Opinions

Teleurstellend.

Er zijn bepaald wel betere verfilmingen van het idee - ik noem maar even zo uit mijn hoofd Into The Forest (2015) of zelfs maar How I Live Now (2013). Dan komt deze film toch over als een die niks nieuws brengt en nogal gemakzuchtig gemaakt is.

De cinematografie vond ik ook weinig aanspreken, en de beelden grauw en flets - maar niet geloofwaardig ten dienste aan het verhaal. En de soundtrack, speciaal tijdens de aftiteling was me als nagels op een schoolbord.

Super flauw, melig, matige special effects, een onzinnig verhaal.

In precies die combinatie dat het toch leuk wordt. De voorspelbare grappen zijn flauw en plat, maar wel weer heel goed getimed. Misschien moet je er in een bui voor zijn, maar dat was ik kennelijk, want ik kon er best om lachen. De cast is precies op de goeie melige snaar aan het spelen, zodat het niet meer zoveel uitmaakt dat het allemaal slappe onzin is of dat er misschien niet heel best geacteerd wordt, of dat de production values twijfelachtig zijn. En het onzinnige verhaal is net weer verrassend genoeg om toch fris te blijven.

Kortom, best leuk en misschien des te leuker omdat je dat zelfs halverwege de film nog eigenlijk niet verwacht.

De filmwereld houdt zichzelf eventjes een spiegel voor.

Dat is wel eens vaker gedaan, en vaak schiet de gevoelde zelfimportantie die daar uit spreekt me nogal snel verkeerd. Maar deze versie werkt voor mij wel, het blijft leuk absurd en lichtvoetig, al ben ik bang dat het ook pijnlijk dicht bij de normale gang van zaken komt, en dus ook wat betreft het sexisme en de discriminatie. Het lijkt me een illusie om te denken dat dat na een korte schrik via Weinstein en #metoo ineens verdwenen is, en al helemaal met hoe het in de VS ondertussen gaat buiten de filmwereld.

En het punt van kritiek is wel ietwat terecht. Als creatievelingen hebben we vaak last van een volstrekt gebrek aan respect, maar we doen daar zelf ook wel wat al te makkelijk aan mee, en we laten het ook allemaal gebeuren. Tenminste, dat haal ik er dan maar even uit.

Had met wat meer aandacht toch een hoop meer van te maken geweest. Het verhaal springt van de hak op de tak, maar verrast toch ook niet echt. En er wordt vooral nogal ongeinspireerd geacteerd - vooral van Connery valt me dat wel wat tegen, het blijft erg mat allemaal. Beelden heb ik toch ook wel eens mooier gezien.

Misschien nog wel het grootste probleem dat het allemaal wat serieus blijft. Met wat zelfspot en humor was het een leukere film geworden denk ik zo.

Zwak verhaal, flauwe voorspelbare romcom. Veel afgekeken van Laws of Attraction - en die is echt heel veel beter. Zwak geacteerd, vooral door Amy Adams, geen chemie tussen Adams en Goode... Wat volstrekt onduidelijk blijft in het verhaal is wat Declan in Anna ziet... Ze gedraagt zich constant als een verschrikkelijke trut. Zo mooi is ze nou ook weer niet... dan moet het toch wel heel eenzaam zijn op het Ierse platteland...

Moet wel vrij hard regenen op zondagmiddag voordat dit een leuke film wordt.

Niet heel erg mijn ding, geloof ik.

Narratief weinig verrassend en wellicht wat te braaf tussen de lijntjes, en ik merkte zelfs dat ik wat moeite had om er bij te blijven. Maar het verhaal is ook niet echt het sterke punt van de film, dat is eerder McKenzie, die precies goed understated speelt tegenover de nogal stille en ingetogen Foster. En ik vond de beelden ook bijzonder fraai.

Toch vond ik de film als geheel nogal leeg, en ik kwam er ook niet uit met het gevoel dat ik iets gezien had.

