Opinions

Overspannen gekkenhuis met een onwaarschijnlijk verhaaltje dat maar sporadisch leuk wordt. Delpy speelt leuk - vind ik, maar ik ben wellicht wat bevooroordeeld, ze kan niet zoveel kwaad doen bij mij. Boon vond ik wat mat en wat automatische-piloot, en de rest alleen vulling.

Niks aan de hand dus, kijkvoer voor op de zondagmiddag als het heel druilerig is. Met wel een uitzondering: de waterval die Delpy uitstort is bijzonder bruikbaar als Franse les spreektaal. Met vooral veel woorden die niet precies in een woordenboek terug te vinden zijn.

Jeugdfilm.

Het plot rammelt nogal, bijvoorbeeld dat de bad guys plotseling Engels spreken in plaats van Grieks als de Finse kinders staan te luisteren. En de kinders acteren ook niet altijd even best. Wel mooi zonnig beeld van het eiland, en dat ziet er mooi uit op een regenachtige middag. En de film is kort genoeg om je niet echt te gaan ergeren aan het voorspelbare plot.

Niemendalletje van het soort morgen vergeten. S'ochtends vroeg al.

Het is dat het beeld nog redelijk prettig is, met behoorlijk wat mooie dames die zich bevallig van de ene naar de andere scène wiegen. Maar het verhaal is te slap, de dialogen zijn prut, en het acteren valt ook niet mee.

Alleen verteerbaar voor de echte diehard Statham fan. Of je moet zoals ik voor Jessica Biel gaan. Dan erger je je wel misschien aan de makeup - volkomen plastic.

Misdaadfilm met de typisch Engelse misdaadbedoening - veel grove taal, veel hardhandig gevecht, veel slachtoffers. Zeker het eerste uur voelt erg langzaam aan, daarna lijkt er wel wat meer vaart in het verhaal te komen. En het einde is echt verrassend.

De beelden zijn mooi, ook goed gekozen locaties. Keira Knightley is misschien geen straf om naar te kijken, maar zo vaak is ze niet in beeld - dus daar hoef je niet voor naar deze film. Een andere kapper zou trouwens ook geen kwaad kunnen... De rol die ze speelt is trouwens wel ietwat grappig, zowel als droste-effect in de film zelf - let op hoe ze haar werk omschrijft - als in verband met de paparazzi - daar zal ze in het echt ook wel last van hebben.

Dat soort subtiele dingetjes in de film tillen het geheel toch naar een iets hoger plan, er zit achteraf net iets meer in de film dan wat je tijdens het kijken ziet.

Indertijd wel gezien, maar vergeten om er iets over op te schrijven. Tot ik er van de week aan herinnerd werd, door een roddelartikeltje op nu.nl gotbetert, en zo'n vraagteken voelde van 'hoe zat dat ook alweer'. Nou zo dus.

De review van RogerEbert (verplicht leesvoer bij deze film) zegt eigenlijk alles al wel, dat ga ik maar niet herhalen - behalve dat ja, inderdaad, als er ooit nog een making-of komt, die beslist interessanter zal zijn dan de film zelf. Toch, de beelden zijn af en toe bijzonder fraai - dit is echt zo'n film die je zonder geluid aan kan zetten als een soort bewegend behang. Helpt wellicht ook dat ik Amber Heard altijd een erg knappe vrouw heb gevonden - zonder geluid en zonder opletten irriteert het alvast niet dat ze slecht in haar rol zit en ze wellicht niet een heel begiftigde actrice is. En het kost met die farsicale rechtszaak nog ergens in het geheugen ook wel wat meer moeite om uberhaupt haar rol te volgen moet me van het hart.

Met hoe slecht de film leek ben ik er eigenlijk blind van uitgegaan dat ik de producer's cut gezien heb, is er iemand die de moeite gedaan heeft - taking one for the team, zeg maar - de director's cut op te zoeken, of erger nog, te vergelijken wat de verschillen zijn? Is het de moeite waard om daar een minuut of wat in te steken? Ik vraag het voor een vriend, vanzelf.

One man army.

Het vereist behoorlijk wat suspension of disbelief om het einde van de film te halen. Voldoende actie is er zeker, maar verwacht geen logica of iets wat daar in de buurt komt. Dat het ergens in de verte iets te maken heeft met - ook al niet zo'n succes in mijn ogen - Olympus is al even irrelevant als de rest van de inhoud. Nouja, de cast. Was ik in het eerste deel ook al niet zo van onder de indruk.

