Opinions

Geschichtsbebilderung ohne Erkenntnisgewinn.

En dat is dan alweer de tweede keer deze week dat die mooie Duitse beoordeling me te binnen schoot. Want het verhaal wat we hier te zien krijgen is behoorlijk onder de maat, het zwalkt een beetje twijfelachtig heen en weer. Er wordt niet echt voor de kant van Lovelace gekozen vind ik - als dat zo was, dan had een aantal zaken echt nog wel wat sterker aangezet moeten worden. En het verhaal is ook niet echt neutraal - er wordt niet eens gemeld dat er nogal wat twijfels bestaan aan de lezing van Lovelace. Eigenlijk zwalkt het verhaal maar een beetje om de hete brij heen - er wordt wel wat van de ellende bijgehaald, maar verder dan 'goh wat zielig' en 'he, 1250 dollar maar' komt het niet.

Ondanks dat er een hele resem beroemde acteurs opgesteld staat, is eigenlijk alleen Seyfried goed op dreef. Dat is dan meteen ook wel indrukwekkend. Grappig om te zien hoe ze de stuntelende actrice speelt, en echt erg goed gedaan - net als de rest van haar rol trouwens, het is zeker niet alleen dit stukje waar dat in opvalt. Ze is ondertussen wel een echt indrukwekkende actrice aan het worden. Daar verwacht ik binnenkort echt wel een paar heel mooie karakterrollen van.

Maar deze film kan ze niet redden. En dat kan de rest ook niet, die hangen er maar een beetje bij - Sarsgaard bijvoorbeeld - of hebben een onbeduidend bijrolletje - Temple schiet me daar te binnen. Of Stone, die ik niet eens herkend heb. Triest eigenlijk. Of de makers een ambitieuzer plan hebben gehad, ik twijfel er eigenlijk een beetje aan. Zoveel moeite had het niet hoeven kosten om er wat meer van te maken dan dit toch nogal teleurstellende geval. Want dat is het wat mij betreft toch echt - teleurstellend.

Werkt niet voor mij.

En ik zit me even af te vragen waar dat nou precies aan ligt. Een soort van onderkoeldheid over de hele film heen denk ik. Begint al in de eerste paar minuten, met toch nogal een dramatische ontwikkeling, maar die komt niet echt dramatisch over. Of dat nou aan de acteurs ligt, aan de regie, aan het tekort aan dramatische filmmuziek? Ik krijg mijn vinger er niet echt achter.

Dan terug in de tijd. Op zich een aardig idee om de tegenwoordige tijd aan het verleden te verbinden, maar die band is wat dun. En de hele historische vertelling is ook al zo vlak.

Jammer. Had een mooie film kunnen zijn. Visueel ziet het er in ieder geval verzorgd en aantrekkelijk uit.

Tsja.

Ik heb dan niet echt een zwak voor Matt LeBlanc, en een goeie acteur kan ik hem ook echt niet vinden. Maar evengoed vond ik deze film teleurstellend. De grappen zijn te flauw, het idee wordt te ver uitgemelkt en dan tot overmaat van ramp ook nog eens een voice-over om het geheel uit te leggen. Niet dat dat nou echt nodig was. Geforceerd en te onwaarschijnlijk.

Aardig filmpje. Maar wel een beetje erg zoetsappig en oppervlakkig - zoveel gebeurt er eigenlijk niet, en het tempo is zo sloom dat het zelfs met een speelduur van 76 minuten nog als een lange film aanvoelt. De muziek versterkt dat ook nog eens - ook daar geen onvertogen noot. Wat ietwat onderbelicht blijft is waar de aantrekkingskracht tussen de dames nou precies vandaan komt. Dat kan toch nauwelijks iets te maken hebben met de middenstandsrijmpjes die Annabelle bedenkt - en buiten dat is ze toch vooral een puberend schoolmeisje. Dat zou voor een lerares van een jaar of 30 toch niet zoveel nieuws te brengen hebben...

Maar als je daar overheen stapt is het best een leuk filmpje voor - jawel - een regenachtige zondagmiddag.

Verrassend goed.

