Opinions

Een soort mood-piece - je zou het een 'slow burn' kunnen noemen maar er slaan bepaald geen vlammen uit deze film. Onthaasten voor gevorderden, met fraaie zwart-wit beelden van het landschap rondom de opaalmijnen in Australie. Fijn vervreemdend, net als het verhaal van de film, al is dat ook wel zo ongeveer het meest positieve wat er over te melden valt.

Grootste issue verder is wel de rol van Simon Baker - toch de hoofdrol - die irriteert met zijn Walther White impersonatie. Daar kan ik toch alleen maar een miskleun van de regie in zien. Verder dobbert het allemaal wel wat erg nergens heen, en ook dat is misschien vooral een miskleun - al moet ik zeggen dat de narratieve truc waarmee de brave koddebeier aan een stoere auto geholpen wordt wel erg fijn is.

Het begin belooft een hoop, maar het komt er niet echt uit. Qua verhaal een interessant gegeven, leuk uitgewerkt, maar het einde is echt wat te makkelijk vind ik.

Bradley Cooper maakt niet echt indruk, de film moet het niet van het acteren maar van het verhaal en de mooie plaatjes hebben. Robert de Niro valt wel echt tegen, het komt geen moment over alsof hij z'n best ervoor aan het doen is.

Beetje een halve poging, vind ik het al met al.

Erg goed.

Waar ik vaak moeite heb met films waarin een duidelijk verhaal ontbreekt, weet deze me boven verwachting echt te boeien. De subtiliteit waarmee detail na detail getoond wordt, maar toch eigenlijk niet echt iets prijsgeeft. Beelden die het verhaal vervangen in hun kracht, dialogen die niet door inhoud maar door vorm iets zeggen. Een soundtrack die meer vertelt dan beelden en dialogen samen - ondanks dat de soundtrack in z'n geheel instrumentaal is. Verbijsterend daarmee eigenlijk dat de gewone style-over-substance fanboys hier af lijken te haken. Dat mag iemand me echt uitleggen.

De casting is op hetzelfde geniale niveau. Isaach De Bankolé die precies de juiste mysterieuze uitstraling heeft. Gael García Bernal als gewone Spaans/Mexicaanse randfiguur, en eigenlijk onherkenbaar daardoor. Paz de la Huerta die als 'nude' in de titelrol staat - subtielere humor kan je nauwelijks bedenken. Bill Murray die weer eens een erg mooie cameo mag komen doen - wat een held is het eigenlijk.

Maar het mooiste is toch wel de beeldenpracht. Daar zit ook het enige kritiekpuntje in - aan het einde zijn er wat slordig gecutte scènes. En de close-up op de handen van Isaach De Bankolé is te veel. Maar dat zijn details.

Op zich erg mooi.

Een voor mij tamelijk onbekende geschiedenis - nouja, er is ook wel eens een tv serie over geweest waar ik wat delen van gezien had. Potentieel erg interessant, en dan zo'n megalomaan grootse productie met een hele bus vol bekende en beroemde acteurs. Die ook nog eens allemaal de goede taal spreken, joepie.

De regisseuse durft het dan ook nog eens aan om niet de beroemde acteurs zo lang mogelijk uit te nutten, maar in plaats daarvan minutenlang de kont van een of ander paard in beeld te brengen. Dat lef heeft dan wel de keerzijde dat een groot deel van het potentiele publiek afhaakt. Op zich jammer, want het idee was best goed. Hoewel de mozaiekvertelling misschien ook wel gedoemd was tenonder te gaan tegen het decor van de ontbrekende veldslagen - het is wellicht ook gewoon teveel geweest, wat Sarmiento hiermee geprobeerd heeft. Had het beter geweest om wat minder draadjes te volgen misschien? Of helpt het als we de film een paar keer proberen uit te zitten?

Zover is het nog lang niet. En tot dat moment, blijft het erbij dat Sarmiento zich vertild heeft, en een magistrale poging heeft gedaan die niet echt gelukt is.

