Opinions

Bizar is het woord wel. Absurd slechte effecten afgewisseld met een absurd verhaal. Das Boot in je badkuip, maar dan wel met een echte Tiefenmesser. En ook een heleboel erg bekende Japase acteurs - wat hebben die hier nou weer in te zoeken. Of is het misschien toch zo dat er iets in die film zit dat niet door de cultuurbarriere heen komt, iets dat toch een andere lading heeft als je in Japan geboren bent.

Ik kan er maar naar raden... Ik kom uit de cultuur waarin Rotterdam is gebombardeerd door de rotmoffen, en waarin de Oost het toneel was van gruweldaden in de Jappenkampen. Komt niet meer goed - en al zijn de betrokkenen ondertussen schaars aan het worden in de familie, iets wat je zo met de paplepel meegegeten hebt wordt over een enkele generatie niet zomaar uitgewist. Daar past deze film heel slecht in - afgezien van het signaal dat Japan ook worstelt met haar verleden. Laten we dat dan maar als iets positiefs zien, en er verder niet teveel over nadenken. Daar komt maar narigheid van.

Dan moet me ook toch even van het hart dat dit wat mij betreft gewoon een echt heel slechte film is. Het SF-idee met Lorelei komt niet uit de verf. De setting in de U-boot lijkt niet in de verte op die film - en de lachwekkende effecten zorgen er wel voor dat niets meer op waarde doorkomt. Dan het romantische plotje met Lorelei het meisje - waar gaat dat dan heen. En dan die oorlogsbedoening. Gaan zeuren dat iemand geen harakiri gedaan heeft... Misschien hadden de makers hun buik moeten openen. Ohja, de ondertiteling is ook wat vreemd.

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.

Sorrentino maakt bijzonder mooie films. Zijn vorige, Youth, is wat mij betreft meteen een klassieker, een meesterwerk.

Deze is qua cinematografie direct herkenbaar, dezelfde stijl en even mooifilmerig. Maar de inhoud, hoe interessant misschien voor Italianen ook, blijft voor mij toch wat op afstand. Absurd natuurlijk dat de idioterie van een Berlusconi al nauwelijks opzien meer baart - weer de zoveelste megalomane idioot die door het domme klapvee tot hoofd van de regering verkozen wordt. Alsof het carnaval is - maar dan echt. De democratie heeft zijn langste tijd wel gehad, lijkt het.

Maar ik dwaal af. De wanstaltige en weerzinwekkende bedoening rond Berlusconi wordt fraai en prettig in beeld gebracht, en de acteurs en actrices doen dat voortreffelijk - weer eens de uit de films van Sorrentino wat al te bekende Servillo, maar die zet dan ook wel een prima Berlusconi neer. Maar toch, ergens komt het niet aan. Wellicht dat er allerlei details te zien zijn die alleen voor Italianen of Berlusconi-wetenschappers een betekenis krijgen. Ik noem maar even, het schaap, de vuilniswagen, het jezusbeeld. Als primaire symboliek kan ik er wel wat bij verzinnen, maar dat zou wat al te makkelijk zijn lijkt me.

Wellicht het makkelijkst om te bedenken dat ik niet bij de doelgroep hoor. Want, dat is ook wel duidelijk, Sorrentino heeft wat af te rekenen met Berlusconi, en dat is voor mij als Hollander dan toch een beetje iets van een ver van mijn bed show. Terwijl ik dit jaar toch ook al weer zo'n twee weken in Italie geweest ben.

De film begint erg zwak, maar dat wordt gelukkig snel beter - na een minuut of tien is het een verteerbare actiefilm. De aanwezigheid van Zoe Saldana maakt ook een hoop goed.

Een prettige film, door het fijne spel van de drie hoofdrollen van Paré, Barton en Perabo - waarbij Barton toch wat te weinig de credits krijgt, want het is haar narratief waar we naar kijken, en ze draagt de film meer dan de andere twee wat mij betreft.

Dat is ook wel het goede nieuws, want de Shakespeare-zonder-Shakespeare sfeer bevalt me niet zo heel goed. Dat is wel zoiets wat je ofwel echt goed moet doen, of van weg moet blijven. Ok, daar staat wel weer tegenover dat de roofvogel een leuke toevoeging is, al is de symboliek daarvan ook wat moeizaam.

