Opinions

Mwah.

Misschien moet je kinderen hebben, maar dat staat gewoonweg veel te ver van me af. Of is wat de oudere Leda doet en laat ook voor door de wol geverfde, gepokte en gemazelde ouders ontoegankelijk - wat de jonge doet snap ik dan een stuk beter eerlijk gezegd. Dat is ook razend knap, niet alleen lijkt de jonge Leda van Jessie Buckley geloofwaardig op de oude van Olivia Colman, maar ze is het ook gewoon in alle opzichten - maniertjes, kleding, manier van praten. Het klopt gewoon helemaal, en dat is toch vrijwel uniek in de filmwereld. Alleen de stem, daar heb ik erg het idee van dat Colman die ingesproken heeft, maar zo niet dan is dat helemaal onwaarschijnlijk knap. Dat is overigens ook wel het positieve wat ik te melden heb, verder ben ik dan eigenlijk niet zo enthousiast. De oudere Leda is nogal een vervelend mens eigenlijk, en dat maakt het wat lastig om sympathie op te brengen voor de problemen die ze grotendeels zelf maakt. Je zal er maar mee op vakantie zijn, schiet me dan door mijn hoofd.

Gyllenhaal heeft de regie goed onder controle in haar eerste film, dat wel. Er zijn er toch bosjes die de draai van acteur naar regie minder fraai maken. Hopen dat ze voor haar volgende film een wat sympathieker onderwerp kiest.

Wat een verschrikkelijk slechte film.

Het verhaal slaat echt helemaal nergens op en rammelt ook nog eens aan alle kanten. De 'special effects' zijn van het niveau poppenkast. De acteurs spelen als een stelletje strijkplanken. De ene continuiteitsfout na de andere.

Triest om Sean Bean in dit soort derderangs televisiefilm te zien. Kennelijk echt zijn dag niet.

Struikelend van het ene cliche in het andere. En stereotype slordig in elkaar gezet gedoetje. De setting is wellicht een van de meest schilderachtige die je vinden kunt in Italie, maar daar krijgen we maar weinig van te zien. Toch is dat wel zo’n beetje het hoogtepunt van de hele film, want de rest is wel wat droevig. Wellicht dat het voor de liefhebbers van het klassieke balspelletje nog net te verteren is, maar helaas, daar hoor ik niet bij.

Remake van een ouwe serie.

Dat is wellicht ook de grootste fout, het verhaal trekt op niets en lijkt wat te overduidelijk opgedeeld te zijn in stukjes met een cliffhanger ertussen. Verder vond ik het eigenlijk gezien de scores (zowel hier als imdb) best een aardige film, met voor de tijd (vorige eeuw toch alweer) behoorlijk goede cgi en een redelijke cast - zelfs Matt LeBlanc is niet zo heel slecht, en Hurt, Oldman en Graham zijn behoorlijk.

Visueel ziet het er hier en daar best gelikt uit, ook voor de begrippen van nu nog. Maarja, het verhaal dus.

Leuk. Maar toch net niet helemaal.

Wat me ietwat opvalt is dat Iain de Caestecker haast een dubbelganger van Gosling lijkt - van uiterlijk al ietwat, maar ook de veelgehoorde kritiek op Gosling dat hij wat emotieloos en onbeschikbaar overkomt kan zo van toepassing zijn.

De film begint erg veelbelovend, maar de absurde plotitems die de film aan de ene kant wel interessant maken, blijven teveel leeg - blijven zonder verklaring. Had dat bevredigend ingevuld, en het was een topfilm geweest. Het einde is daar de overtreffende trap van - hoe raak je je publiek kwijt, was mijn gedachte erbij.

Toch zit het visueel wel erg aantrekkelijk in elkaar. Wat me dan wat tegenstaat is dat dat door vrijwel iedereen meteen op het conto van Debie geschreven wordt. Gunnen is ook een concept wat op Gosling van toepassing zou mogen zijn, denk ik dan, het kan toch niet zo zijn dat hij daar geen enkele bijdrage aan geleverd heeft of geen enkele invloed op gehad heeft. Net als met de vergelijkingen met Lynch, Malick en Windig Refn - ja vanzelf dat daar een hele serie invloeden van te zien zijn, en voor de hand liggend om hun films als inspiratiebron te noemen, maar om dat meteen te vertalen in zielloze na-aperij gaat me wat ver.

