Opinions

Regisseur Caron lijkt af te sturen op een stukje maatschappijkritiek met deze film, maar raakt ergens halverwege het plot danig de draad kwijt en maakt er een soort familiedrama en coming of age dingetje van. Tsja, daar gaat je impact dan, en dan blijft er niks over dan een fraaie trailer trash rol van Vanessa Kirby en haar mother from hell JJL.

Nouja er zijn ergere films, het is best prettig kijkvoer. Maar het knaagt wel een beetje dat er veel meer ingezeten had.

Leuk.

Wel een erg specifiek zelfs binnen het genre, de choreografie van de matpartijen moet je liggen. Maar zelfs dan zijn er nog het kukri-meisje, het draadjesmeisje, en het meisje met het grote mes, die doen ook af en toe weer wat anders waarmee het toch veelzijdig blijft.

Vergelijkingen met Serbuan Maut (2011) houden wel op bij de aanwezigheid van Uwais en zijn pencak silat, verder mist er te veel de sfeer en de dreiging van die film. Eigenlijk hetzelfde als het verschil met Berandal (2014), maar dan sterker.

Nog steeds geen mis filmpje, dat zeker niet.

Hackman op dreef in een nogal stuurloos dobberende film.

Als sfeerbeeld van de jaren '70 en '80 wel heel erg fijn kijken overigens, en dat het verhaal wat langzaam en ongericht van begin naar einde drijft is dan misschien wat minder belangrijk. Door het stuurloze dobberen komt er nogal wat aan details voorbij wat zo op het oog niet belangrijk lijkt - maar wel bijdraagt aan de sfeer. En wellicht dat er hier en daar toch nog wel een addertje onder het gras zit dat er bij herhaald kijken toch nog uit komt. Van Melanie Griffith was ik nooit zo onder de indruk overigens, en ook nu weer niet.

Het eerste deel van de film vond ik sterk, erg sterk - en ook cinematografisch interessant. De wat afstandelijke manier waarop zonder veel uitleg de aanslag wordt voorbereid, de understated manier waarop het plan in actie wordt omgezet en de uitvoering ervan, perfect.

Jammer dat na de klap ook de film als een ballon lijkt leeg te lopen. Zo emotieloos als het begin lijkt, zo moeizaam wordt het daarna - de karakters zijn nog steeds nauwelijks uitgediept, maar moeten dan wel ineens emoties gaan verwerken. Mislukt, wat mij betreft, en het laat een langdradige en tobberige nasmaak achter die des te wranger is omdat het begin in vergelijking zo sterk was.

Tegenvallend daardoor. Eisenberg staat me overigens meestal enorm tegen, maar is in deze film goed op zijn plaats.

Indertijd heb ik deze miniserie beslist gezien, maar niet veel van onthouden - en ik kwam hem toevallig tegen nadat ik een documentaire over de Duitse verdedigingswerken op Jersey gezien had. Best interessant, en dus deze serie maar eens gaan kijken, in de vage hoop dat er wat beelden voorbij zouden komen van dertig-of-zo jaar geleden en er daar nog wat meer origineels te zien zou zijn. Maar dat viel wat tegen.

Aan de andere kant dan weer wel een leuk spel van Jack Higgins met de geloofwaardigheid - zoals dat hoort wat ongeloofwaardige maar authentieke details gemixt met nog iets meer ongeloofwaardige details die hij uit zijn eigen pen heeft laten vloeien. Of hoe druk je dat uit - elke goede leugen bevat een kern van waarheid, is geloof ik het gezegde.

York heeft een erg leuke rol om te spelen, en doet dat ook met zichtbaar plezier. En Peppard, toch bepaald niet mijn favoriete acteur en ook een die nogal eens door de mand valt wat mij betreft, tsja, hij zet hier toch een prima stukje werk neer. Verder dan wel weinig te melden. En ja, eens dat je weet dat het plot van Higgins is, dan weet je ook al hoe het afloopt.

Een oorlogsfilm en een whodunit, gecombineerd in een verhaal. Met nog misschien een zijsprongetje naar ondergedoken nazis en een snufje kill-Hitler genre. Zo val je wel van het ene verhaal in het andere.