Narratief wel een stuk interessanter dan de gemiddelde coming-of-age high school film overigens. Maar ook, beelden tijdens de aftiteling. Wat kan ik zeggen, ik heb daar gewoon echt een hekel aan.

Leuk stukje jeugdsentiment, de poster heeft nog jarenlang aan de wand gehangen in mijn studentenkamertje, en de vhs band was een van de eerste die ik gekocht heb. Zoals de meeste vampierenfilms niet echt erg spannend of eng, en heel grappig wordt het nou ook niet, al komt Barnard Hughes af en toe leuk uit de hoek. De beide Coreys zijn getypecast als irritante ettertjes, Jason Patric is wat te oud voor de rol die hij speelt, maar Kiefer Sutherland is prima op z'n plek, en ai ai ai, wat is Jami Gertz een knap meissie. Misschien dat daar de kracht van de film wel in zit. En de soundtrack is natuurlijk ijzersterk, dat ook.

Traag, langdradig, saai, warrig, kabbelend, niet boeiend, traag, mager. En ook wel mooie beelden, rustig en zorgvuldig opgebouwd, met een vertelstijl waarbij alle details rustig en volledig uitgewerkt kunnen worden.

Echt boeien kon het me aan de andere kant niet. Misschien niet op het juiste moment gezien, want moe en met teveel gezeur aan mijn hoofd. Wellicht ooit nog eens een kans geven.

Garcia probeert een episch drama.

En faalt daar jammerlijk in. Het gaat al mis met de plaatsing - waar het aan ligt krijg ik niet precies de vinger achter, maar het kwam nergens op me over alsof het echt op Cuba speelde. En evenmin kwam de dreiging van de revolutie bij me aan. Als het verschil tussen een verhaaltje en een epos.

Andy Garcia speelt op zich wel goed, niet bepaald een van mijn favoriete acteurs maar daar ligt het niet aan. Het is meer dat zijn rol niet tot leven komt, zijn emoties niet zichtbaar of voelbaar worden. Te kil, en dat is niet wat ik ervan verwacht had.

Meh.

Veel gedoe, zonnige beelden, een populaire cast (ik vermijd het woord 'goed' maar) en een dramatische soundtrack kunnen allemaal niet echt verhullen dat de film draait om de gimmick van Bullock in een raar paars jurkje. En dat ze daarmee nog redelijk weg komt betekent niet dat het ineens een goede film is.

Bullock speelt redelijk, Pitt komt door zijn comic relief rol niet heel slecht over, maar de rest is echt veel te mager. Gemakzucht, vooral van de regie.

Mwah.

Misschien moet je kinderen hebben, maar dat staat gewoonweg veel te ver van me af. Of is wat de oudere Leda doet en laat ook voor door de wol geverfde, gepokte en gemazelde ouders ontoegankelijk - wat de jonge doet snap ik dan een stuk beter eerlijk gezegd. Dat is ook razend knap, niet alleen lijkt de jonge Leda van Jessie Buckley geloofwaardig op de oude van Olivia Colman, maar ze is het ook gewoon in alle opzichten - maniertjes, kleding, manier van praten. Het klopt gewoon helemaal, en dat is toch vrijwel uniek in de filmwereld. Alleen de stem, daar heb ik erg het idee van dat Colman die ingesproken heeft, maar zo niet dan is dat helemaal onwaarschijnlijk knap. Dat is overigens ook wel het positieve wat ik te melden heb, verder ben ik dan eigenlijk niet zo enthousiast. De oudere Leda is nogal een vervelend mens eigenlijk, en dat maakt het wat lastig om sympathie op te brengen voor de problemen die ze grotendeels zelf maakt. Je zal er maar mee op vakantie zijn, schiet me dan door mijn hoofd.

Gyllenhaal heeft de regie goed onder controle in haar eerste film, dat wel. Er zijn er toch bosjes die de draai van acteur naar regie minder fraai maken. Hopen dat ze voor haar volgende film een wat sympathieker onderwerp kiest.

Wat een verschrikkelijk slechte film.

Het verhaal slaat echt helemaal nergens op en rammelt ook nog eens aan alle kanten. De 'special effects' zijn van het niveau poppenkast. De acteurs spelen als een stelletje strijkplanken. De ene continuiteitsfout na de andere.

Triest om Sean Bean in dit soort derderangs televisiefilm te zien. Kennelijk echt zijn dag niet.

