook geen verdieping aan geeft. Jammer, een wat strakkere spanningsboog had van deze film iets bijzonders gemaakt. Dat is het nu eigenlijk ook nog, maar wel voor de doorbijters.

Cinematografisch vind ik het wel erg ok, zeker in aanmerking genomen dat het een film uit 1980 is. Nog niet veel van Roeg's films gezien, dat moet ik beslist inhalen.

Leuk filmpje wel.

De humor is wat apart, niet iedereen zal er om kunnen lachen. En het middengedeelte is wat saai - ik begon eigenlijk de hele film wat saai te vinden, maar het einde is dan wel weer best sterk.

Bateman regisseert zichzelf best goed. Maar zijn karakter had wel wat meer ingevuld mogen worden wat mij betreft, het is nu wat teveel een dooie diender. Daardoor wellicht ook dat de saaiheid van het midden van de film wat had kunnen worden ingevuld.

TV-film was ook wat mij het eerst door m'n hoofd schoot na deze film. Niet dat het slecht is, maar wel een beetje inspiratieloos. Het verhaal heeft weinig verrassingen in zich, de beelden zijn nogal doorsnee, de cast schittert niet maar doet gewoon zijn werk. De enige schok die het geheel teweegbrengt komt door de ouwe kop van Martin Sheen. Nouja, de man is ook al 74, dus echt verbazingwekkend is dat nou ook weer niet.

In Frankrijk per toeval tegen deze dvd aangelopen - een film van Malick die ik nog niet gezien had, en dan nog wel zijn eerste. En waar ik gemiddeld niet heel positief ben over Malick - vooral omdat ik wat moeite heb zijn werk als film te kunnen plaatsen - is het toch zeker een van de meest interessante regisseurs, door zijn heel aparte en erg herkenbare stijl.

In deze eerste film is die veel minder nadrukkelijk aanwezig, maar het element van beschouwing is er al zeker wel. En ook de nadruk op perfect mooie beelden is goed terug te vinden. Sheen en Spacek zijn daarnaast niet alleen perfect gecast maar ook perfect aan het spelen, wat een overmacht laten ze hier zien. Daarom niet alleen uit oogpunt van Malick's debuut interessant, maar ook als film op zich bijzonder. Wel veel meer een traditioneel narratief, en eerlijk gezegd ligt me dat veel beter.

Prachtige beelden, maar het verhaal is toch wel wat moeilijk te volgen en vooral ook erg langdradig. En misschien toch ook wel wat teveel ongrijpbaar door de cultuurbarriere waardoor het toch niet helemaal helder wordt hoe het nou allemaal precies zit - en waarom dan wel. Alsof je een stripboek leest waar je nog te jong voor bent, zo komt het een beetje over - mooie plaatjes, maar het verhaal snappen is er toch niet helemaal bij.

Duistere boel.

De belofte is dan dat de aap uit de mouw komt, maar dat valt wat tegen. Doorsukkelen is dan de betere omschrijving. Van Cusack komt het niet, en De Niro moet kennelijk ook af en toe iets voor z'n hypotheek doen. Beiden mogen zich toch wel wat schamen voor dit niet zo fraaie werkje - en de regisseur mag dan maar blij zijn vooral dat hij niet uit een cultuur komt waar eer echt een rol speelt. Tussendoor is al een te toegeeflijk woord. En wat me dan vooral nog in m'n hoofd blijft spelen is hoe degene die hier de final cut van geproduceerd heeft z'n dagen doorgekomen is. Dat moet toch dicht tegen de totale wanhoop aan liggen.

Maar er is ook nog een pluspuntje. Eentje maar. Ze heet Rebecca Da Costa. Een belofte voor een betere toekomst. Niet het nirvana misschien, gewoon een beetje beter.

Tsja, als je een mooie wuxia verwacht zal deze film wel wat teleurstellen. Want het gaat veel meer om de romantiek dan om het vechten. Maar is het daarmee een slechte film? Ik vind beslist van niet. En dat de CGI lelijk is kan ik toch ook echt niet vinden, ik heb toch echt wel eens slechter gezien.

Want wat we te zien krijgen is een prachtig sprookje, met echt heel mooie beelden - zowel echt als uit de computer. Een kinderfilm zou ik het toch niet noemen, aan de andere kant is het misschien wel een vrij zoetig sprookje, met pratende muizen en al - maar als je het vergelijkt met de hersenloze rommel die Hollywood voor kinderen en beginnende ouders over de wereld uitstort, dan vind ik deze film daar toch echt mijlenver bovenuit steken.

Jammer dat Jet Li wat weinig van zijn kunst laat zien, ja dat vind ik ook wel. En dan kan je zowel het vechten als het acteren begrijpen - beide zijn maar heel weinig te zien. Maar de man is misschien ook wat oud aan het worden voor de martial arts, en het lijkt er wel een beetje op alsof de witte jurk die hij als monnik draagt vooral bedoeld is om een beginnend buikje te verbergen. Ik hoop maar dat ik dat verkeerd zie, en dat er nog een paar mooie films van hem aan zitten te komen.

Verhaal in een verhaal.

Jammer wellicht dat het innere verhaal daarin de hoofdrol speelt. Want, de verwikkelingen van Judith en Nicolas komen toch - in de tweede kijkbeurt - wel wat erg gezocht over, en erger nog: zowel Judith als Nicolas worden in de loop van het verhaal nooit echt sympathiek, maar hoogstens een beetje vreemd. Daardoor blijft het zweven, wordt het niet echt boeiend hoe het nou afloopt. Het buitenste verhaal blijft daarbij in vergelijking nogal onderbelicht. En da's jammer, want de ietwat Mona-Lisa achtige glimlach van Julie Gayet belooft veel meer mysterie.

Wellicht inderdaad een film die een 'zeven jaar later' vervolg zou kunnen krijgen, net als de Before-reeks van Linklater. Maar het toch wat bescheiden commerciele succes zal dat wel niet toelaten.

Het gaat al wat fout met het begin - aiai, een voiceover, en de verteller die uit eigen werk voorleest. En dat blijkt helaas ook uit te komen. Veel te flauw en voorspelbaar allemaal, en ondanks dat het genre komedie heet is er maar weinig om om te lachen. Misschien dat het met een aantal aardige grappen tussendoor nog ergens op uitgekomen was, maar in deze vorm is het wel wat mager allemaal. Brener speelt op zich niet onaardig, en Daddario komt er vast wel met haar mooie blauwe ogen.

Het begin vond ik wel grappig, maar ergens halverwege raakt de film wat de draad kwijt en wordt het net ietsje serieuzer, voorspelbaarder en werken de grappen niet meer zo goed. Jammer, want het begin was wel sterk.

Wat wel aardig is is dat met een best simpel idee toch een goede uitwerking gemaakt wordt. De wat subtiele Britse humor helpt daar wel wat mee - in handen van een Hollywoodproducer was dat niet zo gelukt.