Maar toch is het een respectabel goede film, eigenlijk, in al die genres. En spannend is het zeker ook. Dat komt in niet geringe mate door de acteerprestaties van de generaals. Er doen dan ook nogal een paar acteurs mee: Peter O'Toole, Omar Sharif, Donald Pleasence, Philippe Noiret, om de meest opvallende maar even te noemen. Vooral Peter O'Toole is erg overtuigend als de niet helemaal goed sporende generaal - hoewel terwijl ik typ ook Donald Pleasence's generaal met kruik in de hand me alweer te binnen schiet. Dat is het soort details waarmee de rollen los komen van het doek, gaan leven - en dat maakt dat de film spannend blijft tot het laatste moment.

Qua beeld is het al even verzorgd. De oorlogsdaden zien er overtuigend uit, er is niet bespaard op een vlammetje of ontploffinkje. Dat de Duitsers dan engels praten met een accent, tsja. Het hoort er misschien wel een beetje bij, bij de sfeer van een oorlogsfilm uit de jaren-60. Net als de auto van de generaal waarin het stuur rechts zit. Net niet helemaal kloppend, maar het hoort er toch een beetje bij.

En dat brengt me ook bij de kans voor een remake. Zou ik maar niet aan beginnen, eigenlijk. Sommige dingen moet je koesteren, niet willen verbeteren. Nog even los van dat de meeste van de genres waarin deze film past onlosmakelijk met de vorige eeuw verbonden zijn, de belangrijkste vraag blijft: Wie zou de rol van Peter O'Toole moeten gaan spelen?

Meh.

Het vampierengenre is oud, heel oud. Het kent een heleboel wetten en regels waar niet zonder meer tegen gezondigd mag worden. Wie dat denkt te negeren levert een bloedeloze film af. Dit werkje laat dat precies zien. Waar de ongeschreven wetmatigheden van het vampierenbestaan een rol spelen in het narratief, daar werkt de film. De rest, not so much.

En het is natuurlijk not done om iemand als Sidney Sweeney op te laten draven voor een cameo. Lucy Fry is wel ok, maar te duidelijk de budgetkeuze. Over Fox begin ik al niet eens. Wat een sterallures ergens achter in het alfabet.

Veelbelovend.

Wat een cast is er hier bij elkaar gehaald. Alsof iemand al mijn helden bij elkaar heeft weten te krijgen, het lijstje echte ouwe Europese karakteracteurs kan nauwelijks completer zijn - en de cliché namen worden vermeden, heerlijk. Christopher Lee. Bruno Ganz (ohja Hitler maar onherkenbaar). Lena Olin. Charlotte Rampling. Jeremy Irons, in de hoofdrol zelfs. De mooie Melanie Laurent - ook onherkenbaar overigens - die de hoofdrol in de liefde spelen mag. En ze spelen allemaal zo goed - iedereen zit perfect in z'n rol, probeert niet de show te stelen, probeert niet de bijrolacteurs te overklassen. Waar zie je dat, ooit.

En dan begint het zo veelbelovend, met precies de goede sfeer. Ietwat mysterieus, maar vooral heel arty gefilmd, met het licht precies op de juiste plaats. Sfeervol in de zeurende regen op de brug, met een stapel nat huiswerk. Terwijl ik de vijf sterren alvast klaarzet begint de film eigenlijk pas.

En toch gaat het helemaal mis. De timing van het verhaal klopt niet, is te traag - de spanning verdwijnt. En nog veel erger, de brug tussen de oude en de jonge acteurs, de oude en de jonge versie van dezelfde persoon is te ver, te moeizaam, te onherkenbaar. En daarmee slaan de flashbacks het verhaal dood. Blijven de karakters abstract, niet boeiend, niet herkenbaar.

En zo komt het verhaal uit het boek eigenlijk nog maar nauwelijks over, blijft het een verwijzing naar een stukje vergeten Europese geschiedenis van nog niet zo heel lang geleden. Maar eigenlijk nauwelijks intrigerend genoeg om daar zelfs maar de Wikipedia op na te gaan lezen.

Het boek intrigeert meer, eigenlijk. Maar de film geeft daar nauwelijks inzicht in. Niet dat het een slechte film is. Verre van.

