Opinions

Jake Gyllenhaal en Anne Hathaway spelen leuk, zijn een leuk stel en vullen het beeld op een aangename manier. En het is ook aangenaam gefilmd - leuke plaatjes. Maar dit is wel een beetje een gemakzuchtige film. Het wordt nergens echt dramatisch, nergens echt scherp, nergens echt. Het onderwerp van artsenbezoekers en de farmaceutische industrie is op zich best controversieel - maar daar komt in deze film eigenlijk niets uit. Early onset Parkinsons lijkt me echt voldoende om een heel gemeen drama uit te maken - maar dat komt er ook niet echt van.

Wat blijft er over? Twee uur vergeetbaar kijkvoer.

Komedie als genre is echt fout, dit is een naar loodzwaar drama waar geen enkel glimlachje op van toepassing is. Voor mij ligt het echt wat te zwaar op de maag.

Natalie Portman acteert heel sterk, zit prima in haar rol en treft denk ik ook de enige juiste toon - zowel voor het karakter als in het spelen ervan. Zoals Breedbeeld ook al zegt, de eindscene is erg sterk en maakt dat punt nog eens extra duidelijk - de groei van het karakter van Emilia, Portman's rol in de film, naar een soort volwassenheid.

Maar ondanks het mooie acteren blijft de film toch steken op iets wat voor mij aanvoelt als strafwerk - je leert er misschien wel iets van, maar echt blij maakt het je nou ook weer niet.

Een volkomen voorspelbaar verhaaltje, geen cliche blijft ongebruikt in dit standaard 'horror' filmpje. Teenslasher is misschien een betere, meer verduidelijkende omschrijving - horror is tenslotte een heel breed genre geworden.

Maargoed, dit is dus wel een behoorlijk platte en flauwe film. Toch wel aardig uitgewerkt. En, de aanwezigheid van Jessica Szohr vrolijkt het wel behoorlijk op. Daardoor nog net te verdragen.

Die actually.

Maar behalve die flauwe grap is het eigenlijk best een aardig en charmant filmpje, misschien wel wat erg zoet maar ook gewoon leuk - en met een gepast subtiele kritiek op de politieke correctheid van veel films in dit genre. Hoeveel films hebben niet een Aziatische nerd-met-brilletje in een onbetekenende bijrol, om maar even wat te noemen. En heeft Tag niet gewoon een punt met zijn beklag.

Jammer dat het verhaallijntje met het klimmen zo ver van de werkelijkheid staat. Dat had toch echt wel een tikje beter gekund, met een beetje moeite in het plot. Toch, de gimmick met de titel wordt best leuk uitgewerkt, Dobrev is leuk genoeg om mijn aandacht er een klein beetje bij te houden, en de boodschap is positief. Best goed voor een kerstfilm, eigenlijk.

Leuk dromen over het soort vakantie waar ik nooit aan zal doen - ik zou me binnen een uur kapot vervelen. Maar het is wel erg fijn plaatjeskijken, dat dan weer wel.

Het verhaal trekt op niets natuurlijk, een boeketreeksje is er nog een literaire verrassing bij. Maar dat hoort ook wel bij het genre.

Nogal overhypet en wat mij betreft onterecht.

Qua stijl voelt het aan als jatwerk van Pulp Fiction, maar het geheel is in vergelijking veel te dun - het mist de ‘royale with cheese’, zeg maar. En de integratie met de soundtrack uit het grote voorbeeld ontbreekt ook nog eens. Daar staat dan tegenover het motiefje van de verslaving, maar dat blijft toch een beetje dun en vooral ook te onwerkelijk. Net zo flauw en onwerkelijk als het kapsel van Ed Harris, en over de scene in de plee begin ik maar niet eens

De rol van Stewart vond ik ook wat tegenvallen, zeker tegenover O’Brian die veel sterker overkomt.

Een fraaie en integere film over hoe een moeder strijdt om haar zoon te mogen zien, ondanks tegenwerking van haar ex en alles wat maar iets met de regeltjes te maken heeft. Als er ook maar ergens een kort eindje is, dan trekt ze daaraan. Wel vertelt ze dat verhaal zelf, en elke vorm van reflectie ontbreekt nogal opzichtig.

