Opinions

Deel twee van Clint's tweeluik over Iwo Jima.

In deel een zagen we grotendeels het metaverhaal over de propaganda, het economische aspect van de oorlog, en de afloop van de gelukkigen die het konden navertellen. Dit deel gaat over de verliezers, en dat is wat rauwer.

De beeldstijl is ongekend grauw, en of dat nou zo'n gelukkige keuze is weet ik nog niet zo direct. Naar verluidt is het eiland nogal onleefbaar door alle zwavel waar de Japanse naam naar verwijst, maar om dat te vertalen naar een ongenuanceerde beweging van de saturation slider is dan wel weer een stap verder. Je had toch iets kunnen doen met fris kleurige uniformen in het begin, en een verwording naar monochroom naar het einde. Komt toch wat over als een gemiste kans.

Verder mist Clint dan wel helemaal niks, het is tenslotte een oude rot die heel veel vaker met elk denkbaar bijltje gehakt heeft, en met Ken Watanabe als hoofdrolspeler zit ook dat wel gestikt. Met Clint als regisseur mag het verder niet verrassen dat er, ahem, weinig verrassingen zijn verder. Soliede spel, soliede vertelwerk, productie perfect in de hand, en een over het geheel genomen licht sentimentele afdronk aan het einde van een verder best boeiende geschiedenisles. Ik kan niet anders dan dat waarderen. En buiten alle andere meningen die je over deze film hebben kan, het is recente geschiedenis - er leven nog mensen die er bij waren, of tenminste toen de film verscheen dan toch. Daar neem je geen loopje mee, dan hou je je gewoon strak aan wat vastligt.

Jammer wel dat de raamvertelling - en de aangever voor de titel - zo zwak is. Daar had Clint toch echt iets beters voor kunnen verzinnen.

Mierzoet en cliche.

Eigenlijk is het enige dat de film een beetje optrekt de toch wel prachtige scene van Vanessa Redgrave, die eventjes laat zien hoe acteren precies werkt. Seyfried is daarbij vergeleken wel verdienstelijk, maar komt toch niet echt in de buurt. De echte stinkers zijn Bernal - die op zich nog wel mee heeft dat hij ook een nare rol te spelen heeft - en Christopher Egan, die meedogenloos door de mand valt.

De beelden zijn wel aardig, maar vervelen ook snel - weer het zoveelste shot van Verona in golden hour, de zoveelste wijngaard met het licht net tussen de ranken door. De muziek is ook al een beetje te gemakzuchtig, te zoetig.

Daarmee alleen genietbaar voor de kritiekloze romantici, die voor het gemak ook maar even vergeten dat Julia nooit echt bestaan heeft, maar bedacht is door een Engelsman die voor zover ik weet nooit in Verona geweest is. Stuur maar op die brieven.

Half/half.

Ja, het is wel redelijk origineel. Maar of het nou echt werkt, ik vind het toch wel wat moeizaam, en de uitwerking is net wel een beetje drammerig. Ik haakte er van af in ieder geval, en de paar echt gelukte grappen wegen maar nauwelijks op tegen het toch wat lamme concept. Maar het is een leuke poging, ondanks dat ik 'm eigenlijk niet zo gelukt vind. Wellicht speelt mee dat ik niet zo goed tegen Sanz kan - die kop staat me tegen, mooier kan ik het niet maken.

Aardige film met een lief klein verhaal. Er gebeurt wel niet zo heel veel, maar het kabbelt aangenaam door. Waar ik het meestal wel wat met Gauke eens kan zijn, verschillen we hier van mening - ik vind het nergens flauw, afgezaagd, clichématig of ongeloofwaardig. Nouja, bedachtzaam misschien dan nog wel.

Maar dan ook weer weinig bijzonder. Feelgood voor een avondje, morgen weer vergeten.

