Opinions

The Last Face doet zo ongeveer alles wat maar kan verkeerd, van de soundtrack tot tante Sarie, van het ongelukkige romantische plotje tot de fragmentarische manier van vertellen. Met als hoogtepunt de dramatische scene van Exarchopoulos - ongetwijfeld factueel verantwoord in de context, maar misplaatst in het narratief en met dat er geen vervolg aan gegeven wordt vooral exploitatief. Even misplaatst is de focus op het zieleleed van de getormenteerde hulpverleners terwijl dat van de achterblijvende slachtoffers kennelijk irrelevant is.

De mislukking komt wat mij betreft volledig op het conto van regie en producers - de acteurs spelen eigenlijk zonder uitzondering prima. Wellicht dat de relatie tussen Theron en Penn het gezonde verstand teveel vertroebeld heeft. Evengoed onbegrijpelijk slecht, het was voor iedereen beter geweest als deze film gewoon de prullenbak in gegaan was.

Een tijdje geleden - ik herinner me zo direct de aanleiding niet eens meer - was ik op Wikipedia aan het zoeken naar de B-29. Een van de meest iconische vliegtuigen uit de tweede wereldoorlog, en van de Amerikaanse wellicht ook met de meeste geschiedenis. In het artikel dat ik aan het lezen was stond een lijst van films waarin de B-29 voorkwam, en daar stond natuurlijk deze bij. En ja, ik zal 'm indertijd talloze keren gezien hebben, want bij zo ongeveer elke toepasselijke of ontoepasselijke gelegenheid op tv geweest.

En er zitten inderdaad een paar mooie scenes in die een leuk beeld geven van hoe het geweest moet zijn om in zo'n ding te vliegen. Verder is er eigenlijk weinig aan de hand, met de opeenstapeling feelgoodcliches die er opgestapeld wordt - de irritante kinderen, de Japanners, en de dieren. En dan de mierzoete soundtrack nog. Maarja, jeugdsentiment, dat zal het zijn.

Een sprookje.

Sprookjes horen wel iets van een wijze levensles in zich te hebben, denk ik. Maar of het er zo dik op moet liggen? De boodschap stoort nu nogal in een verder leuk en onschuldig-grappig verhaaltje over een stelletje tieners met een aparte tik. Niet al te geloofwaardig, en vooral niet te lang bij stilstaan. De enige wanklank eigenlijk is dat Olympia Dukakis nogal door de mand valt met een paar echt slechte scenes. Maar Zosia Mamet en haar vriendje Sam Underwood zijn best schattig, en Virginia Madsen en Aidan Quinn zijn bruikbare ouders.

Prettig kijkvoer voor de regenachtige zondag.

Herzien, en dat levert gemengde gevoelens op.

Zonder meer dat de rol van Whitaker briljant is - hij weet precies de juiste toon te treffen voor een door stemmingswisselingen volstrekt onvoorspelbare, onberekenbare dictator die bij het minste geringste mensen uit de weg ruimt. Aan de andere kant irriteert McAvoy met zijn te naieve Dr. Garrigan, en zijn de verdere bijrollen ook nogal matig uitgewerkt.

Erger dan dat, wat we te zien krijgen is wellicht een zinvolle parabel op het leven van Idi Amin, maar ook niet meer dan dat. Een paar minuutjes lezen op Wikipedia leert dat de werkelijke geschiedenis van Uganda zo, zoveel complexer in elkaar zit dan wat we van deze film leren - om maar even te beginnen met Obote, die we hier indertijd wel als 'gematigd' hoorden betitelen - maar achteraf was zijn terugkeer na Amin bepaald geen verbetering voor het land. Noch krijgen we iets te horen over de rise to power van Amin, de buitenlandse inmenging daarin - ga zo maar door.

Daarmee verwordt de film wel ietwat tot een karikatuur van de geschiedenis - even veelzeggend als een film van Chaplin over de jaren-30 is. Leuk kijkvoer, kijk die rare meneer toch eens. En doet de fraaie rol van Whitaker daarmee uiteindelijk niet echt recht aan de absurditeit van de échte Amin of de geschiedenis van Uganda.

