Opinions

Tsja. Ook voor een blockbuster is een goed verhaal niet overbodig. Vergezocht is op zich nog niet zo erg, maar dit vond ik toch wel wat te onzinnig.

Er zit wel voldoende vaart en actie in om het geheel spannend te houden - tenminste, tot net iets over de helft. Daarna begint het verhaal zo hard te rammelen dat het begint te irriteren. Wat het geheel nog net overeind houdt is het enthousiasme van de acteurs.

Jack Higgins.

Daar heb ik over de jaren heen ik weet niet hoeveel boeken van gelezen - uit de bibliotheek, in de ramsj gekocht voor een paar guldens - nog van voor de euro, denk ik toch. Dit verhaal komt dan van een van zijn eerdere boeken, voordat hij een beetje gemakzuchtig vastroestte in steeds dezelfde helden. Hoewel Devlin wel een bekende naam is in zijn werk, en Steiner ook.

Deze film is natuurlijk een klassieker, niet alleen door de talloze keren dat hij vroegâh op tv was, maar ook wel door de sterrencast - die toen misschien nog allemaal wat minder bekend waren dan nu, maar toch. Het verhaal is ook best spannend - Higgins levert op dat vlak echt wel vakwerk. En nog wat memorabele scenes, de bedoening bij de molen zat me nog prima in m'n geheugen bleek wel. Sutherland was dan wel wat vergeten, en de rol die hij hier neerzet is ook wel wat minder fijn dan die in Eye of the Needle - een ietwat vergelijkbaar verhaal, maar dan van Ken Follett - ook al zo'n schrijver van spannende boeken.

Maar de mooiste rol vind ik dan toch wel die van Caine.

Mwah - symbolen van goddelijke kracht en mythe? Ik zie er meer een jeugdfilm in, met thema's als verantwoordelijkheid en volwassen worden. Geen sterk verhaal, maar de mooie beelden compenseren dat wel.

Wat een heerlijke film.

Perfect gespeeld, Vikander krijgt daar terecht de credits voor maar alle rollen worden bijzonder mooi en geloofwaardig gespeeld. De casting is ook precies goed, met Vikander als ietwat wereldvreemd en braaf meiske, tegenover de veel meer wereldse Keough, en de ondoorgrondelijke karakterkop van Kobayashi. Beslist dat daarover nagedacht is, en datzelfde komt ook terug in de beelden - perfect en tot in alle details uitgewerkt, en precies goed in de sfeerzetting van Tokyo in de jaren-80, naar men zegt - het komt in ieder geval bijzonder geloofwaardig en natuurlijk over. En vooral ook erg mooi - fijn cliche in het orange and teal, maar ook erg fris anders in de vormgeving.

Timing en spanningsboog vind ik eigenlijk al even perfect, met wat afstand en wat reflectie. Het is natuurlijk geen actiethriller, het gaat om het langzame opbouwen naar de onvermijdelijke climax van de ontknoping. Waar wel wat twijfels bij me overblijven is meer dat er een aantal details in het verhaal worden opgevoerd die niet worden uitgewerkt - misschien bewust om je op het verkeerde been te zetten, misschien dat er nog ergens een detail in zit wat ik gemist heb. Geen probleem, dit is echt zo'n film die ik met plezier nog eens kijken kan.

En de soundtrack bevalt me ook erg goed. Ook daar is de aandacht voor detail goed terug te vinden, en vermijdt de film de te makkelijke keuzes, de afgezaagde boel waar je meestal mee doodgegooid wordt. Fris anders.

Mooi.

Sowieso zijn de plaatjes van het landschap waarin Skerritt terecht komt oogverblindend mooi, en prima toepasselijk met het herfstige weer buiten de deur. Hijzelf zet ook weer eens een mooi complex karakter neer, zo iemand die niet veel zegt maar af en toe wel verrassend uit de hoek komt, en zo steeds meer en dieper ingekleurd wordt. Mooi werk, en een prima gevonden einde.

Skerritt is ondertussen alweer 89, en er is wel wat tijd verstreken sinds zijn ouwe-rot karakter in de eerste Top Gun. Maar hij is zijn vak nog niet verleerd, dat laat hij hier wel even zien. Leuke hond ook - ik moet maar even niet zo veel films met zulke honden er in zien, straks heb ik er zelf ineens een.

Bijzonder sterke film.