De wat zelfkanterigere versie van de verhalen - films en boeken - van Amelie Nothomb, en ook dit is een boekverfilming. Ditmaal van een Canadese mevrouw Catherine Hanrahan, en kennelijk minimaal even autobiografisch. Het plan was om er een film van te maken met Kate Bosworth in de hoofdrol.

Wat een keuze, Kate of Alexandra, en wat ze beiden gemeen hebben is dat ze zonder enig probleem bloedmooi genoemd mogen worden, en heel behoorlijk acteren. Maar ook beiden niet veel geluk om in de 'juiste' producties terecht te komen, en nooit echt doorgebroken - het blijft een beetje zeuren met B-films en op zich interessante films maar elke keer net niet die die het grote publiek halen. Of ze te kieskeurig zijn om de opvolger(s) van Weinstein te plezieren? je zou het haast gaan denken.

Hoe dan ook, deze film is weer een schoolvoorbeeld van een productie die het niet echt halen gaat. Het verhaal is op zich wel goed, maar al vaker gezien en net niet geniaal genoeg om zoiets fijns als Lost in Translation of Stupeur et Tremblements te worden, en aan de andere kant ook net niet filmhuizerig genoeg voor - ehh, hoe heet die film nou waarin een meiske zo graag wil leren koken dat de vis tegen haar gaat praten.

Niettemin is het toch best een erg fijne film met een simpel en aantrekkelijk verhaal over liefde en binding, het vinden van je plek in een maatschappij die wezensvreemd is zoals elke, trouw en vrijgevigheid. En gelukkig worden niet alle vakjes voor je ingekleurd, je mag er zelf wat van vinden.

Qua casting welhaast perfect - al had wat mij betreft ieder ander spook van de opera die rol beter kunnen spelen dan Carice, maar dat foutje daargelaten. Alexandra is perfect met haar half/half onbenullige kijkende ogen, haar haar vol dode punten en vorkjes en haar constant uitgestraalde onzekerheid die als een zware walm over de film ligt. De Japanners, Kazu voorop, zijn daar het tegenovergestelde van - die hebben geleerd hun onzekerheden buiten beeld te houden. Jammer dat het verhaal weinig diepte zoekt in de cultuurverschillen buiten de love hotels. Maar de productie is wel fijn zorgvuldig - Kazu rijdt in precies de goede auto, om maar even een open deur in te trappen. En er komen evengoed, al lijkt het dan haast per ongeluk, wel genoeg details langs. Altijd nette sokken aan als je op date gaat, denk daaraan.

Struikelend van het ene cliche in het andere. En stereotype slordig in elkaar gezet gedoetje. De setting is wellicht een van de meest schilderachtige die je vinden kunt in Italie, maar daar krijgen we maar weinig van te zien. Toch is dat wel zo’n beetje het hoogtepunt van de hele film, want de rest is wel wat droevig. Wellicht dat het voor de liefhebbers van het klassieke balspelletje nog net te verteren is, maar helaas, daar hoor ik niet bij.

Remake van een ouwe serie.

Dat is wellicht ook de grootste fout, het verhaal trekt op niets en lijkt wat te overduidelijk opgedeeld te zijn in stukjes met een cliffhanger ertussen. Verder vond ik het eigenlijk gezien de scores (zowel hier als imdb) best een aardige film, met voor de tijd (vorige eeuw toch alweer) behoorlijk goede cgi en een redelijke cast - zelfs Matt LeBlanc is niet zo heel slecht, en Hurt, Oldman en Graham zijn behoorlijk.

Visueel ziet het er hier en daar best gelikt uit, ook voor de begrippen van nu nog. Maarja, het verhaal dus.

Leuk. Maar toch net niet helemaal.

Wat me ietwat opvalt is dat Iain de Caestecker haast een dubbelganger van Gosling lijkt - van uiterlijk al ietwat, maar ook de veelgehoorde kritiek op Gosling dat hij wat emotieloos en onbeschikbaar overkomt kan zo van toepassing zijn.

De film begint erg veelbelovend, maar de absurde plotitems die de film aan de ene kant wel interessant maken, blijven teveel leeg - blijven zonder verklaring. Had dat bevredigend ingevuld, en het was een topfilm geweest. Het einde is daar de overtreffende trap van - hoe raak je je publiek kwijt, was mijn gedachte erbij.

