Opinions

Er zijn niet zo heel veel films over de zeeoorlog, en al zeker niet met grotere en interessantere schepen in de hoofdrol. Daar vormt deze een plezierige uitzondering op, ondanks dat het niet de 'echte' Graf Spee is - waarschijnlijk overigens om precies dezelfde reden dat er zo weinig films zijn. Of wellicht omdat het logistiek ook nogal een uitdaging is om in het echt zeeslagje te spelen voor de camera - het is tenslotte niet zo makkelijk om dit soort scheepjes even voor een weekje of wat te lenen, en ondertussen 80 jaar later zijn er ook niet zo veel meer over. En zeker niet als je er ook nog mee varen of schieten wil.

Het stukje geschiedenis waar het over gaat in deze film is wel erg interessant overigens - het gaat niet alleen maar om de scheepjes. Een wat vergeten verhaal, in het prille begin van de oorlog toen er nog relatief netjes, met enige beschaving en beleefdheid gevochten werd. Met in leuk contrast daarmee het spel over de aanrukkende overmacht, al is niet volstrekt duidelijk of dat achteraf wel een rol gespeeld heeft in de beslissing van Langsdorff - niet alleen had hij te maken met behoorlijk wat schade aan zijn schip, zijn munitie was ook niet onbeperkt.

Powell en Pressburger kiezen er terecht voor om naar redelijkheid zo dicht mogelijk bij de feiten te blijven - in die tijd was een andere keuze wellicht ook niet mogelijk, want er waren in het VK nogal wat mensen die dit stukje geschiedenis goed in hun hoofd hadden en niet erg tolerant zouden zijn geweest met dichterlijke vrijheden - ik herinner me nog goed hoe mijn vader vertelde dat bij een vroege vertoning van The Guns of Navarone er oproer uitbrak omdat de schepen aan het einde Amerikaans zijn - en dat vanzelf Engelse hadden moeten zijn voor het verhaal.

Maar buiten dat zijn de details over de gang van zaken op de schepen ook behoorlijk goed in orde. En prettig gefilmd in verzadigde Technicolor, en dat komt er mooi uit. Fijn plaatjeskijken.

Als je bij een film als deze gaat zeuren over het verhaal, de karakterontwikkeling, of het acteren dan snap je ergens iets helemaal niet. Dan kan je beter gaan zeuren over blote mensen in een pornofilm. En gezeur over geloofwaardigheid heeft ook erg weinig zin - er zijn maar bitter weinig alien- of science fiction films die zelfs maar in de verte geloofwaardig zijn.

In dit genre is dit zeker een van de betere films die ik de afgelopen tijd gezien heb. Mooie beelden, met een enkele uitzondering prima special effects, goeie styling, voldoende grappen en snedige oneliners. Met een bordkartonnen held en een mooi blondje. Precies genoeg verhaal om de actie in op te hangen, geen karakters die ontwikkelen en daardoor afleiden, en geen overdreven acteurs die met hun ego in de weg zitten. Perfect gedaan, niks aan te verbeteren.

Oh, en wat me echt mateloos irriteert is het gezeur over patriottisme - da's voor deze film toch echt een absurde klacht. Als je daarmee komt snap je er ofwel echt niets van, of je bent aan het trollen.

Wannabe cultfilm.

Maar wel zo onnozel-grappig dat dat nog behoorlijk lukt ook. Het hele zwikkie goedbedoelende doe-het-zelfcriminelen wandelt als een stelletje echt helden door het verhaal heen, tussen de moordwijven en de indianen door. Met een hoop geweld, af en toe wat gore, brute acties, en brullende motoren. Niks mis mee dus. En waar gaat het om? Om geld natuurlijk. Of is het toch wat anders?

Billy Bob is er alleen voor de kijkcijfers. Net als Eva Longoria. De echte helden zijn minder bekend, maar doen het beter. Vogelvrij verklaarde rednecks, jawel.

Leuker dan verwacht.

En dat komt vooral door de gezonde hoeveelheid zelfspot die er in de film gestoken is. En leuk dat Pamela en David Hasselhoff even langskomen, en ook daar ontbreekt de zelfspot niet bij. Ook helpt het dat de makers van de film dicht genoeg bij de originele serie blijven en daar kennelijk ook van hebben begrepen waarom dat indertijd een succes was. Dat gaat nogal eens mis met films die een serie uitmelken, zoals hierboven al genoemd bijvoorbeeld de A-Team film.