Veelbelovend, dat is het woord. Maar jammer genoeg blijft het daar bij.

Amy Adams in een film die schijnbaar niet kan kiezen of ze nou een super-Karen of een lief leuk doggie zijn wil. Is het een aanklacht tegen het patriarchaat, of is het een klaagzang over ouder, volwassen worden. Of is het gewoon een zeurwijf, een blafhondje dat alleen maar klaagt en nergens verantwoording voor nemen wil.

Tegenwoordig kies je er voor, grotendeels dan toch, om kinderen te krijgen. Maak daar dan ook een bewuste beslissing van, en val de rest van de wereld niet lastig met je gejank als dat achteraf toch niet alles blijkt te zijn wat je gedacht had. Luister naar je ouders en je vrienden, het is gewoon fucking topsport, en ja, ook voor een traditionele afwezige pappa. Hou het eens een jaar of tien vol op dat kantoor met een fulltime baan met die kcollega’s, dan praten we daarna verder over hoe moeilijk het is op de babyboekenclub, ffs.

En met dat van m’n lever, ik vind dat de film echt een hele serie kansen laat liggen. Sowieso is het nogal een laf, het-kan-alle-kanten-uit verhaal. Kom op, een beetje meer durf. En maak dan eens af waar je aan begint.

Goeie film.

Jake Gyllenhaal is fenomenaal als engerd die over lijken gaat om zijn ding te doen. Lekker karikaturaal, maar dicht genoeg bij de werkelijkheid om toch aan te komen. Het verhaal bouwt de spanning en de gekkigheid mooi samen op, zonder dat het daar echt onrealistisch bij overkomt, en laat het aan de kijker over om zelf uit te maken wie de hoofdschuldige aan de hele idioterie van de media is. Op zich best een actueel onderwerp wat mij betreft - waar ligt de grens van wat je wel en niet als nieuws moet tonen, en waarmee dien je de maatschappij wel en niet. Waarmee deze film eigenlijk verplicht kijkvoer zou moeten zijn voor iedereen die in de mediaindustrie werkt.

Visueel erg mooi, mooie plaatjes, mooie locaties en props, en een mooie cast. Nouja, behalve Blanchett dan, want zoals altijd ligt zij me niet zo goed. En Cooper vind ik ook eigenlijk wat tegenvallen, en dat groeit naarmate de film langer duurt - en ja, 150 minuten is dan echt wel lang genoeg. Daarmee komt het vooral voor Mara om het doek op te houden, en dat lukt maar matig.

Met het verhaal heb ik het ook niet zo heel erg, het gaat een beetje kronkelend steeds verder van de oorsprong af totdat het daar aan het einde volkomen los van komt. Dat zou niet zo erg zijn als het begin niet aangevoeld had als sterker, rijker dan het einde - het voelt ietwat als een steeds toenemende teleurstelling zo. Net zoals de mooie cast steeds kleiner wordt naarmate het verhaal vordert en zich steeds meer toespitst op de paar karakters die overblijven.

Maar misschien gewoon op een verkeerd moment gezien, dat kan ook. Vooralsnog maar even een wat matige score.

Een vergeten filmpje dat eigenlijk veel beter is dan je verwachten zou. Er zijn zat films met een vergelijkbare plot gimmick die daar erg gemakzuchtig mee omgaan, maar daar is in dit geval geen sprake van. En het blijft ook op een aparte manier steeds erg creepy. De veel betere variant van Flatliners eigenlijk, en hoe onverdiend eigenlijk dat die film wel de bekendheid kreeg en deze niet.

Een fijne cast van nooit-helemaal-doorgebroken maar eigenlijk toch best goede acteurs en trices, met voorop (en voor mij de aanleiding om deze te willen zien) Elizabeth Kaitan, maar Alisha Das is ook een ontdekking. En de enorm creepy Robert Tessier natuurlijk. Jammer dat de rest van de mannelijke rollen wat zwak zijn. Maar ook, de beelden zijn precies aan de goede kant van campy of crappy, en de soundtrack doet dat zelfde trucje.

Nou maar hopen dat ik een beetje rustig slapen kan. Aan dromen durf ik niet te denken eigenlijk.