Een film over iemand die de hele dag niets doet. Valt kennelijk niet mee om daar een onderhoudend verhaal van te maken. En hoewel er wel een paar leuke situaties en grappen zijn, is het meer een soort feelgood-in-het-nietsdoen soort grappigheid dan een echt leuke film. Het einde is dan op zich wel weer aardig, en er zitten ook wel een paar ideeën in om zelf eens te gaan doen - de truc met de foto's van de Japanse toeristen bijvoorbeeld. Echt origineel is het geloof ik niet, maar wel grappig.

Filmisch toch wel een erg fijn filmpje.

Sowieso een geniale keuze om de twee onbekende en nogal onstereotype acteurs te laten opdraven - waarmee ik dan maar even eufemistisch probeer te omschrijven dat ze gewoon lelijke koppen hebben. Maar in de jaren-70 had iedereen dat, of dat nou door de kapsels kwam of iets anders, sorry. Als ik nog naar de klassenfoto’s van mijn lagere school kijk, dan klopt het plaatje gewoon echt helemaal met wat we hier zien, en is Alana Haim ineens het mooiste meisje van de klas.

De setting met de waterbedden is best geniaal, maar ik mis aan de andere kant ook Elvis wel een beetje. Misschien dat dat toch geen wereldwijd fenomeen was zoals ik toen dacht, maar je had toen toch echt iets van de ‘Elvissers’, jongens met leren jasjes en vetkuifen, en als ze dat betalen konden in een A-team busje. En van die bespottelijke fietsen voor de stoere jongens - je zou daar nu dood nog niet mee gezien willen worden, vanzelf, al maken ze nu een rentree bij de bezorgpubers. Maar toch mist het in het tijdbeeld, net als de lelijke brommertjes.

Zoals vaker genoemd, de scenes met de vrachtwagen zijn wel het hoogtepunt van de film. Alles wat daarna komt is meer iets van wat al uitgesteld was vanaf halverwege de film, wat voor iedereen de voorspelbare afloop moest zijn. Maar ook dat past wel bij de sfeertekening van de jaren-70, zo gingen de dingen toen.

Spijker op z'n kop.

Wel prettig gefilmd, kijkt prettig weg. En als er al artistieke pretenties waren - wat in dit nauwe genre wel eens voorkomt - dan storen ze mij in ieder geval niet.

Mijn konijn en ik.

Vatanen schiet in z'n tweede jeugd, een existentiele crisis, is even de weg kwijt - en gaat met zijn konijn op walkabout. Dat werkt met sommige van de gebeurtenissen die ze meemaken goed, maar de grap is wat aan de karige kant om een hele film mee te vullen. Dan val je terug op de mooie plaatjes van de besneeuwde Canadese bossen - niks mis mee eigenlijk.

Of Christopher Lambert nou een gelukkige keuze was voor de hoofdrol vind ik wat twijfelachtig. De man acteert als een strijkplank - en ondanks dat je zou kunnen argumenteren dat dat ook is wat er gevraagd wordt voor de film, kan je daar dan nog steeds beter een behoorlijke acteur voor hebben.

En even twijfelachtig is het om een hele film lang vol te houden dat dat beest een haas is.

Als fan van Corbijn - zowel om zijn foto's als om zijn films - keek ik nogal uit naar een nieuwe film van zijn hand, en dan ook nog eens over een legendarische fotograaf met James Dean als onderwerp. Met zoveel verwachtingen kon het ook alleen maar tegenvallen wellicht.

Want dat deed het eigenlijk wel. Met als meest opvallende dat Dane DeHaan veel te ver afwijkt van het - natuurlijk sterk geidoliseerde - beeld van Dean en daardoor teveel irriteert. Maar op wat meer afstand wellicht ook de onbevredigend openblijvende vraag wat Corbijn precies probeert te vertellen met de film. Iets autobiografisch over zichzelf misschien?