De cast past ook prima en komt regelmatig in slow-motion langsrennen - het is zeldzaam dat er iemand 'gewoon' loopt. De rolverdeling in de cast is precies voorspelbaar hoe dat in de serie ook was, met een uitzonderingetje dan: gelukkig is het irritante kkind van Buchannon achterwege gelaten .

Verder, tsja, heel veel hoogdravends moet je er ook weer niet van verwachten. Maar aardig vermaak is het wel, en het maakt niet veel uit als je een paar minuutjes niet oplet. Ook wel eens leuk.

Edit: oh hee, dat etter was dus Zac Efron. Niet eens herkend.

Leuk idee, maar de uitwerking is een beetje aan de tamme kant. Daarmee eigenlijk een wat saaie en slaapverwekkende film - de soundtrack helpt niet echt, en de street art van Emily valt me ook wat tegen. Jammer, de kinders spelen best charmant.

Een supermooie cast, een supermooi strandje en de belofte op een onbevangen leven in het paradijs, tot de dood ons scheidt of zoiets. Maar dat blijkt toch wat tegen te vallen in de praktijk, vanzelf.

Het narratief zet een fraaie en ook nogal onweerlegbare moraal neer waar je makkelijk een parallel in kan zoeken met de maatschappij waarin we leven, waarin de hebzucht en het egoisme van een erg klein en overentitled groepje het verpest voor de rest van de mensheid die gewoon probeert hun bestaan te onderhouden. Mooie rollen van DiCaprio, Swinton, en Carlyle - de rest vond ik er dan wel weer een beetje bijhangen.

De herkijkbaarheid is overigens wel wat aan de lage kant, vind ik - als je het idee nog maar vaag in je hoofd hebt is het verrassende er vanaf, en dan blijft er toch niet zo heel veel over. Dat gebeurt me met de films van Boyle wel vaker, merk ik, al is me nog niet precies duidelijk of het aan hem ligt of dat het toeval is.

Super mooie beelden van de beren, en ook bijzonder knap hoe ze door de seizoenen de familie kunnen volgen - en ook wel behoorlijk wat geluk dat dat lukt. En wellicht dat het verhaal voor een doelgroep van erg jonge kinders werkt, maar amai, wat was het mooi geweest als een Attenborough of Palin hier de commentaarstem voor gedaan had. Gelukkig kan je het geluid gewoon uitzetten, aan de muziek mis je ook niet echt wat.

De plaats van handeling is overigens het Katmai park, waar ook de jaarlijkse Fat Bear Week ‘wedstrijd’ speelt, en waar je via de live streams van explore.org de beren kan zien terwijl ze de ene na de andere zalm uit de rivier plukken. Leuk om in deze film het bekende landschap uit een andere hoek en met veel betere beeldkwaliteit te zien. Het schijnt zelfs dat de wereldberoemde beer 480 ‘Otis’ meespeelt - een meervoudige Fat Bear Week winnaar, en ook op zijn voor een beer al erg forse leeftijd ook dit jaar weer een serieuze kanshebber voor de titel - over een weekje kan je op ‘m stemmen!

Niet echt gelukt.

Ik had gehoopt op een heleboel mooie plaatjes van natuur in Afrika, een mooie rol van Elba, een heleboel wilde beesten en vanzelf een leeuw. Maar het is vooral een heleboel gedoe in het donker. Eng wordt het daar niet echt van, als ik niets zie vind ik het ook niet eng, en het is ook niet echt waar ik een film voor ga zien - in het donker zitten lukt me zelf ook wel. En buiten dat, mijn speelgoedleeuw is al gauw enger dan het beest in de film, en ook een stuk geloofwaardiger.

Er zijn zat leukere films met leeuwen. Voorop natuurlijk The Ghost and The Darkness (1996), maar van recent bijvoorbeeld ook Rogue (2020) of Le Loup et le Lion (2021). Allemaal veel beter dan dit baksel. Het enige wat wel voor me werkt is de soundtrack.

Een langzaam drama waarbij nogal wat verborgen leed langzaam uit de doeken gedaan wordt. Niet dat dat nou echt een interessante film oplevert. Het werd me ook niet precies heel duidelijk wat Baptiste en Sandra in elkaar zagen, en dat maakt het wel wat moeilijk om de rest van het verhaal goed te volgen.

Hier en daar mooie beelden, maar ook ergerde ik me af en toe aan het geforceerd onrustige camerawerk.