Tranentrekker.

Het begin is sterk met de vertederende jochies die al stelend hun moeder helpen eten op tafel te krijgen. Best confronterend om er even aan herinnerd te worden dat zulke armoede echt bestaat - ook nu nog, vanzelf, als het niet alleen maar erger geworden is. Dan begint het grote avontuur van de kleine Saroo pas echt, en komt hij met wat omzwervingen bij een haast onherkenbaar toegetakelde Kidman terecht - en tegen de aftiteling komen we er achter waarom ze er zo bij loopt. Misschien niet erg knap gedaan of zo, maar wel met een bewonderenswaardige inzet en opoffering. Ook komt er zijdelings netjes uit dat niet alle adoptieverhalen altijd maar rozegeur zijn.

Patel krijgt dan de haast onmogelijke taak om over te nemen van Pawar, en dat lukt maar ten dele - wat voor mij niet echt werkte is dat de mooie brede glimlach-met-alle-tanden van Pawar niet geloofwaardig overgaat in het wat smalle bekkie van Patel. En na de komst van Mara gaat het met de geloofwaardigheid dan ook wel langzamerhand wat minder, en de onvermijdelijke apotheose is ook wat te mooi om waar te zijn misschien. Toch, wat ik hier lees dat door velen de tweede helft te langdradig en te saai wordt gevonden deel ik echt niet. Ietsje minder sterk dan de opening zeker, maar daarmee nog steeds prima.

Sinds 1994 weten te ontlopen. Tot afgelopen donderdag, want mijn vriendin vond dat dat lang genoeg geduurd had. Dus, ja, Blurp snapt nu eindelijk wat Hakuna Matata betekent.

En ja, de liedjes zijn hier en daar best grappig, en de stemmen van de acteurs af en toe leuk herkenbaar. Maar het is toch ook wel pijnlijk duidelijk dat de technologie toen nog lang niet zo ver was als nu, en het tekenen was kennelijk ook niet aan de meest geinspireerde talenten ooit uitbesteed. Wat zal ik zeggen, het is goed, maar echt niet meer dan dat.

Sentimenteel kan ik er zeker niet bij worden. Kans gemist, net iets te vroeg geboren.

De cijfers die ergens halverwege genoemd worden zijn nu onbevatbaar - iets van 2% van de verkrachtingszaken resulteerde toen kennelijk in een veroordeling. Halverwege de jaren 70 kon kennelijk zo ongeveer alles, behalve verkrachters voor de rechter brengen. In schril contrast met nu, wellicht, en misschien is dat ook wel goed, hoewel het er soms ook wel veel op lijkt dat we een hernieuwde opleving van het patriarchaat doormaken, en de vrouw vooral wordt beschouwd als eigendom, een investering, een duurzaam productiemiddel, en elke denkbare schade daaraan moet zwaar beboet worden. Het feminisme en het patriarchaat in samenwerking, hoe vreemd het ook klinkt misschien, het lijkt toch de werkelijkheid van nu te zijn.

Zo heb ik zo’n vage kennis die elke denkbare gelegenheid gebruikt en misbruikt om iedereen toch maar te overtuigen dat de rechten van de vrouw zo belangrijk zijn - en daarbij vergeet dat hij een man is, en gewoon zijn bek moet houden en moet luisteren naar wat vrouwen zelf te zeggen hebben. Zoals Margaux Hemingway dat in deze film uiteindelijk doet, wellicht, al is het verder eigenlijk vooral een behoorlijk slechte en ook erg exploitatieve film. En niet alleen in de rol van Margaux zelf en alle over the top exploitation daarvan al, maar ook hoe haar te jonge zusje daarin meegenomen werd. Je zou voor minder naar de correlatie bellen.