Wie denkt dat het om de zoveelste aanklacht tegen de korte-termijn winst van de grote industrie en hun malafide praktijken gaat heeft het mis. Net zo mis als wie denkt dat het er om gaat om sympathie te wekken voor de ietwat linksige activisten. Beide kanten van het verhaal worden in een niet al te positief daglicht gesteld - naïef, vooral uit op eigenbelang en nogal kortzichtig. Zonder (ahem) sustainable model, om maar even een populaire term van de economie te jatten. De film legt daarin geen keuze voor, spreekt geen sympathie uit. In plaats daarvan gaat het er veel meer om hoe beide groepen handelen, hoe de leden daarvan zich gedragen, en hoe ze met elkaar interacteren - veel interessanter dan simpel goed en fout. De vragen die de film daarmee oproept zijn daardoor juist des te sterker - met wie identificeer je je, en met wie zou je je willen identificeren.

Onze heldin, erg sterk gespeeld door Brit Marling, worstelt met die vraag die gedurende de film sterker wordt, en zit daarbij nog eens klem tussen haar 'echte' leven, de loyaliteit aan haar nieuw gevonden vrienden in de actiegroep, en de fascinatie van de ontluikende liefde voor de charismatische leider van The East. Het einde is daar goed bij gevonden - zelfs al is de laatste 'jam' misschien wat gezocht, door de rol die in de ontknoping speelt is dat wel te vergeven.

Behalve een slim en intrigerend verhaal, dat nadat je de film gezien hebt ook nog eens behoorlijk wat vragen oproept - en zo moet een film toch zijn, vind ik - heeft de film nog meer te bieden; zo wordt er door de hele cast prima gespeeld, geen speld tussen te krijgen. Behalve Brit Marling is ook Alexander Skarsgård erg goed bezig, en Patricia Clarkson valt op als de harde carrierebitch die nietsontziend een jonge agente op een gevaarlijke missie stuurt - en ook weer terugstuurt nadat het spannend begint te worden.

De beelden zijn ook erg goed, mooie locaties waarbij vooral het vervallen huis in het bos mij erg bekoort. Zou je zo willen gaan wonen, zo'n plek is het. Hier en daar ook wat creatief camerawerk erbij, waardoor de sfeer fijn indringend wordt.

Wel een film om goed bij op te letten, er zitten best wat nuances en details in die vereisen dat je goed oplet. Maar da's echt de moeite.

Viggo Mortensen en Naomi Watts zijn goed op dreef in deze spannende film. Vanaf het begin is het al spannend, en dat blijft de hele speelduur zo zonder dat het verhaal ergens indut. Met als extra dat er af en toe de goeie taal gesproken wordt - of het russisch ook klopt kan ik niet echt beoordelen, maar ik vind het zeker een pluspunt dat er tenminste niet alleen maar gebruik wordt gemaakt van de gewone truc van een of ander krom accent.

Het verhaal zit ook best goed en geloofwaardig in elkaar. Wel jammer dat Vincent Cassel zo irriteert. Voor een deel hoort dat misschien bij zijn rol, maar ik ben toch echt niet onder de indruk van het acteerwerk dat hij hier neerzet. Met Armin Mueller-Stahl heb ik dan weer minder moeite, z'n uitstraling als gezapig grootvadertje is overduidelijk een dun laagje vernis over een heel onaangenaam personage. Daarmee des te dreigender.

"Is there an Olive here?"
"There is a whole jar of 'em in the fridge"

In het genre van tiener-highschool comedy is dit wel een van de betere die ik ooit gezien heb. Emma Stone is leuk en geloofwaardig als Olive, en weet het voor de hand liggende maar toch ook bovengemiddeld grappige verhaal goed tot z'n recht te laten komen. De parallel aan A Scarlet Letter is goed uitgewerkt maar wordt misschien wat erg nadrukkelijk uitgelegd - alsof ze bang waren dat we het zelfs met de rode A in de zwart-wit filmfragmenten nog niet zouden snappen. Aardige vondst vind ik ook wel dat alle echte cliche's pas uitgespeeld worden als het onvermijdelijke happy end al ingezet is, vanaf het 'musical number' zeg maar.

Behalve Emma Stone vallen de andere acteurs me niet echt op, in positieve of negatieve zin. Wel jammer dat Lisa Kudrow hier aan meedoet - voor mij haalt dat de film naar beneden. Cameo's zijn af en toe best grappig, maar iemand met zo'n vastgeroest typetje kan alleen nog Phoebe zelf spelen, niets anders.

Wat ik me wel afvraag is of ik me bij herzien niet ga ergeren aan de voiceover van Emma.