Een sterk concept - gebaseerd op een gelijknamig boek van Rumaan Alam. Wellicht interessant om te lezen voor wat meer achtergrond en diepte in het verhaal - hoewel de film al doet vermoeden dat het dezelfde opzet volgt en weinig prijsgeeft van wat de film ook verhult.

Beeld, geluid en cast zijn erg goed - vooral de rol van Ali vond ik erg sterk, en waar Hawke me meestal irriteert viel speelde dat in deze setting geen rol.

Inhoudelijk, de militaire theorie die wordt uitgelegd naar het einde toe, ik heb het gevoel dat een wat subtielere vorm daarvan allang in uitvoering is.

De mens is van staal, de tank slechts van ijzer...

Mooi gebruik gemaakt van de beklemmende sfeer in de tank, en de beperkte blik op wat er daaromheen gebeurt. Jammer dat de steeds verder kapotte periscoop, de geluidseffecten en ook het trillen van het beeld als de tank rijdt dan weer zo ontzettend amateuristisch overkomen. Daar is toch nog wel een groot verschil in te ontdekken tussen Das Boot en deze film.

Ondanks dat de boodschap er wel erg nadrukkelijk ingewreven wordt, irriteert dat nergens. Vooral omdat het af en toe toch weer leuk subtiel verpakt is - de eindscene, het bericht van de moeder van de chauffeur. Knap gedaan.

Bijzonder goede film.

De beklemmende sfeer van de totalitaire staat wordt knap overgebracht, en niet alleen door de grauwige en blauwige beelden waar het verval af en toe vanaf druipt. Indrukwekkend, en zeker als je daar dan nog bij bedenkt dat de film daar minder van laat zien dan de werkelijkheid - er was tenslotte nogal wat kritiek op de film dat Stasi-officieren niet zo menselijk waren, en dat ze sowieso nooit in een positie waren om in hun eentje van het pad af te wijken. Buiten dat zijn er nog wel wat ongeloofwaardigheden en misschien plotholes aan te wijzen, maar storend wordt dat niet - de sfeer overheerst.

Wat me wat irriteerde, ondanks het verder erg indrukwekkende geheel van de film, was de aanwezigheid van Sebastian Koch. Te veel in Duitse producties te zien, en zijn spel overtuigde me niet echt - wellicht ook deels omdat hij zo'n cliche-hoofd heeft. Ulrich Mühe daarentegen was perfect in zijn rol.

Meh. Zo’n budget, zo’n cast, zo’n verhaal en er dan nog steeds zo’n verschrikkelijk lauwe film van maken.

Als tijdsbeeld is de film te oppervlakkig, en als biografie veel te dun. Een raamvertelling die niks toevoegt en alleen maar afleidt. Nergens wordt ook maar ergens in de verte invoelbaar hoe het is om je werk als fotograaf te zien worden misbruikt, of erger nog, genegeerd. Wat leren we precies over Lee Miller? Drie keer niks. Welke historische waarde hebben de blote tieten van Winslet en Merlant in deze beeldprent? Drie keer niks met een vleugje exploitatie.

Als je iets wilt weten over fotografie in de oorlog, in de hoogtijdagen van Time/Life en dergelijke, zoek dan zoiets als Minamata (2020) op. Zo’n film had Lee ook verdiend. Had er iets ingestopt over hoe het voelt, hoe het werkt als de telefoon gaat, als je dat blad met jouw foto openslaat. Zo moeilijk is het nou ook weer niet. Had eens met een fotograaf gepraat, om mee te beginnen.

Meh.

Flauwe film, er wordt erg weinig gemaakt van het gegeven, en de setting in een vliegtuig maakt dat het eerder als een standaard vliegtuigrampenfilm aanvoelt dan als iets anders. Erg goed werkt die setting overigens ook al niet. Vooral door het nogal ongeïnspireerde scenario. Had dan liever iets als 'Het Grote Gebeuren' van Belcampo als script gebruikt...

Cage doet weer eens zijn standaard ding, een slechte acteur is hij misschien niet, maar hij kiest wel vaak verkeerde films uit. Misschien gewoon uit luiheid, wie zal het zeggen. Er is kennelijk genoeg publiek om het de moeite te maken dit soort bagger te te filmen.