Het is vlot, dat dan wel. Daarmee zijn alle positieve dingen wel zo'n beetje genoemd. Vermaak, maar zonder enig onderscheidend iets dat het maakt tot iets wat je onthouden gaat - of het moet zijn zoiets als 'die slechte film'.

Prettig filmpje.

De jaren-70 met alle gekkigheid die daar bij hoorde als achtergrond, en uitvergroot in het verhaal van de jonge Shay die het beste probeert te maken van de situatie en zich daar boven alle redelijke verwachting geniaal doorheen slaat, met wat hulp van zijn schattige vriendinnetje, zijn hard werkende maar wat out-of-touch vader, en zijn disfunctionele moeder. Verweven in het verhaal van The Clash, om nog even wat jeugdsentiment aan te vullen bovenop wat het verhaal sowieso al meebrengt voor eenieder die zelf die periode meegemaakt heeft. Mooie rolbezetting, fijne acteurs.

Prachtige beelden, dat zonder meer.

Maar daarmee houdt de pret ook wel een beetje op. Het verhaal is tergend traag - in de helft van de tijd was het nog steeds een slome boel geweest. De soundtrack - voor zover ik het even begrijp achteraf in gebroken Frans ingesproken - is beroerd slecht, loopt niet synchroon, en past van dictie niet bij de beelden. Het wordt daarmee toch echt moeilijk om nog iets van waardering te voelen voor wat er over blijft. Jammer.

Op herhaling.

Pirates of the Caribbean, maar dan met indianen en cowboys. Maar waar deel een van die serie nogal wat nieuws en frissigs te brengen had, zit deze film vol met herhaling. Met als meest irriterende onderdeel dan wel de maniertjes van Depp, die vooral overkomt als Captain Jack Sparrow met een indianenpakkie aan.

Toch wel een onderhoudend filmpje, met voldoende vaart om de aandacht er bij te houden en voldoende van de sprookjesachtige sfeer om het grappig te houden. Wel nogal een herhaling, en in de vergelijking met het voorbeeld valt deze film nogal hard door de mand - het is allemaal hetzelfde idee, maar dan net een tikkie minder goed uitgewerkt.

Wel een leuk rolletje voor Helena Bonham Carter - maar misschien ligt dat aan mij, ze kan bij mij niet zoveel fout doen.

Ik kan eigenlijk maar een echt positief punt vinden over de film, en dat is dat in de aftiteling de echte helden geëerd worden. En dat zijn niet de Amerikanen, die door hun slechte voorbereiding van de actie op een vrij slordige en onnodige manier in de problemen komen en daar de wrange vruchten van plukken moeten. Dan kan je daar zo'n woord als 'held' voor gebruiken, maar dat is vrij leeg als je het tegen de afloop afzet. Aan postume medailles heb je niet zo veel.

Qua verhaal volgt de film een erg traditioneel pad, eerst even de opbouw van het team, en daarna een ellenlange schietpartij. Volgens het gewone patroon, de good guys schieten altijd raak, en de bad guys altijd mis. Misschien wel ietwat realistisch als je ervan uitgaat dat de Amerikanen 'trained professionals' zijn, maar aan de andere kant hebben de Taliban toch volgens mij ook niet voor het eerst een geweer in hun handen. Ik twijfel er wat aan, dus. De actie wordt in ieder geval na een paar minuten wat saai, vooral omdat de afloop bij voorbaat al duidelijk is - de titel maakt verdere spoilers onnodig.

Prima geacteerd, daar geen slecht woord over.

Eerst mooie plaatjes, dan spannend. Best een realistisch scenario, grotendeels - heel veel fouten zie ik er niet in. De bergklimscenes kloppen bijna - de val in de introductie geloof ik niet zo, en het ankerpunt voor het abseilen klopt ook niet. Maar dat zijn details, verder scoort de film op dit gebied bovengemiddeld hoog.

Het verhaal doet wat veel - misschien teveel - aan plottwisten. Meest opvallend vind ik daarvan als ze in een of ander festival in toch een best groot dorp terecht komen. Da's wel een beetje jammer - maar het houdt de spanning wel in het verhaal. En op zich, onmogelijk is het nou ook weer niet. Toch is het vooral dat getwist dat de film punten kost - het leidt teveel af van de kracht van het verhaal. Simpel is meestal toch echt beter.

