Opinions

Luka.

Gebaseerd op het boek Il Deserto dei Tartari van Dino Buzatti, dat op zijn beurt weer gebaseerd was op het gedicht Waiting for the Barbarians van de Griekse dichter Cafavy - uit 1904. Ook op dat gedicht gebaseerd is het gelijknamige boek van J.M. Coetzee, en daar is ook recent een film van gemaakt: Waiting for the Barbarians (2019).

Gezet in de toestand van 1905, in 1940 door Buzatti, in 1980 door Coetzee, of als parabel tegen het nu van deze film of de 2019 versie - het concept blijft in de basis hetzelfde, een autoritaire macht die een onbekende vijand gebruikt om met angst en stagnatie zijn positie te verkrijgen en te bewaren. Parallellen te over in de verrechtsing die we nu in de samenleving meemaken, met dank aan de opkomst van nieuwe autoritaire politiek. Allemaal oude wijn in oude zakken.

Niet dat dat nou beslist een goede film oplevert overigens. De locaties zijn dan wel geniaal mooi, en een briljante keuze om dat in zwart-wit te filmen. Cinematografisch is het af en toe erg, erg goed - maar niet constant, en dat valt in het negatieve op. Vooral stilistisch is het voor mij echt een enorme vergissing hoe sommige scenes met acteurs in close up niet goed, niet goed genoeg gefilmd zijn - in combinatie met dat de cast met uitzondering van Chaplin en wellicht Yamanouchi absoluut dissoneert met het onderwerp, als te licht door de mand valt, en dan heb ik het nog maar niet eens over het brakke Engels.

Vooral de haka die een aantal keer langskomt - sowieso al ongepast - is daar een voorbeeld van, in de beeldtaal klopt het al gewoon absoluut niet, maar nog erger dan dat, zodra je de gedachte in je hoofd krijgt dat je naar een stel getikte Belgen zit te kijken is de film verpest. Je verwacht elk moment de stem van Paul Jambers als voice-over. Echt een enorme miskleun van Woodworth - wellicht een cultureel detail dat ze daarin mist.

Enorm jammer, vind ik, want de beelden in de trailer beloofden nogal wat, en het onderwerp is onverminderd actueel.

BB #12

De pompbediende always klops twice

Een mooi poetische opening met lovende woorden over de RN-7, met een fraai en voor toen wellicht ook fijn origineel beeld er bij. Een hele zwik mooie ouwe vrachtwagens, ouwe gebouwen in de art-nouveau stijl, zomerse landschapjes, allemaal in fijn hard zwart-wit. En BB natuurlijk.

Vergelijkingen met TPART zijn wellicht terecht, het plot lijkt zo ongeveer overgeschreven, vooral van de '46 versie die ik nooit gezien heb. Wellicht wat onschuldiger dan de versie uit '81 met Jack Nicholson.

Met de officiele duiding (nou ja, wat er op de Wikipedia staat over wat Variety er indertijd over schreef) ben ik het niet heel eens eigenlijk, deze film heeft voor mij wél alles om een cult status in de arthouse kringen te krijgen. Alle elementen zijn er tenslotte, en meer dan in de '81 versie zelfs. Maar boven al het andere, de beelden zijn (nu!) ongekend authentiek en origineel.

Voor mij de beste BB film van de eerste 12.

Laatst in het Van Gogh-museum in Amsterdam geweest. Jarenlang toen ik nog in de stad woonde met een boog omheen gelopen - vooral om de horden toeristen te ontwijken. Nu eindelijk dus eens van binnen gezien. En dat is toch best wat indrukwekkend, als je bedenkt hoe de arme Vincent tijdens zijn leven volstrekt onbekend en ongewaardeerd bleef, terwijl er nu mensen van over de hele wereld naar zijn schilderijen komen kijken. Absurd eigenlijk.

Maargoed, ietwat nieuwsgierig geworden en dus deze film eens opgezocht. En dat blijkt een bijzonder mooie te zijn, niet alleen door de aandacht die er aan de beelden en locaties besteed is maar meer dan dat vooral door de goeie casting van Douglas, die bijzonder geloofwaardig overkomt. Al vind ik hem dan niet heel sterk lijken op de zelfportretten van Van Gogh.

Voelt een beetje aan als een ongeïnspireerd no-budget ding van wat filmstudenten. Het plot lijkt op papier misschien wel aardig, maar in de film is het te langdradig, te voorspelbaar, en te drammerig. Een beetje humor had een hoop goed gedaan, nu is het echt veel te vlak.

Kranz speelt misschien - in de woorden van Gauke - degelijk, maar ook nogal ongeloofwaardig sullig. Niet echt iets van chemie te bespeuren. Of het moet dan met zijn sidekick Cali zijn. Tsja.

Ik kan het niet echt worden met deze film.

Wat me al wat dwarszit is dat er geen duidelijke keuze tussen misdaadfilm of documentaire gemaakt wordt. 'Waar gebeurd' gaat dan eerder dwarszitten dan helpen, ik vind niet dat er een duidelijk verhaal uit komt - de karakters blijven allemaal zo plat als een dubbeltje. De film drijft meer op de actie, de sfeer en wat simpele emoties dan op een duidelijk uitgewerkt script. En, hoe mooi de karakterkoppen van de acteurs ook zijn, over de verschillende leeftijden lijken ze maar erg weinig. Da's toch een gemiste kans - met de eendimensionaliteit wordt toch weinig van de acteurs gevraagd, zou je denken - dan hadden ze wel wat harder kunnen zoeken naar een goeie cast over drie leeftijden heen.

Daar tegenover staat dan weer wel dat het geheel tot in perfectie in beeld gebracht is. Solide vakwerk. Weinig subtiel, maar wel prima in orde.

Erg vergelijkbaar met meerdere films uit het misdaadgenre die de laatste paar jaar uit Frankrijk komen - L'Immortel, 36 Quai des Orfevres, Le Premier Cercle, om er maar even een paar te noemen. Maar in die vergelijking vind ik dit wel een van de mindere - en dan mis ik niet alleen VIncent Cassel, maar ook Jean Reno en Daniel Auteuil.