Toch zit het visueel wel erg aantrekkelijk in elkaar. Wat me dan wat tegenstaat is dat dat door vrijwel iedereen meteen op het conto van Debie geschreven wordt. Gunnen is ook een concept wat op Gosling van toepassing zou mogen zijn, denk ik dan, het kan toch niet zo zijn dat hij daar geen enkele bijdrage aan geleverd heeft of geen enkele invloed op gehad heeft. Net als met de vergelijkingen met Lynch, Malick en Windig Refn - ja vanzelf dat daar een hele serie invloeden van te zien zijn, en voor de hand liggend om hun films als inspiratiebron te noemen, maar om dat meteen te vertalen in zielloze na-aperij gaat me wat ver.

Wellicht positiever om te bedenken dat de genoemde voorbeelden zelf ook wel eens een mindere film geproduceerd hebben, en ook op zoek zijn geweest naar hun eigen stijl voordat ze de laatste min-of-meer meesterwerken geproduceerd hebben. Van mij mag Gosling een volgende kans hebben, en is dit een veelbelovend begin. Hij moet alleen nog leren een behoorlijk motief in zijn scripts te vlechten.

Echt wel een goede film.

Maarrrrrrr. Als je zoals ik eigenlijk vooral door de naam van Pegg bij deze film uitgekomen bent - en even over het hoofd gezien dat Juno Temple meestal niet het soort rollen kiest wat bij een stereotype Pegg-comedy past, en dan ook nog even gemist hebt dat het genre toch echt 'drama' is... nou, dan krijg je dus ook een andere film dan je verwacht had. Dus wel een goede, want het onderwerp verdient op zeker alle aandacht. Niet alleen in de VS is de geestelijke gezondheidszorg een moeizaam iets, dat is hier precies even erg. Waarmee ik niet wil zeggen dat het beter kan of zo - want het is gewoon echt heel moeilijk - maar dat het af en toe wel erg onverteerbaar is dat het niet beter is. Onze maatschappij is gericht op en verwend met een maakbaarheid die wellicht in zijn geheel al een illusie is, maar dat de geestelijke gezondheid daar absoluut niet in mee kan is een pijnlijk contrast.

Is het de beste film over dit onderwerp, ik durf het niet te zeggen. Pegg is overtuigend met zijn psychoses, en Temple ook in haar verdrietige machteloosheid om daar iets zinvols aan of mee te doen. Nogal herkenbaar, maar door het trage tempo en de af en toe wat abstracte beelden blijft het voor mij op een of andere manier ook wat afstandelijk. En misschien is dat wel een pluspunt, er zijn nogal wat films in deze richting die ik niet echt zien kan. Misschien over nog eens twintig jaar.

Grappig, speels, deze film met "een vlot en spannend verhaal waarin veel anders is dan dat het lijkt". En vlot is het zeker, en gelukkig daarnaast vooral speels en niet serieus. Wel wat zwakke puntjes in het plot, maar die ben je na de volgende wending toch alweer vergeten. En als je van te voren niet weet over de 48-uurs opnames en de beperkte budgetten (waar, ahem, nogal wat niet in meegerekend is lijkt me dan) staat er toch best een leuke film. Daar kan menig hollywoodprul een mooi voorbeeld aan nemen. Dat laat zien wat er mogelijk is als je niet struikelt over pretenties, maar gewoon iets neerzet.

Een sterk maar wel wat ontoegankelijk verhaal - met meerdere details er in die op het oog niet ter zake doen, maar wel te denken geven. En dat dan tot in perfectie gespeeld door een sterke cast - al irriteert Eisenberg me nog steeds wel, moet ik zeggen, maar Byrne maakt dat wel weer goed. Trier heeft ook de cinematografie erg goed onder controle, aan de andere kant vond ik het herhalen van een paar scenes weinig toevoegen - en waarom dat precies die scenes moesten zijn werd me ook al niet helemaal duidelijk, zo essentieel vond ik die situatie nou eigenlijk niet echt.

Ik heb eigenlijk niks met voetbal.

Maar bij die inhuldiging op het Leidseplein sta ik wel ergens in de meute, en Van Gaal is natuurlijk gewoon een held. Ongenuanceerd jazeker, maar hij heeft ook gewoon altijd gelijk, daar hoef je niet omheen te draaien. Tenzij Truus het niet met hem eens is, dan heeft hij geen gelijk, daar hoeven we het ook niet lang over te hebben.