Een zombie film - en nog een met vernieuwende elementen in het plot ook. En lekker weinig serieus, met veel gore en precies netjes gebalanceerd op de rand van te puberaal lomp. En alle verplichte genre-cliches zijn daar - te beginnen vanzelf met het leuke meisje en de sul, alleen spelen ze misschien net een iets andere rol dan we gewend zijn. Knap uitgewerkt, en er vallen maar weinig steken. Als al.

Prettig bijpassend soundtrack-je, en de niet heel bekende cast doet het prima - als je je nog afvroeg waar je Patrick Fabian eerder gezien hebt, hij is die glibberige advocaat Howard Hamlin in Better Call Saul.

Het einde is misschien niet heel sterk, maar zet wel de deur wagenwijd open voor een vervolg. Als dat er komt, dan wel met dezelfde frisse aanpak en dezelfde crew graag!

Een erg goed idee eigenlijk.

Jammer dat het met de uitwerking af en toe wel wat misloopt, de humor en de actie vullen elkaar net te weinig aan zodat de vaart er af en toe uit is. En de acteurs, mhhm, ik was er niet heel erg kapot van eigenlijk. Toch, de humor is dan wel weer erg fijn, al zit er ook wel eens een wat minder goed moment bij, en het duurt ook wel even vond ik voordat de film op gang begon te komen. Maar, sowieso leuk om het toch wat leeggebloede (pardon) vampierengenre weer wat nieuw leven in te blazen. Het genre kan wel weer wat nieuwe aandacht gebruiken.

Horror voor ouders met puberende kinderen.

Voor mij is het verhaal vooral wat zeurderig en zagerig - er zit zo ongeveer niets in dat me aanspreekt, tot op het punt dat de fraaie rol van Moore het ook niet meer vlot trekt. En waarop ik als troostprijs nog wel ietwat op gerekend had - iets van eye candy van Sidney Sweeney - komt ook niet uit de verf.

Niet mijn film, zal ik dan maar denken.

Ohja, wat beweerd wordt, dat als je een fik start met zo'n flare, dat lijkt me toch uiterst onwaarschijnlijk. Zo'n ding sproeit erg specifieke chemicalien rond, en ik denk zomaar dat die achteraf heel goed terug te vinden zijn.

Too soon.

Aster zet op zich een fraaie schets neer van hoe hopeloos de enshittification van de samenleving doorgeslagen is - je kan dan denken 'ach het is Amerika maar' maar we zitten er zelf ook niet ver vanaf. Gedurfd, zowel in de ambiguiteit van het hele spel als in de keuze om de hoofdrol en meest gevierde acteur zo'n abject, kotswaardig uitwerpsel te laten neerzetten. En vervolgens fijn over the top, en dan nóg wat verder.

Ik kan het niet laten om me daarbij af te vragen voor wie hij deze film dan nog maakt. Niet voor het volk wat in naam of dagelijkse praktijk achter de fijne sheriff staat - ik vraag me zelfs af of zij wel in de verte begrijpen zullen waar de film uberhaupt over gaat. En ook niet voor de andere kant, waar ik mezelf bij reken. Het enige wat het bij mij echt oproept is een herinnering aan alle ellende en leed dat de wappies, de ik-doe-niet-meer-mee mensen en de complotzaaiers precies veroorzaakt hebben. We hadden de kans om ze uit de samenleving te verwijderen, waarom hebben we die niet gepakt, dat is wat het bij mij achterlaat.

Meer polarisatie dus. Was dat echt je doel, Ari Aster?

Verhalend is het allemaal een beetje meh, te vaak over de rand van geloofwaardig, en ja, in het echt is het nog veel erger, maar dat is geen excuus om er in je film maar een rommeltje van te maken. Veel te veel losse draadjes en wat lijkt op plotholes ook, en de lust ontgaat me volledig om daar echt in te duiken. Maar erger nog, de film heeft niets te vertellen wat we niet allang wisten, maar doet daar wel zowat drie uur over.

Misschien was het over een jaar of tien, twintig tijd geweest om deze film te maken. Nu voelt het echt als te vroeg.

I am the embodiment of Perfection!

Eigenlijk wel zo'n beetje precies wat ik graag zie in een film. Een verhaal dat zo absurd over the top ongeloofwaardig is, terwijl het gewoon letterlijk echt zo gebeurd is - en ja, daar is zat documentatie van waar je nog voor dagen lees- en kijkvoer in vinden kan. Een film waar je iets van leert, een film die je tot nadenken stemt, iets waar je een half leven over door praten, dromen, denken kan en dan nog niet in de buurt van een einde bent.