Volwassen worden, kiezen tussen liefde of relatie, de angst om gevangen te zitten, het gras dat altijd groener is. Allemaal nogal bekende onderwerpen in het genre, tot zover niets nieuws. Maar deze film brengt het wel erg aardig - hoewel de personages ook wel wat aan de vlakke kant blijven, en het af en toe wat zoeken is naar wat hun beweegredenen dan geweest zouden zijn. Tot ongeveer driekwart is het nog wel interessant, daarna wordt er een wat makkelijke uitweg naar het einde gekozen - doet het voor mij niet echt.

Rachel Bilson steelt de show wel ietwat met haar nogal ongeloofwaardig naïeve rol, maarja, daar komt ze wel mee weg. En ach, ja, zulke meisjes zijn er echt, dat is ook wel weer waar.

Een wat ongelukkig uitgepakte poging om oosterse stijlfiguren in een westerse setting te vertalen. Qua idee interessant, maar de uitwerking mist de spanning, de binding met de karakters en wellicht nog het ergste, de stijlfiguren komen niet over. Freeman doet alleen de eerste paar minuten mee, en zet daar wat gemakzuchtig zijn gebruikelijke rol neer. Clive Owen komt niet veel verder, maar doet wel de hele film lang niet zichtbaar zijn best, en de rest hangt er helemaal een beetje bij.

Waar er nog iets van actie of spanning zou kunnen zijn is dat vaak duister, en wordt begeleid met toch ietwat slaapverwekkende muziek. Valt niet mee om in de film te blijven. Kom ik weer terug bij de ontbrekende spanningsboog.

Ohja. Ik merkte pas na drie kwartier tot een uur dat ik de film al gezien had - doordat ik de schilden herkende. Zo vergeetbaar is de film kennelijk.

Het was op zich wel een interessant idee voor een film, maar de uitwerking is belabberd.

Sowieso is al zo'n beetje alles wat in beeld komt te lelijk voor woorden - de cgi is echt niet om aan te zien, maar ook de grime van bijvoorbeeld Kingsley lijkt er echt niet op, de aankleding ziet er uit alsof de voddenboer uitverkoop hield, de gebouwen zijn overduidelijk van karton en papier-mache. En alles is ook nog eens in lelijke kleuren. De soundtrack is al even mis - veel te aanwezig, veel te klassiek. En wellicht het ergste, de acteurs spelen eigenlijk allemaal gewoon slecht - met uitzondering van Kingsley die af en toe even een momentje heeft, TBS die in verhouding tot de rest verrassend genoeg redelijk is, en Rai die zo stralend aanwezig is dat de rest daarbij wegvalt - en ze heeft ook verreweg de leukste actiescenes.

Rai is ook goedbeschouwd de enige reden om de film te doorstaan - en ik herinner me nog dat ik er bij mijn vorige kijkbeurt toen de film net uit was ook al zo over dacht. Tot het punt zelfs dat ik nog wat andere films waar ze in speelt opgezocht heb, maar die bleken allemaal tegen te vallen.

Maannostalgie.

Niet zozeer over het Apollo programma maar meer over de persoon Gene Cernan. En daar is best een leuke documentaire uit gekomen. Toch net weer ietsje anders dan alleen een droog verhaal over de landing zelf, want de thuisfront boel die mijn voorgangers vaak wat zwaar op de maag valt krijg je er zomaar bij. En hoewel dat wel eens vaker uitgekauwd is, het geeft toch ook wel een leuke draai. En behalve dat zijn er genoeg mooie beelden, en laat het verhaal je leuk nostalgisch mijmeren over de maanlandingen. Zo lang geleden alweer, het blijft verbijsterend als je er bij stilstaat. Vooral daardoor erg indrukwekkend.

Juweeltje.