Tot in de perfectie geregisseerd, en tot in de perfectie gespeeld door Vicky Krieps die nog boven haar normaal al goddelijke prestaties uit rijst. Daarmee ook geen enkele ruimte overlaat voor de andere acteurs.trices, die dienen alleen als aangevers.

Rest me wel de lichte wrevel over hoe het drama over de uit de ouderlijke macht gepeste moeder zo dramatisch uitgespeeld wordt. Voor vaders is dat de gewoonste zaak van de wereld, maar als het een moeder overkomt is kennelijk ineens de wereld te klein. Het doet mij verlangen naar een utopische wereld waarin ouders hun kind bij de geboorte af moeten geven om te worden opgevoed door professionals, die niet in naam maar vanuit hun betrekking het beste voor hebben. Hoeveel ellende zou dat niet voorkomen.

Don't choose to be unhappy. It's lazy, and it's harder!

Eerst en vooral, ik vind het echt too soon voor een film over het leed dat covid heeft veroorzaakt. Dan moet ik maar weer denken aan de mensen die GSM-masten in de fik gingen steken, gingen 'theedrinken', gingen beweren dat het allemaal niet echt was terwijl mijn oom in het mortuarium lag, dat mondkapjes niet zouden werken en dat quarantaine maar onzin was. Nee, ik ben daar niets van vergeten, en al die mensen zijn wat mij betreft gewoon echt af, klaar, en als ik ze nooit meer zie is het me al te vroeg. Het zou me een lief ding waard zijn als ze allemaal en masse en rücksichtslos over de kling gejaagd waren, want daar hebben ze het gewoon naar gemaakt.

Qualley speelt haar rol wel leuk, maar is aan de andere kant ook teveel een speelbal van het plot, het lot om indruk te maken. Schwarzenegger is leuk om te zien omdat hij zo enorm op zijn pa lijkt, een betere en jongere versie is zoals dat hoort te zijn. En Keener maakt ietwat indruk met haar touwige en ongewassen Patti Smith haar - als er toch iemand is waar je op zou willen lijken.

En ja, de beelden zijn mooi, vooral in Portugal waar de wereld stil lijkt te staan en het verhaal een intermezzo, een idylle tussendoor brengt. Waarvan we ondertussen allemaal geleerd hebben dat die voor het merendeel van de ons die die periode hebben meegemaakt niet meer dan een verre droom was, en dat we met heel andere herinneringen aan die periode achtergebleven zijn. Ja, nu kunnen we daar weer heen, dat dan wel.

Verder blijft het er een beetje bij hangen voor mij - had deze film over een jaar of twintig gemaakt, dan had ik er misschien een ander gevoel bij gehad. Nu rakelt het alleen dingen op die ik geen plaats kan geven. Nu niet, en wellicht nooit.

Aardig wel.

En dat bedoel ik dan in de positieve zin, voor de verandering - een prettige feelgoodfilm om gewoon fijn hersenloos naar te zitten kijken. Bullock is erg charmant - misschien niet de mooiste, maar dat drankje lijkt warempel toch wel wat te doen. De metamorfose aan het begin is ook best grappig gedaan, al is het wat over the top - met Tate Donovan gaat het dan net wat subtieler. Hij speelt ook best leuk overigens.

Narratief is het op zich natuurlijk wel een zwaktebod - net als met tijdreizen, superhelden en dergelijke, je kan er alles mee verklaren.

Flauwe hap, voorspelbaar van begin tot eind. De krasse-knarren-romcom werkt ook al niet erg goed, de humor zit tegen de grens van over the top aan maar net aan de verkeerde kant, en het geheel had erg goed een beetje zelfspot kunnen gebruiken. Veel bekende en grote namen op de titelrol, maar daar komt maar weinig uit - Emma Thompson en Pierce Brosnan lopen erbij alsof ze hun hypotheek moeten afbetalen, elk greintje plezier ontbreekt.

Een dobberfilm die niet zo goed wil drijven.