Qua acteren, vraagt dit soort film natuurlijk niet om doorleefde karakterrollen. Toch, Melissa George speelt best leuk en steelt de show. Wel valt me op dat ze ondanks dat ze nou ook weer niet zo'n grote rugzak meesleept, ze kennelijk wel een behoorlijk uitgebreide garderobe mee heeft - ik telde al zeker 3 kekke topjes. Een schoonheidsfoutje.

Tsja, ik zal wel niet bij de doelgroep horen, maar het blijft volstrekt onduidelijk voor me wat beide dames in het veel te gladde en lege smoeltje van Hemsworth zien. Net als dat het me volstrekt onduidelijk is wat hij dan wel in Dern ziet - en nee, niet omdat ze ouder is of lelijk zou zijn, maar omdat er net als bij hem al zo ongeveer geen enkel karakter uit komt. Veel gezeur en moeilijkdoenerij, verder komt het script niet. Als enige ietwat sympathieke karakter blijft dat van Silvers over. Wie is zij ook alweer? Ohja, die eigenwijze dochter van pappa Space Force. Hoop dat ik haar snel eens in een leukere film zie.

Meh.

Harlin en Davis bewijzen dat het geen goed idee is om als koppel regisseur en hoofdrolactrice te zijn. Indertijd was er misschien nog iemand van onder de indruk, nu achtien jaar later is wel pijnlijk duidelijk waarom deze film terecht geflopt is indertijd. Op het randje van slecht gespeeld, slordig gemonteerd, en een lelijke soundtrack.

Misschien nog net bruikbaar voor de late avond op een trieste tv-zender. Of als voorbeeld dat de industrie toch ondertussen wel wat vooruitgegaan is.

Leuk.

De mix van romantiek en vechtfilm werkt best aardig - vooral omdat het geheel nogal luchtig gehouden wordt. Niet dat het verhaal veel om het lijf heeft, maar wellicht is dat ook juist de goede keuze daarin. Leuk dat de hoofdpersoon mysterieus blijft - maar, voor de goede opletters wordt er aan het einde wel een soort van summiere uitleg gegeven. Het echt einde is overigens wat raadselachtig - of misschien moet ik dat als een droombeeld begrijpen.

Het gevecht is goed opgezet, goede moves en indrukwekkend mooi in beeld. Wel altijd met een soort komische noot er in - tot aan het eindgevecht dan, dat is wat serieuzer.

Jesse James.

Of beter gezegd eigenlijk, het verhaal van de James-Younger gang. Met wat minder romantische saus en Robin-Hood idealisme dan in de meeste films, waardoor het wellicht wat dichter bij de werkelijkheid blijft. Wie zal het zeggen, er waait zoveel rond over deze geschiedenis dat de ware gebeurtenissen allang ondergesneeuwd zijn.

De bijzonderheid van deze film zit 'm vooral in de cast van de broers - waar het in het verhaal broers zijn, zijn de acteurs dat ook. Pakt eigenlijk verrassend goed uit, de minder bekende broers doen niet zo heel veel voor hun bekendere familieleden onder. Misschien met uitzondering van David Carradine, die met zijn vettige uitstraling wel weer wat extras in het spel brengt.

Verder niet zo heel bijzonder, wat mij betreft. Van de soundtrack van Ry Cooder had ik misschien wel wat meer verwacht.

Gewoon een slechte film.

Aaron Paul is al volkomen miscast, laat ik daarmee beginnen. Brosnan laat zich van zijn slechtste kant zien, Toni Collette bakt er niks van met haar Phoebe lookalike. En Imogen Poots is dan nog redelijk, maar ze kan dit gezonken schip niet redden.

Het hele idee is ook wellicht al wat fout - een zwaar onderwerp, zonder humor in een soort van comedy proberen om te buigen. Nouja, het lukt dus ook echt niet, het einde voelt onnatuurlijk en geforceerd aan, en als ik er wat bij stilsta is dat eigenlijk wel voor de hele film zo.

113, dat is het nummer wat je belt als je met iemand praten wil na deze film, als je het niet meer weet, als je het niet meer ziet zitten en enge gedachten krijgt. Gewoon bellen, dat helpt echt.

Troep.