Een paar leuke ideetjes. Het basisgegeven is wel aardig gevonden, de reactie op hoe dat dan verloopt ook wel. En er zitten wel wat grappige beelden in ook wel. Daar tegenover staat dan wat tweederangs acteerwerk, en een verhaal dat van begin tot eind eigenlijk nergens geloofwaardig of spannend wordt. Het totaal telt op tot een vrij trieste TV-film - als je dit in de bios zou zien zou je je geld terug vragen.

Vlak gedoe met een slaapverwekkende voiceover, oninteressante personages die maar niet los willen komen en er niet in slagen om iets van karakter te krijgen - en ver blijven van sympathiek worden. Jammer en ook wat onbegrijpelijk, er doen best een aantal veelbelovende acteurs uit het indie-circuit mee. Had ik toch iets meer van verwacht.

Winslet is wel wat uitgevuld sinds Titanic. In de al wat flatterende jurken van de tijd ziet ze er bepaald weelderig uit.

Verder heeft de film eigenlijk maar weinig te brengen. Het onwaarschijnlijke (en uit de duim gezogen) verhaaltje is te voorspelbaar en te flauw, de charme met Schoenaerts en Rickman is te zouteloos en te ongeloofwaardig, en de tuinbedoening komt er ook maar matig uit. Rickman lijkt z'n regiekunsten redelijk onder de knie te hebben, maar heeft misschien wel wat veel op z'n vork genomen door ook nog eens zichzelf te regisseren - dat zijn niet de sterkste scenes.

Meh, wat een drakerig verhaal. En dan daarbij nog het trage tempo en de irritante voiceover. Het concept wordt ook nogal zwak uitgewerkt, en ontspoort naar het einde dan ook nog eens. Leuk creatieve beelden, maar niet op een moment of manier dat dat wat toevoegt - tenminste, ik kon het er niet in zien. Net als de muziek, bleeh lelijk en veel te overdreven. Hoe vertilt een regisseur zich.

Winslet en Wilson zijn op zich wel goed bezig, en Ronnie - Haley is angstaanjagend. Dat redt het zaakje nog van de ondergang.

Een segmentenfilm.

Het ene paar is natuurlijk grappiger dan het andere. Maar bij sommige koppels overheerst de serieuze toon wat teveel, en dat werkt niet echt voor mij - de verhalen zijn net iets te absurd om daar serieus bij te blijven, hoe serieus het misschien ook is als het jezelf overkomt.

Het segment met de doventolk is verreweg het leukst. Maar dan is de film al bijna voorbij, en voelt wat daarvoor kwam als een wat lang en flauw begin. Wel een paar erg knappe trucs met de timing die voor mooie verrassingen zorgen.

Verder vond ik het niet echt de moeite.

Where would you have us go Charlie? Maybe you would prefer us to take a piece of Central Africa or Uruguay? Not Egypt, thank you, we tried that once and it was not a success. Or back to the ghettos?

Dat is wel zo'n beetje het enige moment in de film dat ik even het idee had dat ik ergens naar keek. Maar verder is het zoals Filmkriebel zo fraai uitdrukt toch vooral onboeiend en houterig, en ik vond Kinski dan grotendeels ook nog teleur stellen - en van Keaton was ik zeker al niet onder de indruk.

Ik kan het als regel maar slecht worden met de verfilmingen van John le Carre, en dit geval is daarop dus geen uitzondering. De productie voelt ook buiten het onderwerp wel wat erg gedateerd aan - niet alleen de vertolkingen zijn houterig, maar ook de beelden voelen zo.

Snel vergeten. En die serie sla ik ook maar over.

Aardig.

En dat komt dan vooral door het verhaal, dat sterk en spannend in elkaar zit, hoewel het wel erg gebonden is aan de tijd dat geheime diensten en vooral de Mossad een soort mysterieuze en magische wijze hadden om alles wat maar denkbaar was en nog veel meer voor elkaar te krijgen. Die tijd is allang voorbij lijkt het.

