Opinions

Molly of Dolly?

Weisz had met De Inbreker (1972) een fijne film afgeleverd, dus zal iemand wel gedacht hebben ‘goed zo, doe nog maar een’. Maar achteraf blijkt die film dus toch wel iets van een gelukstreffer te zijn geweest.

Niettemin is het nu wel een geniaal tijdsbeeld, zowel van de Nederlandse entertainmentindustrie als van Amsterdam voordat de stad door de naoorlogse golf van kapitalisme en massatoerisme volledig verpest werd. De gokhal komt er nog mee weg (want: die aapjes die ik me nog herinner uit die tijd). De kratten in de bakkerij, het samenspel van Glimmie en De Bonk, of hoe heten ze in dit deel ook alweer. Het knullige karategedoe met het ichi-ni-san. De achtervolging met de tram. Als Jennifer Willems haar moeder ziet. Hoe de broertjes uitgeschakeld worden.

Daarmee is de walmende spruitjesgeur nog net uit te houden. Maar het is wel op het randje - het lijkt allemaal wel wat, maar uiteindelijk is het allemaal alleen maar nostalgie. Alleen al op dat vlak had er nog zoveel meer in gezeten. Je kan dat Weisz overigens niet kwalijk nemen, dat hij niet ingezien heeft dat dat 50 jaar later de enige waarde van zijn film zou blijken te zijn.

Wanneer weet ik niet precies meer, ergens tussen begin middelbare school en einde heb ik het boek gelezen. Wellicht toen nog wat te jong om alle details er in volle sterkte uit te halen, maar er stond me nog een heleboel van bij. Niet precies dat ik zou zeggen dat de film een 'feest van herkenning' is daarmee, maar de beelden geven wellicht wel wat extra diepte aan wat het boek beschrijft.

De discussie of het narratief wel of niet autobiografisch zou zijn, en of Kosinski misschien plagiaat gepleegd zou hebben leeft nog steeds getuige de berichten hier voor mij. Ik laat dat maar liever in het midden, het is makkelijk om met een vingertje te wijzen naar iemand die zich niet meer verdedigen kan - en dat indertijd ook niet echt kon of wilde. Wellicht moeten we ons eerder afvragen welk doel het dient om daar vragen over te stellen - tenslotte, dat de verhalen op zich authentiek en waarachtig zijn staat wel boven twijfel, en maakt het dan heel veel uit of het precies in die volgorde met Kosinski zelf in de rol van de hoofdpersoon gebeurd is. Voor mij niet echt.

Dat brengt me overigens op mijn grootste kritiekpunt voor de film, als dat het goede woord is. Sowieso is het natuurlijk om te beginnen een voorbeeld van een boek dat als 'onverfilmbaar' beschouwd werd - en voor wat dat waard is, wellicht met recht. Waar dat voor mij vooral uitkomt is hoe de vertelling alle ellende als een enorme brij op te lepelen, zonder dat daar iets van een timing of spanningsboog in zit - hoe ongepast dat woord wellicht ook is in de context. Misschien dat Marhoul daar zijn vingers niet aan branden wilde - maar evengoed, het mist in de film, zoals @alugana ook al opmerkt.

Op de acteurs is geloof ik maar weinig aan te merken - ik heb niet echt een moment gehad dat ik vond dat iemand een steek liet vallen. Tot en met Kotlar aan toe, die met zijn gezicht geen enkele emotie uitdrukt zowat de hele film lang. Met de beelden ben ik wat minder overtuigd - te vaak dat de camera net braafjes iets over de rand laat vallen, maar waarom. Als je toch al zowat alle categorieen donker oranje of rood scoort, waarom dan niet doorpakken.

Evenmin ben ik overtuigd van de keuze voor zwartwit - in dit geval schept dat een afstand, en het was wellicht veel harder en indrukwekkender geweest als die afstand juist verkleind zou zijn. Want het is niet ver van ons af, het zit in ons allemaal, en precies dezelfde ellende gebeurt dagelijks over de hele wereld nog steeds. Misschien op een net andere manier, en met een andere Jerzy Kosinski, maar dat maakt het niet minder erg. Dat is voor mij de boodschap van het boek, en die had de film sterker kunnen brengen.