Weer eens herzien, na een lange tijd alweer. En al had ik er niet veel van verwacht, de film zat me in m'n hoofd als een net iets te zoetig sprookje, viel het toch niet mee - vooral de hier en daar wat knullige vormgeving en het wat matte suffe verhaaltje waren me niet goed bijgebleven. Niet echt de moeite om nog eens te gaan kijken over een jaar of tien - note to self.

Met een uitzondering dan wel. Want het is best grappig om de nog jonge Cruise te zien hannesen, en het valt me ook op dat er aan z'n smoeltje kennelijk wel wat verbouwd is. Vooral de tandarts heeft goed werk geleverd. Mensen met scheefstaande tanden, het begint toch langzamerhand een bedreigde soort te worden.

Het begon wel even wat teveel op het gemak, met een fris stukkie soundtrack ontoepasselijk onder de beelden van de wat al te netjes ogende Londense achterbuurtjes. Ik dacht even met weer een zoveelste ver-pop-te geschiedenis te maken te hebben. Maar dat duurde gelukkig niet heel lang, het verhaal wordt al gauw wat serieuzer. En laat ik daarbij toch even niet in de gaten gehad hebben dat de broertjes allebei door Tom Hardy gespeeld worden - ik zat me daar naief af te vragen 'maar wie is dat nou maar weer'. Als enige in de zaal waarschijnlijk. Misschien toch eens beter op de poster gaan letten.

Wel verbluffend knap gedaan, en daarnaast is het ook best een aardige film eigenlijk. Of het erg in de pas loopt met de geschiedenis durf ik niet te zeggen, ik heb langer geleden al eens een film over de Krays gezien - die uit 1990 denk ik - en die volgde toch een wat ander verhaal. En als je de wikipedia er op naslaat zijn er ook nogal wat verschilletjes. Soit, met Emily Browning in een film mag je van mij alles bij elkaar verzinnen.

Een erg leuk tijdsbeeld - zowel de film inhoudelijk, met de mooie ouwe autos en de malle kleding van de golfers. Niet dat die er nu minder mal bijlopen, maar dan toch weer anders. Maar ook de wat melancholieke observatie hoe jong Damon, Smith en Theron nog zijn. Het lijkt nog zo kort geleden, het jaar tweeduizend, terwijl er natuurlijk alweer bijna een kwart eeuw verstreken is.

Verder is de film wel prettig ontspannen kijkvoer, maar er gebeurt ook wat weinig. Je moet er misschien voor in de stemming zijn.

Belle is niet lelijk, maar een beetje meer verhaal had toch geen kwaad gekund. Of porno - een van beide dan toch

Leuk mysterie.

Erg sterk geacteerd door een mooie cast. Heerlijk absurd verhaal met nogal wat onverwachte elementen er in, waarvan de uitleg je ongeveer niets dichter bij de oplossing van het mysterie brengt - en je misschien ook niet teveel moet gaan nadenken over details die misschien net niet helemaal kloppen.

Lemmy is de god van rock 'n roll. In deze film zie je waarom.

Interessante film/documentaire waarin Lemmy van rockidool tot mens inkijk tot zijn leven geeft - en dat is soms heel verrassend.

Boeiend verhaal over een moeilijk stuk historie. Mooi in beeld gebracht, indrukwekkende scenes van de besneeuwde stad en de wegkwijnende mensen. Het verhaal speelt veruit de hoofdrol - zo sterk zelfs, dat de mensen die er een rol in spelen nauwelijks loskomen, nauwelijks inhoud krijgen - alle aandacht gaat naar de kou en de honger, er is niets meer over voor Kate en haar vrienden. Dat wordt nog een heel stuk sterker aan het einde - de flashback die we dan krijgen laat nogal wat zaken onverteld, dat komt op mij ietwat over alsof ik naar deel een heb zitten kijken, en er daarna nog een deel twee had moeten komen dat maar overgeslagen is. Als een koude douche, dat einde.