Maar verder word ik het niet zo met deze productie. De beelden zijn wat te grauw en onaantrekkelijk - zoals het cliche, er was toen al wel kleur, maar nog niet helemaal goed zoals nu. Wellicht met opzet om het in de tijd te plaatsen, maar ook best lelijk. En dat de hoofdrollen van Pugh en Skarsgard nou zo sterk waren, nou nee ook daar was ik niet bijster van onder de indruk. Redelijk, verder kom ik er niet mee.

Waar ik al mee begon, het verhaal is wel sterk. Maar ook nogal uit de tijd - er is sinds de jaren 70 nogal wat gebeurd, en het geheel voelt wel erg gedateerd aan. Dat werkt nog wel met een klassieker als de Jakhals, maar in dit geval smaakt het als mosterd na de maaltijd.

Ach ja, Boccaccio.

Indertijd was dat een redelijke sensatie toen de serie 'Decamerone' naar zijn verhalen op de tv kwam - eind jaren-70, begin jaren-80. Heel veel herinner ik me er niet meer van, maar we zouden het nu denk ik pulp noemen als we even zouden vergeten wie ook alweer de regisseur was. Net zoiets wellicht als Emanuelle - in dezelfde tijd en ook zo ongeveer evenveel bloot, en wat we met de bril van nu als tamelijk onschuldig zouden beoordelen.

Deze film doet dat braafjes over maar is ook wel net weer wat beter, want de production values liggen op een heel ander niveau en de rolbezetting ook - een welhaast perfecte cast met de drie hitsige nonnen van Brie, Plaza en Micucci, de held van het verhaal Dave Franco, die een veel betere acteur blijkt te zijn dan broer James. En dan nog John C. Reilly als Father Tommasso.

Dat het script ondanks de historische en literaire oorsprong eigenlijk nergens op slaat maakt dan maar weinig meer uit - want het springt van de ene absurde hilarische situatie in de andere. Dat de humor daarbij erg situationeel en subtiel is maakt voor mij het geheel alleen maar leuker. Net als de erg fraaie beelden en stichtelijk bijpassende kloostermuziek, het klopt gewoon allemaal.

Subtiel, maar met af en toe een geniaal moment er tussen door, en dat maakt de film in plaats van een wat saai voortkabbelend elitair gedoe tot een heerlijke ontdekkingsreis, al moet je je met al dat soort beeldspraak vanzelf wel afvragen waar je precies in terecht komt.

Michael Shannon speelt de rol van zijn leven - tenminste, er schiet er me geen te binnen waar hij beter op zijn plek is, overtuigender is meer dan een rol speelt. Erg knap, als je bedenkt dat hij in het verhaal niet zichzelf is maar een rol speelt.

Leuk om Hudson en Johnson weer eens langs te zien komen. En Zach Braff, wat is daarmee gebeurd - een karikatuur van zichzelf geworden. Onherkenbaar in de film ook.

Het einde is ook wel heel erg fraai gevonden. Ik zag het niet aankomen, daar laat ik het maar bij.

Alweer een film van Affleck waar ik echt niet enthousiast van worden kan.

Mis is de eindeloze voortkabbelende speelduur. Neem dan een paar hoofdzaken uit het verhaal, doe iets speciaals, iets wat niet lijkt op een ellenlange tv serie. Er zijn tenslotte al een heleboel films over de drooglegging gemaakt, kijk daar dan eens naar. En dan de regie - Affleck zelf, ook weer. Veel te veel aandacht voor zijn eigen karakter, terwijl dat niet beslist een heel interessant verhaal te vertellen heeft. Tenminste, niet in deze versie - of misschien was ik al teveel afgehaakt toen dat kwam.

En wat me ook nog tegen staat is het overwegend bruin drabbige van de kleuren. Er was in die tijd echt meer kleur dan we te zien krijgen. Lawless, vond ik daar een mooi voorbeeld van. En in alle andere opzichten ook een betere film.

