Opinions

Komedie? Volgens mij toch meer een drama over volwassen worden. Misschien herkenbaar voor te jonge ouders. Maar grappig wordt het eigenlijk nooit - alleen de situaties rond het maagdzijn van Rachel Bilson werken een beetje, maar ook die zijn flauw.

En het is denk ik ook heel erg een vrouwenfilm - niet erg geschikt voor een ander publiek.

Donde hay amor, hay dolor.

Ik jat het citaat maar even uit een andere film, omdat het wel toepasselijk is op de romantiek in deze film. Romantiek als Das Leiden des Jungen Werthers, in de zin dat het niet over zwijmelen bij een met kaarslicht verlicht diner gaat, maar over de tristesse, de onmogelijkheid, het verlangen op afstand, de onvervulde behoefte en de onzekerheid van de goede afloop. In die zin een tamelijk uitzonderlijke film uit Hollywood.

Wellicht daarbij wel wat erg afgezaagd en opgeklopt melodramatisch en volslagen onwaarschijnlijk, maar, het moet ook gezegd dat Kate Winslet en Josh Brolin erg goed op dreef zijn, aangevuld door de ook erg goed spelende sidekick-achtige observant Gattlin Griffith - die (bah) zijn kijk op het verhaal aanvult via voice-over. Wel van alle drie wat eenzijdig acteren - Winslet blijft in haar zielige-hondjes blik hangen, Brolin is teveel de onraakbaar stoïcijnse held, Griffith is teveel het brave jochie. Dat maakt de film ook wel wat saai, als je niet voor de romantiek valt.

Groene zombies.

Voor mij het vroegste verschijnen van nazi zombies (wellicht dat een genrekenner nog een eerder optreden boven kan halen). En nog wel wat aardige ideetjes daarnaast ook, en wat mooie locaties, en af en toe wat charmante actrices die zoals dat in een jaren-70 pulpfilmpje hoort niet al te moeilijk doen over wat bloot vel.

Daar is het dan ook wel mee op. Nog niet eerder zag ik zo'n knullige film, met zoveel hopeloos verprutste edits. Met een soundtrack die doet terugverlangen naar de stomme film - en dat vond de verantwoordelijke kennelijk ook, want nogal wat scenes hebben alleen muziek. Ook niet best. Camerawerk is ook grotendeels heel triest, hoewel de DoP (ahem) kennelijk wel wat moeite wilde steken in de onderwaterbeelden. En de vlammenwerper, die als een soort fat lady de opera teneinde moet brengen, tsja, die kan je als een verwijzing naar Le Vieux Fusil zien, maar om de vlammen met zo'n pisboogje te werpen... het is tekenend voor de hele film.

En toch is het wel weer leuk. Niet echt geniaal of zo, daar ontbreekt toch net iets teveel voor, maar wel leuk, als is het vooral door de koddigheid.

Tsja, het is beslist wel een aardige film. Maar aardig is niet zo’n groot compliment in mijn hoofd, en ik bedoel dan ook maar te zeggen dat ik er zeker niet van onder de indruk ben. Terwijl ik van Ronan in de hoofddrol en Gerwig als regisseur toch zeker wel wat verwacht had. Gerwig heeft tenslotte een behoorlijk aantal prima films afgeleverd met ongeveer nul budget en zichzelf in de hoofdrol, en Ronan is beslist een goeie actrice. Jammer dat dat er in deze net iets grotere productie dan niet echt uit komt. Of misschien toch wel, maar wat alle genomineer en ge-oscar dan precies als oorzaak heeft, ik zie het er niet in. Gewoon een coming of age filmpje zoals er zoveel zijn, en ik zie er niet in wat deze dan zo bijzonder maakt. Of het moet dan de vaak genoemde moeder-en-dochter relatie zijn? ik mis het dan kennelijk.

Verder weinig bijzonders aan de hand, en, ja, ach, ik heb me best een uurtje of anderhalf aardig vermaakt, maar als je over een maandje vraagt waar de film ook alweer over ging dan ben ik het gegarandeerd kwijt.

Leuk onpretentieus knokfilmpje. Volledig op het lijf geschreven van de knappe blonde Amy Johnston, die haar gewone metier als stuntvrouw even inruilt voor hoofdrolspeelster. Nou ligt haar sterke punt wel duidelijk op de vloeiende beheersing van haar gestroomlijnde lichaam, maar heel tenenkrommend zijn haar acteerprestaties nou ook nog niet.