Ouch.

Een tijdje geleden heb ik Leon weer eens gezien, en wat me daar vooral bij opviel was dat de film als hij nu zou uitkomen nog steeds ijzersterk zou zijn. Nergens aan te zien dat het twintig jaar geleden is dat hij gemaakt is. Maar bij deze film is dat echt anders. Er ligt een nadrukkelijk jaren-80 gevoel over de film, dat maakt dat hij echt gedateerd aanvoelt. Dat ligt aan de goedkopige beelden, de zwakke soundtrack met lelijke synthesizers, maar ook aan het nogal zwakke verhaal en de af en toe wat stuntelende acteurs.

Moeilijk om nu nog te snappen waarom de film indertijd dan zo'n verpletterende indruk maakte. Het zal de rauwe botheid van het verhaal wel zijn, in de periode dat de Nouvelle Violence nog niet op gang was. Nu zijn we daar wel wat aan gewend geraakt, en vallen de fouten des te meer op.

Ik vond het wat tegenvallen.

En dan zowel in het west-bollywood genre als in het romantisch ontluikende liefdesverhaal. Erg voorspelbaar, het ene cliche na het andere - en de charme die dat dan verteerbaar maken kwam kwam voor mij net wat te laat en te dicht bij de ontknoping. Ondertussen had ik me dan al een uurtje wat zitten irriteren aan de toch wel wat erg matige acteurs, de twijfelachtige productie en de wat al te tamme cameravoering. Een gemiddelde soap aflevering krijgt meer aandacht. Wat het nog net een beetje redt is dat Laura Fraser wel aandoenlijk schattig uit haar ogen kijkt. Maar daar blijft het dan ook bij, en het komt wel erg laat.

Knap flauw, maar dat had je dan ook kunnen verwachten - de plot summary geeft daar toch wel genoeg aanwijzingen voor. Het gedoe met de kat had er een stuk beter uitgezien als het wat meer ingehouden was, en van de echte acteurs vond ik alleen Walken geen stom figuur slaan.

En ja, hoogdravend is het allemaal niet, maar als je een avond uitgeteld op de bank ligt moet dat ook niet zijn.

Leuke Ninja film met net genoeg verhaal om de actiescenes van elkaar te scheiden. Opvallend is dat in de gevechten af en toe de werpsterren etc. erg flitsend in beeld komen - als we over een paar jaar een film als deze in 3D langskrijgen, zit je niet echt meer op je gemak te kijken denk ik.

Ondergewaardeerd.

Tenminste, dat denk ik zo even terug te lezen hier, en ik herinner me ook dat ik het zelf niet zo'n geweldige film vond vroeger. Misschien ook wel voor een groot deel omdat het wel even duurt voordat alle details netjes op hun plaats vallen - en dan is het toch best een leuk intrigerend verhaal.

En een prachtige cast ook. Depp is erg goed op dreef, Olin en Seigner ook - en ook nog eens mijn favoriete actrices in een rol die ze prima ligt. Qua cinematografie hier en daar erg leuk - en ook daar weer iets dat niet ieders smaak zal zijn, maar de wat, eehm, 'opvallende' manier waarop Seigner de trap afkomt maakt op mij toch wel indruk. En niet alleen dat, de wat vervreemdende beelden zijn precies perfect in de hele occulte sfeer van de film. Ook dat komt beter tot zijn recht in de herziening.

Teleurstellend.

Ik kan me echt maar heel moeilijk vinden in de vlakke manier van vertellen. Toch een van de meest belangwekkende gebeurtenissen van een land in de afgelopen 100 jaar, en daar dan zo'n saaie, vlakke, emotieloze film van maken. Bernal die Saavedra speelt op een manier die vooral uitstraalt dat hij eigenlijk niet zo goed weet wat hij in de film te zoeken heeft. Ik kan me echt op geen manier voorstellen dat de echte Saavedra zo onaangedaan en emotieloos zijn werk gedaan heeft, zo ongeinteresseerd was in het hoe en waarom van de campagne zelf. Onmogelijk. En daar ben ik kennelijk niet de enige in - onder anderen, de 'echte' Saavedra, die overigens Arriagada heet, heeft nogal harde kritiek geuit op de film. Waarvan hier in de NY Times een interessant artikel.