Volgens mij toch zeker het beste deel van de serie. Willis is prima op dreef, met genoeg sidekicks en badguys om het verhaal vlot, grappig en spannend te maken, de acties zijn vet en spectaculair - en heerlijk ongeloofwaardig. Met een paar mooie nieuwe snedige oneliners, en de oude slagzin "Yippie-kay-ee motherfuck" komt met een perfecte timing ook nog langs.

Zelfreflectie.

En dat levert een erg leuke film op. De cast is met een haast boosaardige lol bezig om de filmwereld te kakken te zetten, en doet dat op een geniaal goede manier. Natuurlijk precies iets voor Buscemi, en ook wel iets van waar hij zijn naam aan te danken heeft denk ik zo. Catherine Keener als de diva, en James le Gros als de kwallerige 'topacteur', geniaal. Leuk bedacht ook dat de dromen en de film in elkaar overlopen en dat de film-in-de-film metafysischer wordt, daardoor ook als je de grappen nog kent van de vorige keer leuk om te kijken.

In de jaren 80 werd deze film nogal gehyped - ehh, dat woord kenden we toen nog niet. Maar evengoed, er was nogal wat te doen rond deze film. Jenny Seagrove was een nogal bekende dame vanwege allerlei televisieseries, en de soundtrack van Mark Knopfler werd ook breed uitgemeten. Vanzelf indertijd gezien, in de bios zelfs denk ik.

Dus vandaar dat ik dacht: ohja, laat ik die weer eens kijken. En dat viel me toch best tegen.

Want, wat ik er in zie is een tamelijk slordig en liefdeloos gemaakte B-film, haast een televisiefilm. Bevolkt door bordkartonnen karakters. Met een dun, nauwelijks uitgewerkt verhaaltje, met een flauw contrastje tussen de natuurliefhebbende groenzoeters en de pikzwarte Texaanse olieboeren. Onvoldoende, en onbevredigend. Net als de beelden van het dorpje - idyllisch misschien, maar met een lelijk grauw licht dat me vooral doet denken aan televisiebeeld uit de tijd dat je dat nog via een sprietantenne in huis kreeg. Jammerlijk. En, dat zal ook heel persoonlijk zijn, Mark Knopfler hangt me al sinds de tweede plaat van Dire Straits de keel uit, en het local hero plingetje verveelt me echt heel erg snel.

Dus, terug in de bak deze film. Of misschien ook maar in de kliko. De eerste tien, twintig jaar hoef ik 'm zeker niet te zien.

Herzien. En dat viel wat tegen.

De vlotte van de ene situatie in de andere stijl is ondertussen wel wat erg gewoontjes. De interactie tussen de personages is op zich nog wel leuk, de dialogen zijn grappig - hoewel The One Ring een punt heeft waar hij zegt dat ze wel erg eenvormig zijn. Maar het enige echt sterke punt is de casting. Een mooi zooitje halvegaren bij elkaar, met als uitschieter natuurlijk Vinnie Jones in zijn eerste filmrol. Doet hij goed.

Verder eigenlijk maar weinig bijzonders, vind ik nu. Niet meer het geniale filmpje wat ik er vijftien jaar geleden in zag.

Razend knap in de eenvoud. Een man die zit te bellen in een BMW, en daarmee moeiteloos een hele film vol krijgt en ook nog voor elkaar krijgt dat je aan het einde eigenlijk teleurgesteld bent dat de film niet verder gaat met het verhaal. Cinematografisch mooie beelden in de beperkte ruimte, heerlijk realistisch en herkenbaar als je zelf ooit eens in een BMW hebt zitten bellen.

Voor mij een nieuw soort rol van Tom Hardy, en een die hij schijnbaar moeiteloos speelt. Niet moeilijk om van de enige acteur in beeld te zeggen dat hij de film draagt, maar in dit geval ook zonder meer terecht.

Too soon.