Het verhaal is ongeveer even interessant als dat in een gemiddelde softporno is - het is er, maar je mist niks als je daar niet op let. Maar dat doet aan de film zelf niets af, bij dit genre hoort dat ook wel ietwat - het verhaal dient alleen om een serie tegenstanders op te dissen die met meer of minder moeite en vertoon tot titelrollenvoer gemaakt worden. En dat lukt prima.

Aardig filmpje.

Met het boek van Lawrence heeft het behalve de titel en de namen van de hoofdrollen verder eigenlijk niet zo heel veel te maken, het verhaal is versimpeld totdat er weinig meer diepgang dan een Hallmark kerstfilm overblijft - de relaties zijn nogal vlak, de personen worden maar nauwelijks uitgewerkt. Cinematografisch is het einde wel ok, al had de film een shot eerder moeten eindigen - maar narratief is het wel wat erg gemakzuchtig.

De mij onbekende Emma Corrin draagt de hoofdrol prima, dat dan weer wel, en O'Connel komt weg met Mellors. Duckett is wel onvoldoende, maar zijn karakter krijgt ook gewoon veel te weinig ruimte. Jammer, dat had toch met weinig moeite beter gekund.

The Lady from Shanghai.

Rita Hayworth als een prachtige femme fatale. Toch een bijzonder mooie dame, en dat komt er in de zwartwit beelden prima uit. Zeker in het begin van de film, voordat de intriges toeslaan. Het speciaal voor deze film geblondeerde haar staat haar erg goed.

Verrassend wel dat juist Orson Welles dan weer tegenvalt. Het wat nep aandoende Ierse accent wordt af en toe vergeten, maar erger, waar je chemie met Hayworth zou verwachten - noodzakelijk in het plot, maar ook omdat ze toen getrouwd waren. Niet lang meer, overigens. Aan Hayworth vind ik het overigens niet liggen. Misschien dat Welles zich wat teveel op zijn karakter als domme sul gericht had.

Wie dan wel weer indruk op me maakt is Everett Sloane die een mooie doortrapte advocaat speelt. Met zoals het hoort in een film noir zoveel dubbele agenda's dat het niet meer bij te houden is uit welke hij leest. Dat is ook wel een andere makke van de film, zodra Sloane zijn mooiste scenes speelt lopen de intriges net een tandje te ver op. Had van mij wat subtieler gemogen.

Ik had de remake uit 2015 al gezien, en dan is de clou van het verhaal vanzelf niet echt een verrassing meer. Wel fraai hoe getrouw de remake bij het origineel blijft, maar toch een net wat andere sfeer brengt. Maar behalve dat heeft de remake ook veel betere production values, en mooiere ouwe auto’s. Tussen Samantha Eggar en Freya Mavor ga ik maar geen vergelijking trekken.

Interessant uit historisch oogpunt misschien, maar als je de remake gezien hebt is deze nauwelijks de moeite. En andersom ook.

Aung San Suu Kyi. The Lady.

De situatie in Myanmar is hopeloos ingewikkeld, en de betekenis van Aung San Suu Kyi voor het land is ook niet zomaar uit te leggen - en misschien is dat niet eens zozeer omdat het allemaal zo ingewikkeld is, maar omdat het te ver van ons af staat. Een land dat sinds het einde van de tweede wereldoorlog onder een militaire dictatuur gebukt gaat, met een leider die ver over de grens van grootheidswaanzin heen het land bestuurt in opperste willekeur - of wellicht zoals wel gedacht wordt, omdat zijn waarzegster hem iets voorspeld heeft. En in die setting dan Aung San Suu Kyi, die het geweldloze protest van Gandhi naar haar eigen land brengt - zoals in John Boorman's film Beyond Rangoon in de indrukwekkende openingsscene getoond wordt. En ook deze film heeft een aantal erg indrukwekkende scenes - subliem gespeeld door een perfecte Michelle Yeoh, met al even sublieme ondersteuning van David Thewlis en hun filmkinders Raggett en Woodhouse. Tot in perfectie uitgewerkt door Besson, die zelfs zo ver ging om een replica van het huis van Aung San Suu Kyi te laten bouwen, en dan wel zo dat het daglicht daar op de correcte manier door de ramen valt. Alles klopt gewoon. En dan het hele superindrukwekkende verhaal nog. Een meesterwerk voor Besson, de kroon op zijn oeuvre.