Wellicht positiever om te bedenken dat de genoemde voorbeelden zelf ook wel eens een mindere film geproduceerd hebben, en ook op zoek zijn geweest naar hun eigen stijl voordat ze de laatste min-of-meer meesterwerken geproduceerd hebben. Van mij mag Gosling een volgende kans hebben, en is dit een veelbelovend begin. Hij moet alleen nog leren een behoorlijk motief in zijn scripts te vlechten.

Echt wel een goede film.

Maarrrrrrr. Als je zoals ik eigenlijk vooral door de naam van Pegg bij deze film uitgekomen bent - en even over het hoofd gezien dat Juno Temple meestal niet het soort rollen kiest wat bij een stereotype Pegg-comedy past, en dan ook nog even gemist hebt dat het genre toch echt 'drama' is... nou, dan krijg je dus ook een andere film dan je verwacht had. Dus wel een goede, want het onderwerp verdient op zeker alle aandacht. Niet alleen in de VS is de geestelijke gezondheidszorg een moeizaam iets, dat is hier precies even erg. Waarmee ik niet wil zeggen dat het beter kan of zo - want het is gewoon echt heel moeilijk - maar dat het af en toe wel erg onverteerbaar is dat het niet beter is. Onze maatschappij is gericht op en verwend met een maakbaarheid die wellicht in zijn geheel al een illusie is, maar dat de geestelijke gezondheid daar absoluut niet in mee kan is een pijnlijk contrast.

Is het de beste film over dit onderwerp, ik durf het niet te zeggen. Pegg is overtuigend met zijn psychoses, en Temple ook in haar verdrietige machteloosheid om daar iets zinvols aan of mee te doen. Nogal herkenbaar, maar door het trage tempo en de af en toe wat abstracte beelden blijft het voor mij op een of andere manier ook wat afstandelijk. En misschien is dat wel een pluspunt, er zijn nogal wat films in deze richting die ik niet echt zien kan. Misschien over nog eens twintig jaar.

Grappig, speels, deze film met "een vlot en spannend verhaal waarin veel anders is dan dat het lijkt". En vlot is het zeker, en gelukkig daarnaast vooral speels en niet serieus. Wel wat zwakke puntjes in het plot, maar die ben je na de volgende wending toch alweer vergeten. En als je van te voren niet weet over de 48-uurs opnames en de beperkte budgetten (waar, ahem, nogal wat niet in meegerekend is lijkt me dan) staat er toch best een leuke film. Daar kan menig hollywoodprul een mooi voorbeeld aan nemen. Dat laat zien wat er mogelijk is als je niet struikelt over pretenties, maar gewoon iets neerzet.

Een sterk maar wel wat ontoegankelijk verhaal - met meerdere details er in die op het oog niet ter zake doen, maar wel te denken geven. En dat dan tot in perfectie gespeeld door een sterke cast - al irriteert Eisenberg me nog steeds wel, moet ik zeggen, maar Byrne maakt dat wel weer goed. Trier heeft ook de cinematografie erg goed onder controle, aan de andere kant vond ik het herhalen van een paar scenes weinig toevoegen - en waarom dat precies die scenes moesten zijn werd me ook al niet helemaal duidelijk, zo essentieel vond ik die situatie nou eigenlijk niet echt.

Ik heb eigenlijk niks met voetbal.

Maar bij die inhuldiging op het Leidseplein sta ik wel ergens in de meute, en Van Gaal is natuurlijk gewoon een held. Ongenuanceerd jazeker, maar hij heeft ook gewoon altijd gelijk, daar hoef je niet omheen te draaien. Tenzij Truus het niet met hem eens is, dan heeft hij geen gelijk, daar hoeven we het ook niet lang over te hebben.