Wat goed werkt is het slome tempo, de muziek, de rust en de grotendeels laidback karakters in de film.

Maar de belangrijkste rollen - Travolta en Johansson - zijn te veel wound up, en op een manier die niet goed in de rest van de film past. Het werkt gewoon niet met die twee, hun karakters worden nergens hoe dan ook geloofwaardig of echt. Ligt dat aan de casting - zoek de juiste persoon voor die rol - of aan het schrijven - verzin een verhaal dat iemand spelen kan - of aan de regie, die dat uiteindelijk aan elkaar moet zien te passen, er iets van maken moet.

Wellicht is het ook gewoon alledrie. Travolta is niet beslist boven kritiek verheven als acteur, en Johansson ook niet. En dan zo'n verhaal, met zulke over het paard getilde diva-acteurs voor een regisseur die haar eerste film doet? Verbazend dat ze er nog wat van heeft weten te maken eigenlijk.

Of als de makers maar naar de tekst van het liedje bij de aftiteling hadden geluisterd, en hadden geprobeerd daar iets van te begrijpen - of beter, te voelen.

Nogal een draak.

Berling is gewoon strontvervelend, en Attal en Gainsbourg vrij schattig samen. Maar dat was kennelijk niet genoeg om een film van te maken, dus komt het ‘etc’ er nog bij. En daar gaat het mis, want erg geloofwaardig is dat al snel niet meer. En het einde al helemaal niet. Nouja, Leonard Cohen in de soundtrack, dat is nog wel een klein puntje waard. En de nostalgie van de Gitanes natuurlijk ook.

Mierzoete verzameling clichés.

Maarja, Heather Graham speelt mee, en daar ben ik al sinds Twin Peaks fan van. Dus dan toch maar uitgekeken. Op zich spelen Wayans en Cook ook best aardig, al lijken ze samen niet een erg echte klik te hebben. De soundtrack, ehh, nouja, steeds weer Tiffany gaat wel snel vervelen.

Een verzameling cliches.

Waar het genre al niet erg bekend staat om de originaliteit, volgt deze film wel erg nauwgezet de weg van de voorspelbaarheid - geen verrassing te bespeuren. Maar het is wel terecht om daarbij te vragen of dat wel erg is. En er is genoeg wat daar tegenoverstaat ook, en het voortdobberen tot een aangename zit maakt - mooie warm-kleurige beelden, de schattige Lily Collins, en hier en daar wat grappige situaties zowel uit leedvermaak als gewoon echt grappig. Best leuk. Misschien niet heel bijzonder, maar wel fijn kijkvoer.

Volkomen vergeetbaar kijkvoer zonder enige verrassing, met als enige kleine pluspuntjes James Brolin en Jane Seymour. Mooi stel, en ook de enigen die af en toe een heel dun glimlachje veroorzaken. Oh, en ik vind die Poolse bruid wel grappig. Mandy Moore zou perfect gecast zijn als het de bedoeling was geweest om een zeurtrut in een drama neer te zetten. Niet gelukt.

Geen Michelin-sterren.

'TV-film' is nog een genereuze titel voor dit slordige broddelwerkje. Niet voor niets dat dit de enige credit van regisseur Hacking is, lijkt me dan. En de cast is ook niet best - met als toppunt wel Ramsey die er met de haren bijgesleept is voor zijn naam. Scott gaat nog wel, maar is wel de uitzondering, de rest van de cast loopt er wat verloren bij. En dan Forlani, die ziet er uit alsof ze nog opgewarmd moet worden. Kennelijk was er voor grime geen budget. Het was voor de film een heel stuk beter geweest als ze van rol gewisseld had met De Candole.

Tegelijkertijd is nu (half mei 2022) in het nieuws dat Netflix abonnees aan het kwijtraken is. Tsja, ik zou de lat dan ook wat hoger leggen dan dit soort kijkvoer.

Geschichtsbebilderung ohne Erkenntnisgewinn.