Lassche maakt er een mooi passend document van, waarmee we net een tikkeltje meer van de echt Van Gaal te zien krijgen dan gewoon - al heb ik de gewone bronnen maar heel weinig gezien. En vooral erg authentiek, al blijft het daarbij natuurlijk altijd de vraag wat we niet zien. Geen makkelijk persoon, dat wisten we al, maar ook volstrekt eerlijk en met een enorme charme in zijn horkerigheid. Ik mag dat wel.

Als enige kritiek eigenlijk dat de doc zeker een half uur te lang duurt - op een, ehh, momento dado had ik het echt wel gezien. Nou maar hopen dat hij de komende weken nog wat moois voor elkaar krijgt, en de kritikasters nog even een poepie laat ruiken.

Ik heb zeer gezegend leven, ik ken de manosphere alleen uit het gemengde nieuws, en van Louis Theroux had ik eigenlijk ook nog nooit gehoord. Dat geeft me wel de - aan de reacties hier te oordelen - nogal unieke kans om deze doc zonder vooringenomen mening te zien. Iets wat kennelijk nauwelijks iemand lukt.

Vanaf het begin is duidelijk dat alle geïnterviewden druipen van de huichelachtigheid. Sowieso iedereen die over gekleurde pillen begint is al bij voorbaat af vanzelf, maar het is toch wel wat wonderlijk om te oreren over 'het systeem' terwijl je hele bestaansrecht afhankelijk is van de algoritmes van social media.

Maar nog triester wordt het als het gaat over het persoonlijke vlak en relaties. De oudtestamentische spreuken en gezegdes waren nog nooit zo makkelijk van toepassing. Fraai dat Theroux het voor elkaar krijgt om de zoveelste generieke loser met zijn moeder te confronteren, en dan blijft er helemaal niks over dan een zielig hoopje. De glorieuze hoop van de manosphere blijkt hard onder de duim te zitten van zijn mammie.

Wat Theroux wellicht fout doet is dat hij te subtiel is om aan de slachtoffers van de manosphere duidelijk te maken dat ze precies dat zijn - slachtoffer. Sukkels die in het zoveelste piramidespel getuind zijn, jaren van hun leven kwijtraken met zinloos gepruts waar alleen iemand anders iets mee opschiet - en dan ook nog een enorm kwalijk iemand. Maar ja, wat moet je anders. Als je het deze mensen recht voor hun raap zegt kom je ook nergens. Tenminste, dat is de gangbare theorie.

Maar heeft iemand het ooit wel eens geprobeerd, gewoon recht voor de raap en op z'n Rotterdams. Misschien moeten we het gewoon eens proberen. Die manosphere, s..ter toch op alsjeblieft. Als je daar in mee gaat ben je gewoon een sukkel, een loser, dan spugen je moeder en je oma op je. Ga op de grote vaart, maak iets van je leven, of maak jezelf van kant, mij om het even. Maar verspil je tijd - en die van ons - niet aan dit soort nonsens.

Een heerlijk sprookje. Het leeuwtje en het wolfje zijn te schattig voor woorden, en dat is Kunz ook. Zeker als ze besluit dat alle gedoe met de piano en de buitenwereld met al haar oordelen en meningen volstrekt zonder waarde zijn, en zich op haar spirit animals richt. De setting op het eiland met het mooie huis is ook al zo idyllisch. Wel heel ver weg van de slaapstad waar ik woon, en de industrieterreinen waar ik mijn halve leven heb doorgebracht. Ik zou zo willen ruilen, en dan hoefde ik nooit meer ergens naartoe.

Narratief is het misschien niet het mooiste en meest hoogdravende verhaal ooit, maar het werkt wel - en als ik lees dat het meerdere malen omgegooid moest worden omdat de dieren niet meewerkten, dan is het des te knapper dat dit er nog steeds uitkomt. De interacties van wolf, leeuw en Kunz zien er overtuigend en natuurlijk uit, ook dat is wel erg knap gedaan.

Tsja.

Noe en ik gaat nooit iets worden, dat was allang al wel duidelijk. Toch ligt deze film me beduidend beter dan zijn eerdere, ondanks dat ook hier een serie dingen in zitten die me als nagels op een schoolbord zijn. Dat de film wellicht wat autobiografisch is, allez - maar om nou het kind naar jezelf te noemen? Narcisme is de man niet vreemd, maar dit ligt er dan wel weer heel dik bovenop. Net als de op mij als nogal misplaatst overkomende cameo - en misplaatst wat mij vooral omdat je meteen aanvoelt dat hij het zelf is. Beetje triestig toch wel, net als de flauwe verwijzingen naar zijn eigen werk.