En toen kwam de genocide op de Rohingya in het nieuws, en was ineens niemand meer blij met de film. Want Aung San Suu Kyi reageerde daar niet zo op als wat de wereld verwacht had. Misschien dat de wat erg hoog opgedreven zaligverklaring van The Lady toch niet helemaal op zijn plaats was? want, ja, een gewoon sterfelijk mens kon daar natuurlijk al lang niet meer aan voldoen. En toch, misschien ligt de waarheid wat ingewikkelder dan we hier begrijpen of willen inzien - sowieso is de problematiek met de Rohingya er al veel langer dan de aandacht in ons deel van de wereld, en is de greep van de militaire dictatuur niet echt veranderd sinds Suu Kyi in 2016 een rol als staatshoofd kreeg - en dat blijkt ook wel omdat ze haar alweer met een schijnproces achter de tralies gezet hebben. Wellicht is het wat te makkelijk om haar nu te veroordelen, aan de andere kant, we kunnen ook wel ietwat aannemen dat Besson wat beter op de hoogte zal zijn en hij lijkt zijn plezier in de film verloren te hebben.

Hoe het ook zij, en of we Aung San Suu Kyi nu vereren als The Lady of haar van haar voetstuk laten vallen, de film blijft voor mij een geniaal mooi geslaagd portret van een zeer interessant persoon met een bijzonder leven. En over Myanmar is een heleboel te vinden op de wikipedia en google maps waardoor je van de ene verbazing in de andere valt. Zo'n dictatuur ben je niet zomaar even kwijt, ook niet als je een Lady bent.

De held van de film is als ik heel eerlijk ben toch wel Matthew Broderick, die een leuke rol goed speelt. Rutger Hauer speelt eigenlijk nauwelijks, meer dan een beetje bars kijken en harken komt er niet uit, en Michelle Pfeiffer loopt toch eigenlijk vooral mooi te zijn - hoewel daar met het lelijke kapsel waar ze mee toegetakeld is nou niet zo heel veel van terecht komt. Het verhaal is op zich aardig, de beelden zijn ook best mooi, maar het geheel wordt nogal teniet gedaan door de absurd slechte soundtrack. Dat de effecten van vooroorlogs niveau zijn is op zich niet storend - de camera draait af en toe wat weg als de transformaties plaatsvinden, maar hoe erg is dat.

Wat de film wel als groot pluspunt heeft is de fijne naieve jaren-80 sfeer. En het onvermijdelijke jeugdsentiment, natuurlijk. Want in die tijd waren we allemaal toch wel apetrots op Rutger Hauer die het toch maar even ging maken in Hollywood.

Aardige film, maar zoals gezegd, met een comedy of een romcom heeft het erg weinig te maken. Zelfs in het dramedy genre zijn er films waar meer om te lachen valt, en zelfs als je leedvermaak meetelt. De romantiek is ook al vrij ver te zoeken - tenminste, ik zie het er niet in.

Toch is het dus best een aardige film. Vooral eigenlijk door het natuurlijke spel van Knightley en de mooie interactie met Moretz, die combinatie werkt onverwacht goed.

Ongericht gerommel in de marge, meer een sfeertekening dan dat het ergens over gaat. Je kan er wellicht een ode aan de een of andere gevierde actrice in zien, of het motief zien als een soort wijze raad om niet al te zwaarmoedig door het leven te gaan.

En je kan het ook troep vinden. Veel verder dan een wat oninteressante verzameling scenes kom ik eigenlijk niet.

Het idee klopt gewoon helemaal, maar om er een drama/komedie van te maken was wellicht niet de beste keuze, want als drama werkt het niet echt, en voor een komedie is het toch echt te weinig grappig - we zien wel eens vaker dat die combi niet vanzelfsprekend is.

Coon en Whigham zijn voldoende in de leidende rollen, maar ook niet echt geniaal of zo. En de bijrollen zijn eigenlijk gewoon te mager, met als makkelijk voorbeeld de Armen van Glenn Fleshler. Met zijn fysiek zou je toch zonder al te veel moeite een overtuigend dreigende uber-eindbaas bad guy hebben kunnen neerzetten. Was het dan een keuze van de regie om daar iets weifelachtigs en ambigues van te maken? Ook daarmee niet echt een gelukkige keuze.

Wat een tenenkrommend slechte film is dit. Met een verschrikkelijk slecht en onmogelijk verhaal en een zo mogelijk nog stommer einde. En met echt heel slecht acteren van Keanu Reeves en Sandra Bullock. Ze komen allebei volstrekt apathisch en geinteresseerd over - laat staan dat er van iets als chemie sprake is. De hond is verreweg de beste acteur - het beestje steekt met kop en schouders boven de rest uit.

Half puntje voor de hond, en een half puntje voor het huis. Da's echt meer dan genoeg voor dit stuk tijdverspilling.