Pattinson zet overigens een verrassend sterke rol neer en is daarmee zowat het beste in de film - opvallender dan Kingsley die ik wat ongeinspireerd vond, en als een mooie revanche op het stereotype dat hij om zich heen had hangen. Grappig dat dat hem ook lukt, nadat Stewart dat eerder ook al had laten zien.

Los van het verhaal en de spelers vond ik de cinematografie wel echt briljant. Maar dat verwacht je ook.

Bah.

Een ongeïnspireerd en half gejat verhaal, waar met een behoorlijk dure cast nog steeds niks van gemaakt wordt. Als je zoveel dramatische muziek nodig hebt om het eng te maken, dan zit er iets mis, dat zouden de makers zich toch hebben kunnen bedenken. Jammer. En dat terwijl het nog zo aardig begint.

Visueel hier en daar wel redelijk, maar bij lang niet genoeg om de film tot iets middelmatigs op te trekken. En ja, op zich, het einde heeft ook nog wel wat. Daar dan de puntjes maar voor.

Een zombie film met Aubrey Plaza, hoe kan dat verkeerd gaan.

Nouja zo dus. Hoewel er wel een paar kleine momentjes zijn, wordt het eigenlijk nergens leuk. Of spannend. Of indrukwekkend. Of wat dan ook maar, eigenlijk. Ook Kendrick en John C. kunnen dit wrakke boeltje niet redden. De trailer is leuker dan de film, en de aankeiler is meteen het beste moment.

Jammer, er had met deze crew toch meer in gezeten. Zou je denken.

Jeugdsentiment.

Een soort late western, en heel, heel losjes gebaseerd op het leven van de 'echte' Roy Bean. Verlevendigd door een enorme hoeveelheid urban myths - maar daar dan de plattelandsversie van. En tot leven gebracht door Paul Newman, met wat hulp van bijrolacteurs waarvan een deel later in Dallas terecht zou komen. Maar ook een klein rolletje voor Anthony Perkins, en voor Stacy Keach - en voor Jacqueline Bisset en Ava Gardner.

De fijnste acteur vind ik wel de beer. Jammer dat hij maar zo kort meedoet.

Een nogal sentimenteel en tranentrekkerig verhaal wat nogal gemakzuchtig op het gevoel speelt.

Daar staat tegenover dat er erg fraai gespeeld wordt door de grote cast, zonder ook maar het kleinste wanklankje of zelfs maar een enkele scene die niet perfect is. Fraai vakwerk, en de paradijselijke locatie is al helemaal gefundenes fressen voor een DOP als Vilmos Zsigmond.

Van Kevin Klein heb ik geloof ik lang niet alle films gezien - of op afroep in mijn hoofd. Maar hij laat hiermee wel overtuigend zien veel meer te kunnen dan de overgestyleerde halve gare uit A Fish Called Wanda.

Een erg mooi en vakkundig opgebouwd drama.

Maar waar ik bij deze film nogal moeite mee heb is de moraal die ik er in denk te zien. Nogal aan de ernstig fundamentalistisch-Christelijke kant, en dat dat er vrij subtiel ingewerkt wordt is eigenlijk des te kwalijker. Manipulatie op hoog niveau.

Wood en Thurman overtuigen net genoeg als de jongere en oudere versie van Diana, en spelen beiden erg goed. Ook knap hoe Maureen wordt neergezet, mooi spel van Eva Amurri en een hoop slim werk van de regie en camera hoe ze gedurende de film steeds meer opgebouwd wordt tot het lelieblanke mooie meisje van de kerk.

Het begin is overigens nogal traag, en de truc met de herhaling van de bathroom-scene gaat ook wel een beetje vervelen op een gegeven moment. Toch, waar in het begin het er nogal op lijkt dat er niet meer komt dan een anderhalf uur uitgerekt voorspelbaar einde, komt er na een klein halfuurtje wel wat beweging in het plot, en dat wordt naar het einde toe gestaag sterker.

Jammer van de moraal, dus. Daardoor kan ik er niet anders dan een behoorlijk nare nasmaak van krijgen.