Een ongekende tranentrekker, deze film van Hansen-Løve. Met autobiografische elementen er in zoals ze zelf al uitlegt in het clipje wat hierboven gelinkt staat, maar de credits voor het gedicht waar de titel van afgeleid is zijn ook zonneklaar. Plus nogal wat details in het verhaal zelf - als je dat niet meegemaakt hebt verzin je dat niet. Daarmee raakt de film diep, de herinnering aan mijn vader is al nooit ver weg maar evengoed komt er weer een heleboel boven van wat ik zorgvuldig weggestopt had.

De vragen die de film stellen wil zijn duidelijk - waarom zijn we er zo slecht in om los te laten, waarom kunnen we geen afscheid nemen, waarom zijn we niet tevreden met wat er is, en willen we altijd meer - ook als zonneklaar is dat er daar geen sprake meer kan zijn. Toch, ik heb ooit eens een wederzijdse belofte gezworen met een vriendin van een jaar of vijfentwintig, dertig geleden - als een van ons het ooit zou bestaan om in Almere te gaan wonen, dan zou de ander ervoor zorgen dat daar een eind aan gemaakt werd. Ik hoop maar dat ze dat vergeten is.

Een ode aan Binoche.

Of is het een ode aan de oudere vrouw. Om het even, want in deze film is de vrouw Binoche. Op zoek naar iets waar ze niet echt een vinger op leggen kan. Maar zo even als dat de opera niet voorbij is totdat de dikke dame gezongen heeft, is deze film niet voorbij eerst de dikke heer gesproken heeft. Een uitroep als 'maar amai, 'tis Depardieu' mag daar niet bij verbazen. Gelukkig leidt dat wat af van wat hij allemaal te verkondigen heeft, want dat trekt op niets. Voor mij toch alledings.

Maar met al die wat hardvochtige beschouwing, de kracht van de film schuilt er toch vooral in dat de Isabelle van Binoche best wel aimabel is, en je gunt het haar om een bijpassende liefde te vinden. Waarmee ik terug ben bij mijn aanhef, 'tis vooraleerst een ode aan Binoche, lijkt het.

Een leuke film die onterecht vergeten lijkt.

Weisz en Lynch trekken om beurten de kar, en doen dat erg goed - en die jurkjes staan ze allebei ook bijzonder fraai, dat helpt ook wel. En dat Weisz enorm leuk kan zijn wist ik al wel, maar Lynch doet niet voor haar onder - toch eens kijken of ik daar wat meer films van kan vinden.

En dan die hond nog, wat een leuk beest.

Qua stijl lift de film wel erg duidelijk mee op de stroming die je in die tijd in het VK had, met Guy Richie als duidelijkste voorbeeld. Maar Eagles houdt het net een tikje subtieler, en dat is dus duidelijk ook beter. Jammer dat hij na deze film vooral in de tv-producties en series terecht lijkt zijn te komen, want het is toch duidelijk dat hij meer kan.

Leuk filmpie.

Alden Ehrenreich en Alice Englert zetten een leuk en aimabel stelletje-in-wording neer. Leuke sprookjesachtige setting, met wat elementen uit de griezelsfeer maar zonder dat het ook maar een moment eng is. Met een vleugje Twilight-achtige tienerproblematiek, maar goddank zonder het kwezelig kwijnende van die serie - en daarom zeker honderd keer beter. Om maar even te laten zien dat je met ongeveer de zelfde uitgangspunten ook een wel verteerbaar verhaaltje in elkaar kunt zetten.

Jeremy Irons en Emma Thompson komen op visite, en maken zich inderdaad nogal belachelijk - helemaal eens met Onderhond op dat punt. Overacting voor gevorderden.

Tsja.

Kennelijk toch al eens gezien - de scène met de sneeuwschuiver was me wel wat bijgebleven. En de rest gelukkig wel weer vergeten. Want toch verder een weinig opvallende film, afgezien van de acteurs/trices die later beroemd zouden gaan worden. Niet dat er in deze film nou zo goed geacteerd wordt - in de eerste minuten, bij het drinken van de warme choco gaat het al behoorlijk mis. En over het geheel valt het verhaal toch wel behoorlijk tegen. Er zijn toch echt talloze films in dezelfde sfeer die heel veel beter gelukt zijn - en zoiets als een Singles (1992) is dit toch absoluut niet.