Dit verhaal gaat over de kwetsbaarheid van relaties, maar ook over hoe sterk relaties kunnen zijn. Heel subtiel uitgebeeld en gespeeld. Wat mij betreft is de enorme verrassing in deze film toch echt Keira Knightley - ik ken haar als een erg mooi meisje dat wel wat spelen kan, maar hier is ze wel wat een meisje dat erg mooi spelen kan. Waar ik me in veel films aan geergerd heb, dat ze emoties probeert uit te beelden door veel te bekketrekken, daarvan is in deze film echt geen spake - het is allemaal zo echt als wat. In vergelijking, de andere acteurs - Eva Mendes en de mannen - zijn meer als ondersteuning aanwezig, maar vallen me echt veel minder op - ze doen hun werk, maar niet bijzonder.

Prachtige beelden om dat ons allemaal te laten zien - stemmig in de blauwe kleuren van de nacht, ietwat onwaarschijnlijk mooi belicht af en toe - maar niet storend, het dient altijd het doel om de acteurs in beeld te brengen - en welk ander doel dient een film.

Dan het verhaal, heel veel lijkt er niet te gebeuren, maar, er is wel degelijk van alles aan de hand - elke lettergreep, elke nuance doet iets in het verhaal. En dat tot aan de laatste scene aan toe - subtiel is alweer het woord waarmee het gezeur begint, wat misschien de trigger voor het verhaal in the first place is, en zo zal ook dit detail subtiel zijn, en misschien het vervolg na het einde van de film vormen - maar het begin kan dan subtiel zijn, de gevolgen zijn dat absoluut niet.

Daar is de laatste scene het mooiste voorbeeld van - je kan er misschien voor kiezen om het signaal te negeren terwille van je relatie, maar, je kent iemand, je weet het. Is wat er daadwerkelijk gebeurd is dan nog relevant, is het de gelegenheid, de wil, of de gepasseerde daad? Ik kom weer terug bij dat de film subtiel is - deze vraag blijft open.

Soundtracks.

Het is iets van de laatste jaar of vijf, tien, misschien twintig - was het wellicht Tarantino die we daarvoor als schuldige kunnen aanwijzen, de film waarin de soundtrack zo'n rol speelt dat het afleidt van de andere aspecten? Hoe dan ook, dit is er dan ook weer een, en bij mij valt zoals wel vaker de soundtrack verkeerd. Niks met ook maar een enkel van de deuntjes die langskomen, sterker, het is me als nagels op een schoolbord.

Tel daarbij nog wat genregegoochel op - ook al niet zo heel goed gelukt wat mij betreft. En van de cast word ik ook al niet zo heel enthousiast, met uitzondering van Terence Stamp dan. Dat levert dan nog een paar leuke momentjes op. Verder, tsja, fijne kleurtjes en zo, maar dat heeft het testbeeld ook.

Zoals ik hier al vaker genoemd zie, ik hoop dat Wright hierna weer een paar comedies aflevert, die lukken hem als regel erg goed.

Hoe vaak ben ik aan deze film begonnen en in slaap gevallen, afgeleid door iets anders, doorgezapt. Oneindig. Dertig jaar heeft het gekost om de titelrol te halen. Wellicht is het een interessante oefening voor een filmstudent om de shots te tellen die geen narratieve inhoud of cinematografische waarde hebben, met als speciale categorie 'mensen lopen door een donker bos'.

De acteurs redden het ook niet voor me. Day-Lewis bijvoorbeeld speelt vlakjes. Stowe hangt er een beetje bij te bekkentrekken. Alleen Studi komt ergens in de buurt van de intensiteit die je voor dit verhaal nodig hebt, en May heeft een scene waarin het wat lijkt. Sowieso is alleen het laatste halfuur of zo te kijken zonder gaapneigingen.

Soundtrack en actie vond ik ook al niet zo boeiend, cinematografisch is het allemaal erg mat en oninteressant. En vooral veel te veel donker bos. Eigenlijk is het enige wat wel werkt de taal - en dan vooral het enorm brakke Frans.