Lassche maakt er een mooi passend document van, waarmee we net een tikkeltje meer van de echt Van Gaal te zien krijgen dan gewoon - al heb ik de gewone bronnen maar heel weinig gezien. En vooral erg authentiek, al blijft het daarbij natuurlijk altijd de vraag wat we niet zien. Geen makkelijk persoon, dat wisten we al, maar ook volstrekt eerlijk en met een enorme charme in zijn horkerigheid. Ik mag dat wel.

Als enige kritiek eigenlijk dat de doc zeker een half uur te lang duurt - op een, ehh, momento dado had ik het echt wel gezien. Nou maar hopen dat hij de komende weken nog wat moois voor elkaar krijgt, en de kritikasters nog even een poepie laat ruiken.

Een heerlijk sprookje. Het leeuwtje en het wolfje zijn te schattig voor woorden, en dat is Kunz ook. Zeker als ze besluit dat alle gedoe met de piano en de buitenwereld met al haar oordelen en meningen volstrekt zonder waarde zijn, en zich op haar spirit animals richt. De setting op het eiland met het mooie huis is ook al zo idyllisch. Wel heel ver weg van de slaapstad waar ik woon, en de industrieterreinen waar ik mijn halve leven heb doorgebracht. Ik zou zo willen ruilen, en dan hoefde ik nooit meer ergens naartoe.

Narratief is het misschien niet het mooiste en meest hoogdravende verhaal ooit, maar het werkt wel - en als ik lees dat het meerdere malen omgegooid moest worden omdat de dieren niet meewerkten, dan is het des te knapper dat dit er nog steeds uitkomt. De interacties van wolf, leeuw en Kunz zien er overtuigend en natuurlijk uit, ook dat is wel erg knap gedaan.

Tsja.

Noe en ik gaat nooit iets worden, dat was allang al wel duidelijk. Toch ligt deze film me beduidend beter dan zijn eerdere, ondanks dat ook hier een serie dingen in zitten die me als nagels op een schoolbord zijn. Dat de film wellicht wat autobiografisch is, allez - maar om nou het kind naar jezelf te noemen? Narcisme is de man niet vreemd, maar dit ligt er dan wel weer heel dik bovenop. Net als de op mij als nogal misplaatst overkomende cameo - en misplaatst wat mij vooral omdat je meteen aanvoelt dat hij het zelf is. Beetje triestig toch wel, net als de flauwe verwijzingen naar zijn eigen werk.

Maar daar tegenover staat dan ook weer dat dit geheel wel beter op me overkomt dan z'n vorige films. Volwassener, en dat is wellicht een wat vreemde constatering in een film die verder toch vooral nogal puberaal overkomt, hoe herkenbaar het geheel wellicht ook is. En echt pijn aan m'n ogen doet het niet, hoewel het wel een erg terechte vraag is hoeveel er van de ruim twee uur film overblijft als het niet-functionele naakt er uit geknipt zou zijn. Vernieuwend, grensoverschrijdend of dapper kan ik het dan weer absoluut niet vinden, onverbloemde 'echte' sex in een min of meer pseudo-mainstream film wordt tenslotte al heel lang tot de uiterste grens verkend. En ook best vaak in films waarin dat beter lukt.

Dat de acteurs amateurs zijn is nogal pijnlijk merkbaar - tenminste, het acteren in conventionele zin gaat nogal erg houterig, het fysieke acteren gaat ze wel een heel eind beter af. Noe heeft in ieder geval de dames wel zorgvuldig uitgezocht, dat moet gezegd.

Op voorhand vond ik het een wat al te dappere keuze om Wilson te laten spelen door Dano en Cusack, maar dat blijkt toch erg goed uit te pakken. Wie had gedacht dat die twee uiteindelijk op elkaar zouden lijken, en genoeg dat je zou denken het dat het dezelfde persoon is, een paar jaar later. Misschien niet heel voor de hand liggend, maar dat geldt wel voor het hele leven van Wilson eigenlijk - als er een voorbeeld is van iemand die meer heeft meegemaakt dan hij verdiend heeft, dan mag je het me brengen.

De tegenstelling tussen de vrolijke en feestelijke muziek en het depressieve leven van Brian Wilson blijft dan wel weer wat onduidelijk - maar dat is dan ook wel het soort onduidelijkheid waar sterren in horen te leven, moeten leven.