Misschien dat over een paar jaar - of dan eerder tien of twintig jaar - de voor de hand liggende grappen over de lockdown iets van een flauw glimlachje veroorzaken. Maar het is nu te vers, te dichtbij, en te echt - en helemaal niet grappig. Hoewel de scenes in Harrods dan wel weer ietwat leuk waren.

Maar er is ook goed nieuws te melden. Ik had altijd een onberedeneerde aversie tegen Anne Hathaway, maar daar lijk ik overheen te zijn. Zij en Chiwetel Ejiofor doen het best leuk, en dat redt de film wel van de ondergang. Al is het maar net.

Ouch, dit is niet heel best.

Ryan Phillippe en Kate Bosworth zijn misschien niet de eersten waaraan je denkt als je een acteur zoekt voor een diep doorleefde karakterrol, maar ze kunnen echt wel wat. Komt er in deze film niet uit, de enige die er wat van maakt is Ving Rhames met zijn kleine bijrolletje. Bosworth vooral valt op door de irritante mode in Hollywood - en nauwelijks zichtbaar dubbel knikje aan het einde van elke zin, om maar te benadrukken wat ze met haar tekst en dictie niet overbrengt. Zoals je moeder zou doen als ze iets zegt met de woorden ‘ja, echt’ terwijl het niet helemaal klopt, zoiets. Superlelijk vind ik dat.

Maar veel erger is het plot wat absurd onwaarschijnlijk is en aan alle kanten rammelt. Zoals wel vaker, het lijkt vooral het gebrek aan geloof in het resultaat wat hier mis gaat. Zoveel moeite kan het toch niet kosten om dit soort prut te vermijden - dit maak je alleen maar als je er zelf toch al niet in gelooft.

Leuk.

Misschien juist wel door de jaren-70 aankleding extra leuk om te zien - mits je door de af en toe erg knullige effecten heen kijkt. Vreemd wel, dat dat af en toe heel mooi lijkt, en af en toe dan weer zo knullig. Misschien keken de makers daar toen anders naar. Toch, de vormgeving van het utopische oord is heerlijk, de allesbeheersende computer met bliepjes is pure cult, en de overgroeide buitenwereld een - ahem - feest van herkenning. Tenminste, daar bekroop me even het idee dat ik de film wellicht toch al eens gezien had - maar hoe zou dat kunnen, dat ik de mooie korte jurkjes van Agutter vergeten zou zijn.

Ook het verhaal rammelt wel wat hier en daar - wellicht op een even jaren-70 achtige manier, daar keken we toen toch hier en daar wel ietsjes anders tegenaan. Iets met optimisme, geloof in een utopische toekomst, zoiets. Precies passend wel bij de altijd glimlachende en altijd jonge uitstraling van Michael York, al speelt hij goedbeschouwd niet zo'n aimabel persoon hier. Goed invoelbaar dat Agutter eerst niets van hem hebben moet. Al is ook dat wel wat zwakjes uitgewerkt, en zijn de karakters die ze beiden spelen best plat.

Maar tegen alle redelijkheid in - of zo lijkt het nu dan toch - werd de film, na alle zwakheden en met budgetoverschrijding op budgetoverschrijding alsnog een succes in de bioscoop. En er is alweer een jaartje of tien sprake van dat er een remake zou komen - dat kan mij dan eerlijk gezegd niet snel genoeg zijn, al ben ik wel benieuwd wie er in de voetsporen van York en Agutter treden kan.

Ietwat tegenvallend.

De dorre en onherbergzame landschapjes komen er prima uit, en dat is ook wel het sterkste punt van de film. Ik vond daarentegen de confrontatie tussen de culturen van Daru en Mohammed niet echt sterk uitgewerkt, en na wat mijmeren vind ik ook Mortensen niet overtuigen - hij speelt zonder twijfel erg goed, maar er onbreekt wel iets ondefinieerbaar Fransigs aan zijn optreden. Of Spaansig, voor wat dat betreft.