Ondanks dat het verhaal met behoorlijk wat dichterlijke vrijheid verteld wordt aan den hand van het fictieve personage van Sallie Harmsen, en ondanks dat we natuurlijk wel al zo'n beetje weten hoe het afloopt, is het toch spannend. Lucia de B wordt erg goed gespeeld - een tikkeltje een vreemde vrouw, met een fraai accent, en de wat spitse kin die we van de rechtbanktekeningen herkennen. Knap werk. Net als de andere rollen: de arrogante en incapabele ziekenhuisdirecteur, de arrogante en incapabele officier van justitie.

Waar de film ook goed in slaagt is in het neerzetten van een aanklacht tegen het hele corrupte zooitje in de medische en juridische wereld. Wellicht de twee meest zieke groepen in onze samenleving - gesloten subculturen zonder enige vorm van zelfreiniging, gefocust op eigenbelang met een huichelachtig sausje, door en door corrupt en volledig gericht op het in stand houden van de gevestigde orde. Van mij had die aanklacht nog wel een tikje harder gemogen.

Drie keer niks.

Had misschien best grappig kunnen zijn, maar het duurt echt veeeeeel te lang allemaal. Het geheim van de humor zit 'm in de timing, en die is hier echt te langdradig en te homeopatisch verdund. De personages zijn zonder uitzondering vervelend en onsympathiek, en worden niet heel sterk gespeeld. Geen goede locaties, geen mooie beelden, geen fijne soundtrack.

Jeffrey Tambor verdient als enige een klein puntje, vanwege zijn gortdroge optreden. Maar zijn rol is niet meer dan een klein procentje van dit prutsding.

Ai.

De combinatie Burt Reynolds en Liza Minelli werkt me serieus op mijn zenuwen. En dat de film zwalkt tussen musical, klucht en gangsterfilm helpt ook al niet mee. En wat heeft Gene Hackman dan in zo'n flutfilm te zoeken? Nou naar verluidt kreeg hij er zo schofterig veel geld voor dat hij geen nee kon zeggen. Tsja, ook voor hem geldt dat je een goede film pas echt gaat waarderen als je ook af en toe aan een slechte meedoet.

Leuk rolletje wel voor Higgins, pardon John Hillerman. En ook Janit Baldwin, dat andere meiske uit Prime Cut. Maar ook dat is niet echt de moeite om daar bijna twee uur Liza Minelli voor uit te zitten. Wat ook niet helpt is dat de beelden super lelijk zijn - vaak erg flets en contrastloos, of dat bewust zo gedaan is of dat het aan mijn kopie ligt is me niet geheel duidelijk. En het ergste wellicht nog, nog erger dan Minelli is hoe de soundtrack af en toe probeert om 'de sfeer' er in te krijgen terwijl er niks grappigs gebeurt. Meh.

Het verhaal is zo voorspelbaar dat elke gedachte die ik voel opkomen 'oh, zometeen komt er X' ook zo'n beetje elke keer precies uitkomt. Te flauw voor woorden. Taylor Schilling is kennelijk op haar aaibare zielige-hondjesblik gecast, want voor het acteren kan het toch nauwelijks geweest zijn - de emoties die in het script zitten gaan duidelijk te hoog voor haar. Zac Efron dan, die loopt er het grootste deel als een regelrechte griezel bij - je zou voor minder verhuizen, niet alleen een stalker achter je aan maar nog eens zo'n enge ook. Maar als je je daar al een uurtje aan ge-ergerd hebt, dan komt de actiescene in het donker nog. Arregadde wat een prutswerk. En dat dan nog begeleid door - altijd weer - die violen.

Voorspelbaar, knap slecht geacteerd, trieste actiescenes, slechte muziek... Enige pluspuntje dat ik met veel moeite nog vinden kan is dan dat Taylor Schilling en Blythe Danner een geloofwaardige dochter en moeder zijn.

Een lettertje verschil maar met die andere film, The Lucky Ones (2008). Let op de s. Een lettertje verschil, en ook het verschil tussen en meesterwerk en dit gepruts. Neem een goede raad van me aan, en kijk naar die andere film.

Leuke simpele en misschien juist daardoor perfecte roadmovie.