Nogal veel films de laatste tijd lijken vooral de soundtrack te willen gebruiken om een jaren-70 sfeer te creëren of te ondersteunen. Bij deze overheerst dat zodanig dat het me echt begon te irriteren. Nieuwe scene, shotje van een platenspeler die aan zijn groef begint, en jawel daar komt het volgende deuntje weer. Been there, done that, grew up.

Jammer dat er niet evenveel aandacht aan het verhaal besteed is, want het uitgangspunt is best sterk en had met weinig moeite veel indringender uitgewerkt kunnen worden. Bijvoorbeeld door wat beslister te kiezen of het nou een drama of een komedie moest worden - de huidige vorm probeert allebei een beetje, en mislukt ook in beide gevallen. Erg genoeg dat ik me niet eens aan Jennifer Aniston ga ergeren, en dat is toch wat meestal gebeurt.

Slecht.

Nou speelt Travolta wel vaker in slechte films de laatste tijd, maar dit slaat wel alles wat ik zover gezien heb. Het verhaal trekt op niets, het is lelijk in beeld gebracht, de acteurs staan te hannesen alsof ze met een stevige kater op straat geronseld zijn, de techniek van de elektriciteit klopt zowat nergens... en daar proberen ze dan nog een melodrama van te maken van epische proporties. Niet gelukt, epic failure zit er dichter bij.

Een rommelig verhaal over een stel ongeorganiseerde laat-twintiger vriendinnen. Van de ene verwikkeling in de andere, van de hak op de tak. Erg romantisch vond ik het niet, en erg komisch ook niet - daarmee op zich wel ietwat een pluspunt dat het in ieder geval eens wat anders is dan een standaard romcom, maar aan de andere kant, echt leuk wordt het ook niet. Drama zou ongeveer even toepasselijk zijn als genre - dat is het ook niet.

Nogal voorspelbare en hier en daar wat flauwe komedie. Maar toch ook wel weer grappig, al moet je geen dijenkletsers verwachten. Ook geen hoogdravende acteerprestaties. Fionnula Flanagan (die ik nog ken van de serie How the West was Won) en Kelly Thornton doen het nog wel aardig, de rest is wat karikaturaal. Maar dat is de hele film eigenlijk wel.

Sommige films uit deze periode staan nu, zo’n kleine 40 jaar later nog steeds als een huis. Deze is daar niet een van. Het concept is toch wel eens beter uitgewerkt, de cast en crew zijn maar wat matigjes bezig, en het beeld is het ook allemaal net niet - niet goed genoeg om overeind te blijven, en niet slecht genoeg om cult te zijn. Nouja, behalve dan natuurlijk Mathilda May en haar Space Girl. Maar voor die paar korte minuutjes dat ze in beeld is is de film toch wel wat teveel werk.

Gadverdamme! Alweer osseworst!

Het oude hoofdkantoor van de Hema. Claus Partyhouse. Liften doen het op en neer. Gebouw Kronenstede, en de Tativille-achtige geur die daar aan hangt. Overhead projectors en transparantjes. Telefoons met drukknoppen en draaischijven - en een rode voor in de lift. Drum sjek. De vette handen van Stapel die de liftdeur openwringen. Van Ammelrooy met haar perfect getimede 'ik kan je ook geen moment alleen laten'. De eindgeneriek met de dreunende muziek die me aan Tangerine Dream doet denken, aan Michael Mann's film The Keep (1983).

Twaalf jaar lang woonde ik op Uilenstede, en zowat elke dag daarvan kwam ik langs dat gebouw. En al die tijd werkte ik in gebouwen die er precies zo uitzagen, met liften die zich af en toe even onvoorspelbaar gedroegen, computers die zich onvoorspelbaar gedroegen, collega's in kostuums en vettige stofjassen die erger waren dan we later ooit van Jiskefet zouden zien. Kantines waar mensen brood uit hun doosje aten, liever dan vers. Hypermoderne kantoorgebouwen en oude troep. De paviljoens in Santpoort, de stilte en de herrie daar. Het klopt gewoon allemaal. Zo was dat toen.