Ik heb ooit wel eens een stukje in een Ferrari gereden.

Die auto paste me als een handschoen - nergens ook maar een millimeter ruimte. Voor de koppeling had je de spreekwoordelijke poot van een olifant nodig, en voor de pook de arm van de klokkenluider van de Notre Dame. Maar wat reed dat geweldig - zo perfect gevoelig en volkomen een met de weg, en wat duurde het lang toen ik weer in mijn eigen autootje zat om hetzelfde stukje van die afslag naar die rotonde te rijden. Langs dat busje waar ik in de Ferrari op de rem ging staan, omdat ik dacht dat er misschien een camera stond, maar waar ik nu lang niet in de buurt van de 80 kwam. Die bocht waarvan die gast zei dat ik die met 120 makkelijk houden zou - en dat was nog een understatement, dat had wel twee keer zo hard gekund. Volslagen onpraktisch - maar wat maakt dat uit, als ik met zo’n auto mijn boodschappen moest doen dan maakte het me niet meer uit als ik zonder eten thuis kwam.

Lamborghini is dan nog een heel stuk exclusiever dan Ferrari, en dan kan je je afvragen waarom dat precies is. Esthetisch zie ik het er niet in, en al vanaf de eerste keer dat ik een Lamborghini zag niet - serieus, het eerste idee is echt dat ze gewoon trekkers hadden moeten blijven bouwen. En wat me dan altijd in mijn hoofd springt is het citaat uit een Belgische krant - zoiets van ‘maar allee, u mag dan de kop van een zwijn hebben, als u uit een Lamborghini stapt dan moet u de vrouwen wegslaan’. Dat die auto alvast even lelijk is, is wat ik dan denk. Maarja, waar ik al mee begon, een Ferrari is me wel gelukt, maar een Lamborghini nog nooit, dus wellicht is het beter om dan af te gaan op een echte ervaringsdeskundige.

De film, laat ik het daar maar eens over hebben. Los van hoe goed die auto’s nou zijn, of hoe fijn ze rijden - het merk bestaat ondertussen bijna 60 jaar, heeft beroemde autos afgeleverd als de Countach, Diablo, en zelfs de Miura die in de film ook genoemd wordt - en die in het echt veel en veel mooier is dan we in de film te zien krijgen, met alle onzinverhalen over de wimpers van het zoveelste bijslaapje. Of het nou waar is of niet, daar had dan beter een verhaal over de tweestrijd tussen Pininfarina en Bertone uit gehaald kunnen worden, denk ik dan even. En dat zet me tot het idee dat voor een film over een autolegende het toch verbazend weinig over autos gaat. Veel gedoe over relaties, veel beelden in stemmig sepia met een mooie traditioneel-Italiaanse achtergrond, een hoop moeizaam en schrijnend familiegedoe.

Dat kan dus beter, en zo ongeveer elke autosport-gerelateerde film die ik in de afgelopen tien jaar gezien heb doet dat ook beter. Want eerlijk gezegd, alles gezien, bij elkaar opgeteld, gewogen en afgemeten, is deze film gewoon prut. Ondanks de aanwezigheid van een Gabriel Byrne - die altijd al graag de duivel wilde spelen en nu eindelijk zijn roeping vindt als Enzo Ferrari. Ondanks de aanwezigheid van Mira Sorvino - speelde zij mee dan? en vanzelf ondanks de aanwezigheid van Frank Grillo, die op mij nog nooit enige indruk gemaakt heeft.

Maar daar ligt het niet eens aan. Waar het misgaat is in de productie. Er is wel degelijk een echt verhaal te vertellen over Lamborghini, maar daar kiest deze film niet voor. En dan gaat het dus nergens over.

Demiàn Bichir lijkt enorm op Robin Williams - niet alleen door dat baardje, maar ook door de lach die eigenlijk nooit echt vrolijk is, de thousand yard stare die ver in de verte dingen ziet waar geen vergeving voor is, waar niet over gesproken kan worden omdat er geen woorden voor zijn. De klassieke man, de tragische held die redding nodig heeft, maar die alleen vinden kan als hij zelf iemand redt.

En dat blijkt vanzelf zo uit te komen, want de film presenteert iemand waardig om gered te worden - de hoofdrol van Robin Wright, vanzelf, die we uit een lange en overbodig clues droppende inleiding al hebben leren kennen. Die irritante en nogal zelfvervulde mevrouw die geen hout kan hakken, die geen raad weet met een lief klein zwart beertje dat haar zo ongeveer als buur een kopje suiker komt vragen, en niet snapt dat je voor genoeg eten moet zorgen in de winter.