Het idee van een griezelfilm is toch volgens mij dat een van de personages minimaal enige sympathie opwekt, zodat het spannend blijft of zij of hij het gebeuren overleven gaat. Maar in deze film hebben we te maken met twee oervervelende en onsympathieke personen. Hoe sneller hoe liever, denk ik dan, maar de film rekt dat nogal uit. Echt spannend wil het dan ook niet worden, en het mysterie is meer door de kunst der weglating bereikt dan door werkelijk mysterieuze gebeurtenissen.

Ook van de prachtige natuur wordt maar nauwelijks gebruik gemaakt. Dat had toch zonder veel moeite echt veel beter gekund, denk ik dan.

Gepruts in de marge, meer kan ik er niet van maken.

Bleiben Sie mal auf dem Teppich, Pluskat!

Hoe bekijk je tenslotte een film die een zo onverbiddelijke status als klassieker heeft, want wellicht is het meer een icoon van de tijd dan een echt goede film. Er mankeert namelijk nogal wat aan, als je er met een beetje afstand de huidige normen tegenaan legt. Om eens mee te beginnen, het realiteitsgehalte is niet bijzonder hoog, er wordt aan alle kanten geschoten en gevochten maar de slachtoffers vlijen zich met een gepaste zucht zonder zichtbare schade op een mooi stukje zand neer, terwijl hun makkers tussen de ontploffende mortiergranaten heen lopen alsof het sishing crackers waren. Nogal een contrast met Saving Private Ryan, hoewel daar ook zat op aan te merken is natuurlijk, met de wat overdreven aandacht die die film dan weer op de bloederigheid legt. En ook verder wordt met de historische verantwoording hier en daar wat dichterlijk omgegaan, de rubberen nep-parachutisten waren in het echt tenslotte gewoon zandzakken. En of alle brave Duitsers in het echt nou zulke zwartgallige maar plichtsgetrouwe dienstkloppers waren? ik twijfel er wel wat aan.

Even afgezien van de lelijke opening waar Rommel zijn toespraakje houdt voor het nogal nep ogende strand, is wat in de filmtechniek het meest opvalt is de af en toe erg slordige montage. Of dat door de restauraties komt of niet, ik durf het niet te zeggen. Wel is het echt een feest om de originele zwart-wit versie te zien, in plaats van de nu populairdere ingekleurde. En vanzelf een enorm pluspunt dat iedereen ‘gewoon’ de goede taal spreekt - onbegrijpelijk eigenlijk dat we allemaal maar accepteren dat dat meestal met wat accenten bijelkaar geprutst wordt, terwijl deze film zo duidelijk laat zien dat het beter kan en moet.

Verder is het natuurlijk vooral kijkplezier en een feest van herkenning. Gepast of niet, de film zit vol met olijke momenten en erg, erg sterke oneliners - waarvan de onvolprezen antiheld Pluskat wel de mooiste heeft. Die manier van vertellen past wellicht erg bij de tijd, en ook wellicht door de relatie met het boek - ik denk dan aan de boeken en films uit die tijd die dezelfde manier van inkleuring van historische gebeurtenissen met persoonlijke details en anekdotes gebruiken. Hoe dan ook, het wordt hier wel erg knap gedaan - zelfs als we het al bij alleen Pluskat houden, haast alles wat de man te zeggen heeft is direct een citaat.

En dat brengt me op nog iets dat bijzonder goed zit in de film - de casting. Alle karakters worden gespeeld door acteurs die die rol op hun lijf geschreven lijken te hebben. In minstens een geval was dat kennelijk ook zo - ik las dat de rol van Janine Boitard eigenlijk al uit het script geschreven was, todat Darryl Zanuck in Parijs Irina Demick tegenkwam. Maar buiten zulke toevalstreffers, het zit wel erg sterk in elkaar allemaal, hoewel wellicht ook wel wat erg cliche - en dan denk ik aan Bourvil. En toch, dat ene moment in de film heeft wellicht meer voor de reputatie van Frankrijk gedaan dan wekenlang de Tour de France op de tv. Voor mij dan toch.

Meer een drama dan een komedie, en het drama komt vooral door de film zelf. Het begint al met een voice-over, bah. En dan Olivia Wilde die afgrijselijk lelijk is toegetakeld met haar niet passende nepwimpers, bah. Het verhaal is dan ook nog eens slaapverwekkend, gaat nergens heen en ploegt zich tussen de titeltjes door moeizaam naar het suffe einde. Bah. Met een stelletje ongeïnspireerde acteurs die geen enkele vonk weten over te brengen.