En dat is dan alweer de tweede keer deze week dat die mooie Duitse beoordeling me te binnen schoot. Want het verhaal wat we hier te zien krijgen is behoorlijk onder de maat, het zwalkt een beetje twijfelachtig heen en weer. Er wordt niet echt voor de kant van Lovelace gekozen vind ik - als dat zo was, dan had een aantal zaken echt nog wel wat sterker aangezet moeten worden. En het verhaal is ook niet echt neutraal - er wordt niet eens gemeld dat er nogal wat twijfels bestaan aan de lezing van Lovelace. Eigenlijk zwalkt het verhaal maar een beetje om de hete brij heen - er wordt wel wat van de ellende bijgehaald, maar verder dan 'goh wat zielig' en 'he, 1250 dollar maar' komt het niet.

Ondanks dat er een hele resem beroemde acteurs opgesteld staat, is eigenlijk alleen Seyfried goed op dreef. Dat is dan meteen ook wel indrukwekkend. Grappig om te zien hoe ze de stuntelende actrice speelt, en echt erg goed gedaan - net als de rest van haar rol trouwens, het is zeker niet alleen dit stukje waar dat in opvalt. Ze is ondertussen wel een echt indrukwekkende actrice aan het worden. Daar verwacht ik binnenkort echt wel een paar heel mooie karakterrollen van.

Maar deze film kan ze niet redden. En dat kan de rest ook niet, die hangen er maar een beetje bij - Sarsgaard bijvoorbeeld - of hebben een onbeduidend bijrolletje - Temple schiet me daar te binnen. Of Stone, die ik niet eens herkend heb. Triest eigenlijk. Of de makers een ambitieuzer plan hebben gehad, ik twijfel er eigenlijk een beetje aan. Zoveel moeite had het niet hoeven kosten om er wat meer van te maken dan dit toch nogal teleurstellende geval. Want dat is het wat mij betreft toch echt - teleurstellend.

Hear me / I've got to confess / That I'm one / of the love- loveloveless

Het kan volgens mij niet anders dan dat Billy Idol zijn lied op de titel, de sfeer en het verhaal van deze film gebaseerd heeft. Net zoals het niet anders kan dat Willem Dafoe's karakter in Streets of Fire (1984) afgekeken is van deze rol.

De eerste film van Bigelow, en de tweede van Dafoe - zijn eerste was Heaven's Gate (1980), al leverde dat geen credits op en moet je er erg goed voor opletten. Wel een veel betere film dan deze, die eigenlijk vooral op de sfeer drijft, behalve wat aardig gevonden dialogen en quotes komt er maar weinig uit.

Wat wel fijn is is de soundtrack. Je zou denken dat je naar een film van Jacques Tati kijkt. Eh, luistert.

Werkt niet voor mij.

En ik zit me even af te vragen waar dat nou precies aan ligt. Een soort van onderkoeldheid over de hele film heen denk ik. Begint al in de eerste paar minuten, met toch nogal een dramatische ontwikkeling, maar die komt niet echt dramatisch over. Of dat nou aan de acteurs ligt, aan de regie, aan het tekort aan dramatische filmmuziek? Ik krijg mijn vinger er niet echt achter.

Dan terug in de tijd. Op zich een aardig idee om de tegenwoordige tijd aan het verleden te verbinden, maar die band is wat dun. En de hele historische vertelling is ook al zo vlak.

Jammer. Had een mooie film kunnen zijn. Visueel ziet het er in ieder geval verzorgd en aantrekkelijk uit.

Tsja.

Ik heb dan niet echt een zwak voor Matt LeBlanc, en een goeie acteur kan ik hem ook echt niet vinden. Maar evengoed vond ik deze film teleurstellend. De grappen zijn te flauw, het idee wordt te ver uitgemelkt en dan tot overmaat van ramp ook nog eens een voice-over om het geheel uit te leggen. Niet dat dat nou echt nodig was. Geforceerd en te onwaarschijnlijk.