Interessant onderwerp. Mooi uitgewerkt in de film, en ook leuk om nog eens over te mijmeren - wat zou je doen, hoe zou dat zijn, dat soort vragen. Wel is de film af en toe een beetje een lange zit, ondanks dat er nogal wat dingen gebeuren - met de haren bijgesleept misschien, maar op zich ook wel weer tolerabel in het gegeven - wordt het wel wat langdradig.

De minimalistische setting werkt best goed en past bij het geheel. Waarmee maar weer eens het bewijs dat er geen megabudget nodig is om een behoorlijke film te maken. Wel creativiteit, en daar is echt genoeg van. Mooi ook dat er op kleine details gelet wordt, zoals het steeds viezer worden van de panelen van de kramperig kleine cabine.

Double bill met The Great Escaper - die op papier een voorsprong heeft want daar speelt Michael Caine de hoofdrol. Maar waar hij zijn rol op de voor hem gebruikelijke manier vrijwel perfect speelt, knarst het toch - hij overtuigt op geen moment als een oudgediende Ierse veteraan, en al zeker niet in die scene dat zijn eigen platte accent er even uitvalt. Dan doet deze film toch erg goede zaken met Brosnan in de hoofdrol, want die past als een zwerende vinger. En dan komt hij onderweg ook nog een reddende engel in de vorm van Clémence Poésy tegen. Twee nul voor, en klaar voor de beslissende ronde.

Maar dan komt er via de andere film toch wel een grote aap uit de mouw. Want waar die film het verhaal van de ‘echte’ Bernard Jordan volgt, en hem ook onder zijn eigen naam laat spelen, heeft deze in de hoofdrol een geheel verzonnen Artie Crawford, en bouwt daar nog geheel verzonnen woordgrappen omheen ook. Jammer toch.

Wat had het mooi kunnen zijn als het verhaal van The Great Escaper gespeeld zou zijn door de cast van The Last Rifleman. Dat was een instant klassieker geweest.

Prachtig sprookje, met perfect acteerwerk en geniaal mooie beelden, een spannend en mooi verhaal, goed bijpassende muziek - beter dan dit wordt het niet echt.

Te langdradig, te saai, te statisch.

De setting op een Maunsell army fort is mooi gevonden, en het interieur is fraai bijpassend. Dat is ook wel zo’n beetje het enige wat de film te bieden heeft, want het verhaal verveelt al snel en geeft te weinig ruimte voor diepgang - en de acteurs zijn wellicht ook niet wat je nodig zou hebben om iets in die richting te wagen. Vooral Laviscount is nogal een misser - alles aan zijn hoofd schreeuwt Emily in Paris.

En het plot is te zwak en te gammel. Wellicht dat het te doen was geweest als er met harde hand de helft van de speelduur uitgesneden was, maar twee uur is echt veel te lang.

Pamstalgie.

Het is de afgelopen jaren in de mode geraakt om het verleden te verheerlijken zonder daarbij ook maar enige realiteit in acht te nemen, en daar drijft deze film vrolijk op mee - en zelfs in meerdere dimensies. In het hoofdmotief al dat de hoofdpersonen vergeten lijken te zijn dat het allemaal echt niet zo leuk was op het moment zelf, een laagje dieper dat buiten hun eigen bubbel niemand zo onder de indruk was van hun kunstvorm. En vanzelf dan ook nog het eeuwige sic transit, het alle Menschen muessen sterben. Boo hoo hoo cry me a river.

Maar ook daarbuiten is het eigenlijk hetzelfde Droste effect. Ja, Pam speelt prima, maar om dat nu tot een prijswinnend fenomeen te verklaren gaat me toch echt een paar tandjes te ver - dat is voor die mensen die haar nooit in Baywatch gezien hebben en geen vergelijk kunnen trekken misschien, maar ik zie er geen openbaring in. Net zoals JLC als gecremeerde kroket wellicht wel wat punten verdient op de schaal van onzelfzuchtige acteerprestatie, maar daar staat tegenover dat het toch ook wel een vrij ontluisterende rol is die erg zwaar op het visuele aspect leunt en niet op kunde of talent. Bautista wint het hands down van beide dames op dat vlak.