Maar daar tegenover staat dan ook weer dat dit geheel wel beter op me overkomt dan z'n vorige films. Volwassener, en dat is wellicht een wat vreemde constatering in een film die verder toch vooral nogal puberaal overkomt, hoe herkenbaar het geheel wellicht ook is. En echt pijn aan m'n ogen doet het niet, hoewel het wel een erg terechte vraag is hoeveel er van de ruim twee uur film overblijft als het niet-functionele naakt er uit geknipt zou zijn. Vernieuwend, grensoverschrijdend of dapper kan ik het dan weer absoluut niet vinden, onverbloemde 'echte' sex in een min of meer pseudo-mainstream film wordt tenslotte al heel lang tot de uiterste grens verkend. En ook best vaak in films waarin dat beter lukt.

Dat de acteurs amateurs zijn is nogal pijnlijk merkbaar - tenminste, het acteren in conventionele zin gaat nogal erg houterig, het fysieke acteren gaat ze wel een heel eind beter af. Noe heeft in ieder geval de dames wel zorgvuldig uitgezocht, dat moet gezegd.

Op voorhand vond ik het een wat al te dappere keuze om Wilson te laten spelen door Dano en Cusack, maar dat blijkt toch erg goed uit te pakken. Wie had gedacht dat die twee uiteindelijk op elkaar zouden lijken, en genoeg dat je zou denken het dat het dezelfde persoon is, een paar jaar later. Misschien niet heel voor de hand liggend, maar dat geldt wel voor het hele leven van Wilson eigenlijk - als er een voorbeeld is van iemand die meer heeft meegemaakt dan hij verdiend heeft, dan mag je het me brengen.

De tegenstelling tussen de vrolijke en feestelijke muziek en het depressieve leven van Brian Wilson blijft dan wel weer wat onduidelijk - maar dat is dan ook wel het soort onduidelijkheid waar sterren in horen te leven, moeten leven.

Jammer wel wat van Banks. Respect voor het karakter dat ze vertolkt, geen twijfel over. En een mooie meid, ook daar niet zo'n moeite mee. Maar ergens in de combinatie klopt het toch net weer niet helemaal, en de aantrekking tussen Wilson en Ledbetter had beter vorm kunnen krijgen. Want daar moet toch iets echt heel dringends geweest zijn - en gelukkig maar -, maar, dat zie ik in de film niet echt terug.

Famke.

Als film stelt het wat weinig voor, het plot dobbert al te langzaam op het voorspelbare einde af. Toch zijn er wel wat grappige momenten - mijn favoriete daarvan is David Schwimmer die voor de deur staat, hoe flauw dan ook, en wellicht vooral omdat zoiets mij ook wel eens overkomen is. Verder een enorme opstapeling van cliches, vanzelf werkt de heldin weer bij een of ander blad en moet ze een stukkie schrijven. Hoe vaak hebben we dat al niet gezien. Wellicht was half Hollywood toen ook aan het staken.

Maar er is ook iets wat wel leuk is, en dat is dan natuurlijk dat Famke meedoet. Dat is dan ook wel zo'n beetje de enige reden om de film uit te kijken. Wat zal ik zeggen, ik ben fan, al vanaf dat ze zich voorstelde in Goldeneye.

Bill Nighy is een held.

Van alle verhaallijntjes is die van hem wel verreweg het stoerste - al moet ik zeggen dat Hugh Grant met zijn Martine McCutcheon dicht in de buurt komen. Ruthless trained killers are just a phone call away. Of is het toch het charmante stelletje van Colin Firth en Lúcia Moniz. Of Freeman en Page. Brodie-Sangster en hoe-heet-ze-ook-alweer.

Wel een beetje erg sentimenteel allemaal, en het Heathrow-motiefje schiet me dan toch wel een beetje verkeerd. De enige mensen die ik ooit op een vliegveld zie hebben alleen de flugskam aan hun hoofd, verder niets. Had het op een treinstation geplot, dat was toch een stuk beter geweest. En net zo vraag ik me dan af wat er met de minder gelukkigen voorzien is voor de kerst. Guillory, Rickman, Linney, Lincoln, Makatsch, Santoro. Of zelfs maar Billy Bob.