Howard maakt er een fraai verhaal van, en houdt zich voor het grootste deel wel redelijk aan de geaccepteerde feiten - meer dan dat is goedbeschouwd ook niet mogelijk, want wat er dan precies gebeurd is zal wel nooit met enige zekerheid vastgesteld kunnen worden. Toch, voor wat in de romantische beschrijving al makkelijk een 'onbewoond eiland' heet, er was best wat komen en gaan op Floreana, en met de Wittmers, de Ritters en de 'barones' met haar gevolg was het er zelfs zonder bezoek al best druk. En het komen en gaan, dat bestond minstens al uit een schip met wetenschappers en amateur-wannabe wetenschappers dat met zekere regelmaat langs kwam en zelfs films maakte over de eilanders. Eigenlijk noodzakelijk om de documentaire The Galapagos Affair: Satan Came to Eden (2013) te zien - en wellicht best pas nà deze film, maar voordat je je daar je mening over vormt.

In de ontknoping neemt Howard duidelijk afstand van zijn eerder nogal neutrale opstelling gebaseerd op de onweerlegbare feiten - die waarvan meerdere bronnen een gelijkluidend relaas geven. Vanzelf is dat richting het eind nauwelijks meer mogelijk, en daarmee wordt de ontknoping wel nogal speculatief, terwijl dat voor mijn gevoel niet echt voldoende gemeld wordt. Tsja, je moet keuzes maken als je een film maakt, en het is ook geen documentaire - maar toch was het voor mijn gevoel netter geweest als daar wat duidelijker melding van gemaakt was.

De cast is eigenlijk gewoon geniaal, perfect op hun plek - en wellicht dat dat de grootste verdienste van Howard is na het selecteren van dit verhaal om een film over te maken. De kapsones die De Armas zo moeiteloos afstraalt, terwijl het aan de andere kant ook zo overduidelijk precies dat is - kapsones, geen echte adel. De wereldvreemd-idealistische en zo stereotype Duitse Wittmers van Brühl en Sweeney, het is alsof ik een stel van mijn Duitse kennissen uit een vroeger tijdperk hoor praten. En wellicht de meest overtuigende van het hele stel, Kirby en Law - die dan niet precies hun extreme Duitsheid uitstralen, maar wel het soort idioterie waarmee je op een eiland gaat wonen. Een punt van kritiek - en wellicht terecht - is dat de taal af en toe wat onecht overkomt, vanwege dat de hoofdrollen eigenlijk allemaal Duits zouden moeten spreken. Maar ik heb de film ook in het Duits gezien, en dat is niet echt een verbetering ten opzichte van het Engels - in het Duits komen voor mij Kirby en Law echter over, maar De Armas juist weer niet, en daar draait het dan kennelijk uiteindelijk om.

Wat me over het geheel niet zo erg goed ligt is de scenografie, die me wat te wisselvallig is eigenlijk. Aan de ene kant epische beelden van barones De Armas die onder begeleiding van Wagner haar landfall maakt, maar daar tegenover te veel beelden die lelijk gekleurd zijn, te veel meat and potato, te pedestrian. En kennelijk regende het best vaak tijdens de draaidagen, het ziet er net te vaak uit alsof de beelden opgeleukt zijn. Ergens tussen dat het misschien moest uitdragen dat het het grootste deel van de tijd gewoon saai en vervelend was om daar te wonen, maar nog steeds, het levert een onevenwichtig verhaal en onevenwichtige beelden op. Howard zou dat toch beter moeten kunnen, met zoveel films op zijn naam ondertussen. Zoals het kleine draadje tussen de barones en het zoontje van de Wittmers wel iets belooft, maar niet echt uit de verf komt. En in de iets bredere zin, hoe alle draadjes over de barones eigenlijk te weinig uit de verf komen, net als alle draadjes over de Wittmers en de Ritters.

Vandaar ook dat ik de 2013 documentaire als begeleidend kijkvoer onmisbaar vind. Want, hoe onmogelijk het misschien ook is om een reguliere film te maken over deze geschiedenis, en met alle respect over wat Howard daarin geprobeerd heeft, ik bleef er nogal mee op mijn honger zitten. En de eerlijkheid gebiedt daaraan toe te voegen dat de documentaire daar wel een deel van bevredigt, maar echt niet alles.