Nathalie Portman steelt de film wel, eigenlijk. En verdiend ook nog. De rest laat vooral zien wat we achteraf in al hun rollen zien terugkomen - Matt Dillon's ietsje vermoeide scheve glimlach, Uma's knipperende wenkbrauw. Een voorspelling die toch een beetje uitgekomen is, daarmee.

Oh jee weer zo’n winnaar van een of ander programma.

Als muziekfilm werkt het vooral als cynische blik op de platenindustrie, want je ziet precies hoe het in de praktijk werkt: met een beetje geluk en wat opportunisme vindt iemand een aardig koppie en een refreintje wat werkt, en vervolgens wordt dat opgerekt tot een hele plaat vol met bagger zonder inspiratie of talent. De one-hit-wonder in een notedop.

Helaas is de film niet zo bedoeld, het is allemaal erg serieus, en zonder ook maar een greintje zelfreflectie of zelfspot. En wellicht het ergste nog, ook zonder enig muzikaal talent. Nee, de zangstem van Christopher is op zichzelf al een cliche dat groot genoeg is om de hele film links te laten liggen.

Als je iets met muziek zoekt, duik dan liever in de films van John Carney. Die zijn tenminste nog een klein beetje authentiek.

Erg voorspelbaar en zonder ook maar de kleinste verrassing. Het script is in drie zinnen uit te leggen, en toch zitten er af en toe gaten in. Goed acteren kunnen de spelers misschien wel, maar dat wordt hier echt niet gevraagd.

De beelden zijn wel mooi. Dat dan weer wel. Als je het geluid uitzet, dan stoort het zwakke script misschien wat minder. En dan hoor je ook de belabberde soundtrack niet.

In het genre best een leuk filmpje. Er zijn wat weinig grappen waar je ook echt om lachen kan, maar dat lijkt ook wel bij het genre te passen. Er is ook al nauwelijks sprake van een verhaal, en wat er dan nog overblijft zal ook alleen dames aanspreken. Maar er is toch een klein lichtpuntje. Ze heet Hilary Duff

Geluid uit, ondertiteling af, en alleen naar die glimlach kijken. Ik kom die 83 minuten wel door.

Meer een knappe prestatie van Fanny Ardant dan een film waarvan ik het gevoel krijg dat de wereld daar op zat te wachten. Niet zozeer vanwege het onderwerp, maar meer de nogal zouteloze manier waarop het uitgewerkt wordt. Het einde is daar al helemaal teleurstellend bij.

Best leuk.

En vooral spannend, want dankzij dat de bad guys zich niet om plotholes bekommeren blijft de achtervolgingsparanoia zowat de hele speelduur reëel. Jammer dat Vikander noodzakelijkerwijs maar zo’n klein rolletje heeft, maar leuk dat Krieps haar stereotype Duitse activisme zo fraai uitbeelden mag. Toch knap als je uit een ander land komt. Verder is het met het complot wel een beetje mager, de ontknoping is net een tikje teleurstellend - en de actie is ook net een tikje teveel.

Dat Washington de zoon van Washington is had ik ook even niet zo in de gaten, en de mooie karakterrollen van zijn pa, ach, misschien komt dat nog. Ik vond zijn optreden hier in ieder geval best verdienstelijk.

Joe Simpson vertelt het verhaal van Toni Kurz en brengt dat in relatie met zijn eigen levensverhaal. Een stuk klimgeschiedenis, en min of meer verplichte kost voor iedereen die zich in die materie interesseert, waarbij deze documentaire vooral inzicht en uitleg geeft over hoe de mislukte beklimming van Kurz en zijn makkers verlopen is - zonder dramatisering of opsmuk, zoals in de overigens ook prima film Nordwand (2008). Met het verhaal gebaseerd op het boek van Heinrich Harrer "Die Weisse Spinne" zien we een groep met ouderwetse klimuitrusting tegen de noordwand opklimmen, met hier en daar wat originele foto's om de link naar de historie compleet te maken.

Mooie plaatjes van de wand en de dorpjes Alpiglen en Grindelwald maken de sfeer compleet.

Becky.

Op zich wel een aardig idee om een schattig klein meisje in de rol van Macaulay Culkin te steken en het dan een beetje minder schattig te maken, maar om het echt te laten werken had het wel veel, veel verder over the top gemoeten. Ja, de kills zijn leuk bot, maar die met de grasmaaier is gewoon teveel herhaling. Had het bij de super soaker gehouden, denk ik dan. Of had alleen spulletjes uit het schooletui gebruikt. Nouja, de laatste werkt dan wel weer wel vrij goed, al komt dat vooral door de timing.