Wat me daarin toch speciaal aanspreekt is de sympathieke en subtiele anti-oorlogsboodschap, die juist daardoor denk ik veel effectiever werkt dan alle 'gewone' anti-oorlogsfilms - die bereiken hun doel niet doordat ze bij voorbaat al een stempel hebben, en dus alleen door diegenen gezien zullen worden die niet meer overtuigd hoeven te worden van de zinloosheid van oorlogen in het algemeen, en van de idioterie van de laatste Amerikaanse ingreep in Irak in het bijzonder. Deze film is dus subtieler, en laat eerder de menselijke kant van de soldaat zien, die gevangen zit tussen wat zijn omgeving van hem verwacht en de ledigheid van wat hem (en haar!) door de maatschappij als alternatief geboden wordt.

Maar dat terzijde - meestal vind ik de anti-oorlogsboodschappen vooral zeurderig, betweterig, kleinzielig, en ubercalvinistisch; vandaar deze lange inleiding - want waar het toch vooral om gaat is de mooie roadmovie die we hier te zien krijgen. Stukje bij beetje leren we de drie vrienden kennen, kijken we mee in hun leven en de halfgare situaties waar ze mee om proberen te gaan. En - verplicht voor een roadmovie, en ook zoals dat gaat als je zelf op zo'n manier op pad gaat - zien we hoe ze onderweg van het ene idiote avontuur in het andere vallen. Prima in orde, geen speld tussen te krijgen, solide vakwerk. Als enige puntje van kritiek misschien dat de scène tijdens de tornado misschien iets minder puriteins Amerikaans had gekund. Maar, aan de andere kant, deze film gaat natuurlijk toch ook wel heel erg over Amerika, en de toch vrij unieke - misschien zelfs idiote - manier van doen in dat land.

Dan de drie rollen. Echt tot in perfectie gespeeld. Tim Robbins wordt vaker geprezen om zijn rol in deze film, maar wat mij betreft zijn alle drie de spelers echt perfect in hun rol - ze spelen niet, maar ze zijn, als je naar de film gekeken hebt herinner je je niet de acteurs, maar de rol die ze spelen en de karaktereigenschappen van wat ze aan het spelen zijn. Beter kan het echt niet. Het helpt natuurlijk dat alle drie een goed ingevuld karakter hebben om te spelen, maar dat doet echt niets af aan dat ze dat ook prima en volstrekt herkenbaar, geloofwaardig invullen. Wat daarbij natuurlijk nog eens extra helpt is de heerlijk positief-aanstekelijke happy-go-lucky manier waarop Rachel McAdams haar rol speelt. Heel Amerikaans allemaal, maar toch ook heel moeilijk om iets negatiefs te ontdekken in de omgeving van zoveel (ahem) joi-de-vivre.

En ook dat is een sterk punt van de film. Ondanks alle negatieve aspecten van de Amerikaanse samenleving, laat de film - net als de subtiele anti-oorlogsboodschap - ook heel subtiel zien dat Amerikanen ook vaak heel prettige en erg fijne mensen zijn. Geen speld tussen te krijgen.

Saaie boel.

Het idee zal wel geweest zijn er een spannende road movie/zoekfilm van te maken. Maar de karakters boeien me niet, en het verhaal is te slaapverwekkend, en de soundtrack is wel aardig maar niet zo goed dat het daarmee enigszins interessant wordt.

Besson is wel wat kwijtgeraakt.

De verplichte ingrediënten - over the top geweld en een spectaculaire achtervolging - zijn wel aanwezig, maar voelen wat meer als verplichte nummertjes dan dat het indruk maakt. Een beetje veel herhaling is het ook, het uitmelken van een vroeger succesvolle formule, maar nu zonder de vonk die de vorige pogingen tot iets geniaals maakten. Het wordt wel lekker vlot gebracht, en er zijn ook een paar leuke gimmicks aan het verhaal opgehangen - maar het gevoel bekruipt me ook dat het tempo vooral dient om lastige vragen over plotholes te vermijden. En de structuur met de uitleggerige Freeman in het begin van de film is ook niet echt heel briljant ingegeven.