Een negatief verhaal over een onaangenaam persoon met een vervelende psychose. Knap ongeloofwaardig ook, eigenlijk. Lelijk gefilmd in donkere kleuren bruin, zonder interessant camerawerk of mooi acteren.

Alleen interessant voor psychologiestudenten. Laat die dan ook uitleggen waarom Paul blijkbaar wel met Jen overweg kan, maar niet met de rest van de wereld. Wil er bij mij niet echt in.

Komedie, staat er als genre - en wellicht is dat net als bij mij de automatische verwachting als je de naam van Pegg op de poster ziet staan. Maar toch is dat het niet echt, als er al wat te lachen is dan is dat toch wel erg subtiel. En zelfs dan is het ook nog het soort lach wat ergens halverwege al wat ontoepasselijk aanvoelt. Toch is het beslist geen slechte film - al was ‘drama’ wellicht een toepasselijker genre. Het verhaal is in historische zin beslist interessant genoeg, met een vleugje onwaarschijnlijkheid en een mespuntje ongeloof.

Jammer dat daar niet net een beetje meer van gevonden is, want Pegg en Lloyd zetten geniaal fraaie rollen neer - waarmee niets ten nadele van Driver die jammerlijk weinig ruimte krijgt. En behalve de rollen is de cinematografie ook wel heel mooi. Het is het soort film waarvan het idee je bekruipt dat als het verhaal helemaal weggelaten was het misschien een betere film had opgeleverd.

Super leuk om Lloyd weer eens te zien overigens. 84 is hij alweer, maar nog geen spatje van zijn uitstraling kwijt, en het acteren gaat hem haast nog beter af dan vroeger al.

Wellicht is dit de meest gruwelijke film die ik tot nu toe ooit gezien heb.

Nog niet eens zozeer door de beelden die je te zien krijgt, maar door de volstrekt stuurloze barbaarsheid van het geheel, ondanks alle wanhopige pogingen om daar iets aan te normaliseren. De volstrekte onwil van de overwinnende Japanners om zich met enige beschaafdheid te gedragen tegen de Chinezen - of wellicht gewoon alles wat bewoog.

En dat terwijl de film op geen enkele manier de gedocumenteerde feiten opspeelt of sensationaliseert - in tegendeel, alles wordt eigenlijk haast onderkoeld gebracht, en daardoor wordt het des te indringender. Moeilijker om je van te distantieren, echter. En als je na de film wat gaat zitten nalezen over het gebeuren, dan blijkt de werkelijkheid nog heel veel erger geweest te zijn. Bijvoorbeeld de films van de priester John Magee, die in de film niet voorkomt.

Om naar van te worden, allemaal. Dan kan je denken, ach, het was ver weg, in een heel ander land, en lang geleden. Maar we weten allemaal diep van binnen dondersgoed dat dit de aard van de mensen is, en dat precies hetzelfde morgen weer kan gebeuren, gewoon door 'nette' mensen uit onze buurt en onze eigen kringen. En de kans daarop wordt elke dag groter - de parallellen met zo'n honderd jaar geleden zijn angstaanjagend. Ook nu weer zijn er grote groepen mensen die zich verheven voelen boven anderen, en net als de Japanners indertijd het leven van een Chinees niet zouden tellen - of welke zondebok er die week aangewezen is.

Geen film om zomaar even te kijken dus - ik werd er echt wat naar van. Maar ik ben toch blij dat ik 'm gezien heb. Bijzonder knap werk van regisseur Chuan Lu.

Langdradig.

En dat is dan ondanks dat het verhaal zo zwaar geromantiseerd is dat het met de werkelijke jeugd van Nannerl Mozart weinig meer uit heeft te staan. De thematiek van haar vrouwzijn en de onmogelijkheid om daarin de vrijheid te veroveren net als haar broer tot gevierd musicus en componist uit te groeien zal daarin nog wel enigszins de waarheid raken, maar het verblijf aan het hof en de romance die daar uitgewerkt wordt is op geen enkele manier te verantwoorden. Net als dat de gang van zaken aan het hof zelf al behoorlijk rammelt.

Jammer dat al die vrijheden met de werkelijkheid niet zijn omgezet in een spannender of dieper gaand verhaal. Wat overblijft is vooral een langdradig kostuumdrama. Mooie plaatjes, maar te weinig inhoud.