Maar wel weer een sterk punt vind ik dat iedereen, nouja grotendeels, zijn eigen taal spreekt - zoveel beter dan de vaker gebruikte truc van het nep-accent.

Geniale film - misschien wel de meest geniale film ooit, want dit is al een ouwetje, ondertussen. Zojuist zeker voor de tiende keer herzien en daarbij verliest niets van deze film ook maar wat dan ook. Er is niks, nada, nakkes van het verhaal gedateerd. Luc Besson heeft een heleboel interessante films afgeleverd, maar deze is ook daarbij vergeleken echt een meesterwerk.

Perfect in beeld gebracht, mooi en origineel verhaal, heel eigen absurditeiten, buitenaards acteren van Reno, Portman en Oldman, prachtige muziek, volslagen over the top actie, heerlijk ongeloofwaardig, prachtige locaties en beelden - beter dan dit wordt het niet.

Het boek heb ik geloof ik wel gelezen, maar da’s al zo lang geleden dat ik dat niet echt zeker meer weet. Niet dat dat echt wat uitmaakt overigens, de boeken van Brett Easton Ellis zijn tenslotte nogal uitwisselbaar - en eigenlijk ook niet echt goed, met zijn kokervisie op een klein stukje subcultuur en hoe daar exces op exces stapelt. Een soort oer-versie van clickbait eigenlijk.

Indertijd was ik diep onder de indruk van deze film. Wellicht vooral door Jamie Gertz, als ik heel eerlijk ben - en in tegenstelling tot de meeste andere crushes die ik in die tijd had, vind ik haar nog steeds best knap. Ze speelt haar rol ook best aardig - vooral de scene waarin ze stijf staat van de coke (of wat is het) kwam nogal overtuigend over vond ik. Downey doet dat ook best goed, al is de grime af en toe wel wat over the top. Maar het leukste is eigenlijk wel de enge gladjakker die James Spader neerzet. Als contrast met de veel te saaie lulhannes van McCarthy wellicht vooral.

De beelden zijn voor een film van alweer zo lang geleden eigenlijk nog best fris - en glamoureus, vooral. Ook dat zal toen wel bij hebben gedragen aan de aantrekking die de film op me had. En de soundtrack is ook best mooi - al is deze versie van Hazy Shade of Winter niet de beste van de Bangles, vind ik.

Kennelijk (leert een blik op imdb) doen ook de Red Hot Chilli Peppers mee, en zou Brad Pitt ook ergens te zien moeten zijn. Preppy Kid at Fight, da’s toch een mooie rol. Was me niet opgevallen, en het is me echt teveel moeite om het op te zoeken.

Dirty Harry en Hill Street Blues gemixt en gemengd, en een jaartje of twintig in de toekomst gezet.

Veel humor en veel vaart, daar gaat het vooral om - en af en toe even wat ernstigs er tussendoor, en vaak gecombineerd met een brute actiescene. Waarbij de helden Riggs en Murtaugh natuurlijk larger than life zijn - daar is geen bad guy tegen opgewassen.

Gibson is erg goed in zijn rol als de suïcidale Riggs, en wordt perfect aangevuld door Danny Glover - die in deze serie opvallend beter op zijn plaats is dan in veel andere films. Bad guys zijn er ook genoeg, met als boegbeeld natuurlijk Gary Busey.

Toch is de film hier en daar wat tam, en dat valt pas op als je gaat vergelijken met de latere delen. En dat is precies wat ik ga doen - de hele serie achter elkaar kijken.

Deel twee van de serie, en het bewijs dat er uitzonderingen zijn op de regel dat films met een nummer in de titel tegenvallen. Want dit deel is in eigenlijk alle opzichten beter dan het eerste. Niet alleen zijn Riggs en Murtaugh beter op elkaar ingespeeld, beter ingekleurd en dieper geworden, deze film heeft ook Joe Pesci als irritante maar spanningsbrekende sidekick, de mooie Patsy Kensit als love interest, en een fenomenale Joss Ackland als sinistere uberbadguy - geniaal gecast, en perfect gespeeld, alles aan de man van expressie tot intonatie laat de rillingen over je rug lopen.