Een ander puntje wat me dwarszit is Scarlet Johansson. Ergens in het afgelopen jaar is ze het kwijtgeraakt. Daarvoor was ze, hoe ze er ook bijliep, een soort wandelende sexbom. Nu ziet ze er nog zo'n beetje precies hetzelfde uit, maar ze is niet meer de bom - en ik geloof niet dat dat aan mij ligt. Misschien gelooft ze er zelf niet meer in.

Besson kennelijk ook niet. Of hij is het echt kwijt, dat kan natuurlijk ook.

Op het verkeerde been.

Daar had ik gehoopt op een fijn space epos met Portman in de hoofdrol - en met de poster erbij denk je dan toch al gauw in de richting van iets Star Wars achtigs, maar dan wat dichterbij en wat meer indrukwekkende beelden vanuit de ruimte, of in een capsule met knipperende lampjes en zo.

Nou ja zo'n film is dit dus helemaal niet - deze gaat over iets heel anders. Wellicht is dat ook de reden dat zoveel reacties niet bijster positief zijn, want ook ik voelde me een behoorlijk groot deel van de film nogal bekocht. Maar toen schoot me te binnen dat dit verhaal natuurlijk echt gebeurd is, en dat het meer een psychologisch drama is dan iets wat rechtstreeks met de ruimte te maken heeft.

Kom ik weer bij Portman. Toch een van de actrices die als haar naam op de poster staat veroorzaakt dat de film erg makkelijk op mijn te-zien lijstje terecht komt. Even los van de eerste teleurstelling, komt zo halverwege de film de omslag - wat ze hier speelt is een bijster onsympathieke mevrouw die nogal onplezierig het spoor kwijt is, maar dat doet ze dan zo geloofwaardig dat je tegen de aftiteling eigenlijk gewoon een bloedhekel aan haar hebt. Toch een knappe prestatie, om dat zo neer te zetten.

En zo geldt dat voor de hele film eigenlijk ook. Misschien niet een plot waarmee het even makkelijk publieksvriendelijk scoren is, maar wel een knap stuk werk. En dat zie ik dan achteraf beschouwd eigenlijk veel liever - het is toch dit soort film dat ik me over een jaar of tien, twintig nog herinneren ga.

Aardige film, maar zonder de verrassing en de spanning van deel 1. Waar deel 2 nog ietwat voortkabbelde in dezelfde stijl als deel 1 heeft dit deel eigenlijk weinig meer toe te voegen dan de ontknoping van het verhaal, het afmaken van alle draadjes - en de ontknoping is niet zo heel verrassend meer.

Na alle drie delen gezien te hebben, bekruipt me toch vooral het gevoel dat ik naar een tv-serie heb zitten kijken. Wel zonder meer een heel goede tv-serie - vooral doordat de verhalen echt sterk zijn, maar ook wel de structuur en spanningsboog van een tv-serie met zich mee lijken te brengen.

Qua acteren, zie ik weinig opvallends - wel echt solide vakwerk, maar ook geen bovenaards mooie prestaties. Noomi Rapace speelt een erg sterke vrouw - maar, ik kan niet vinden dat ze dat ook erg sterk speelt - ik vind het echt wel goed, maar niet meer dan dat. En hetzelfde geldt voor Michael Nyqvist - prima vakwerk, goed gedaan, maar niet boven alles uitstijgend bijzonder.

Luka.

Gebaseerd op het boek Il Deserto dei Tartari van Dino Buzatti, dat op zijn beurt weer gebaseerd was op het gedicht Waiting for the Barbarians van de Griekse dichter Cafavy - uit 1904. Ook op dat gedicht gebaseerd is het gelijknamige boek van J.M. Coetzee, en daar is ook recent een film van gemaakt: Waiting for the Barbarians (2019).

Gezet in de toestand van 1905, in 1940 door Buzatti, in 1980 door Coetzee, of als parabel tegen het nu van deze film of de 2019 versie - het concept blijft in de basis hetzelfde, een autoritaire macht die een onbekende vijand gebruikt om met angst en stagnatie zijn positie te verkrijgen en te bewaren. Parallellen te over in de verrechtsing die we nu in de samenleving meemaken, met dank aan de opkomst van nieuwe autoritaire politiek. Allemaal oude wijn in oude zakken.