Napoleon voor beginners.

Ridley Scott maakt er zoals verwacht kon worden een mooi kijkfestijn van, maar het is ook wel een beetje de Hollywoodversie. De hele speelduur lang vraag je je af hoe een van die foute ouwe Franse regisseurs dit verhaal had gebracht. Maar kennelijk was het voor hen te vroeg, te dichtbij, te gevoelig.

In de cast vraag ik me dan vooral af wat de carriere van Phoenix moet zijn. Zijn vorige palmare-waardige film was het spelen van de zoon-van-godzelf in de film van zijn vriendinnetje, deze rol gaat vanzelf nog een stapje verder, want keizer van Frankrijk is toch duidelijk een stapje hoger op de ladder. Maar waarom dan Vanessa Kirby als Josephine. Het had toch een stuk echter, geloofwaardiger overgekomen met Rooney in die rol - met even in de herinnering hoezeer ze haar Joaquin onder de plak had in die film.

Jammer wel ook dat Scott zo met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis gaat, er ontbreken toch nogal wat stukjes - vooral voor ons Hollanders, want ook hier hadden we met de keizerlijke Fransen te stellen. Jammer dat ze niet gebleven zijn, moet me dan van het hart, want de periode dat broerlief Leopold hier de baas was bracht toch een heleboel verbetering die de Oranjes niet zo nodig vonden kennelijk. Wetten en regels bijvoorbeeld, het merendeel van wat we vandaag hebben is nog steeds vrij letterlijk aan de Napoleons te danken.

Als film is het verder wel echt vakwerk, met als enige kritiek wellicht dat het toch wel wat erg gladjes en fraai verloopt. En eigenlijk nog steeds nauwelijks in de buurt komt van de hele geschiedenis van Frankrijk en het ontstaan van de R.F. die we vandaag meemaken. Wat een geniaal prachtig land is het toch.

Als je de omschrijving van de film leest - niet die van hier, want die klopt niet erg - dan zie je iets over Hackman als deputy District Attorney. Mij gaf dat het idee van een wat makke film die grotendeels op kantoor speelt, en dan ook nog met een Anne Archer als de getuige - ook niet de meest voor de hand liggende actrice voor een spannende film.

Maar dat blijkt het dus wel te zijn, en grotendeels in een trein die zich langzaam door een prachtig landschapje in het westen van Canada beweegt. Erg fijn plaatjeskijken, fraai spel van Hackman, prima vakwerk met de camera, mooi weer voor de beelden, geen afleiding in de soundtrack. En gewoon ouderwets spannend met een degelijk plot zonder gekunstelde trucjes, maar gewoon een aap die precies op het juiste moment uit de mouw komt.

Ik vond het een erg fijne film. In Hackman's lijstje films, voor wat ik daar tot nu toe van gezien heb, op gelijke hoogte met The Conversation.

Oh, en wat ik nog bijna vergeet: die berghut, wat een mooi ding is dat. Ik zou er zonder enige aarzeling de rest van mijn leven willen wonen.

Béart op haar mooist in een volkomen voorspelbaar verhaal dat net te lang duurt. Ondanks de voorspelbaarheid toch af en toe spannend - maar dat komt misschien vooral door Béart.

De film is overduidelijk de bron voor Chloe (2009), die visueel misschien wat beter uitgewerkt is, maar de chemie of erotische spanning mist. En, in tegenstelling tot Seyfried, overtuigt Béart wél.

Heerlijke onzinfilm. Vreselijk slecht geacteerd, beroerd camerawerk, absurd script, effects om te huilen. Maar wel ongegeneerd evil. Het klopt bijna. Jammer dat de moffen zulk slecht duits spreken - de enige die een klein beetje in de buurt komt is Mengele. Als de rest op dat niveau gezeten had was de film compleet geweest.

Sowieso een angstaanjagende gedachte wat deze filmmakers met een echt budget hadden kunnen doen - als ze daar uberhaupt raad mee zouden weten.

Fijne film, met veel plezier naar gekeken. Meest opvallend is het sterke verhaal dat door de hele film spannend blijft. Ik vind het verhaal niet ongeloofwaardig - als je dat wel vindt, moet je misschien wat beter opletten, want het zit best ingewikkeld in elkaar. Goed geacteerd ook. Enige waar ik niet meteen blij van wordt is die Dustin Hoffman-kop (Cluzet lijkt er inderdaad wel op) en U2 in de soundtrack - allebei veel te afgezaagd

Raar en onevenwichtig.