Aardig filmpje. Maar wel een beetje erg zoetsappig en oppervlakkig - zoveel gebeurt er eigenlijk niet, en het tempo is zo sloom dat het zelfs met een speelduur van 76 minuten nog als een lange film aanvoelt. De muziek versterkt dat ook nog eens - ook daar geen onvertogen noot. Wat ietwat onderbelicht blijft is waar de aantrekkingskracht tussen de dames nou precies vandaan komt. Dat kan toch nauwelijks iets te maken hebben met de middenstandsrijmpjes die Annabelle bedenkt - en buiten dat is ze toch vooral een puberend schoolmeisje. Dat zou voor een lerares van een jaar of 30 toch niet zoveel nieuws te brengen hebben...

Maar als je daar overheen stapt is het best een leuk filmpje voor - jawel - een regenachtige zondagmiddag.

Verrassend goed.

Ondanks dat het verhaal met behoorlijk wat dichterlijke vrijheid verteld wordt aan den hand van het fictieve personage van Sallie Harmsen, en ondanks dat we natuurlijk wel al zo'n beetje weten hoe het afloopt, is het toch spannend. Lucia de B wordt erg goed gespeeld - een tikkeltje een vreemde vrouw, met een fraai accent, en de wat spitse kin die we van de rechtbanktekeningen herkennen. Knap werk. Net als de andere rollen: de arrogante en incapabele ziekenhuisdirecteur, de arrogante en incapabele officier van justitie.

Waar de film ook goed in slaagt is in het neerzetten van een aanklacht tegen het hele corrupte zooitje in de medische en juridische wereld. Wellicht de twee meest zieke groepen in onze samenleving - gesloten subculturen zonder enige vorm van zelfreiniging, gefocust op eigenbelang met een huichelachtig sausje, door en door corrupt en volledig gericht op het in stand houden van de gevestigde orde. Van mij had die aanklacht nog wel een tikje harder gemogen.

Drie keer niks.

Had misschien best grappig kunnen zijn, maar het duurt echt veeeeeel te lang allemaal. Het geheim van de humor zit 'm in de timing, en die is hier echt te langdradig en te homeopatisch verdund. De personages zijn zonder uitzondering vervelend en onsympathiek, en worden niet heel sterk gespeeld. Geen goede locaties, geen mooie beelden, geen fijne soundtrack.

Jeffrey Tambor verdient als enige een klein puntje, vanwege zijn gortdroge optreden. Maar zijn rol is niet meer dan een klein procentje van dit prutsding.

Ai.

De combinatie Burt Reynolds en Liza Minelli werkt me serieus op mijn zenuwen. En dat de film zwalkt tussen musical, klucht en gangsterfilm helpt ook al niet mee. En wat heeft Gene Hackman dan in zo'n flutfilm te zoeken? Nou naar verluidt kreeg hij er zo schofterig veel geld voor dat hij geen nee kon zeggen. Tsja, ook voor hem geldt dat je een goede film pas echt gaat waarderen als je ook af en toe aan een slechte meedoet.

Leuk rolletje wel voor Higgins, pardon John Hillerman. En ook Janit Baldwin, dat andere meiske uit Prime Cut. Maar ook dat is niet echt de moeite om daar bijna twee uur Liza Minelli voor uit te zitten. Wat ook niet helpt is dat de beelden super lelijk zijn - vaak erg flets en contrastloos, of dat bewust zo gedaan is of dat het aan mijn kopie ligt is me niet geheel duidelijk. En het ergste wellicht nog, nog erger dan Minelli is hoe de soundtrack af en toe probeert om 'de sfeer' er in te krijgen terwijl er niks grappigs gebeurt. Meh.

Het verhaal is zo voorspelbaar dat elke gedachte die ik voel opkomen 'oh, zometeen komt er X' ook zo'n beetje elke keer precies uitkomt. Te flauw voor woorden. Taylor Schilling is kennelijk op haar aaibare zielige-hondjesblik gecast, want voor het acteren kan het toch nauwelijks geweest zijn - de emoties die in het script zitten gaan duidelijk te hoog voor haar. Zac Efron dan, die loopt er het grootste deel als een regelrechte griezel bij - je zou voor minder verhuizen, niet alleen een stalker achter je aan maar nog eens zo'n enge ook. Maar als je je daar al een uurtje aan ge-ergerd hebt, dan komt de actiescene in het donker nog. Arregadde wat een prutswerk. En dat dan nog begeleid door - altijd weer - die violen.