Dick Maas staat misschien niet bekend om zijn observatietalent, maar deze film is toch wel het bewijs dat dat onterecht is. Nergens anders vind je een zo scherp en compleet document van de vroege jaren-80. Hoe het leven toen was voor iemand als Felix Adelaar. Of voor ieder ander die zijn ogen open had. Doe dat eens na - maak eens een film, nu, die mensen over dik veertig jaar zullen zien als de kern van die tijd. Knap werk, er is gewoon geen speld tussen te krijgen.

En een spannende film krijg je daar helemaal gratis bij. En die muziek? Deed Maas ook zelf.

Viel me best mee gezien de toch wat erg lage scores.

Het verhaal is wat te simpel en gemakzuchtig gemaakt misschien. Of de originele versie te verfilmen was vraag ik me dan ook wel weer wat af. Er zijn hoe dan ook nogal grote verschillen - als er na de titel eigenlijk nog wel overeenkomsten zijn, ik geloof dat er van het verhaal van Poe en de ondertoon daarvan erg weinig overblijft. In de eerste helft is de film wel duidelijk sterker dan in de tweede - stereotiep genoeg valt dat samen met de verschijning van Eric Roberts. Die bevestigt weer eens zijn naam - als die op de hoes staat, laat ik de dvd liever maar liggen.

Visueel is het allemaal prima in orde vind ik - twee mooie meiden in beeld, maar ook daarbuiten is het allemaal mooi sfeervol en gotisch aangekleed, fijn duister gefilmd en met een aantal goed gevonden details in de stijl - het masker, de injectiespuit - dat soort dingen is best mooi en consequent toegepast. En dat blond goed is en donker slecht kunnen we de film niet aanrekenen - dat komt in ieder geval recht uit het verhaal van Poe, dat er nogal over uitweidt dat Rowena blond is en Ligeia donker.

Kaitlin Doubleday en Sofya Skya zijn op zich best leuk bezig en maken daarmee de film. Wes Bentley niet - tenminste voor mij niet, die kop met die bakflappen irriteert me zo dat zijn acteren al niet meer bij me doorkomt. En Michael Madsen dan nog, wat doet die man in deze film. Volslagen miscast, en ook totaal ongeinteresseerd bezig. Had daar liever een willekeurige onbekende acteur die wel zijn best doet voor genomen, denk ik dan.

Tranentrekker.

Niet mijn genre, daarmee - en de eerste keer dat ik de film zag, wel, ik was moe kennelijk, want ik viel er pardoes bij in slaap. Waarmee ik wellicht toen wel wat van de plotelementen het kind??? gemist had dus wellicht maar beter dat ik mijn review tot nu uitgesteld heb...

En of ik er nu dan uitkom. Het concept van de kinderwens, het is me nog steeds niet echt duidelijk. Wellicht was dat in 1920 of zo anders, en was er nog niet zo'n overduidelijke overmaat aan mensen, en was misschien nog niet zo overtuigend duidelijk dat er veel en veel te veel mensen op de aardbol zijn...

Vikander acteert op z'n minst in een paar scenes echt heel erg goed. De over-blij-gelukkige blik als ze voor het eerst echt met haar ersatz-dochter is, die doet me oncomfortabel denken aan hoe mijn vader naar me keek, als hij - dement als hij toen al was - soms toch nog snapte dat hij naar zijn zoon keek. Dat meer dan het hele plot maakt de film, al begrijp ik hem nog steeds maar nauwelijks, die emotie.

Redelijke horror die er zelfs in slaagt me af en toe wat kippevel te bezorgen.