Het verhaal lijkt niet te weten waar het heen wil, en het einde voelt alsof het bij nader inzien honderdtachtig graden gedraaid is vanaf de oorspronkelijke bedoeling. De bad guys zijn alomtegenwoordig, en heersen met een overmacht die ongeloofwaardig is - waarbij ze dan weer elkaars tegenspeler zijn, en een paar tellen later gebroederlijk samenwerken. Voor een actiefilm zijn de acties wat tam, voor de komedie moet je over een knap zwartgallig gevoel voor humor beschikken.

Toch is het wel weer mooi gefilmd, op mooie duistere locaties in de wat minder bekende maar wel fotogenieke stad Boekarest. Of er goed gespeeld wordt vind ik wat moeilijk te duiden, want de bedoelingen blijven nogal ontoegankelijk.

Mooie autos.

Nouja, behalve die Koenigsegg dan - ik blijf het een raar lelijk ding vinden. Het zal wel geweldig rijden, maar lelijk blijft het.

De film zelf valt van het ene cliche in het andere, en het is allemaal zo voorspelbaar als wat - van de afloop tot het kennelijk verplicht geachte romantische subplotje. En het plot rammelt, en is nogal aan de ernstig ongeloofwaardige kant - eigenlijk is een woord als 'stompzinnig' wel passend. Niet best eigenlijk - als je niet volledig gaat voor het autogedoe dan is het een lange zit. En hoewel de achtervolgingen en racerij wel eens beter gefilmd zijn, qua stuntwerk is er op zich wel genoeg moois te zien.

Aaron Paul valt me wat tegen, hij laat weinig anders zien dan wat getergde blikken en af en toe een thousand yard stare. Imogen Poots lijkt alleen ingehuurd om het romantische subplotje even in te vullen - en doet dat overigens prima. De rest hangt er maar een beetje bij als beeldvulling, om de scene's vol te maken als er geen auto in beeld is, daar lijkt het wat op. Maar daar gaat het dan ook om - de auto's. Nergens anders om.

Verrassend leuk.

Het idee is goed, en de uitwerking komt een heel eind in de goede richting - het einde vond ik niet heel geslaagd, maar tot daar aan toe gaat het best goed. Leuk snel en verrassend. Mooi gedragen door Roberts, met Franco als tegenspeler - en die bevalt me daar een stuk beter in dan zijn broer, die zo ongeveer altijd hetzelfde trucje laat zien.

Als je voor een dubbeltje geboren bent word je nooit een kwartje.

Het gebrek aan klasse ligt er wel wat te dik bovenop eigenlijk, en daarmee een stapel clichés. Maar ook wel ietwat de boodschap dat er niet zo heel veel veranderd is tussen de jaren-20 en, ehh, de jaren-20. Het spijt pappa dat hij de zaak belazerd heeft, vanzelf. En - al vergeet de film dat even - het spijt mamma ongetwijfeld ook van dat gat in haar hand, en van dat paard. Wat zei ik al, clichés.

Wel aangenaam geacteerd en in beeld gebracht, daar niet van. Maar je vraagt je toch ietwat af waar het nou eigenlijk over gaat, behalve wat aardige plaatjes en een waarschuwing om bij je stand te blijven.

Indertijd had deze film een zekere cultstatus - vooral vanwege het idee van een vrouw als hacker, en dan ook nog een ip adres met een byte 345 of zoiets er in - in ieder geval ver boven de 255. Misschien niet geheel positief toen, maar als je er nu op terugkijkt is het toch best een aardige film met een ook wel wat zinvolle onderliggende boodschap - de afhankelijkheid van de IT is misschien niet zo groot als geschetst, maar die van de administraties van bedrijven en overheden is er echt niet minder op geworden. En als je daar een keer verkeerd in staat, dan is het enige antwoord al gauw computer says no. Dat is wel het verschil met alweer bijna dertig jaar geleden, toen was de kans dat er iemand snapte wat er aan de hand was wel wat groter dan nu.

Verder heeft de film dan ook weer niet zo veel verrassingen. Om de woorden van Raj te gebruiken, ‘Sandy always delivers’. Of zoiets.