Maar langzamerhand leert ze het, het tempo van het land, van de dieren, en ten slotte ook dat van de mensen. Wat komt, dat gaat.

Godmiljaar, wat een mooie film is dit. En dan begin ik nog niet eens over de beelden of de soundtrack.

Op afstand de beste film over de Spaanse burgeroorlog die ik ooit zag. Het verhaal klopt gewoon, de uitleg en behandeling van de oorlog is scherp en helder, en de tragiek druipt er vanaf. Realistischer wellicht dan het veel bekendere verhaal van Hemingway, en misschien nog wel beter verteld ook, al is de raamvertelling vanuit de kleindochter ook wel een beetje erg cliche - maar daarmee ook een duidelijk kenmerk van de stijl van Loach. Perfect gespeeld door de hoofdrolspelers Ian Hart en Rosana Pastor, fraai tweetalig en met een geloofwaardig Engels om het voor de gemiddelde kijker volgbaar te maken. Met een klein persoonlijk randje er aan, in dat Ian Hart sprekend op wijlen mijn oom lijkt - die overigens nooit in Spanje geweest is en ook geen socialist was, maar dat terzijde. Prachtige idyllische landschapjes die fraai in beeld komen, een passende soundtrack. Gewoon perfect vakwerk, en ook dat kenmerkt Loach.

Met zo'n titel moet je natuurlijk al geen meesterwerk verwachten.

Mendelsohn speelt zijn rol nogal onderkoeld, en het narratief dobbert vervolgens van het een naar het ander zonder daar veel ophef over te maken. Met als gevolg dat het een volstrekt vergeetbare en slaapverwekkende film zonder enige memorable scene of actie is. Vandaar dat ik er meteen maar wat over opschrijf, morgen zou dat al niet meer lukken.

Wellicht het enige dat ik ervan over hou is een ietwat wijze levensles: Als je al tegen beter weten in iets gekocht hebt waar je achteraf spijt van hebt, mik het dan zelf in de kliko. Val je familie er niet mee lastig.

Aardig filmpje uit de goeie ouwe tijd van lang geleden toen Angelina nog leuk was. Hoewel dat in deze film al aan het afnemen was, tenminste, daar zie ik nu de tekenen wel al van in deze film - maar deze is nog steeds eens stuk leuker dan wat ik recenter van haar gezien heb, dat lijkt allemaal echt niks te zijn.

En het is een redelijk goed vervolg. Minder mooie acties dan in deel 1, maar nog steeds wel grappig - volstrekt ongeloofwaardig, onrealistisch, maar wat had je dan verwacht. Het is allemaal best aardig in beeld gebracht - Lara kronkelt in een strak duikpakje bevallig door een tempel onder water. Hoe mooi wil je het hebben. En, af en toe is het best verfrissend om een film te zien die je niet stil hoeft te zetten als je even iets gaat pakken - je mist tenslotte maar weinig als je niet heel goed oplet of een minuutje overslaat, het verhaal is al even ongeloofwaardig als de actiescenes.

Geacteerd wordt er niet echt, daar vraagt de film ook nauwelijks om - de acteurs vullen alleen de stukjes op die de stunt doubles te saai vinden, of hoe noem je dat. Toch doen Angelina en Gerard Butler hun werk best goed - zoals al gezegd, er wordt niet heel veel acteertalent van ze gevraagd.

Eigenlijk best goed.

Nou moet ik bekennen dat ik de spellen nooit echt gespeeld heb en daardoor dus ook wat onbevangen ben over de persoon van Lara Croft. En dan ziet Angelina Jolie er al gauw prima uit - al is het wellicht hier en daar net iets te veel.

Allez, dat daargelaten. Het verhaal wordt vlot opgedist met veel actie, dus je valt niet in slaap. Geloofwaardig welnee, net zo min als een Bondfilm. Maar alledings fraai in beeld gebracht, en daar gaat het bij het medium film toch in belangrijke mate om. Voor mij dan toch.

Of is het dan toch dat bevallige korte broekje van Lara? well, sue me - I’ll plead guilty.

Deel een beviel me beter dan dit. Toch geen slecht vervolg, en een groot plus dat Largo in ieder geval dezelfde is. Sharon Stone vind ik dan weer niet zo'n goed idee.

Sterk punt van de eerste film wat ook hier mooi gebruikt wordt is de meertaligheid. Da's toch echt een verademing boven de te vaak gebruikte truc van engels-met-een-accent. Maar het verhaal van deel 1 was leuker en spannender, de intrige in dit deel blijft wat afstandelijker en ongeloofwaardiger.