Blijft weinig over. Ik kan het er in ieder geval niet in herkennen.

Onecht aanvoelende dialogen en een emotieloze, statische delivery van de hele cast - kennelijk op invloed van regisseur Gabizon, want Gere en Kruger kunnen echt wel wat beters.

Jammer, want het idee is beslist interessant, maar tegen dat er eindelijk iets van uit komt is het ruim te laat. Misschien dat een toneelstuk beter werkt ook - de film voelt wel wat aan alsof het zo bedoeld was, maar nee - het is een remake van het Israelische origineel, ook van Gabizon. De lust ontgaat me om dat origineel op te zoeken, ik vond deze remake al genoeg teleurstelling.

Geschiedenisles.

De opkomst en ondergang van het imperium van de ongekroonde koning van Soho. Een biografie, haast, want de feiten worden behoorlijk zorgvuldig gevolgd als ik de wikipedia even haastig doorlees - dat de film half als komedie aangemeld is is dan ook echt onzin.

Steve Coogan speelt hem, de koning, en doet dat erg goed. En de andere rollen worden ook opvallend goed ingevuld. En, geheel passend bij het onderwerp en de (ahem) zeitgeist wordt daarbij niet op een stukkie vel meer of minder gekeken. Waarbij de voor de hand liggende details dan wel wat jaren-60 achtig overkomen, maar toch vraag ik me af of er een correct beeld van de shows in die tijd gegeven wordt. Geen idee eigenlijk, veel te jong voor indertijd natuurlijk.

Hoe dan ook, het eerste deel heeft een onverwacht luchtige en prettige sfeer over zich, iets ongedwongens en vrolijks. In de tweede helft krijgt dat wel een wat subtiel andere wending. Daar kan ik dan weer nauwelijks een zwakte van script of regisseur in zien - het is vooral eigenlijk het noodlot, waardoor het leven van Raymond een wending krijgt. En dat is dan ook nog eens het soort wending dat veel mensen in de tweede helft van hun leven te verduren krijgen, hoewel in dit geval dat wel een wat naardere versie is dan gemiddeld.

Wat me brengt op Imogen Poots. Want die komt er tussen de toch al opvallende acteerprestaties van de hele crew toch nog ruim boven uit. Dat was in de vorige film waarin ik haar zag ook al zo. En ze zingt ook nog eens leuk.

Het is op zich best een leuk en simpel filmpje - een simpel idee, weinig poespas, en gewoon ok uitgewerkt. Geen grootse acteerprestaties, geen ingewikkelde toestanden. Geen vraagtekens wie de final girl zal zijn, want er doet er maar een mee. Weinig verrassingen, want het script is zo simpel dat er zo ongeveer geen mogelijkheid voor verrassing is.

En toch werkt het wel voor wat het zijn moet - simpel kijkvoer. Daar moet je dan respect voor hebben, vind ik.

Tijdreizen kan niet. Vandaar misschien dat vermeende plotholes me niet zo heel erg storen.

Wat ik wel zie is een origineel verhaal met een heleboel interessante details er in. Mooi uitgewerkt met een interessante en sterke visuele stijl - en prachtig gefotografeerd. Perfect gespeeld door een behoorlijk toegetakelde Joseph Gordon-Levitt - ook zo'n onderdeel van de visuele stijl. Kennelijk is dat vooral gedaan om hem meer op Bruce Willis te laten lijken - dat was mij dan weer niet opgevallen, net als dat me niet opgevallen was dat hij ook kennelijk wat maniertjes heeft ingestudeerd die op die van Bruce lijken.

Emily Blunt is dan veel meer naturel aanwezig en gelukkig niet zo toegetakeld - van mij mag ze er altijd zo uitzien. Maar wat wel opvalt is hoe goed ze speelt - weer een heel ander persoon dan in de vorige film die ik van haar zag. Totaal het tegenovergestelde van John McClane die weer eens hetzelfde trucje doet, en eigenlijk weinig toevoegt. Maar de echte ster van de film is natuurlijk Pierce Gagnon. Wat kan dat jochie verschrikkelijk intens boos kijken. Mooi gedaan. Jammer dat hij wat aan de jonge kant is voor een oscar - van mij mag-ie hem hebben.