Clicheverzameling.

De overduidelijk veel te oude Barrymore op herhaling als giechelend highschool bakvisje. Nergens geloofwaardig, maar dat maakt niet echt uit - dat hoort niet echt bij het genre ook. Of het nou de bedoeling was om het bij de cliches te houden of dat er wellicht geprobeerd is daar een persiflage mee te maken, ik kom er niet erg uit. Maar de opzet werkt niet erg, echt leuk of spannend wordt het nooit - er zijn zat betere films in dit genre.

En dat herinnerde ik me nog wel van de vorige keer. Waarom dan toch kijken? omdat me vagelijks bijstond dat dit die film was waarin Sobieski ineens haar strakke blauwe catsuit aan blijkt te hebben. Die scene was in m’n herinnering dan wel wat mooier dan in het echt, wellicht had ik beter niet gekeken.

Al een paar jaar zoek ik voor de kerstvakantie een onderwerp om me in te verdiepen, en bestel ik een of meer boeken. Deze keer over de historie van de wolf in het Yellowstone Park, en specifieker de herintroductie waar iets meer dan 25 jaar geleden mee begonnen is. Een thema wat hier ook speelt op de Veluwe, dus leuk actueel. Het afleveren van het boek in kwestie duurde wat langer dan gepland, en toen had ik ook niet meteen tijd om erin te gaan lezen. Tot afgelopen weekeind, en jawel - geheel analoog aan de discussies hier, in het eerste hoofdstuk meteen al genoemd de mening 'dat Yellowstone te klein is voor de wolf'. Tsja. Maar, daar liep ik ook tegen de titel van deze film aan.

En dat blijkt dus echt een pareltje te zijn. Sowieso prachtige beelden van de wolven en de natuur, en een onderhoudend verhaal van de ietwat maffe Smith die zich nog moet aanpassen aan zijn rol als nomadische onderzoeker. Erg fijne soundtrack ook, en nauwelijks gedateerd zoals zoveel synthesizermuziek uit die tijd. Maar het belangrijkste natuurlijk is de boodschap over de wolf - de aanleiding voor het onderzoek van Mowat, om aan te tonen dat de wolf verantwoordelijk is voor het verdwijnen van de kariboe. Maar nee, de wolf is niet de kwaadaardige rover en genadeloze moordenaar die we daar zo graag in willen zien, dat zijn wij zelf.

Die boodschap is onverminderd actueel - eigenlijk is de situatie sinds Mowat's boek verscheen alleen maar veel erger geworden. Niet alleen de wolf, alle soorten - van de kleinste insecten tot de grootste zoogdieren worden in hun bestaan bedreigd door de mens. Tijd om toch eens wat anders in het leven te gaan staan.

Volgens het verhaal op de wikipedia is dit dan een 'Revisionist Western' - een die een meer realistisch beeld geeft van de verovering van het, ahem, 'wilde' westen op de oorspronkelijke bewoners. Met veel drank, veel zelfkant, veel geweld en narigheid, veel doden, en een kort en grotendeels best uitzichtloos leven.

In dat opzicht is de film best goed gelukt, en visueel komt het er ook allemaal prima uit. Mooie grauwe beelden van een uitzichtloze herfst, tegen de prachtig kleurende blaadjes - je hoort al haast de DOP 'conditions' roepen als je het shot ziet. Helaas loopt de timing van het verhaal wat moeizaam, zijn de acteurs wat aan de matte kant, de bad guys wat te weinig sinister, en de good guys te ambigu - net als in het echte leven wellicht, maar het levert niet echt een spannende of onderhoudende film op. Er ontbreekt net dat iets, die vonk, of zelfs maar de herkenbaarheid of de interesse in hoe het dan afloopt met de hoofdpersonen, al worden die ook nooit erg interessant.

Maar toch, de soundtrack is dan wel weer erg fijn, en een film met Déborah François er in heeft altijd net wat extra.

Prachtig uitgewerkte film, erg mooi gemaakt, met prachtige geidealiseerde jaren-70 en jaren-80 beelden, en daarbij heel consequent qua stijl - inclusief de gebouwen, vooral de ziekenhuizen en bijbehorend interieur, tuinen - alles tot het laatste detail, er is me nauwelijks iets opgevallen wat uit de toon valt.