Een goeie cast, maar daar is het ook wel mee gezegd, want voor de rest hebben we het allemaal wel eens beter en leuker gezien - op alle vlakken. Er schiet me daadwerkelijk niets te binnen wat deze film eigenlijk echt goed doet, en dat er dan ook niet echt iets verkeerd gaat is niet echt voldoende. Je kan beter Fargo nog eens kijken. Of No Country for Old Men. Of The Old Man and the Gun. Of talloze andere varianten op het thema.

Ene oog in, andere oog weer uit. Vlak en vergeetbaar. Om te kijken als je wat brakkig bent op een heel regenachtige dag, anders verveel je je teveel.

Op zich is dat allemaal niet verkeerd voor een feelgood achtig iets, maar het drama van de veteraan die z'n baan kwijtraakt had toch net wel wat harder kunnen worden aangezet. Wat er nu is kabbelt een beetje doelloos naar het uitgekauwde einde toe.

Morgen weer vergeten.

Vanwege het toch wel wat moeizame gegeven deze film tien jaar links laten liggen. Totdat iemand hem me aanbeval als een van de grappigste films ooit.

Nouja, dat ontgaat me dan volstrekt. Ik vond 'm vooral erg langdradig, en ik heb mezelf nergens op zelfs maar een flauw glimlachje kunnen betrappen. En om het nog wat erger te maken, ik vond de beelden flets en lelijk, de aankleding en locaties ergerlijk truttig - misschien in functie van het verhaal, maar daarom niet minder lelijk. Dat er dan behoorlijk gespeeld wordt, tsja, ik had deze acteurs liever in een andere film gezien.

Dus, jammer. Niet voor mij.

Uit de tijd dat het leek alsof Schwarzenegger niets fout kon doen. Maar met de waarschuwing van Twins al achter de kiezen had McTiernan toch wat voorzichtiger moeten zijn. Aan de andere kant, wellicht was hij dat al wel, want er is een erg rijke cast aanwezig buiten Arnie zelf - Charles Dance voorop vanzelf, maar ook de ene cameo na de andere waar je nu zoveel jaar later echt je best voor moet doen om ze allemaal te herkennen.

Werkt het? Nou nee. De intro is veel te lang, de hele film is veel te lang, en ondanks dat de humor best goed is is het wellicht allemaal ook wel net iets teveel in-crowd, en het is ook gewoon echt te weinig en te dun uitgesmeerd op de speelduur.

Er zijn maar heel weinig films over de filmindustrie die met hun navelgestaar wegkomen, en dit is er niet een van.

Het idee is op zich wel ok - misschien een beetje erg oubollig, maar op het goede moment kan dat wel. Al is het gedoe met de insta posts wel een beetje teveel. Maar geheel onverwacht is het Timothy Spall die het zwakke punt is in de film. Hij overtuigt gewoon niet als stokouwe man, alle bewegingen die hij maakt zien er nep en te overdreven uit. Jammer, want het gaat wel helemaal om hem. Gelukkig is zijn jongere zelf beter ter been, al was ik van die acteur verder ook niet zo onder de indruk. Lijkt ook niet echt op Spall, en dat vind ik dan ook best afdoen aan het geheel. Blijft niet zo heel veel over eigenlijk.

I am a poet. I speak for us all.

Rhys Ifans speelt de rol van zijn leven in deze vergeten film over de geniale dichter Dylan Thomas. Het verhaal hangt aan zijn laatste kroeggang en aan het drinken als Olympische sport, niet een drankje voor de lol, de gezelligheid of de smaak, maar het echte serieuze drinken waarbij elke vorm van mate en maten ten koste van alles vermeden dienen te worden, gelijk alle andere trivialiteiten die afleiden van het enige dat tot de essentie komt: het volgende glas.

Een film die onmogelijk op waarde geschat kan worden zonder een glas of tien, twintig achter de kiezen en de zekerheid van nog minstens een twintig te gaan. Ook een film die nuchter vooral medelijden en walging opwekt. Evenzeer een motief om nooit meer een glas aan te raken als de justificatie om nooit meer onder het wettelijke promillage voor de rijvaardigheid te komen, zonder verdere beperkingen, mores of aanziens des persoons. Al was het maar om te begrijpen waar het om gaat, het mede-lijdend invoelen met Thomas en zijn vines wrapped around a tree so tight.