Dan het verhaal. Kan ik kort over zijn, het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Sorry, tijdreizen kan niet, en de manier waarop we het hier zien is al helemaal erg van de makkelijke - alsof het universum, de natuurwetten worden aangepast ten dienste van de volgende plotwending zonder dat iemand zich lijkt af te vragen hoe dat dan zou werken. Maar toch, de manier waarop er hier een echt spannende film van wordt gemaakt vind ik wel echt bewonderenswaardig. En het verhaal is in een heleboel aspecten nog origineel ook - tenminste, ik zie er niet zo heel veel afgekeken werk in.

Wat me dan vooral erg bevalt is de beeldstijl. Mooi fris, fijn kleurig, veel scherpte in de achtergrond - een beetje tegen de huidige mode in, geloof ik. Ziet er wel heel erg goed uit. En wat ik ook al noemde hierboven, de originele details in een hoop bijzaken, de auto's en de blunderbussen bijvoorbeeld. En de motorfietsen. Maar daarbovenop nog de effecten die het jochie veroorzaakt. Dat is dan misschien niet de meest indrukwekkende CGI aller tijden, maar ik vind het wel heel goed werken. Leuke verwijzing naar ouwe griezelfilms ook. Mooi gedaan.

Erg goeie film, wat mij betreft. Ga ik zeker binnenkort nog eens kijken.

Door de documentaireserie over Van Gogh op de vpro/npo werd ik weer eens herinnerd aan deze film - indertijd gezien, en er stonden me nog steeds wat beelden van bij. Niet de erg fraaie poster overigens, die heb ik toen kennelijk gemist. Van de poster die ik indertijd zag staat me nog de fraaie volzin 'Liefde doet pijn. Heel pijn' bij, maar dat vind ik nu niet meer terug - dat was altijd een van de associaties die ik met de films van Van Gogh had.

Onterecht eigenlijk dat deze film zo vergeten is - nog los van het minimale budget is het best een ok film, met een prettig duistere sfeer en een sterk genoeg verhaal, en als je dan het budget er bij neemt is het vrij geniaal wat er uit komt. Doet me qua sfeer wat denken aan de thrillers van Jacques Post - ook al zo iemand met duidelijk talent die daar nooit echt iets aan gehad lijkt te hebben.

In de cast vooral de te vaak gecaste maar ondergewaardeerde Jongewaard, naast de nogal onbekend gebleven Jansen en Fokker. Ook dat lijkt nogal onterecht. Driekwart van de 'bekende Nederlanders' doet het een stuk slechter in de films waarin ik ze gezien heb. En een paar fraaie cameo's van mensen die je wellicht niet eens herkent, maar waarvan je de naam wel zou moeten herkennen.

De beeldkwaliteit op mijn dvd (de dubbel met Baby Blue) is overigens best triest. Hopen dat er ooit nog eens een betere versie beschikbaar komt.

Now I've got six months of ass jokes to look forward to!

Ja, zo'n film is dit dus. Het is me een raadsel wat Hackman in deze film gezien heeft, wat hem er toe bewogen heeft hier aan mee te doen. Niet alleen lijkt de rol hem niet te passen, het resultaat is onleuk, DeLuise en Aykroyd zijn bloedirritant, het accent van Travis trekt op niets en het plot is te stompzinnig voor woorden. Alleen de soundtrack is zo mogelijk nòg erger.

Snel vergeten.

Ik heb indertijd - begin jaren-70 of zo - de boeken van Tolkien stukgelezen. Letterlijk. Als ik ze uit had, begon ik gewoon meteen weer van voren af aan, met misschien af en toe eens een ander boek er tussendoor. Ik vond ze een jaar of wat geleden terug toen ik mijn boekenkast aan het opruimen was - aan alle kanten gerepareerd en beplakt om de blaadjes maar een beetje bij elkaar te houden. Vier sets had ik er uiteindelijk van (nu nog maar twee, de meest wrakkige heb ik maar opgeruimd). Maar goed, wat ik maar zeggen wou, ik ken het verhaal wel ietwat.