Wel is het een erg naar verhaal, en daardoor grotendeels ook een nare film. Er wordt perfect geacteerd behalve door Knightley, die weer eens probeert om emoties over te brengen door rare bekken te gaan trekken. Jammer, dat kan ze echt wel beter. Muziek is passend bij de sfeer - ofwel jaren-70, of geschikt voor de foyer van het uitvaartcentrum.

Het kloon- en donatieverhaal wordt eigenlijk al grotendeels verteld in de eerste paar minuten, als Kathy haar inleiding geeft in de ziekenhuisscene waar Tommy onder het mes gaat. Die scene had er misschien beter uitgelaten kunnen worden - dan komt de eerste aangever van wat er aan de hand is pas als Miss Lucy uit de school klapt.

Het einde van de film, waar Kathy haar filosofische vergelijking geeft met het leven van de 'echte' mensen en zich afvraagt of zij het nou wel slechter heeft, is wat mij betreft helemaal een trap na naar ons 'echte' mensen. Hebben wij het wel beter dan de klonen? Is ons leven niet grotendeels voor ons bepaald? Voor die gedachte vond ik het al een naar verhaal, maar dit maakt het wel af. Er zijn leukere films waar ik m'n tijd mee verdoen kan.

Wat hier in het forum eerder een paar keer gevraagd wordt is waarom de donoren niet proberen te ontsnappen aan hun lot. Een aangever daarvoor is in het begin van de film, als Miss Lucy, de spoiler-lerares, vraagt waarom Tommy niet over het hek geklommen is om de bal te halen. Dat durven de kinderen niet - er is ze wijsgemaakt dat er dan van allerlei ergs met ze gebeurt, en Miss Lucy geeft de kinderen ietwat aan dat die verhalen onzin zijn. Maar dat wordt verder niet gebruikt in de film, dus blijft het wat loshangend. Is er iemand die het boek gelezen heeft die daar meer achtergrond aan geven kan?

Al met al, echt een bijzondere film - vooral vanwege de mooie beelden - en echt zo'n film die aan kracht wint als je 'm een paar keer herziet. Maar omdat ik het een naar verhaal vind weet ik nog niet zo of ik daar wel haast mee ga maken.

Sowieso een vergissing om deze film na oud en nieuw te kijken. Net daarvoor levert misschien nog een marginaal betere kijkbeleving op.

Sommige segmenten zijn nog wel grappig - de lift, de voornemens. Maar de rest is nogal erg oubollig tot domweg irritant. De wat mindere acteurs - Heigl, Parker bijvoorbeeld - vallen stevig door de mand, wellicht bij gebrek aan aandacht van de regie. Wellicht overspoeld door de complexiteit om 9 verhaaltjes ietwat bij elkaar te brengen. Overtild aan het script, daar lijkt het op.

Tom Hanks begint wel een heel erg cliche te worden. Typecasting dekt de lading al lang niet meer. Elke keer weer hetzelfde soort rol, en elke keer is hij dezelfde goedzak - op dezelfde brombeer achtige manier. Ik begin me af te vragen of je het nog wel acteren kan noemen. En zijn films zijn allemaal ook nog eens zo voorspelbaar. Allemaal volgens een van te voren vastgelegd patroon, en met een onvermijdelijk happy end vanzelf.

Alle kleur moet ook in deze film weer van de andere acteurs komen. Helena Zengel doet dat best aardig, maar krijgt wat te weinig ruimte en tekst om er echt iets van te maken. En de bad guys komen al helemaal niet aan bod - maar dat spreekt ook vanzelf, daar was ik al.

En dan is het toch uiteindelijk een saaie en langdradige film. In niets onderscheidend, en niks nieuws te brengen. Jammer.

Als een film zulke meningsverschillen oproept is er kennelijk toch wel iets speciaals te zien

Ik vind het een leuke film. Het verhaal rammelt natuurlijk wel een beetje, en het einde vind ik wat te makkelijk. Maar het kijkt prettig weg - wie had er een meesterwerk met meerdere verdiepingen in het verhaal verwacht dan?