En jawel hoor, er komt een tweede deel. Dan hoop ik maar dat daar niet weer zo'n langdradige intro voor geplakt zit. En laat de makers nog even naar Død Snø 2 kijken, om wat inspiratie op te doen hoe je een echt fraaie over the top kill doet.

Ik herinner me nog wel hoe beroemd Cousteau in de jaren-70 was. Het leek wel alsof hij elke week weer op de tv was met een geniaal mooie film, met weer allerlei nieuwe feiten en wetenschap. Een van de eerste modelbouwdozen die ik had was van zijn schip, de Calypso - en de vliegboot van zijn zoon had ik ook.

Met die achtergrond is deze documentaire toch ietwat teleurstellend, want het komt toch nogal onderkoeld en understated over - en nergens ook maar in de buurt van de films van Cousteau zelf. Wellicht dat de onmin in de familie daar nog een rol in speelt.

Een romcom uit Nederland, dat is een recept voor mislukking zou je denken. Toch vind ik deze dan wel weer grappig, al is het wellicht vooral vanwege de extreem flauwe grap rond de kus van Langelaar en Aerts. En Jelka speelt dan wel mee maar krijgt eigenlijk veel te weinig ruimte.

Verder is er wel een schrijnend gebrek aan Gronings accent en gedrag, of zelfs maar een geloofwaardige supermarkt. Het lijkt wel alsof de makers daar nooit daadwerkelijk zelfs maar in de buurt geweest zijn.

Er zit ongeveer 1 moment in de film dat werkt zoals bedoeld, en dat is als Liz Hurley schaak speelt met God. Maar daar moet je je wel anderhalf uur door een zouteloze brij heen werken, en de beloning is anderhalve seconde beeld.

Verder is het vooral draf. Hurley die in een ongeziene halve microseconde ergens tussen de jaren-90 en de jaren-nul verworden is van een beeldschone meid tot een kopie van dat slagschip dat ik aanspreek met 'buurvrouw' - maar 'uwe duisternis' zou me even makkelijk van de tong rollen. Spelen kon ze daarvoor niet echt, en nog steeds niet, daar ging het nooit om, laten we daar geen gedoe over hebben. En precies hetzelfde met Brandan Fraser - kennelijk zijn er mensen die hem aantrekkelijk vinden. Ik niet, en de meeste mannen en vrouwen die ik ken ook niet - of toch als ze nuchter zijn.

En als ze nou de moeite genomen hadden om het idee ietsje verder uit te werken, maar nee. Braaf, braver, doodsaai. 93 minuten duurt deze film, maar het voelt als eeuwig branden.

Films met Jason Statham in de hoofdrol staan al niet echt bekend als subtiel, toch weet Ayer er nog een schep bovenop te leggen. Zelden heb ik zoveel extreem en zinloos geweld in een enkele film gezien. Nou ben ik echt niet zo vies van een fantasietje over eigenrichting en vergelding op de evil empires van deze wereld, maar er is ook zoiets als teveel, en deze film gaat dus voor mij heel ver over die grens.

Leuk om Phylicia Rashad weer eens langs te zien komen, maar dat is dan ook wel alles - en daar kan je eigenlijk ook beter iets anders voor opzoeken.

Herman Finkers is een held. Misschien moet je in de buurt van Almelo gewoond hebben om hem echt naar waarde te kunnen schatten. Jarenlang heeft hij met zijn humor de toon gezet - niet alleen in zijn eigen shows, maar ook in de grappen die ik en mijn vriendenkring onder elkaar maakten. En ja, ook al ben ik er al heel lang niet meer geweest en heb ik maar vrij kort in die regio gewoond, toch zal ik diep in mijn binnenste altijd het gevoel blijven houden van 'Ich bin ein Almeloer'.

Dus toen ik zag dat Herman in een film ging spelen was ik meteen verkocht - en dat de regisseur Johan Nijenhuis was drong pas later tot me door. Dat levert dan een dubbele verrassing op. Aan de ene kant vooral eigenlijk dat Finkers echt goed speelt - niet zijn gewone komiek, maar een enorm echt personage, met een herkenbaar en invoelbaar verhaal. En dat dat dan uit de koker van Nijenhuis komt, die ik alleen ken van prut als Costa - en die dat dan ook nog eens jaar na jaar regurgiteert.