En dat werpt toch wel een heel vreemd licht op de film. Het op deze, haast onzichtbare manier, mengen van historische en nieuwe beelden staat wel heel merkwaardig tegenover het idee van - in de meest positieve uitleg - losjes omgaan met de werkelijkheid. Een iets minder positieve kijk zou het geschiedsvervalsing noemen. De verklaring van Larrain, in het citaat "I just make movies" of nog erger "I’m just an artist who does what he wants, what feels best" geeft daar niet echt een bijster goed gevoel bij.

Maar zelfs als we dat dan allemaal maar even vergeten, dan nog steeds is het een onbegrijpelijk saaie en ook onbegrijpelijk oninteressante film. Met zonder enige twijfel de lelijkste beelden die er in heel veel jaren in de bioscoop te zien geweest zijn - en helemaal al als je begint te letten op de montages van nieuw over oud. Lelijk. En als dat nou nog een doel gediend had - maar samen met het gebrek aan integriteit blijft er eigenlijk geen goede verklaring meer over. Kennelijk is de waarheid niet zo heel erg belangrijk meer - er is kennelijk toch zo ongeveer niemand die zich afvraagt waar hij naar kijkt en of dat wel klopt.

Trieste boel. Je zal het maar inzenden voor de Oscars. Je zal het lef maar hebben.

Tommy Lee Jones is geniaal.

Niet dat de rest slecht is. Verre van. Maar de perfecte manier waarop hij de door de wol geverfde cynische sheriff to leven laat komen, geniaal - ik heb er geen ander woord voor eigenlijk. Bardem met zijn absurde karakter heeft dan een wat makkelijkere manier om indruk te kunnen maken misschien, en dat lukt hem prima, maar toch komt hij niet op hetzelfde niveau voor mij. Net zoals dat Brolin bijna lukt, maar ook net niet helemaal.

Het gebeuren is verder lekker apart - wat je van de Coens eigenlijk ook zou verwachten. En hier en daar ook wel erg mooi in beeld gebracht, met een leuk stuk mysterie er in om het spannend te houden. Het einde past daar natuurlijk precies goed bij, dat had ik echt niet beter kunnen wensen.

Nogal een tegenvaller.

Het verhaal trekt op niets, de actiescenes worden omlijst met lelijke effecten, de kogels fluiten in het rond terwijl de hoofdpersonen onkwetsbaar lijken... Tsja. Had er dan een dik aangezette parodie van gemaakt - maar nee, het is op zeker de bedoeling dat we dit als serieus begrijpen.

Brosnan is nog wel te verteren met een idioot bijrolletje, maar da's niet echt de moeite om de film voor uit te zitten. En een andere reden is er ook niet echt.

Lou is niet voor niets nieuwsgierig naar daklozen - ze is er zelf ook een beetje een. Die symboliek, en de tragiek van de echt dakloze No komen bij elkaar - en ja, je kan het verhaaltje over No natuurlijk heel simpel platslaan, maar ik vind dat je de film daar echt heel erg te kort mee doet. Want dan zie de de magie tussen No en Lou niet, en snap je ook niet hoe sterk die twee elkaar nodig hebben.

Julie-Marie Parmentier is goed aan het spelen, maar vooral Nina Rodriguez is het engeltje van deze film. Benieuwd of ze ook een andere rol zo mooi doen kan.

En de soundtrack is helemaal ok!

Een verhaal van een beroemde schrijver, en een hele rits beroemde acteurs. Wat kan er dan nog misgaan.

Kennelijk van alles. Het plot is te warrig, te onzinnig, te ongeloofwaardig, en spannend wordt het helemaal al nergens. Leuk ook niet - als het al de bedoeling was om er een komedie van te maken, dan is ook dat mislukt want er valt niets te lachen. De beroemde acteurs zijn volstrekt ongeinteresseerd bezig, en zetten een prestatie neer waar een amateurtoneelvereniging zich voor zou schamen - met als trieste hoofdprijswinnaar Joss Ackland, die eerst nog wel weg lijkt te komen met een grappig bijrolletje, maar in z'n laatste scene genadeloos door de mand valt. En dan wacht nog het einde, waar we al zo moeizaam heen gesleept worden. En dat is zo mogelijk nog tenenkrommender dan de rest.