Cage speelt een rol die we wel eens meer gezien hebben, maar dat stoort in deze film niet - wat hij laat zien past goed in het verhaal. Jessica Biel speelt goed - en wel een andere rol dan in bijvoorbeeld Powder Blue of Easy Virtue. Julianne Moore is dan wel weer wat op herhaling als FBI-dame in mantelpakje, maarja.

De actiescenes - heel veel zijn dat er trouwens niet - zijn niet heel bijzonder goed, maar storen me ook niet. En wat helpt is dat het allemaal best prettig in beeld gebracht is.

Al met al een niet heel speciale film, maar toch zeker ook geen slechte. Kijkt makkelijk weg, duurt niet te lang. Wat hier ergens gezegd wordt dat het overkomt alsof de film afgeraffeld is herken ik niet echt - maar misschien wel dat het op de automatische piloot gemaakt is.

In Pour Elle vond ik de intensiteit van de hoofdrolspeler toch een stuk tastbaarder dan het wat gelaten bekkie dat Russell Crowe af en toe trekt. En het duurt ook best lang totdat het een beetje spannend wordt - da's een halfuurtje voor het einde eigenlijk pas denk ik. Wat ik me een beetje afvraag is of de roadblocks op de snelweg goed vertalen naar de VS - da's in Frankrijk echt wel een veelgebruikte truc - heb er zelf zeker een paar keer door in de file gestaan. Maar of dat in Amerika ook werkt?

Toch best een leuke film. Goed om Brian Dennehy nog eens te zien - die gaat toch ook al heel wat facelifts mee, denk ik dan wel. Muziek is ook leuk gedaan viel me op - leuk spelen met een thema.

Leuk filmpje.

Gosling eens in een andere rol, en dat gaat hem verrassend goed af, als wat ongewone vader met zijn filmdochtertje Rice - die ook leuk bezig is, en met z'n tweeen net genoeg tegenwicht voor Crowe die wel wat mattig overkomt. Het absurde verhaal is precies grappig genoeg om geen flauwe slapstick te worden, en geeft met alle verwikkelingen mooi ruimte om een paar leuke locaties op te zoeken.

En dan nog de soundtrack. Meestal irriteer ik me wat aan films die meteen al beginnen met een bekend jaren-70 deuntje. Hier gaat het dan wel eens goed.

Leuk kijkvoer.

Dat wil zeggen, als je in de stemming bent voor een ongeloofwaardig en uit de hand lopend gedoe waar alle verplichte cliche-nummers met strak-Duitse timing langskomen. Overdrijven is ook een vak. Leuk wel dat een deel van de film in Amsterdam speelt, een van mijn oude stamkroegen komt ook nog even in beeld.

Fijn vermaak, niks mis mee. Meer moet je er ook niet van verwachten.

Grappig filmpje met weinig echte verrassingen in het verhaal. Op zich een leuke kapstok gevonden met de mixen/playlists en de zoektocht naar Fluffy, maar de muziek doet me eigenlijk niet zoveel, ik ren nog niet naar de winkel voor de soundtrack. Wat op zich wel grappig gedaan is is dat er behoorlijk wat kleinere onderdelen in het verhaal zitten - dat maakt het wel wat makkelijker om te blijven kijken terwijl er op zich eigenlijk weinig gebeurt.

Michael Cera acteert geen moment maar draait z'n gewone sullige nerd af - ik hoop dat ik dat nu toch echt voor de laatste keer zie, het begint te irriteren. Kat Dennings is leuk, heeft een paar echt goed gespeelde scenes, en is ook goed gecast als tegenpool voor Alexis Dziena die best overtuigt als vervelende bitch. Maar heel bijzonder kan ik het acteren verder eigenlijk niet noemen.

Wat de film wel boven het gemiddelde laat uitsteken is de timing waarmee een paar echt leuke grappen gebracht wordt. Bijvoorbeeld "I've found Jesus, he's much taller in person" vind ik echt een perfect gebrachte grap, en de beelden op dat moment zijn ook heel goed gedaan - net als het moment dat Nick de lippenstift van Tris van z'n voorruit wist.

De warme romantische gloed die de film had kunnen achterlaten bijvoorbeeld door de link naar de Beatles - I wanna hold your hand - en door de uitsmijter - "I didn't miss it, this is it" komt bij mij niet aan - het wordt me wat te plakkerig. Maar misschien ook wel omdat ik absoluut geen chemie zie tussen Nick en Norah - maar dat kan komen omdat de kop van Cera me echt tegenstaat.