Jammer wel wat van Banks. Respect voor het karakter dat ze vertolkt, geen twijfel over. En een mooie meid, ook daar niet zo'n moeite mee. Maar ergens in de combinatie klopt het toch net weer niet helemaal, en de aantrekking tussen Wilson en Ledbetter had beter vorm kunnen krijgen. Want daar moet toch iets echt heel dringends geweest zijn - en gelukkig maar -, maar, dat zie ik in de film niet echt terug.

Famke.

Als film stelt het wat weinig voor, het plot dobbert al te langzaam op het voorspelbare einde af. Toch zijn er wel wat grappige momenten - mijn favoriete daarvan is David Schwimmer die voor de deur staat, hoe flauw dan ook, en wellicht vooral omdat zoiets mij ook wel eens overkomen is. Verder een enorme opstapeling van cliches, vanzelf werkt de heldin weer bij een of ander blad en moet ze een stukkie schrijven. Hoe vaak hebben we dat al niet gezien. Wellicht was half Hollywood toen ook aan het staken.

Maar er is ook iets wat wel leuk is, en dat is dan natuurlijk dat Famke meedoet. Dat is dan ook wel zo'n beetje de enige reden om de film uit te kijken. Wat zal ik zeggen, ik ben fan, al vanaf dat ze zich voorstelde in Goldeneye.

Bill Nighy is een held.

Van alle verhaallijntjes is die van hem wel verreweg het stoerste - al moet ik zeggen dat Hugh Grant met zijn Martine McCutcheon dicht in de buurt komen. Ruthless trained killers are just a phone call away. Of is het toch het charmante stelletje van Colin Firth en Lúcia Moniz. Of Freeman en Page. Brodie-Sangster en hoe-heet-ze-ook-alweer.

Wel een beetje erg sentimenteel allemaal, en het Heathrow-motiefje schiet me dan toch wel een beetje verkeerd. De enige mensen die ik ooit op een vliegveld zie hebben alleen de flugskam aan hun hoofd, verder niets. Had het op een treinstation geplot, dat was toch een stuk beter geweest. En net zo vraag ik me dan af wat er met de minder gelukkigen voorzien is voor de kerst. Guillory, Rickman, Linney, Lincoln, Makatsch, Santoro. Of zelfs maar Billy Bob.

Niettemin altijd weer een feest om te herzien. Maar niet meer dan een keer per drie, vier jaar. Als tegengif tegen de echt goede kerstfilms, want daar zijn er niet heel veel van.

Verzadigde kleuren geven geen beeld van de werkelijkheid.

Op zich ben ik helemaal niet tegen een beetje mooifilmerij. En wat deze film doet is dat ook niet echt helemaal - het probleem zit 'm niet zozeer in de mooie beelden zelf, maar in het zorgvuldig uitbannen van elk potentieel negatief randje in het positivistische verhaal.

Dat is dan ook wel weer een beetje de zeitgeist, het positieve van de jaren zestig en zeventig. Een heel plezierig contrast met het negatieve van nu, waarin zo'n beetje alles wordt uitgelegd alsof de wereld morgen aan z'n eind komt. Misschien is dat de boodschap die we van deze film moeten meenemen, dat je met alle rottigheid van toen of van nu nog steeds beter een beetje vrolijk en ontspannen in het leven kan staan. Is gewoon makkelijker, en een boel leuker.

Maar toch heb ik wat moeite met de dunheid van het verhaaltje. Toch, Teresa Palmer heeft wel iets over zich dat het moeilijk maakt om nog iets negatiefs in m'n hoofd te hebben terwijl ze in beeld is. Dus misschien moet ik daar dan zelf ook maar niet zo zwaar aan tillen.

Soms is het tijd om even een beetje oppervlakkig te zijn. Niks mis mee.

Liefde op kantoor.

Leuk als tegengas op het dagelijkse nieuws, waarin nogal eens wordt vergeten dat een belangrijk percentage van alle relaties ontstaat op de werkvloer - of een andere situatie waarin er bij voorbaat al een scheve machtsverhouding of afhankelijkheid is. Ji-Hoo en Ji-Woo zijn grappig en vertederend in hun onzekerheden en onhandigheid, en dat maakt de de film. Wel jammer dat het allemaal net een klein tikje te braaf blijft.