Coppola levert hiermee wel een aardige film af, maar meer dan dat kan ik er echt niet in zien.

Een moderne western - met pretentieuze hoofdstuktiteltjes.

Toch valt het me niet tegen, want al is het verhaal wat onconventioneel voor een western, het komt er wel uit, al is het misschien niet het meest meeslepende narratief ooit - en mis ik ook wel ietwat het messcherpe contrast tussen goed en kwaad, wat toch wel een van de kenmerkende eigenschappen van een western is voor mij. Eigenlijk haast verplicht zelfs.

Visueel is het allemaal prima in orde in ieder geval, en de casting is soliede - inclusief een bijrolletje voor Heather Graham die zoals wel vaker, ahem hoe zeg ik dat netjes, de hoer speelt - of ze die rollen nou zelf opzoekt of ervoor getypecast wordt, ik zeg maar niks verder. En ohja, Colson Baker mag met een Gatling gun spelen, al valt me daar vooral bij op dat hij op het moment supreme eigenlijk niks raakt. Dat valt toch wat tegen gezien zijn nickname.

Verder kon ik niet echt iets bijzonders ontdekken eigenlijk.

Best aardig filmpje, romantiek gecombineerd met drama, volwassen worden en een eigen start maken in het leven. Miley Cyrus doet het daarbij best leuk als opstandige tiener. Niet al te zoetig gelukkig - hoewel dat er af en toe wel rakelings langs komt, komt er net op tijd steeds weer wat drama tussen. Toch is het script wel verreweg het zwakste punt, er worden net wat teveel clichés bijgesleept. Had de film een hoop goed gedaan als dat net wat minder geweest was.

Alsof-ie nooit weggeweest is.

Een film met Arnie is haast een genre op zichzelf. Het recept moet minimaal een aantal verplichte ingredienten hebben: snedige oneliners, ongeloofwaardige actie, over the top wapens, onredelijke schietpartijen, extreem flauwe humor, een leuk meiske, en Arnie die ongenadig op z'n falie krijgt.

En dat is er allemaal. De extreem flauwe humor laat misschien wat lang op zich wachten, maar de scene met de lantarenpaal (Geronimo, Geronimo!) doet het voor mij wel. De over the top weapons, eerst is er al Georgetta de extreme revolver, later krijgen we ook Vicky the Nazi Killer nog. Vanzelfsprekend. Zoals dat gezegd wordt, the opera ain't over till the fat lady sings. Het leuke meiske is natuurlijk prima vertegenwoordigd - je kan kiezen uit de foute en de goede - is dat niet altijd zo. Onredelijke schietpartijen genoeg - mooi schuilen achter een auto, als er iemand met een .50 staat te schieten. Yeah right. Oneliners genoeg - nooit zo sterk als de echte 'I'll be back', maar er zijn er genoeg. En ongeloofwaardige actie is er zat - maar waar ik echt blauw van het lachen van word is dan weer de idioterie met het lichtpistool. Yeah right.

Maar dat hoort er allemaal bij. Dagje ouder, misschien niet z'n beste film ooit. Maar toch. Wat ik al zei, he's back.

De tand des tijds slaat genadeloos toe, en dat komt des te harder aan als de film om te beginnen al een ietwat liefdeloos afgeraffeld probeerseltje was. Nouja, daar doe ik de makers ongetwijfeld tekort mee, maar echt best is het allemaal niet. Het verhaal was in die tijd al even uitgekauwd als het nu is - wellicht meer zelfs, want er was toen veel meer van dit soort werk in actuele omloop dan nu.

Dat de effecten achterhaald zijn, tsja, dat gaat moeilijk anders. Maar toch, er zijn films uit die tijd waar dat minder opvalt of waar het juist bijdraagt aan een campy sfeer. Dat blijft vanzelf altijd persoonlijk, maar voor mij werkte het in deze film echt averechts.