Niemand in de stad, met een bijrol voor Huub van der Lubbe

Bij mij ligt de film wel goed eigenlijk, met een behoorlijk goede cast waarbij de gebruikelijke club BN-ers redelijk goed vermeden is - Feenstra, zie ik hier genoemd worden, maar wie is dat ook alweer. Het helpt als je alleen maar films kijkt, denk ik dan maar. De hoofdrollen doen het in ieder geval prima.

En tsja, een meesterwerk is het zeker niet, maar wel met kop en schouders boven het gemiddelde dat in NL geproduceerd wordt. Heel moeilijk is dat dan ook weer niet misschien - de lat ligt niet bijster hoog tenslotte. Maar toch, de film weet het wat chiche-achtige verhaal toch fris te brengen, het is prima in beeld gebracht, er wordt eens niet al te calvinistisch zuinig met het bloot en de sex omgesprongen, en er zit een net einde aan. Dat's al heel wat. De paar onwaarschijnlijkheidjes in het plot neem ik dan wel op de koop toe.

Teleurstellende groenzoeterij.

Als enige positieve punt eigenlijk dat de beelden hier en daar best mooi zijn. Maar ook wel erg cliche, en met teveel herhaling er in. De rest is allemaal mis - de bloedirritante commentaarstem, de kinderlijke, bevoogdende teksten die hij uitspreekt, de lukrake montage, de van de hak op de tak springende keuze van onderwerp. Best triest. En wat daarbij echt onvergeeflijk is is dat de problemen van, en controversie over de OVP zo zorgvuldig vermeden wordt. Tenslotte, dit door de mens gecreëerde stukje nepwildernis lijdt onder een hele serie problemen, die echt op z'n minst genoemd hadden moeten worden. Overbevolking en het daardoor veroorzaakte wegdrukken van soorten, bijvoorbeeld. Of de afweging tussen bijvoederen of laten verhongeren. Waarom de kadavers van herten wel blijven liggen, maar die van paarden worden geruimd. Waarom van het kadaver van een hert het gewei wordt afgesneden. De balans tussen grote grazers en vogels. Waarom er wel wordt beleden dat de natuur zijn gang moet gaan, maar er toch constant wordt ingegrepen en gestuurd.

Maar ook dat het hele terrein eigenlijk goedbeschouwd best klein is - je kan wel romantisch doen over de stilte en de dierengeluiden, maar in de OVP overheerst volgens mij toch echt het geluid van de trein naar Lelystad en de herrie van de aanvliegroute naar Schiphol. En in bijna alle richtingen staat er wel iets lelijks aan de horizon - windmolens, zendmasten, hoogspanningsleidingen. Best knap dat die door de camera zo zorgvuldig vermeden zijn, maar het geeft wel een uiterst onrealistisch beeld. Het is mij een beetje te huichelachtig - net zoals de hele OVP me een beetje te huichelachtig is. Met wildernis heeft het tenslotte maar weinig te maken, daarvoor is er veel te veel regie door de mens gepleegd. Een wat grote dierentuin, zo zou je het beter kunnen noemen - maar dan wel een waar de beheerders schandalig slecht onderhoud plegen, en slecht voor de dieren zorgen.

Da's dan hoe ik er tegenaan kijk, en dat zal zeker niet iedereen met me eens zijn. Maar dat de documentaire negeert dat er problemen en meningsverschillen zijn is eigenlijk een belediging voor het publiek - dat maar kritiekloos moet opvreten dat het allemaal zo mooi en zo bijzonder is.

Groenzoeterij, heet dat in mijn boekje.

Ik vond de film vooral erg langdradig, het duurt knap lang voordat de ontknoping zich aandient. En die is dan toch net wel een tikkeltje anders dan ik verwacht had. Geduld wordt beloond, zeggen ze dan. En tot het zover is is het evengoed wel mooi kijken, niet zozeer door de fraaie beelden van Patagonië waar ik me ietwat op verheugd had... maar, de Pyreneeën zijn ook best mooi. En er wordt goed gespeeld. Wel had ik af en toe ook wat moeite om de flashbacks op tijd te herkennen voor wat ze waren (euh, flashbacks dus).