Hoewel de jumpscares toch wel wat flauw worden na de eerste twee, heeft de film nog wel genoeg eng-igheid over. De cast is best leuk bezig, Palmer speelt een van de betere rollen van wat ik tot dusver van haar gezien heb. Bello krijgt wel wat weinig ruimte, jammer.

En het einde van het verhaal is wel wat erg teleurstellend vond ik. Daar had iets meer creativiteit toch wel een veel betere uitsmijter kunnen opleveren.

Kennelijk gebaseerd op een authentiek verhaal, al vind ik er niet meer over dan alleen dat. Toch is het plot is hier en daar een beetje onlogisch, maar dat valt weg tegen de intensiteit van de hoofdrolspelers - Brakni en Descours, die erg fraaie rollen spelen. Sowieso ook in het fysieke aspect erg knap, al zie je af en toe wel dat er wat getruct is. Jammer dat we relatief weinig van de wedstrijden te zien krijgen - wellicht te moeilijk met de rechten. Lijkt me wel erg interessant om eens in het echt te zien. Onvoorstelbaar om op zo'n manier op de baan te staan zonder dat je ziet waar je heen gaat. Het blijft toch wonderlijk wat een mens allemaal kan, als je er in gelooft en er voor gaat.

Een stelletje kwezelige tieners die zonodig een moeizame relatie opbouwen, met alle moeilijkheden die er met de haren bijgesleept worden. Helaas, het wordt me absoluut niet duidelijk wat ze daar nou zelf in zien. Na het eerste beginnetje dat nog net leuk is - zij het mierzoet - begint de martelgang naar het einde. En die martelgang is zodanig dat ik van tamelijk afstandelijk oversla in een acute minachting voor de hoofdpersonen - wat een stelletje vervelende klieren is het eigenlijk. En ze verdienen het einde, wat mij betreft.

Mooi gefilmd vind ik het ook niet echt - en teveel het bekende straatje in London dat in ongeveer alle BBC-producties voorkomt. Irriteert me behoorlijk. Zoek eens een andere plek.

Voor de liefhebber.

Visueel een hier en daar interessante film. Maar boeiend kan ik het toch maar nauwelijks vinden, dit moeizame verhaal over de ongemakkelijke relaties van een meisje in de grote stad dat haar plaats in het leven nog aan het zoeken is. Zonder kop en zonder staart.

Een van de moeilijke dingen in de film is dat het tempo tergend traag is. Dat compenseren de soms mooie beelden wel weer ietwat, maar daar staat dan weer tegenover dat de beelden elke keer een belofte lijken te doen - en die wordt vervolgens niet ingevuld.

Het geheel komt op mij over als een mislukte stijloefening. Maar ik ben dan ook geen liefhebber van dit soort film. Tenminste, dat zal het wel zijn.

Mooi filmpje, heel sterk gespeeld door Vahina Giocante en vooral ook Mohammed Khouas die hun kalverliefde inclusief alle hulpeloze onhandigheid en onzekerheid in alle opzichten uitstralen. Prachtig gefilmd in de zuidelijke zon, mooie kleurige plaatjes van de grauwe achterbuurt waar Chimo woont. En die plaatjes worden natuurlijk nog eens veel kleuriger als Lila in beeld is...

If I died tonight, would it have been enough?

Af en toe kom ik een film tegen die me de vraag aandoet of de wereld van de cinema de afgelopen jaar of vijftig, zestig nog wel iets vooruit gegaan is, of dat het allemaal alleen maar een herhaling van zetten is, en alles al gedaan is en nooit meer verbeterd, nooit meer overtroffen kan worden. Zo'n film is dit dus.

De cinematografie is overweldigend, om maar eens mee te beginnen. Niet alleen technisch perfect in zwart-wit, maar zwart-wit tot in de perfectie - heerlijk harde contrasten, maar ook super mooi belicht met altijd een vonkje in het oog, en overal een overvloed aan detail om je aan te vergapen. En ook constant inventieve camerastandpunten, vaak van laag gefilmd - in een tijd dat dat trucje nog niet zo bekend was dacht ik zo. Erg fraai.