Op zich niet onaardig bedacht, deze ietwat nieuwere en milieuvriendelijk OV-gebaseerde variant van het oude verhaal van de Three Ghosts of Christmas. Maar het duurt wel een beetje te lang, en hoewel het knap is hoe de grime telkens weer een extra onderkin op Michael Sheen’s smoelwerk plakt wordt het daar niet precies altijd mooier van. En dan is de gimmick toch een beetje te dun om hele film mee vol te krijgen. Net als de truc waarmee de treinwagon net telkens een tikkie anders is - mooi gedaan, doe nog maar eens, dat is zo ongeveer het enige wat het bij me oproept.

Jammer wel dat Sheen niet echt die evil grijs laat zien - die grijns die ik het enige positieve punt van de hele Twilight serie vond. Maar dat zou zeker al niet bij deze film gepast hebben. Het einde is ook zo ongeveer het enige echt Kerst-achtige aan de hele film, en dat past dan wel weer helemaal prima.

A boat without rats... Such a thing is against nature! en met een groet aan joolstein die dezelfde quote had uitgekozen.

Ik vond dit een bijzonder prettig en sfeervol verhaal over de 'échte' Dracula. Er zijn tenslotte nogal wat films geproduceerd die een loopje nemen met het verhaal, er iets komisch van willen maken - en soms zijn dat ook erg leuke of zelfs erg goede films. Maar dit is toch wat anders, dit gaat over hoe het echt (kuch) gegaan is.

De beelden zijn grotendeels erg fraai - ik noem maar even de dialoog tussen Clemens en Wojchek terwijl ze in de paarden staan. Evengoed is het acteren op niveau, misschien geen overmatig bekende namen in de cast maar er wordt erg fraai werk geleverd - zo'n beetje de hele cast verdient profielfoto's, of anders dan toch bétere profielfoto's in de database.

Jammer dat het einde zo trekkerig is. Ik zou er wat voor over hebben om het hele verhaal van Dracula, in alle delen, door deze makers uitgewerkt te zien worden. Maar er is zoiets als vragen en overgeslagen worden.

Niettemin is dit gewoon een heel fraaie film, en een van de beste Dracula-films ooit.

Mooi stukkie vakwerk.

Als het doel van een film is om het publiek fijn te vermaken met een vlot en simpel verhaal, stoere helden, slechte badguys en een mooi meissie, dan lukt dat bij dit voorbeeld best aardig. Niks om het lijf verder misschien, maar waar ik dan wel weer van genieten kan is om zo'n karakteracteur als Michael Caine tegenover Vin Diesel te zien. Zonder dat een van beiden daar ook maar een krimp bij trekt overigens - daar verdienen ze toch echt wel kudo's mee. Lotte Verbeek had ik dan wel weer wat meer in beeld willen zien, de scenes die ze nu heeft zijn echt jammerlijk kort.

Verder ziet het er allemaal erg gelikt uit. Vakwerk, dat is het wel.

Hier en daar subtiel grappig, maar over het algemeen vond ik het eigenlijk nogal saai en langdradig. De mix van vampierenhorror en drama werkt voor mij niet goed - vampierenhorror is veel dichter verwant aan komedie dan aan drama meestal, en deze film geeft me het idee dat dat een betere combinatie is Los daarvan dan wel weer een heerlijke en misschien typisch Scandinavische sfeer, en mooi spel van de kinders. Maar daar ging de film niet om.

Coming of age voor volwassenen.

De trigger, de ziekte van Peter veroorzaakt een instabiliteit in de groep die al vijfentwintig jaar in hetzelfde patroon zit, stelt ze elk de vraag wat ze van hun leven vinden en hoe dat verder moet. Midlife crisis voor beginners, volwassen worden voor ver gevorderden. Heel sterk gespeeld door een sterrencast. Christopher Walken is daarbij misschien nog wel de sterkste in zijn rol, de vertrekkende leider, aartsvader van de groep. Maar ook Imogen Poots is heel sterk, heeft een paar erg mooie scenes waarin ze scherpe observaties over de onderlinge relaties in de groep brengen mag. Schitterend vakwerk, geen speld tussen te krijgen. Het plotje met Pilar wordt wel genoemd als iets dat weinig toevoegt, maar daar krijgen we wel een mooi stukje Fado door te zien. Ook daar kan ik niks tussen krijgen. Het vioolspel rammelt dan wel een beetje, zowel in beeld als geluid. Jammer. Maar best door de vingers te zien.