Wat er echt gebeurd is blijft een raadsel. Een weeffout in de meestal vrij rationele geschiedschrijving, een geschiedenis die wellicht alleen te begrijpen is als we er van uitgaan dat alle betrokkenen goedbeschouwd knettergek waren.

Dylan Thomas, maar toch niet. De andere kant van het verhaal in Last Call (2020), een tikje vroeger wellicht ook, en wellicht ook wat te veel op zoek naar welk verhaal er precies verteld wil worden. Waar Thomas zelf niet zo'n last van had is precies wat de film nekt, zo lijkt het.

Knightley is wel precies op haar plek, ze past perfect in de rol, in de tijd en het jaren-40 kapsel staat haar perfect. Wel weer het zenuwachtige en daardoor nepperig overkomende grijns-glimlachje wat ik zo vind afdoen aan haar acteerprestaties. Gelukkig lijkt ze dat langzamerhand kwijt te zijn in haar laatste films.

Verder is het wel een fraaie cast ook, al is Sienna Miller in de vergelijking met Last Call wel wat een troostprijs naast Romola Garai, en komt Rhys niet in de buurt van Ifans. Nouja, hij heeft ook niet de hoofdrol, denk ik dan maar. Murphy aan de andere kant speelt wel erg goed, en ook voor zijn rol kon nauwelijks een betere gevonden worden.

Ik vond de beelden wel wat te zwaar bewerkt, vaak te donker en te bruin in de color grading. En de soundtrack, waar toch nogal ophef over gemaakt wordt op de wikipedia entry is me nergens positief opgevallen. Ook niet echt negatief, dus wellicht iets om in de lift te draaien.

Al met al beslist geen slechte film. Maar er ontbreekt net wat te veel het waarom, of tenminste dat is wat ik er in mis.

Het coming of age genre is al wel aardig uitgetreden. Juist daarom is het leuk dat er toch af en toe films langskomen die daar dan nog iets verrassends in weten te brengen - zoals deze vanzelf. En verrassend genoeg komt dat vooral door de erg goede rol van Woody Harrelson - echt zo'n acteur die veel te vaak blijft steken in typetjes, maar af en toe laat zien dat hij echt meer kan. In dit geval ook wel geholpen door een perfect goed geschreven rol en wellicht dat de regie van Fremon Craig daar ook nog aan heeft bijgedragen - geen gek regiedebuut, overigens. Netjes gedoseerd in de overacting van de hyper Sedgwick en de schattigheid van Steinfeld en Szeto. En nee, dan geeft het niet dat het allemaal wel een beetje voorspelbaar is, het is gewoon evengoed fijn om naar zo'n film te kijken.

Koloniefeelgood.

Het na-de-tweede-wereldoorlogse einde van de meeste kolonies is in vrijwel alle landen die daar als latende partij bij betrokken waren een moeilijk onderwerp. Frankrijk met hun Algerije-oorlog en Indochine, later Vietnam. Engeland met India, Kenia, Rhodesie/Zimbabwe. Belgie met de Congo. En wij natuurlijk met Indonesie, en de twijfelachtige eer om als eersten uit te vinden hoe dat werkt - zo dat er nog steeds niet over gesproken kan worden.

In datzelfde licht is deze film een verfrissing, als onbekend stukje historie met de wijze les dat het toch ook echt anders kon. Dat het contact tussen Europeanen en Aziaten niet per definitie altijd gedoemd was om op uitbuiting, misstanden en wanstaltelijkheden uit te lopen. Dat de pretenties van de kolonialen 'we brengen beschaving' niet in alle gevallen 'we stelen hier alles wat los en vast zit' betekende.

Rhys Meyers is niet de best denkbare keuze voor de hoofdrol wellicht, hij speelt in teveel films om in welke rol dan ook nog echt geloofwaardig te zijn. Maar hij voldoet, en dat geldt in gelijke mate voor de rest van de cast ook wel, en de regie is strak genoeg om er alles uit te halen wat er in zit. Belangrijker voor het verhaal wellicht dat de beelden er overtuigend authentiek uitzien, en dat je door het verhaal goed bij de les blijft. Of het allemaal erg nauwgezet aan de geschiedenis is, mwah, er zal vast wat dichterlijke vrijheid toegepast zijn. Dan kan je gaan klagen dat alle complexiteiten van de geschiedenis van James Brooke er niet uitkomen, maar zoals de verantwoordelijke minister ter plaatse zegt, 'het is een film, geen documentaire'. En zelfs als je daar niet in mee wilt gaan, kan je - nieuwsgierig gemaakt door de film - altijd nog de echte geschiedenis opzoeken. Materiaal te over.