Toen de films uitkwamen, was ik dus wel wat bezorgd wat er van gemaakt was. Dat viel op zich redelijk mee, in eerste instantie - en vooral omdat de beelden van het hobbit-hol, de Gouw, en de draak op het feest van Bilbo erg goed aansloten bij hoe ik het me altijd voorgesteld had. Nou was dat duidelijk ook weer gebaseerd op de tekeningen van Tolkien - want, ja, hij kon ook behoorlijk tekenen, en daar heeft Jackson klaarblijkelijk ook goed naar gekeken. Al wordt de invloed daarvan doorheen de film, en doorheen de serie duidelijk steeds minder.

Narratief ben ik toch nog steeds wel teleurgesteld over een groot deel van de verschillen tussen boek en film. In een aantal gevallen misschien wel begrijpelijk - het overslaan van Tom Bombadil om de speelduur in de perken te houden bijvoorbeeld. Maar er zijn ook een heleboel details die voor de speelduur of verfilmbaarheid niets uitmaken - waarom stopt Bilbo de ring niet in een envelop, bijvoorbeeld. Maar een klein detail misschien maar het verandert de toon wel, en zo zijn er een heleboel. Jackson heeft daar kennelijk over gezegd dat het deel van de reis van de Gouw naar Rivendel te saai was voor een film. Tsja. Maar het wordt nog veel erger, want, Arwen. Sowieso al een enorme miskleun om daar Liv Tyler voor te casten, maar om haar de militante vechtersbaas te laten uithangen, ehh, nee.

Laat ik het dan over de cast hebben. Elijah Wood vind ik eigenlijk niet zo geweldig - misschien als je een heleboel begrip opbrengt voor dat hobbits iets eigens moeten hebben, maar dan nog - de andere hobbits lijken niet heel erg op hem. Maar, Ian McKellen en en Christopher Lee zijn echt geniaal - en hun stemmen ook. Daar is echt helemaal geen speld tussen te krijgen, ze zijn de mooiste Gandalf en Saruman die ik me kan voorstellen - visueel, van mimiek en spel en uitstraling. Dat maakt bijna alles goed. Dan, Sean Bean als Boromir speelt de rol van zijn leven - alsof Tolkien zelf hem in gedachten had toen hij aan het schrijven was. Maar Mortensen is te licht voor Aragorn, Weaving is geen Elrond, Tyler is ronduit een miskleun, en Cate Blanchett laat me nogal koud met haar Galadriel. Sowieso, de vormgeving van de hele film valt me eigenlijk heel goed, behalve alle Elfen en Elfenzaken - Rivendel ligt me niet, en Lorien ook niet. Legolas is eigenlijk de enige uitzondering.

Laat ik het maar eens over het geluid gaan hebben. Het thema en hoe dat gebruikt wordt in de achtergrondmuziek in de film is mooi - het melodietje wat met een paar variaties steeds terugkomt past prima bij de sfeer. Maar dan Enya tijdens de titelrollen - alsof het publiek na de moordende speelduur extra snel de zaal uitgewerkt moet worden, zo komt het op me over. Nou ja er zijn mensen die haar mooi vinden zingen. Geloof ik.

En die speelduur dan. Een epische 228 minuten volgens mijn speler, al zijn er ruim 27 daarvan voor de even epische aftiteling. Met alle vrijheden die Jackson zich in het narratief heeft toegeeigend had dat toch wel een klein beetje korter gemogen, vind ik dan. Serieus, was er in ruim drie uur speeltijd geen minuutje te vinden voor Tom Bombadil?

Het laatste deel, en nog moordender lang dan de eerste twee delen. Zelfs de originele versie vond ik indertijd in de bioscoop al zeker anderhalf uur te lang, en ik kon ook absoluut geen begrip opbrengen voor Jackson's vrijheden met het narratief. Het weglaten van Sjappie bijvoorbeeld is ronduit onvergefelijk - sowieso was meer screentime voor Christopher Lee veel fijner geweest, maar in Jackson's versie is het einde veel te slap en veel te langdradig. Eigenlijk gewoon slecht.

De vormgeving van Minas Tirith is dan wel weer leuk, en Faramir is goed - maar Denethor zwak. De vormgeving van het baken op Amon Din is mooi, maar het narratief eromheen klopt niet - weer zo'n onnodige 'verbetering' van Jackson. Net als de verhaallijn rond de Paden der Doden - en wat een lelijke vormgeving daar ook nog eens. Net als Minas Morgul en de trap - lelijk en gemakzuchtig. Kennelijk was de energie een beetje op - en dat gevoel had ik bij de Slag op de Pelennor en de eindstrijd voor de Morannon ook nogal, vooral veel gedoe en veel herhaling, en lelijke cgi. Nouja, de olifanten zijn wel leuk.