Leuk.

Misschien vooral door de mooie vormgeving en het voor mij originele concept, hoewel de charmant-naieve rol van O'Brien zeker ook meetelt. En de grote ontknoping vlak voor het einde is ook prima gevonden. Leuk dat ook zo'n behoorlijk ver uitgekauwd genre toch af en toe nog weer een frisse verrassing kan opleveren. Fijn kijkvoer ook, ondanks dat het ongetwijfeld voornamelijk nep is.

Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway spelen leuk, zijn een leuk stel en vullen het beeld op een aangename manier. En het is ook aangenaam gefilmd - leuke plaatjes. Maar dit is wel een beetje een gemakzuchtige film. Het wordt nergens echt dramatisch, nergens echt scherp, nergens echt. Het onderwerp van artsenbezoekers en de farmaceutische industrie is op zich best controversieel - maar daar komt in deze film eigenlijk niets uit. Early onset Parkinsons lijkt me echt voldoende om een heel gemeen drama uit te maken - maar dat komt er ook niet echt van.

Wat blijft er over? Twee uur vergeetbaar kijkvoer.

Komedie als genre is echt fout, dit is een naar loodzwaar drama waar geen enkel glimlachje op van toepassing is. Voor mij ligt het echt wat te zwaar op de maag.

Natalie Portman acteert heel sterk, zit prima in haar rol en treft denk ik ook de enige juiste toon - zowel voor het karakter als in het spelen ervan. Zoals Breedbeeld ook al zegt, de eindscene is erg sterk en maakt dat punt nog eens extra duidelijk - de groei van het karakter van Emilia, Portman's rol in de film, naar een soort volwassenheid.

Maar ondanks het mooie acteren blijft de film toch steken op iets wat voor mij aanvoelt als strafwerk - je leert er misschien wel iets van, maar echt blij maakt het je nou ook weer niet.

Een volkomen voorspelbaar verhaaltje, geen cliche blijft ongebruikt in dit standaard 'horror' filmpje. Teenslasher is misschien een betere, meer verduidelijkende omschrijving - horror is tenslotte een heel breed genre geworden.

Maargoed, dit is dus wel een behoorlijk platte en flauwe film. Toch wel aardig uitgewerkt. En, de aanwezigheid van Jessica Szohr vrolijkt het wel behoorlijk op. Daardoor nog net te verdragen.

Die actually.

Maar behalve die flauwe grap is het eigenlijk best een aardig en charmant filmpje, misschien wel wat erg zoet maar ook gewoon leuk - en met een gepast subtiele kritiek op de politieke correctheid van veel films in dit genre. Hoeveel films hebben niet een Aziatische nerd-met-brilletje in een onbetekenende bijrol, om maar even wat te noemen. En heeft Tag niet gewoon een punt met zijn beklag.

Jammer dat het verhaallijntje met het klimmen zo ver van de werkelijkheid staat. Dat had toch echt wel een tikje beter gekund, met een beetje moeite in het plot. Toch, de gimmick met de titel wordt best leuk uitgewerkt, Dobrev is leuk genoeg om mijn aandacht er een klein beetje bij te houden, en de boodschap is positief. Best goed voor een kerstfilm, eigenlijk.

Leuk dromen over het soort vakantie waar ik nooit aan zal doen - ik zou me binnen een uur kapot vervelen. Maar het is wel erg fijn plaatjeskijken, dat dan weer wel.

Het verhaal trekt op niets natuurlijk, een boeketreeksje is er nog een literaire verrassing bij. Maar dat hoort ook wel bij het genre.

Nogal overhypet en wat mij betreft onterecht.

Qua stijl voelt het aan als jatwerk van Pulp Fiction, maar het geheel is in vergelijking veel te dun - het mist de ‘royale with cheese’, zeg maar. En de integratie met de soundtrack uit het grote voorbeeld ontbreekt ook nog eens. Daar staat dan tegenover het motiefje van de verslaving, maar dat blijft toch een beetje dun en vooral ook te onwerkelijk. Net zo flauw en onwerkelijk als het kapsel van Ed Harris, en over de scene in de plee begin ik maar niet eens

De rol van Stewart vond ik ook wat tegenvallen, zeker tegenover O’Brian die veel sterker overkomt.