Fijn gefilmd in stemmig zwartwit - met de gehallucineerde versie van de mooie Romola Garai als contrast in kleur. Harder had de tegenstelling niet kunnen zijn - enerzijds de kunst, de roem, wat je te vertellen hebt, waar je leven om draait - en anderzijds de verantwoordelijkheid, je familie, het geluk, het zwart-wit of de kleur. In contrast ook de geniale scene van Malkovich met zijn anatomische les en alle geluiden die daar bij komen, en de scenes in volle kleur waar Garai eloquent haar tegengas geeft aan de onbekommerde levenshouding van de gevierde poëet.

And drink shall have no dominion!

Maar net als met de dood is er een hard verschil tussen wat we wellicht zouden willen en de werkelijkheid. Onmogelijk om niet net als de hallucinatoire versie van Caitlin te vragen why not get drunk and smell of your own vomit and let what’s left of your body rot? Maar the ninth is regret. De uitbarsting van Ifans, zo ziek als hij er uitziet en hoe dat doorheen de film verergert, en dan deze monoloog met alle zichtbare consumptie en de conclusie “I will bloody drink” - misschien het meest indrukwekkende acteren ooit.

Toch, hoe weerzinwekkend het gezuip objectief gezien ook is, is dit het verhaal van de dichter die ons de mooiste en meest zingevende regels ooit heeft voorgezegd, van de tragie van zijn leven en zijn laatste dagen. Nee, hij ging niet zachtjes in die goede nacht, en hoe oneindig zonde is dat. Maar ook ergens wel mooi en toepasselijk.

Wellicht relevanter is het hoe mooi de film dat weergeeft - poëtisch op een manier welhaast waardig aan het werk van Thomas zelf, uitgezonderd vanzelf de wat meer viscerale en morsige bedoening aan het einde, al is ook dat er eigenlijk een onlosmakelijk onderdeel van I don’t envy the poor soldier who has to clean that up, en hoe Ifans dan nog steeds met elke borrel groeit in zijn rol. Hoe de gravitas van zijn dronkemanswijze spreuken groeit, en hoe de inhoud evenzeer moeilijker wordt om een dag later uit te leggen, hoe logisch het op het moment zelf ook lijkt.

Relevant, historisch van importantie, en magnifiek gespeeld. En wellicht onmogelijk om op waarde te schatten zonder minstens tien glazen op, en de wil om er minstens nog eens zoveel achteraan te gooien. Even onmogelijk om uit te leggen aan iemand die daar niet bij was, of uberhaupt zelfs maar de volgende ochtend. Wellicht is dat wel het ultieme wat de makers hadden kunnen bereiken, de mooist denkbare ode aan Thomas.

First and always first is innocence, which may last a day or a lifetime. And it’s not a virtue because it cannot be chosen. Then enthusiasm, bright promise, hope, recalcitrance, faith. The mystical, the contemplation of death, the crossing of thresholds, the resurrection, memory, regret… mere excess is eleven, which is after ten, is disappointment. Twelve is the great sadness. Thirteen is bravado, titling Quixotically at the failure of our lives. Fourteen is the mere servicing of our observers, servicing our children and our audiences, contorting our hands into shapes that throw shadows on the wall as if it were a living thing. Fifteen is the uncertainty of what awaits us when what awaits us is not far off. Sixteen, sixteen is the small wisdom we have acquired from all the sound and fury but late in peritectic service. And seventeen… seventeen is what we offer ourselves in the absence of enthusiasm, hope, faith, recalcitrance, bravado, wisdom, resurrection…Seventeen is intoxication, the absenting of ourselves from all the noise of the world. And eighteen… Eighteen is…

He lived to win a war, but couldn’t survive the peace

George C. Scott op herhaling als George S. Patton, met het vervolg op de indrukwekkende film Patton (1970). Met de tragische afloop van de miskende held van WOII - en vooral nog extra tragisch door de enorm lullige manier waarop, en het grote contrast met de originele film.

Scott speelt zijn rol voortreffelijk, maar een fijne film is het niet. Of in alle details de werkelijkheid gevolgd is is wellicht een kwestie van geloof - net als wat er gebeurd had kunnen zijn als hij nog een paar jaartjes door had kunnen gaan. Zoals het citaat op de poster al suggereert, niet iedereen kon de overgang van oorlog naar vrede aan, en wellicht is dat op deze door politiek en media larger than life gemaakte houwdegen meer van toepassing dan op alle anderen.

In de production values is de film eigenlijk meer een twijfelachtige televisiefilm dan een behoorlijke film of documentaire. Het is alleen de sterkte van het verhaal en de goede cast die er nog iets van maakt.

