No Way Home (1996)

Goeie film over een man die uit de gevangenis komt en zijn broer en diens vrouw opzoekt. De film kabbelt op een aangename manier voort, en ook al weet je wel welke richting het opgaat, blijft het onderhoudend. Dit komt mede doordat het redelijk rauw en zonder enige opsmuk in beeld gebracht is en ook vanwege het uitstekende acteerwerk waardoor de personages goed uit de verf komen.

I have no enemies / Only places where I find you now De film opent sterk - heel sterk, met het fraaie liedje van 22 Brides, No Enemies (1389 plays op Spotify as I type). Zou dat ook zo gekomen zijn als de film kort na het liedje niet zo enorm ingekakt was? Of waren ze dan misschien wél alle 22 doorgebroken? Aan de hoofdrollen ligt het niet, Tim Roth zet een erg sterke rol neer en Deborah Kara Unger is mysterieus en bloedmooi als altijd. Jammer dat de rest van de cast wel nogal wat steken laat vallen, vooral Russo vond ik niet sterk. Maar als het verhaal niet zo slap geweest was was dat misschien nauwelijks opgevallen. En dan ook het zouteloze einde nog. Met het tweede liedje, wat eigenlijk net iets te hard probeert maar daarmee even mis zit als No Enemies raakt. De korte samenvatting van de film, eigenlijk.