Edge of Tomorrow.

Waar ik van het geheel van de film het meeste moeite mee heb is het idiote concept dat er onder ligt - de vijand die de tijd reset als een keyfiguur van zijn tegenstander het loodje legt. Of een van zijn eigen, als dat in het verhaal beter uitkomt. Spijt me, ik kan er echt niks van maken. En daarbovenop dan nog het hele idiote idee van het 'tijd resetten' zelf...

En toch levert het wel een vermakelijk verhaal op, ondanks dat er buiten wat ik al noem nog wel meer rammelt aan het geheel. Wel jammer dat de aliens zo karakterloos en leeg blijven, en ook jammer dat ze er niet bepaald indrukwekkend uitzien. Aan de andere kant leidt dat daardoor minder af van Emily Blunt, die weer eens een erg leuk rolletje speelt dat erg goed bij haar past, en waar ze het grootste deel van het visuele spektakel naar zich toe weet te trekken - tenminste, een krappe 24 uur na de film weet ik allang niet meer hoe de aliens er ook alweer uitzagen, maar zit Emily met haar krijgshaftige exoskeletje en zwaard me nog goed in m'n hoofd.

Tom Cruise komt in vergelijking niet verder dan de grunt die het verhaal op de goede momenten even een houvast geven mag - op zich doet hij het best goed, maar zijn rol had met hetzelfde gemak door tientallen andere acteurs gespeeld kunnen worden, en mij was het verschil echt niet opgevallen.

Slecht.

Het flauwe verhaaltje over de spanning tussen Baldwin en Hopkins krijgt te veel kapstok in de wildernis, en dat levert een film op die vleesch noch visch is. Komt daar bij nog het onderdeel met de beer wat werkelijk nergens op slaat.

En ja, de enige acteur die zich niet voor zijn rol hoeft te schamen is Bart the Bear - hoewel hij dan ook wel weer een erg gemankeerde beer speelt, zoals hij zich er door een bejaard mens uit laat sprinten, niet overweg kan met een boomstammetje over een rivier en alles bij elkaar balkt in plaats van die stadjers even mores te leren. Maar even goed veel beter dan de laffe en matte vertoning die Hopkins er van maakt. Van Baldwin wil ik dan nog wel geloven dat hij zijn best doet en dat dit het is - en dat het niet zijn genre is, niet als psychologisch drama en ook niet als natuurfilm. Maar ja, kies dan een andere film uit in plaats van dit tot falen gedoemde misbaksel.

Van Tamahori toch wel de meest teleurstellende film die ik tot dusver zag.

Simpel en ietwat clichematig, maar wel charmant verhaaltje. Ik vond het met de vlakheid nog wel te verteren, maar wellicht had ik ook meer gerekend op natuurbeelden dan op karakteruitdieping. En dat komt ook wel uit. Verder is het hier en daar ook wel een beetje een reklamespot voor een paar bekende buitensportmerken, dat vond ik eerlijk gezegd wat storender dan een gebrek aan diepte. Maarja, qua beelden vond ik het wel de moeite, en het zet me alweer aan het mijmeren waar ik komend jaar eens heen zal gaan.

Lief meisje met slechte vriendjes.

In de sfeer van de jaren-60, de beatniks, de aanloop naar de seventies, de flower power. Daar komen we deze slechteriken tegen, en daar komt ons lieve hoofdpersoontje Carey Mulligan ze tegen. Niet helemaal overtuigend een meiske van 16, maar dat stoort niet echt - het verschil tussen de onschuld en de schuld is duidelijk genoeg.

Leuk dat alle kritiek die ik zie eigenlijk bewijst dat de acteurs werkelijk op de top van hun kunnen bezig zijn. Peter Sarsgaard verwijten dat hij gladjakkerig overkomt - hij speelt nota bene een gladjakker. Alfred Molina, die dolblij is dat hij van het blok aan zijn pensioen, pardon been, af is, verwijten dat hij een komische noot speelt. En Carey Mulligan dan - ja ze is misschien een jaartje of wat te oud, maar ze is niets van het ontwapenende tienerachtige kwijtgeraakt.