Het verhaal is nogal afgezaagd - en wat ongeloofwaardig en onwaarschijnlijk. En de setting is ook al wat te bekend en de samenstelling van het groepje brengt ook maar erg weinig nieuws. Daarmee eigenlijk beter om dat aspect van de film maar een beetje te negeren en je te laten overdonderen door de beelden. Hier en daar is de vormgeving wel fris, de marsvoertuigen zijn leuk en hoewel de inhoud van het station niet erg overtuigd zijn er wel wat consequent doorgevoerde details in het interieur te zien.

Niet onaardig gespeeld, maar ook geen uitschieters - van Koteas had ik toch wel wat meer verwacht, en Schreiber is wat teveel een zoutzak. Alleen de bitch van Olivia Williams maakt wat indruk.

The Last Duel.

Een paar weken geleden was ik even op bezoek in een kasteeltje op de grens tussen Italie, Zwitserland en Oostenrijk, waar men naar verluidt de grootste verzameling harnassen in privebezit tentoonstelt. Of dat nou klopt of niet, het is een indrukwekkende partij smeedwerk, en geen spatje roest op te bekennen. De Churburg, in Schluderns, voor het geval je een kijkje nemen wilt - en doe de graaf de groeten van me. Aardige vent, een tikkie wereldvreemd misschien. Hij kent me niet bij naam, en jullie ook niet, maar dat mag geen bezwaar zijn - als je zegt 'die onbehouwen Hollander die Beatrix ooit vanuit de lijnbus langs zag rijden', dan weet hij het wel weer.

Hoe al dat smeedwerk nou precies indertijd gebruikt werd, daar kunnen we dan Ridley Scott de groeten voor doen, want dat komt er in deze film toch wel erg mooi uit. Zoals je van hem verwachten zou zit het visuele aspect van de film wel gebeiteld, en met alle durf en kracht om eens af te wijken van het eeuwige orange and teal van Hollywood. Een gele jurk voor onze heldin, en frisse kleuren in de middeleeuwen, zoals we dat nog nooit eerder gezien hebben, behalve misschien in A Knight's Tale (2001).

En dat is wellicht toch wel wat deze film tot iets speciaals maakt - het hele gebeuren rond het ijzerwerk, en het verhaal dient eigenlijk goedbeschouwd geen enkel ander doel dan dat tot inzet te brengen. Ja, de drie verschillende perspectieven op de voorgeschiedenis zijn echt heel, heel zinvol voor de kracht van het verhaal. Hoe anders had je kunnen uitleggen, op een manier die je echt tot in je ingewanden voelt, dat Jean de Carrouges een bijzonder onaangenaam personage zonder enige empathie is. Hoe anders had je als kijker een gezonde aversie kunnen ontwikkelen tegen het absurd onaangename karakter van Adam Driver. Of hoe had je anders tot de onvoorstelbare mening kunnen komen dat Marguerite wellicht stiekem toch niet precies eerlijk was over wat er nou echt gebeurd was, met het kopje 'de waarheid' ervoor in de film - en dat ze met haar mooie smoeltje en blonde haar toch ook vooral opportunistisch alleen aan haar eigen belang denkt. Kijk eens een weekje of wat rond in de gebouwen die er uit die tijd nog over zijn, dan krijg je langzamerhand wel zo'n gevoel dat je buren in die tijd toch iets minder prettig waren dan nu. Je bouwt zo'n kasteel niet om aardige nette mensen op afstand te houden, en als je buren dat ook doen, dan ben je zelf kennelijk ook niet zo'n fijne buur.

Dan moeten we het nog even hebben over de waarheid, misschien, want daar lijkt de film toch wel een statement mee te willen maken, al is me door de lagen heen niet precies duidelijk wat dat dan is. Marguerite is zwanger, zoveel is duidelijk, en als dat na vijf jaar huwelijk zo ineens langskomt - dan zou je toch denken. Maarja, het gericht is gepasseerd, God heeft geoordeeld. Dan moet het dus toch echt van Jean de Carrouges geweest zijn, dat kan gewoon niet anders.

En daarmee basta, en iedereen die iets anders durft te suggereren, nouja dan hoop ik maar op een vergelijkbaar gericht. Wel overigens een erg fijne parabel op allerlei maatschappelijke discussies die we de laatste paar jaar langs krijgen. Ook daarbij heel vergelijkbaar, het is dan wel in de mode om te denken dat er meerdere visies op de werkelijkheid mogelijk zijn, maar als we diep van binnen heel eerlijk zijn is er toch echt maar een, en die weten we eigenlijk allemaal ook al wel als we maar een van de drie verhalen gehoord hebben.