Tijdverspilling.

Met het basisgegeven kan het natuurlijk zo ongeveer niet iets anders dan een clichefestijntje worden, en dat is het dan ook. Niet echt leuk, tenzij je je grappen op een voorspelbare manier geserveerd wil krijgen - nouja, af en toe schiet er eentje tussendoor die ik ook niet had zien aankomen. Wellicht de grootste verrassing is die je krijgt als je achteraf op de titelrol ziet dat Matthew Broderick meedeed, en je je afvraagt in welke rol dan.

J-Law draagt de film verder wel, en met redelijk succes. Het kon slechter, al had het ook wel een heel stuk beter gekund. Ik mijmer maar even, wat had dit kunnen zijn in de handen van een van die oude ranzige Franse of Italiaanse regisseurs midden jaren-70.

De film wil een romantische komedie zijn, en probeert dat langs de as van de filosofische abstractie te benaderen. Clint heeft Lucy niets te bieden, en komt om dat uit te beelden in een abstract zwart gat terecht waar het hele dorp getuige van is, vanzelf, en even vanzelf is Lucy zowel niet bereid als niet in staat om zich bij hem te voegen.

Waarbij ik me dan niet kan onttrekken aan het idee dat de scriptschrijvers net iets teveel gedronken en gesnoven hadden toen ze dit concept bedachten. Leuk, maar net iets te ver van de materie verwijderd, en wie er niet bij was gaat niet meer zien hoe grappig het allemaal was in de benevelde breinen. Dan kan Brie nog zo haar best doen om schattig over te komen, het komt er niet meer mee bij elkaar, en ook haar minnaars krijgen dat niet meer gered. Overtild, te weinig reflectie. Regie en productie mogen zich dat zwaar aanrekenen.

Want het kan wel. Kijk bijvoorbeeld La Science des Rêves (2006) eens.

Romantische komedie waarbij de komedie een beetje vergeten lijkt. Wat er over blijft is een beetje een slappe flauwe boel. Nog net gered van de totale overslaanbaarheid door de aanwezigheid van Natalie Portman met haar meest knuffelbare glimlach - zoals Laoslander dat zo mooi zegt. En met de rest van wat hij zegt ben ik het ook wel eens.

De zwanenzang van James Bond.

Het einde van de koude oorlog is alweer een tijdje voorbij, en de oude vijanden van Bond zijn al in meerdere films kaltgestellt. Er loopt al jarenlang de discussie of Bond met zijn tijd mee moet gaan, vrouwelijkere en vriendelijkere trekjes moet gaan krijgen. Of over dat Moneypenny een kleurtje heeft, of dat Q wellicht niet op haar valt. Maar wat mij veel meer stoort dan al dat is dat M tegenwoordig een naam heeft. Misschien is Bond gewoon op, misschien is de formule gewoon tot de laatste drup uitgemolken. Leeg als een vampierenfilm zonder bloed.

Toch is deze film zelf dan wel weer aardig geslaagd - alle verplichte ingredienten zijn er, en worden met veel verve ingekleurd. Er zijn mooie sinistere locaties, er is een leuke auto, er wordt stevig klop gegeven, en de bad guy is een engerd met een serieus slecht plan. Allemaal vakkundig en zorgvuldig in beeld, met spectaculaire scenes en mooie beelden. Niks mis mee, prima vermaak voor een avondje - of twee, of drie, want ik kan dit soort film echt nog wel een keer zien.

Maar daar ligt misschien ook meteen wel het probleem. De formule is uitgemolken, en de film heeft niets nieuws, niets verrassends, niets te bieden dat ik me over een week of twee nog herinner. Het plot is als je de namen van de tegenstanders en de details van het plan van de bad guy even zwartlakt precies gelijk aan het standaard script waar al zoveel Bond-films van gemaakt zijn, en er is zo ongeveer niks dat daar nog iets aan toevoegt.