De onafhankelijkheidsstrijd speelt maar een kleine rol in het verhaal, en stoort eigenlijk meer dan dat het iets toevoegt - in de cultuurconfrontatie voegt het eigenlijk niets toe, en waar er de aanzet leek te zijn om het karakter van Daru meer in te kleuren komt daar nauwelijks iets uit. Voelde als een wat gemiste kans, en ook als een wat overbodig tussenstukje om het wat dunne verhaal tot een normale filmlengte op te rekken.

Net zoals de titel wat meer belooft dan waargemaakt wordt. De schoolmeester heeft zich tenslotte niet echt uit het bestaan verwijderd, en als het zou verwijzen naar de afstand tot een normale menselijke moraal zie ik dat ook wat al te subtiel terugkomen.

Als dit een feelgoodmovie is, dan ontgaat me even waar ik me dan goed bij zou moeten voelen. De enige positieve punten zijn zo ongeveer Miley en Demi - die nog steeds absoluut geen straf is om naar te kijken, en af een toe trekt Miley best een aardig smoeltje. Maar in een film mag toch ook wel iets van een verhaal zitten, en dat mis ik in dit geval toch echt - het enige onderwerp dat er een beetje uit komt is de relatie tussen Miley en Demi. Laat dat me nou net niet zo heel erg aanspreken - en het is nog knap slecht uitgewerkt ook.

Er zijn toch tientallen films in dit genre die heel veel beter gelukt zijn.

Een erg fijne film met een eigenzinnige kijk op een te veel uitgemolken genre. En ook de vertelstructuur is nogal uitgemolken. Toch werkt het in deze film dan weer wel, en wellicht in niet kleine mate door het speelse acteren van Martina en Appleton, de fraaie zwart-wit beelden, en het maffe verhaal. Hoe kan ik het simpel uitleggen - het klopt gewoon allemaal, dat is het wel zo’n beetje. Jammer wel dat alle cliches over het tempospatiale genre onvermijdelijk hun intrede doen, maar het hindert me minder dan in de gemiddelde film waarin dat een rol speelt, en evenmin irriteert het found-footage cliche. Een goed narratief en behoorlijke acteurs, dat is het onderscheid met veel te veel prut in beide genres, en daarom is deze film goed en zijn al die andere dat niet. Fijn spel met de soundtrack ook, al had David Bowie er wat mij betreft echt wel uit gelaten mogen worden. Cliche, dat woord is dan toch ook wel weer erg van toepassing, al vind ik dat dan meer een schoonheidsfoutje.

Greta Gerwig is vooral heel aandoenlijk, ontwapenend met haar onhandige gedoe - niet alleen dat ze af en toe van de stoep valt, maar ook dat ze af en toe wat uitflapt, en af en toe een wat onhandige keuze maakt voor haar chaotische leven. Heel herkenbaar. En erg knap hoe je in het verhaal meegezogen wordt - en dat je ondanks dat het eigenlijk grotendeels over niks gaat toch geboeid blijft. En daarbij nog leuke dialogen met af en toe best goeie observaties, prettige muziek op de soundtrack, mooie omgeving - leuk filmpje. Mag ik graag zien.

Kubrick heeft een aantal geniaal knappe films gemaakt. Maar deze hoort daar wat mij betreft niet bij. Langdradig en hier en daar zelfs saai, voor een groot deel drijvend op de op Lolita gebaseerde controversie, maar ook weer hier en daar elementen die daar schijnbaar nodeloos van afwijken. Sommige scenes zijn erg mooi, en James Mason speelt geniaal goed - maar Sue Lyon is in mijn ogen behoorlijk miscast.

Wellicht dat Kubrick inderdaad teveel last gehad heeft van de censuur. Of misschien kwam het genie er pas bij de latere films goed uit - ik heb z'n oudere werk nog lang niet volledig gezien. Maar deze viel me dus wat tegen - het gegeven van Lolita werd in het clipje van E.G. Daily haast beter uitgewerkt. Maar dat duurt maar 5 minuten.