Oppervlakkig is het ook al nergens. Reken er even mee dat er in de jaren-60 ook al werd gezocht naar de filosofie - zoals Jenny dat doet - en dat de womens lib pas echt op gang kwam in de jaren-70. Dus, dat ze zich afvraagt waarom ze dan zonodig naar school moet is echt niet zo vreemd. En de rebellie die uit het stellen van die vraag spreekt was toen eigenlijk veel hipper dan in de jaren-70 toen iedereen daaraan meedeed. En daarbij dan het echt mooie camerawerk, mooi spel met licht en donker, perfect gebruik van de uitlopende jaren-30 glitter en glamour, de kleuren van de nacht.

Opgeteld zie ik een heel mooi coming-of-age verhaal, met een stevige vleug nostalgie, romantiek, en panache. Waarbij de charme van Jenny de hoofdrol krijgt, zodat de toch niet al te brave geschiedenis nauwelijks een smet achterlaat.

Mooi.

Interessante film.

Sowieso al heel verfrissend om weer eens een film te zien die in Rusland speelt en dat niet met grauwe beelden onderstreept. Wel met aparte en originele locaties, frisse kleuren, en heel mooie fotografie. Erg goed.

Het verhaal is ook interessant, de moeite waard eigenlijk om het boek waarvan de film een simpele versie is eens op te duiken en te lezen. Weer eens iets anders dan de literatuur van Tolstoi of Solzjenitsyn. Nicolai Lilin heet de schrijver. Hoe autobiografisch het is wordt me nog even niet duidelijk - maar daarvoor moet je wellicht ook zijn tattoos goed bekijken. En beter opletten tijdens de film misschien ook, want een van de foutjes die me opvallen is dat de spanning af en toe wat wegvalt.

Waar verhaal en beeld zeker overtuigend zijn, in het acteren komt het wat minder over. John Malkovich lijkt vooral de automatische piloot te doen, doet weinig bijzonders - het enige eigenlijk dat hij echt goed doet is de intonatie waarmee hij zijn nep-Russisch brengt. Peter Stormare dan valt me helemaal wat tegen, op miscast af - hoewel hij wel een mooie actie heeft, en daar ubercool uit komt. Maar erger dan dat is dat de twee makkers Kolyma en Gagarin op volwassen leeftijd niet erg overtuigen, dus Arnas Fedaravicius en Vilius Tumalavicius. Op zich goed gespeeld, gezien dat ze kennelijk allebei nauwelijks ervaring hebben, maar toch misschien niet goed genoeg voor de rol die ze hier te spelen hebben.

Daar bovenop komt het gebruik van een moeizaam knauwerig Engels accent dat voor Russisch door moet gaan. Het zal wel een voorwaarde voor internationale toegankelijkheid zijn, maar het was me liever geweest als ze allemaal gewoon Russisch gesproken hadden. Niet dat ik dat versta, maar het lijkt tenminste authentiek. Dit niet.

Toch zeker de moeite waard om je daar overheen te zetten. Want, een aparte film, weer eens wat anders dan het gewone kijkvoer. Interessante regisseur ook, nauwelijks bekend maar hij laat hier zeker wat zien.

Film begint op zich wel leuk, maar vanaf een minuut of vijftien, twintig slaat het verhaal overal stukken over, wordt het onlogisch, slechte dialogen, onduidelijke scenes. Ligt dat aan het verhaal? Ik heb een (1) boek van Saskia Noort gelezen - nieuwe buren, of zoiets - en daar waren de eerste 20 bladzijden ook spannender dan de rest. Misschien dat het voor de doelgroep spannende verhalen zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat je er ook zomaar een aardige film mee maken kan.

Voor wat betreft cinematografie niet onaardig - vooral ook weer de eerste minuten, daarna werd ik te veel afgeleid om daar nog echt op te letten. Want na het inleidende kwartiertje zakt er vanalles in, en blijken de personages afstandelijk, hun motieven volstrekt onduidelijk, het plot leeg, het verhaal gezocht. Wat ziet Karen in Simon? Waar is de beloofde duistere eetclub, die na het eerste etentje niet echt meer een rol lijkt te spelen? Waar komt die politiemiep nou weer vandaan elke keer, zonder die alwetende blik van de Cock met c-o-c-k? En, welke 'waarheid' ontdekt Karen dan helemaal, welke eyeopener heb ik dan gemist nadat ik af en toe een beetje ingedommeld was na zo'n toch best korte maar heel slaapverwekkende film?