Niettemin altijd weer een feest om te herzien. Maar niet meer dan een keer per drie, vier jaar. Als tegengif tegen de echt goede kerstfilms, want daar zijn er niet heel veel van.

Verzadigde kleuren geven geen beeld van de werkelijkheid.

Op zich ben ik helemaal niet tegen een beetje mooifilmerij. En wat deze film doet is dat ook niet echt helemaal - het probleem zit 'm niet zozeer in de mooie beelden zelf, maar in het zorgvuldig uitbannen van elk potentieel negatief randje in het positivistische verhaal.

Dat is dan ook wel weer een beetje de zeitgeist, het positieve van de jaren zestig en zeventig. Een heel plezierig contrast met het negatieve van nu, waarin zo'n beetje alles wordt uitgelegd alsof de wereld morgen aan z'n eind komt. Misschien is dat de boodschap die we van deze film moeten meenemen, dat je met alle rottigheid van toen of van nu nog steeds beter een beetje vrolijk en ontspannen in het leven kan staan. Is gewoon makkelijker, en een boel leuker.

Maar toch heb ik wat moeite met de dunheid van het verhaaltje. Toch, Teresa Palmer heeft wel iets over zich dat het moeilijk maakt om nog iets negatiefs in m'n hoofd te hebben terwijl ze in beeld is. Dus misschien moet ik daar dan zelf ook maar niet zo zwaar aan tillen.

Soms is het tijd om even een beetje oppervlakkig te zijn. Niks mis mee.

Liefde op kantoor.

Leuk als tegengas op het dagelijkse nieuws, waarin nogal eens wordt vergeten dat een belangrijk percentage van alle relaties ontstaat op de werkvloer - of een andere situatie waarin er bij voorbaat al een scheve machtsverhouding of afhankelijkheid is. Ji-Hoo en Ji-Woo zijn grappig en vertederend in hun onzekerheden en onhandigheid, en dat maakt de de film. Wel jammer dat het allemaal net een klein tikje te braaf blijft.

Leuk.

Misschien vooral door de mooie vormgeving en het voor mij originele concept, hoewel de charmant-naieve rol van O'Brien zeker ook meetelt. En de grote ontknoping vlak voor het einde is ook prima gevonden. Leuk dat ook zo'n behoorlijk ver uitgekauwd genre toch af en toe nog weer een frisse verrassing kan opleveren. Fijn kijkvoer ook, ondanks dat het ongetwijfeld voornamelijk nep is.

Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway spelen leuk, zijn een leuk stel en vullen het beeld op een aangename manier. En het is ook aangenaam gefilmd - leuke plaatjes. Maar dit is wel een beetje een gemakzuchtige film. Het wordt nergens echt dramatisch, nergens echt scherp, nergens echt. Het onderwerp van artsenbezoekers en de farmaceutische industrie is op zich best controversieel - maar daar komt in deze film eigenlijk niets uit. Early onset Parkinsons lijkt me echt voldoende om een heel gemeen drama uit te maken - maar dat komt er ook niet echt van.

Wat blijft er over? Twee uur vergeetbaar kijkvoer.

Komedie als genre is echt fout, dit is een naar loodzwaar drama waar geen enkel glimlachje op van toepassing is. Voor mij ligt het echt wat te zwaar op de maag.

Natalie Portman acteert heel sterk, zit prima in haar rol en treft denk ik ook de enige juiste toon - zowel voor het karakter als in het spelen ervan. Zoals Breedbeeld ook al zegt, de eindscene is erg sterk en maakt dat punt nog eens extra duidelijk - de groei van het karakter van Emilia, Portman's rol in de film, naar een soort volwassenheid.

Maar ondanks het mooie acteren blijft de film toch steken op iets wat voor mij aanvoelt als strafwerk - je leert er misschien wel iets van, maar echt blij maakt het je nou ook weer niet.

Een volkomen voorspelbaar verhaaltje, geen cliche blijft ongebruikt in dit standaard 'horror' filmpje. Teenslasher is misschien een betere, meer verduidelijkende omschrijving - horror is tenslotte een heel breed genre geworden.

Maargoed, dit is dus wel een behoorlijk platte en flauwe film. Toch wel aardig uitgewerkt. En, de aanwezigheid van Jessica Szohr vrolijkt het wel behoorlijk op. Daardoor nog net te verdragen.