En nog een heel andere observatie, van de 8 films die ik in een retourtje San Francisco gekeken heb, is dit de enige die ik voldoende interessant vond dat ik 'm meteen nog maar eens ben gaan kijken. Dat bleek geen vergissing. Erg mooie film.

Fraaie beelden, al is de setting in het appartement wel wat erg statisch. En het idee is ook best leuk bedacht, en het werkt beter dan ik eigenlijk verwacht had. Net zoals Luss eigenlijk meevalt in haar rol, ze doet dit zeker niet slecht.

Als horror is het misschien wat matig - maar ik hou op zich niet zo van films die eng zijn, en al zeker niet als je ze in het donker ziet. Voor mij is dit wel eng genoeg.

Jammer.

Het gebeuren om de Panama Papers - toch wel zo ongeveer het grootste schandaal van de afgelopen jaren - komt er maar matig uit. Een gemiste kans, wat dat is nou echt een onderwerp wat schreeuwt om een sterke film. Dat zal een deel van de cast wellicht ook gedacht hebben, want hoe krijg je ze anders met z'n allen bij elkaar - maar, dat is kennelijk geen garantie voor iets goeds of leuks of prettigs.

Oldman en Banderas, ach, het kon erger en af en toe vond ik ze nog wel grappig. Maar hoe Streep hier bezig is weer - gewoon teveel en niet overtuigend. Misser in de regie. Soderbergh laat wel eens vaker een steekje vallen, als ik naar zijn lijstje films kijk. Kennelijk was het weer die tijd.

Erg sterk.

Eerst dacht ik even met de zoveelste maffia-drooglegging film te maken te hebben. Maar deze film heeft meer. Ten eerste is het echt heel erg mooi gefilmd, de beelden van het boerenland en de vervallen bossen hebben echt een duidelijke invloed. Ten tweede zijn de acteurs zonder uitzondering geweldig. Shia LeBeouf en Tom Hardy zijn geweldig als broers, niet hetzelfde maar toch lijken ze in gedrag op elkaar en doen ze uiteindelijk hetzelfde - dezelfde normen en waarden regeren hun gedrag.

Maar het echt sterke punt van de film is de soundtrack. Niet voor niks apart uitgebracht, en in tegenstelling tot veel soundtracks ook de moeite waard om nog eens naar te luisteren.

Het enige wat ik dan wat jammer vind is dat het gezang in de kerk daar niet opstaat. En ik kan ook niet goed verstaan wat ze zingen, Shazam laat het natuurlijk ook afweten en met wat googelen kom ik ook niet echt verder.

Iemand die me daarmee helpen kan? Wat zingen ze, en waar kan ik dat vinden?

Vakkundig stukkie kijkvoer.

Fijn vlot verhaal, Daniel Craig in een rol die hem goed ligt, met goed tegenspel van zijn partners in crime. Een paar erg goede scenes, bijvoorbeeld die waar George Harris door het lint gaat - leuk gedaan met de muziek eronder.

Waar de film wel wat laat liggen is in originaliteit. Er zijn al wat teveel van dit soort films, in precies dezelfde vlotte en hippe stijl. Dat deze daar nou zoveel bovenuit steekt kan ik toch ook weer niet vinden. Niet slecht, dat nou zeker ook weer niet, maar ook niet echt goed, en bepaald weinig origineel.

Vandaar, kijkvoer.

Vrij onleuk.

Op zich zijn sommige van de grappen nog wel aardig. Maar de timing is fout, en ze worden ook niet echt goed gebracht. Blijft maar weinig over van een komedie, als de grappen niet werken. Nouja, Daddario en Upton zien er niet slecht uit, maar dat houdt me niet anderhalf uur wakker.