Voorspelbaar, knap slecht geacteerd, trieste actiescenes, slechte muziek... Enige pluspuntje dat ik met veel moeite nog vinden kan is dan dat Taylor Schilling en Blythe Danner een geloofwaardige dochter en moeder zijn.

Een lettertje verschil maar met die andere film, The Lucky Ones (2008). Let op de s. Een lettertje verschil, en ook het verschil tussen en meesterwerk en dit gepruts. Neem een goede raad van me aan, en kijk naar die andere film.

Leuke simpele en misschien juist daardoor perfecte roadmovie.

Wat me daarin toch speciaal aanspreekt is de sympathieke en subtiele anti-oorlogsboodschap, die juist daardoor denk ik veel effectiever werkt dan alle 'gewone' anti-oorlogsfilms - die bereiken hun doel niet doordat ze bij voorbaat al een stempel hebben, en dus alleen door diegenen gezien zullen worden die niet meer overtuigd hoeven te worden van de zinloosheid van oorlogen in het algemeen, en van de idioterie van de laatste Amerikaanse ingreep in Irak in het bijzonder. Deze film is dus subtieler, en laat eerder de menselijke kant van de soldaat zien, die gevangen zit tussen wat zijn omgeving van hem verwacht en de ledigheid van wat hem (en haar!) door de maatschappij als alternatief geboden wordt.

Maar dat terzijde - meestal vind ik de anti-oorlogsboodschappen vooral zeurderig, betweterig, kleinzielig, en ubercalvinistisch; vandaar deze lange inleiding - want waar het toch vooral om gaat is de mooie roadmovie die we hier te zien krijgen. Stukje bij beetje leren we de drie vrienden kennen, kijken we mee in hun leven en de halfgare situaties waar ze mee om proberen te gaan. En - verplicht voor een roadmovie, en ook zoals dat gaat als je zelf op zo'n manier op pad gaat - zien we hoe ze onderweg van het ene idiote avontuur in het andere vallen. Prima in orde, geen speld tussen te krijgen, solide vakwerk. Als enige puntje van kritiek misschien dat de scène tijdens de tornado misschien iets minder puriteins Amerikaans had gekund. Maar, aan de andere kant, deze film gaat natuurlijk toch ook wel heel erg over Amerika, en de toch vrij unieke - misschien zelfs idiote - manier van doen in dat land.

Dan de drie rollen. Echt tot in perfectie gespeeld. Tim Robbins wordt vaker geprezen om zijn rol in deze film, maar wat mij betreft zijn alle drie de spelers echt perfect in hun rol - ze spelen niet, maar ze zijn, als je naar de film gekeken hebt herinner je je niet de acteurs, maar de rol die ze spelen en de karaktereigenschappen van wat ze aan het spelen zijn. Beter kan het echt niet. Het helpt natuurlijk dat alle drie een goed ingevuld karakter hebben om te spelen, maar dat doet echt niets af aan dat ze dat ook prima en volstrekt herkenbaar, geloofwaardig invullen. Wat daarbij natuurlijk nog eens extra helpt is de heerlijk positief-aanstekelijke happy-go-lucky manier waarop Rachel McAdams haar rol speelt. Heel Amerikaans allemaal, maar toch ook heel moeilijk om iets negatiefs te ontdekken in de omgeving van zoveel (ahem) joi-de-vivre.

En ook dat is een sterk punt van de film. Ondanks alle negatieve aspecten van de Amerikaanse samenleving, laat de film - net als de subtiele anti-oorlogsboodschap - ook heel subtiel zien dat Amerikanen ook vaak heel prettige en erg fijne mensen zijn. Geen speld tussen te krijgen.

Saaie boel.

Het idee zal wel geweest zijn er een spannende road movie/zoekfilm van te maken. Maar de karakters boeien me niet, en het verhaal is te slaapverwekkend, en de soundtrack is wel aardig maar niet zo goed dat het daarmee enigszins interessant wordt.