Ja, er is best een hoop kritiek op de film mogelijk. De bijlopende verhaallijntjes, tsja, dat had inderdaad allemaal wel wat minder gekund. Toch, het zijstapje met Bunskoek - leuk om haar weer eens te zien, moet ik zeggen - dat zegt mij dan wel weer wat. Ook al zo herkenbaar uit het echte leven.

Echt een erg fijne film. Ik hoop maar dat Finkers er nog een heleboel gaat doen.

Gelikt, mooie cast, en een hippe soundtrack. Dat kan dus alleen maar misgaan.

En dat komt er dan ook van ook. Want het verhaal, een soort morbide variant op Groundhog Day, trekt echt op niets - mijn arme logische hoofd kan er helemaal niets mee. En de boodschap is ook nogal een foute vind ik - als in 'doe maar, het resultaat stond toch al vast'.

Nee bah. Niet mijn film, en hoe mooi het ook gefilms is en hoe knap de dames ook zijn, ik kan er geen punten aan kwijt. Vanzelf omdat ik veel te oud ben voor de doelgroep - maar, aan hen dan: er zijn zoveel betere films. Sla deze maar over, laat je niet aanleunen wat je vinden moet!

Onverwachte plotwendingen zat, en het acteren vond ik ook nog niet zo slecht. Ook niet hoogdravend goed, dat nou ook weer niet - en er staan toch een aantal namen op de rol waarvan je net iets meer dan 'niet zo slecht' zou mogen verwachten.

Het verhaal gaat uit van een wel wat onwaarschijnlijk maar ook bruikbaar plotgegeven. En dat is ook wel voldoende om tot iets van driekwart van de film spannend en mysterieus te houden. Jammer dat naar het einde toe de spanning wegvalt, anticlimactisch wordt. Het gaat als een nachtkaars uit, zou mijn moeder zeggen. Of daarmee het boek gevolgd is of niet, ik zie het als een wat te makkelijke en te voor de hand liggende manier om er een eind aan te draaien, en het doet af aan het geheel.

Mysterie en horror gaan goed samen in dit knap in elkaar gezette verhaal. Geen horror met grote schrikmomenten, maar wel een creepy sfeer die goed past bij het best trage tempo. Dat zal wel zo bedoeld zijn, maar maakt de film ook wat aan de matte en saaie kant.

Tremblay zet een veel minder spectaculaire rol neer dan in Room, maar is op zich wel goed als het jochie dat maar beter niet slapen moest, Bosworth heeft een goeie dag - maar kan ook wel beter, hoewel gezegd moet dat ze ook nogal eens in veel slechtere films terecht komt. En of dit nou een genre is waarin ze goed uit de verf komt, hmm, ik weet het nog niet zo.

Het derde deel.

De eerste twee vond ik erg goed indertijd. Deze derde viel me de eerste keer dat ik 'm zag toch wat tegen, en ik heb even een maandje afstand genomen en nog eens gekeken voordat ik het tijd vond om er iets over op te schrijven.

Waar de eerste twee delen vooral drijven op de verrassing, de romantiek, de scherpe observaties is het nu kennelijk tijd voor de volwassenheid en de relatie. Dat klinkt dan ietwat alsof dat dingen zijn die strijdig met elkaar zijn, en zo komt het in de film ook over. De observaties zijn in de dialogen in de eerste helft van de film beduidend minder scherp, maar zodra het venijn zich iets laat voelen worden ze wel wat hardhandiger - niet scherp in de zin van spitsvondig, maar scherp als in pijnlijk. Daarmee nog steeds interessant, duidend, wellicht zelfs leerzaam. Maar ik twijfel er wat aan of ik die les wel wil leren - als de prijs van een relatie het verlies van de romantiek is, doe me dan maar geen relatie, zou je haast gaan denken.

Technisch zit de film weer erg goed in elkaar, met minutenlange shots die zonder kennelijke moeite volgeleuterd worden. Dat leuteren wordt dan wel hoofdzakelijk door Jesse en Celine gedaan, de rest van de cast krijgt wel wat minder ruimte te verduren. In dat opzicht bijzonder knap gefilmd, en bijzonder knap gespeeld door Ethan Hawke en Julie Delpy - ook de interacties met hun omgeving tijdens dit soort scenes blijft volstrekt natuurlijk aanvoelen.

De tweede kijkbeurt een maandje later viel me overigens mee, ik zag er deze keer toch meer positiefs in. Over negen jaar de volgende aflevering, mag ik hopen.