Nouja, bijna niks. En precies die dingetjes geven me dan in dat dit dan misschien gewoon maar de laatste Bond-film moet zijn. Uit, klaar. Bond heeft zijn tijd gehad, en die was eigenlijk al lang geleden.

I have no enemies / Only places where I find you now

De film opent sterk - heel sterk, met het fraaie liedje van 22 Brides, No Enemies (1389 plays op Spotify as I type). Zou dat ook zo gekomen zijn als de film kort na het liedje niet zo enorm ingekakt was? Of waren ze dan misschien wél alle 22 doorgebroken?

Aan de hoofdrollen ligt het niet, Tim Roth zet een erg sterke rol neer en Deborah Kara Unger is mysterieus en bloedmooi als altijd. Jammer dat de rest van de cast wel nogal wat steken laat vallen, vooral Russo vond ik niet sterk. Maar als het verhaal niet zo slap geweest was was dat misschien nauwelijks opgevallen. En dan ook het zouteloze einde nog. Met het tweede liedje, wat eigenlijk net iets te hard probeert maar daarmee even mis zit als No Enemies raakt. De korte samenvatting van de film, eigenlijk.

Een stukje jeugdsentiment, deze film van ondertussen alweer 37 jaar geleden - en verrassend genoeg heeft Costner echt een enorm melkmuiltje. Toch was hij ten tijde van de film al 32. Misschien ga ik er dan ook nog eens volwassen uitzien, denk ik dan maar.

Waar de film me altijd in teleur gesteld heeft is dat er maar zo weinig van de mooie Young te zien is - narratief niet zo vreemd vanzelf, maar daar wordt de teleurstelling niet minder van. Het kat en muisspel is nog wel onveranderd sterk en spannend, al moet ik wel zeggen dat de raamconstructie echt volstrekt misplaatst uit de hoge hoed getrokken wordt. Als mosterd na de maaltijd, een tang op een varken. En zo ongeveer net zo onnodig is de scene op het schip, al vond ik dat dan wel weer erg leuk om te zien.

Ook leuk, de helikopter-plaatjes van Washington, met het U.S. Capitol, Lincoln Memorial en Pentagon allemaal in een enkel shot - je vergeet dat dat allemaal zo dicht bij elkaar is. Als ik niet zo'n hekel aan vliegen had zou ik daar best eens willen rondkijken.

Tsja wat zal ik eens zeggen.

Ik vond het wat een tegenvaller eigenlijk. Het begin is sterk, erg sterk visueel zelfs. Mooie cgi, een episch verhaal. Maar vanaf dat de massascene met de watchers langskomt ben ik los, het verhaal raakt me niet meer en de tot dat moment zo mooie beelden beginnen me vooral te herinneren aan LotR. Het geheel zwalkt vervolgens van episch bijbelverhaal naar cgi-actieblockbuster naar familiedrama. Had dan een van die drie gekozen.

Visueel nog steeds wel erg sterk, en de hoofdrollen worden mooi gespeeld. Maar misschien had het gewoon na de tewaterlating van de ark afgelopen moeten zijn. En dan zonder die watchers. Of misschien zoals ze in het boek beschreven staan - niet dat ik nou zo bijbelvast ben, maar deze vorm lijkt vooral gekozen te zijn om maar wat spectaculaire actiescenes aan op te hangen. En als die nou niet zo LotR-achtig waren geweest...

Jammer. Had van Aronofsky wat meer verwacht, dit lijkt er vooral op alsof hij zich in het project verslikt heeft.

Zondag naar de kerk, niet omdat je ook maar iets gelooft maar omdat de vrouwen dan hun hoed op hebben.

Op een verlaten eiland voor de Schotse kust ontspint zich een onwaarschijnlijke romance. En die blijkt vervolgens dieper te gaan dan beide partijen zich voorheen hadden gedroomd. Een tranentrekker voor gevorderden, met een bijpassende gure naar zout smakende zeewind, en mensen die geen woorden nodig hebben om een heleboel te zeggen. En een hond. Geluk zit in de kleine dingen. Ook als het maar kort duurt, of misschien juist dan.

Mooie landschappen op een plek waar je zo heen droomt, en acteerwerk van mensen die niet lijken te spelen maar gewoon zijn. Alles wat ik zoek in een film.