Eigenlijk in alle opzichten een teleurstellende afsluiting van de serie. Als een van de weinige positieve punten dan dat Mortensen een tikkeltje gegroeid is in zijn Aragorn. Maar helaas ook weer veel te veel Liv Tyler.

Grotendeels hetzelfde als deel 1 eigenlijk - het narratief vind ik maar matig, visueel is het grotendeels erg goed maar de elfen zijn lelijk. Dus ik doe maar even voor het gemak een kort lijstje:

Positief:

- Gollum

- de enten

- Helm's Deep

Negatief:

- de elfen die op komen dagen bij Helm's Deep. Super lelijk, en een onnodige afwijking van het narratief.

- het overstromen van Isengard. Lelijke cgi.

En ook nogal wat afwijkingen van het narratief waardoor Saruman meer screentime krijgt, maar dat is helemaal prima. En de nieuwe karakters, voornamelijk de Rohirrim, worden behoorlijk ingevuld - al vind ik Miranda Otto wat aan de slappe kant met haar Eowyn.

Overigens nog langer dan het eerste deel al. De extended edition is wat mij betreft echt geen goed idee - misschien moet iemand Jackson even op het idee brengen dat er wellicht belangstelling is voor een korte versie waarin alle drie de films een speelduur van onder de 90 minuten hebben.

Where there's a will, there's a weapon.

Cage is een erg wisselvallige acteur. De ene keer speelt hij slecht in een slechte film, dan weer laat hij zien dat hij het kan in een goede. Kennelijk kan Andrew Niccol hem in de goeie richting krijgen, en zijn wat gladjanussige uitstraling en graftakkerige stem lijken allebei gemaakt voor de droog-cynische oneliners die hij met strak gezicht in de camera uitspreekt. Maar niet alleen hijzelf is goed op dreef - alle acteurs zijn op hun best, stijgen haast boven zichzelf uit in deze film.

De structuur van pseudo-documentaire met gitzwarte humor werkt goed - de humor duurt te lang en gaat daarmee tegenstaan, en precies met de goede timing om het slot er goed in te rammen. Knap gedaan. En mooi gefilmd ook.

Jammer dat de boodschap nog steeds niet echt gehoord wordt. Wapenhandel is tenslotte vooral iets dat met medeweten, goedkeuring en ondersteuning van regeringen gebeurt. Ook die van ons.

Indrukwekkend.

Road movie, coming of age, de ondergang van een volk na het verliezen van de oorlog. Ontluisterd, zonder overgebleven schone schijn blijft er daarbij niets dan huichelarij en rottigheid, en die wordt goed zichtbaar. Alleen de kinderen komen daar nog enigszins onschuldig uit. De arme Lore krijgt wel een heel rauwe spoedcursus volwassenheid.

Erg goed geacteerd - niet alleen Lore, dus Saskia Rosendahl, maar ook de andere kinders zijn prima. Heel mooi gefilmd, soms net wat aan de arty-farty kant misschien, maar het gaat daarmee niet te ver. Prima muziek erbij - wat dramatisch met alle violen, maar passend bij het drama dat verteld wordt.

Het verhaal is daarbij erg sterk - een haast tastbare dreiging af en toe, waarbij je op het puntje van je stoel zit te hopen dat de baby niet net nu gaat janken. Waarbij je je afvraagt waarom Lore daar niet heel hardhandig handhaaft, als de tweeling loopt te klieren - maar, dat leren ze onderweg dan wel. Totdat elke reactie, elke beweging vanuit een overlevingsinstinct komt. Waarbij niets meer is wat het ooit leek, alles gelogen blijkt, en iedereen blijkt te liegen.

En toch daarbij een af en toe inderdaad bijna speelse poëtische beeldtaal, dromerige rustmomenten, mooie schoenen in de modder, zwemmen in een poel in het bos. Daarmee gaat het af en toe gevaarlijk dicht langs de grens met te melodramatisch - vooral op het einde komt dat wat al te dichtbij. Gelukkig maakt Lore zelf daar korte metten mee.

De triomf van de bevrijde naties, jawel. Zo werkt dat.