En dan de cast. Meest opvallend en indrukwekkend Jean Seberg, die weer eens weemoedig maakt met een onwaarschijnlijk mooie rol, niet zomaar a very pretty blonde girl maar wellicht de meest tragische-verleidelijke hoofdrol ooit - ergens tussen angstaanjagend, verontrustend en vertederend, en met al die aspecten schijnbaar precies bedoeld en bewust zo gedoseerd. Een masterclass in acteren, eigenlijk, en als er een andere actrice is of is geweest ooit die haar dat zou kunnen hebben nagedaan? Niet dat dat in een van die dimensies begrijpelijk maakt hoe Beatty's personage dan maar alle professionaliteit overboord zet, maar je zou dat zelf ook zomaar gedaan kunnen hebben. En Beatty zet dat ook wel erg fraai en geloofwaardig neer, met bijna evenveel expressie en wat onopvallende maar wel tragisch-Mahlerachtige filmmuziek er bij.

Vermeldenswaard wellicht ook de eerste échte filmrol van Gene Hackman - hij speelde eerder al in een film, maar dat was wel een heel klein rolletje dat te klein was voor een plekje op de aftiteling. Ook deze rol is wat bescheiden, maar wel interessant. En ook een interessante bescheiden rol van Peter Fonda, de mooie dames Jessica Walter en Kim Hunter - of is het gewoon dat met deze cinematografie iedereen er op zijn mooist uit ziet.

Mooi in contrast met het toch nogal verontrustende en wrange verhaal - en vol met nuances die er wellicht pas in de tiende keer kijken echt uitkomen - alleen de filosofische lines van Lilith zelf al. Echt een film die vaker gezien moet worden, en het ook verdient om uit de vergetelheid getrokken te worden.

Oei.

In het eerste deel zien we hoe Amerika is - zielloos, zonder eer, doelloos, zonder belangstelling of aandacht voor iets buiten de eigen kring. En voordat iemand daar wat over roept - het komt volledig over met wat ik daar zelf meegemaakt heb. Wat een mooi land - jammer en triest dat al die Amerikanen er wonen.

En dan het tweede deel. Ik weet niet heel zeker of ik dat een juiste keuze vind - maar allez, het is daar, en wellicht vertelt het het verhaal juist. Of wellicht dat het al daarvoor tot een einde kwam, we weten het niet echt.

Wel een erg, ernstig mooi gefilmd verhaal dat - alweer - een niet al te positief beeld geeft van de VS. En geheel in lijn met mijn ervaringen daar, ook - al moet ik zeggen dat ik nooit in het midden geweest ben, maar wat ik daarover lees...

Een film om meteen maar twee keer te zien.

Om maar mee te beginnen met het meest opvallende, visueel is het zo gelikt en fraai maar zijn er ook zoveel details te zien dat het nauwelijks lukt om alles in een keer op te nemen. Maar ook het verhaal vond ik wat lastig te volgen, als je even niet oplet - afgeleid door het volgende fraaie shot - dan heb je alweer iets gemist. Bij de tweede ronde viel er toch een heleboel meer op zijn plaats. Kan overigens aan mij liggen, ik vind Aziatische films wel vaker wat moeilijk te volgen.

Op zich is het achteraf eigenlijk niet zo heel ingewikkeld - de film volgt eigenlijk braaf het patroon van een standaard politiefilm, inclusief de raamvertelling die daar zo vaak in gebruikt wordt. Maar ondertussen ook een motief van schuld en wraak, van bizarre zaken als acrotomophilia, en een rechercheur die de dader herkent aan zijn geur. Ohja, en kiespijn aan je verstandskies. Genoeg om je ook een tweede keer bezig te houden met alle details, en waar ik al mee begon - het is echt geen straf om de beelden nog eens te zien. Of zelfs drie keer.