Niet dat dat nou beslist een goede film oplevert overigens. De locaties zijn dan wel geniaal mooi, en een briljante keuze om dat in zwart-wit te filmen. Cinematografisch is het af en toe erg, erg goed - maar niet constant, en dat valt in het negatieve op. Vooral stilistisch is het voor mij echt een enorme vergissing hoe sommige scenes met acteurs in close up niet goed, niet goed genoeg gefilmd zijn - in combinatie met dat de cast met uitzondering van Chaplin en wellicht Yamanouchi absoluut dissoneert met het onderwerp, als te licht door de mand valt, en dan heb ik het nog maar niet eens over het brakke Engels.

Vooral de haka die een aantal keer langskomt - sowieso al ongepast - is daar een voorbeeld van, in de beeldtaal klopt het al gewoon absoluut niet, maar nog erger dan dat, zodra je de gedachte in je hoofd krijgt dat je naar een stel getikte Belgen zit te kijken is de film verpest. Je verwacht elk moment de stem van Paul Jambers als voice-over. Echt een enorme miskleun van Woodworth - wellicht een cultureel detail dat ze daarin mist.

Enorm jammer, vind ik, want de beelden in de trailer beloofden nogal wat, en het onderwerp is onverminderd actueel.

Laatst in het Van Gogh-museum in Amsterdam geweest. Jarenlang toen ik nog in de stad woonde met een boog omheen gelopen - vooral om de horden toeristen te ontwijken. Nu eindelijk dus eens van binnen gezien. En dat is toch best wat indrukwekkend, als je bedenkt hoe de arme Vincent tijdens zijn leven volstrekt onbekend en ongewaardeerd bleef, terwijl er nu mensen van over de hele wereld naar zijn schilderijen komen kijken. Absurd eigenlijk.

Maargoed, ietwat nieuwsgierig geworden en dus deze film eens opgezocht. En dat blijkt een bijzonder mooie te zijn, niet alleen door de aandacht die er aan de beelden en locaties besteed is maar meer dan dat vooral door de goeie casting van Douglas, die bijzonder geloofwaardig overkomt. Al vind ik hem dan niet heel sterk lijken op de zelfportretten van Van Gogh.

Voelt een beetje aan als een ongeïnspireerd no-budget ding van wat filmstudenten. Het plot lijkt op papier misschien wel aardig, maar in de film is het te langdradig, te voorspelbaar, en te drammerig. Een beetje humor had een hoop goed gedaan, nu is het echt veel te vlak.

Kranz speelt misschien - in de woorden van Gauke - degelijk, maar ook nogal ongeloofwaardig sullig. Niet echt iets van chemie te bespeuren. Of het moet dan met zijn sidekick Cali zijn. Tsja.

Ik kan het niet echt worden met deze film.

Wat me al wat dwarszit is dat er geen duidelijke keuze tussen misdaadfilm of documentaire gemaakt wordt. 'Waar gebeurd' gaat dan eerder dwarszitten dan helpen, ik vind niet dat er een duidelijk verhaal uit komt - de karakters blijven allemaal zo plat als een dubbeltje. De film drijft meer op de actie, de sfeer en wat simpele emoties dan op een duidelijk uitgewerkt script. En, hoe mooi de karakterkoppen van de acteurs ook zijn, over de verschillende leeftijden lijken ze maar erg weinig. Da's toch een gemiste kans - met de eendimensionaliteit wordt toch weinig van de acteurs gevraagd, zou je denken - dan hadden ze wel wat harder kunnen zoeken naar een goeie cast over drie leeftijden heen.

Daar tegenover staat dan weer wel dat het geheel tot in perfectie in beeld gebracht is. Solide vakwerk. Weinig subtiel, maar wel prima in orde.

Erg vergelijkbaar met meerdere films uit het misdaadgenre die de laatste paar jaar uit Frankrijk komen - L'Immortel, 36 Quai des Orfevres, Le Premier Cercle, om er maar even een paar te noemen. Maar in die vergelijking vind ik dit wel een van de mindere - en dan mis ik niet alleen VIncent Cassel, maar ook Jean Reno en Daniel Auteuil.