Aardig wel.

En dat bedoel ik dan in de positieve zin, voor de verandering - een prettige feelgoodfilm om gewoon fijn hersenloos naar te zitten kijken. Bullock is erg charmant - misschien niet de mooiste, maar dat drankje lijkt warempel toch wel wat te doen. De metamorfose aan het begin is ook best grappig gedaan, al is het wat over the top - met Tate Donovan gaat het dan net wat subtieler. Hij speelt ook best leuk overigens.

Narratief is het op zich natuurlijk wel een zwaktebod - net als met tijdreizen, superhelden en dergelijke, je kan er alles mee verklaren.

Flauwe hap, voorspelbaar van begin tot eind. De krasse-knarren-romcom werkt ook al niet erg goed, de humor zit tegen de grens van over the top aan maar net aan de verkeerde kant, en het geheel had erg goed een beetje zelfspot kunnen gebruiken. Veel bekende en grote namen op de titelrol, maar daar komt maar weinig uit - Emma Thompson en Pierce Brosnan lopen erbij alsof ze hun hypotheek moeten afbetalen, elk greintje plezier ontbreekt.

Nogal een draak.

Berling is gewoon strontvervelend, en Attal en Gainsbourg vrij schattig samen. Maar dat was kennelijk niet genoeg om een film van te maken, dus komt het ‘etc’ er nog bij. En daar gaat het mis, want erg geloofwaardig is dat al snel niet meer. En het einde al helemaal niet. Nouja, Leonard Cohen in de soundtrack, dat is nog wel een klein puntje waard. En de nostalgie van de Gitanes natuurlijk ook.

Mierzoete verzameling clichés.

Maarja, Heather Graham speelt mee, en daar ben ik al sinds Twin Peaks fan van. Dus dan toch maar uitgekeken. Op zich spelen Wayans en Cook ook best aardig, al lijken ze samen niet een erg echte klik te hebben. De soundtrack, ehh, nouja, steeds weer Tiffany gaat wel snel vervelen.

Een verzameling cliches.

Waar het genre al niet erg bekend staat om de originaliteit, volgt deze film wel erg nauwgezet de weg van de voorspelbaarheid - geen verrassing te bespeuren. Maar het is wel terecht om daarbij te vragen of dat wel erg is. En er is genoeg wat daar tegenoverstaat ook, en het voortdobberen tot een aangename zit maakt - mooie warm-kleurige beelden, de schattige Lily Collins, en hier en daar wat grappige situaties zowel uit leedvermaak als gewoon echt grappig. Best leuk. Misschien niet heel bijzonder, maar wel fijn kijkvoer.

Volkomen vergeetbaar kijkvoer zonder enige verrassing, met als enige kleine pluspuntjes James Brolin en Jane Seymour. Mooi stel, en ook de enigen die af en toe een heel dun glimlachje veroorzaken. Oh, en ik vind die Poolse bruid wel grappig. Mandy Moore zou perfect gecast zijn als het de bedoeling was geweest om een zeurtrut in een drama neer te zetten. Niet gelukt.

Geen Michelin-sterren.

'TV-film' is nog een genereuze titel voor dit slordige broddelwerkje. Niet voor niets dat dit de enige credit van regisseur Hacking is, lijkt me dan. En de cast is ook niet best - met als toppunt wel Ramsey die er met de haren bijgesleept is voor zijn naam. Scott gaat nog wel, maar is wel de uitzondering, de rest van de cast loopt er wat verloren bij. En dan Forlani, die ziet er uit alsof ze nog opgewarmd moet worden. Kennelijk was er voor grime geen budget. Het was voor de film een heel stuk beter geweest als ze van rol gewisseld had met De Candole.

Tegelijkertijd is nu (half mei 2022) in het nieuws dat Netflix abonnees aan het kwijtraken is. Tsja, ik zou de lat dan ook wat hoger leggen dan dit soort kijkvoer.