Daardoor misschien het beste deel van de vier. Maar elk deel heeft wel wat speciaals eigenlijk - en wat deze in de vergelijking wat meer mist zijn de running gags, die hierin eigenlijk pas geïntroduceerd worden en daarmee nog niet echt running zijn. On three, ik bedoel op naar deel drie.

Van verhaal misschien wat minder dan het voorgaande deel, maar daar staat tegenover dat er weer meer humor in het verhaal gepropt is - een soort woeste achtbaan van acties, humor, oneliners en running gags. Met de hele cast van de vorige film - eehh behalve de bad guys natuurlijk, want die doen maar maximaal een enkel deel mee, dat mag duidelijk zijn. Waarvan Pesci wat meer ruimte krijgt en beter in zijn rol zit, en aangevuld wordt met de stoere en leuke Lorna van Rene Russo - en dat vind ik dan echt een geniale toevoeging aan het concept.

Leuker misschien, maar wat minder sterk dan deel 2 wat mij betreft, en dat komt voor een groot deel omdat de bad guys wat te weinig sinister worden, en Stuart Wilson als Jack Travis niet kan tippen aan Joss Ackland. Maar als je een weekje of wat tussen de films laat valt dat misschien wat minder op.

Afsluitend deel, en ongetwijfeld bedoeld als grand finale.

Deels is dat ook wel gelukt. De nieuwe toevoeging aan de ploeg Chris Rock is wel vooral irritant en luidruchtig aanwezig, maar dat past precies in het verhaal en vervangt deels ook dezelfde aanwezigheid van Pesci in de eerdere delen. Jet Li als bad guy overtreft Joss Ackland misschien net niet op punten van sinisterheid, maar komt genoeg in de buurt om de zwakke Stuart Wilson uit deel 3 te overtroeven, en krijgt daarnaast de gelegenheid om (eehh een klein deel van) zijn vechtkunsten te laten zien.

Wat niet heel sterk is is de maar deels gelukte poging om de actie nog beter, nog spectaculairder te laten zijn. De openingsscene is daar misschien het beste voorbeeld van - teveel, te overdreven. Dan is de actie op het einde beter, en voor het laatste deel van de serie ook gepast sentimenteel.

Leuk dat Tonke Dragt er zelf blij mee is.

Maar ik kan er niet zoveel mee eerlijk gezegd. Behalve de titel en de namen van de karakters heeft het toch allemaal maar bitter weinig met het boek te maken. Niet alleen het verhaal wordt met voeten getreden, ook de waarden die in het boek te vinden zijn komen in de film helemaal niet terug. In plaats daarvan wel een heleboel hokus pokus waarvan ik me echt afvraag wat daar nou precies de zin van is. En zoals wel vaker vraag ik me ook af waarom nou zonodig het verhaal 'opgeleukt' moest worden - en waarom, als je het originele verhaal niet gebruiken wil of kan, je toch daarop blijft hangen voor de titel en de namen.

Als onderdeel van de doelgroep nostalgische kijkers die vroeger het boek gelezen hebben vind ik er echt niets aan, in ieder geval. En de niet heel bijstere production values irriteren dan al gauw bovenmatig. Of het voor de oorspronkelijke leeftijdscategorie beter uitpakt is wat moeilijk te beoordelen - maar dat doet voor mij ook niet echt terzake, ik geef alleen mijn mening... en ja, dan kom ik toch uit op dat het een wat liefdeloos en normloos geproduceerd stuk kijkvoer is. Even zorgvuldig gemaakt als de samenvatting hierboven. En als de jonge jeugd hier dan een beeld van moet krijgen wat het betekent om een échte ridder en een échte leider te zijn...

Nouja. Wat hier nou toch de bedoeling van was?

Het begint dan als een wel erg traag maar nog potentieel interessant psychologisch drama - wel jammer van de irritante voiceover, maar dat terzijde. Ergens halverwege ontspoort het dan, het drama wordt een onnavolgbaar ziektebeeld, en de verklaring daarvoor roept alleen maar vragen op.