Besson is wel wat kwijtgeraakt.

De verplichte ingrediënten - over the top geweld en een spectaculaire achtervolging - zijn wel aanwezig, maar voelen wat meer als verplichte nummertjes dan dat het indruk maakt. Een beetje veel herhaling is het ook, het uitmelken van een vroeger succesvolle formule, maar nu zonder de vonk die de vorige pogingen tot iets geniaals maakten. Het wordt wel lekker vlot gebracht, en er zijn ook een paar leuke gimmicks aan het verhaal opgehangen - maar het gevoel bekruipt me ook dat het tempo vooral dient om lastige vragen over plotholes te vermijden. En de structuur met de uitleggerige Freeman in het begin van de film is ook niet echt heel briljant ingegeven.

Een ander puntje wat me dwarszit is Scarlet Johansson. Ergens in het afgelopen jaar is ze het kwijtgeraakt. Daarvoor was ze, hoe ze er ook bijliep, een soort wandelende sexbom. Nu ziet ze er nog zo'n beetje precies hetzelfde uit, maar ze is niet meer de bom - en ik geloof niet dat dat aan mij ligt. Misschien gelooft ze er zelf niet meer in.

Besson kennelijk ook niet. Of hij is het echt kwijt, dat kan natuurlijk ook.

Op het verkeerde been.

Daar had ik gehoopt op een fijn space epos met Portman in de hoofdrol - en met de poster erbij denk je dan toch al gauw in de richting van iets Star Wars achtigs, maar dan wat dichterbij en wat meer indrukwekkende beelden vanuit de ruimte, of in een capsule met knipperende lampjes en zo.

Nou ja zo'n film is dit dus helemaal niet - deze gaat over iets heel anders. Wellicht is dat ook de reden dat zoveel reacties niet bijster positief zijn, want ook ik voelde me een behoorlijk groot deel van de film nogal bekocht. Maar toen schoot me te binnen dat dit verhaal natuurlijk echt gebeurd is, en dat het meer een psychologisch drama is dan iets wat rechtstreeks met de ruimte te maken heeft.

Kom ik weer bij Portman. Toch een van de actrices die als haar naam op de poster staat veroorzaakt dat de film erg makkelijk op mijn te-zien lijstje terecht komt. Even los van de eerste teleurstelling, komt zo halverwege de film de omslag - wat ze hier speelt is een bijster onsympathieke mevrouw die nogal onplezierig het spoor kwijt is, maar dat doet ze dan zo geloofwaardig dat je tegen de aftiteling eigenlijk gewoon een bloedhekel aan haar hebt. Toch een knappe prestatie, om dat zo neer te zetten.

En zo geldt dat voor de hele film eigenlijk ook. Misschien niet een plot waarmee het even makkelijk publieksvriendelijk scoren is, maar wel een knap stuk werk. En dat zie ik dan achteraf beschouwd eigenlijk veel liever - het is toch dit soort film dat ik me over een jaar of tien, twintig nog herinneren ga.

Aardige film, maar zonder de verrassing en de spanning van deel 1. Waar deel 2 nog ietwat voortkabbelde in dezelfde stijl als deel 1 heeft dit deel eigenlijk weinig meer toe te voegen dan de ontknoping van het verhaal, het afmaken van alle draadjes - en de ontknoping is niet zo heel verrassend meer.

Na alle drie delen gezien te hebben, bekruipt me toch vooral het gevoel dat ik naar een tv-serie heb zitten kijken. Wel zonder meer een heel goede tv-serie - vooral doordat de verhalen echt sterk zijn, maar ook wel de structuur en spanningsboog van een tv-serie met zich mee lijken te brengen.

Qua acteren, zie ik weinig opvallends - wel echt solide vakwerk, maar ook geen bovenaards mooie prestaties. Noomi Rapace speelt een erg sterke vrouw - maar, ik kan niet vinden dat ze dat ook erg sterk speelt - ik vind het echt wel goed, maar niet meer dan dat. En hetzelfde geldt voor Michael Nyqvist - prima vakwerk, goed gedaan, maar niet boven alles uitstijgend bijzonder.