Puntje voor de cinematografie, die vond ik er hier en daar wel fraai uitzien.

Deel twee van Clint's tweeluik over Iwo Jima.

In deel een zagen we grotendeels het metaverhaal over de propaganda, het economische aspect van de oorlog, en de afloop van de gelukkigen die het konden navertellen. Dit deel gaat over de verliezers, en dat is wat rauwer.

De beeldstijl is ongekend grauw, en of dat nou zo'n gelukkige keuze is weet ik nog niet zo direct. Naar verluidt is het eiland nogal onleefbaar door alle zwavel waar de Japanse naam naar verwijst, maar om dat te vertalen naar een ongenuanceerde beweging van de saturation slider is dan wel weer een stap verder. Je had toch iets kunnen doen met fris kleurige uniformen in het begin, en een verwording naar monochroom naar het einde. Komt toch wat over als een gemiste kans.

Verder mist Clint dan wel helemaal niks, het is tenslotte een oude rot die heel veel vaker met elk denkbaar bijltje gehakt heeft, en met Ken Watanabe als hoofdrolspeler zit ook dat wel gestikt. Met Clint als regisseur mag het verder niet verrassen dat er, ahem, weinig verrassingen zijn verder. Soliede spel, soliede vertelwerk, productie perfect in de hand, en een over het geheel genomen licht sentimentele afdronk aan het einde van een verder best boeiende geschiedenisles. Ik kan niet anders dan dat waarderen. En buiten alle andere meningen die je over deze film hebben kan, het is recente geschiedenis - er leven nog mensen die er bij waren, of tenminste toen de film verscheen dan toch. Daar neem je geen loopje mee, dan hou je je gewoon strak aan wat vastligt.

Jammer wel dat de raamvertelling - en de aangever voor de titel - zo zwak is. Daar had Clint toch echt iets beters voor kunnen verzinnen.

Mierzoet en cliche.

Eigenlijk is het enige dat de film een beetje optrekt de toch wel prachtige scene van Vanessa Redgrave, die eventjes laat zien hoe acteren precies werkt. Seyfried is daarbij vergeleken wel verdienstelijk, maar komt toch niet echt in de buurt. De echte stinkers zijn Bernal - die op zich nog wel mee heeft dat hij ook een nare rol te spelen heeft - en Christopher Egan, die meedogenloos door de mand valt.

De beelden zijn wel aardig, maar vervelen ook snel - weer het zoveelste shot van Verona in golden hour, de zoveelste wijngaard met het licht net tussen de ranken door. De muziek is ook al een beetje te gemakzuchtig, te zoetig.

Daarmee alleen genietbaar voor de kritiekloze romantici, die voor het gemak ook maar even vergeten dat Julia nooit echt bestaan heeft, maar bedacht is door een Engelsman die voor zover ik weet nooit in Verona geweest is. Stuur maar op die brieven.

Half/half.

Ja, het is wel redelijk origineel. Maar of het nou echt werkt, ik vind het toch wel wat moeizaam, en de uitwerking is net wel een beetje drammerig. Ik haakte er van af in ieder geval, en de paar echt gelukte grappen wegen maar nauwelijks op tegen het toch wat lamme concept. Maar het is een leuke poging, ondanks dat ik 'm eigenlijk niet zo gelukt vind. Wellicht speelt mee dat ik niet zo goed tegen Sanz kan - die kop staat me tegen, mooier kan ik het niet maken.

Aardige film met een lief klein verhaal. Er gebeurt wel niet zo heel veel, maar het kabbelt aangenaam door. Waar ik het meestal wel wat met Gauke eens kan zijn, verschillen we hier van mening - ik vind het nergens flauw, afgezaagd, clichématig of ongeloofwaardig. Nouja, bedachtzaam misschien dan nog wel.

Maar dan ook weer weinig bijzonder. Feelgood voor een avondje, morgen weer vergeten.