Bracha van Doesburg speelt leuk, daar is echt alles mee gezegd. Oh, dat zou ik bijna vergeten, Halina Reijn kan bij mij weinig kwaad doen - en ze ligt een redelijk deel van deze film in coma, dus kost dat haar in dit geval erg weinig moeite. Zij verdienen samen bijna de hele score voor deze film, de aardige beelden in de eerste minuten zijn goed voor het andere halfje.

Jammer voor het CV van Robert Jan Westdijk, hij leek met HEL best op een aardig spoor te zitten, maar slaat hier de plank echt mis mee wat mij betreft - en dan vooral door het kiezen van een totaal ongeschikt script. Wat mij betreft, laat die Saskia Noort rommel alsjeblieft liggen, verder - dat is lectuur om te lezen als je in bad ligt, en het is ook helemaal geen probleem als je halverwege in slaap valt en het boek in het water laat vallen. Mis je niks aan.

Pure cult.

Sowieso is het verhaal van de schrijver van het gelijkgetitelde boek, Trevanian, al interessant genoeg om deze film by proxy een cultstatus te geven - zeker omdat het boek ook nog eens behoorlijk nauwgezet gevolgd wordt, en alles prima overeenkomt met hoe ik het me gevisualiseerd had toen ik het aan het lezen was. En de hoofdrol van Clint is ook behoorlijk goed, hij zet een behoorlijke Jonathan Hemlock neer - en ongetwijfeld beter dan Paul Newman die eerst in beeld was voor de rol. Een mooi nihilistisch tegenwicht voor de overdreven serieuze spionnenfilms van John le Carre en de films die daarvan gemaakt zijn. Of zelfs maar de boeken van Fleming en de serie Bond-films.

Jammer dat er wellicht wat weinig begrepen is dat Trevanian zijn boek als een spoof geschreven had. Toch is dat voor een groot deel wel in de film terechtgekomen, bijvoorbeeld in de fraaie volzinnen waar het script vol van staat. Of in de vreemde personages. Niet dat er naast Clint veel acteurs nodig zijn, verder dan een korte scene komt er eigenlijk geen een. Met uitzondering van George Kennedy en Vonetta McGee dan.

In de kritieken ook nogal wat flak vanwege dat de klimscenes niet zouden kloppen. Toch zie ik met mijn redelijk geoefende oog maar een echt grote fout. Valt nogal mee dus, en in de tussentijd zijn het toch best knappe beelden voor een film van alweer zo lang geleden. En dan is er toch nogal wat veranderd, ik zie nu niet zogauw iemand de Eigernordwand op gaan op z'n Superperfekten. Beetje zwaar.

Ietwat een tv-film, maar dan wel een echt goede - gemaakt volgens de oude BBC-tradities voor zover ik het even achterhaal. Serkis lijkt misschien niet heel veel op de ‘echte’ Einstein, mar dat kan ook nauwelijks, en zijn inzet maakt een hoop goed. Verder een fraaie cast met voorop Tennant in de andere titelrol, en Rebecca Hall als zijn zus.

Het verhaal is tamelijk getrouw aan de echte gebeurtenissen, en brengt dat ook op een interessante manier - al is de demonstratie met het brood wel wat te uitleggerig. Toch blijft het interessant om een klein stukje te weten te komen over het leven van een onbekende natuurkundige die zo instrumenteel is geweest in het bewijzen van de theorieën van Einstein, en daarnaast ook een serie belangrijke onderdelen van de kwantumfysica heeft ontdekt. Wellicht dat er ooit nog eens een film primair over hem komt, daar is zonder meer voldoende materiaal voor lijkt me zo. Maar tot het zover is is deze film een fijne inleiding.

El Dorado - deel twee in het drieluik Rio Bravo-El Dorado-Rio Lobo

Op papier is dit wellicht de new and improved versie van het eerste deel - een mooiere cast tenslotte, met namen als Robert Mitchum, James Caan. Toch komt dat er in de praktijk niet uit, en het enige waarin El Dorado wint van Rio Bravo is in het personage van Arthur Hunnicutt - maar tegelijkertijd mist Angie Dickinson, en komen Holt en Carey daar lang niet bij in de buurt.

En dan ontbreekt ook nog de Deguello. Daarmee voelt dit toch als de helft van de film die Rio Bravo was, en dat komt er ook uit in de waslijst van slordigheidjes op de imdb - en daar staat dan de grootste nog niet eens bij: dat Cole al voordat hij beschoten is door Joey met zijn rechterhand trekt. Kennelijk vond Hawks de karakters zoveel interessanter dan het verhaal dat hij het niet eens als een remake beschouwde.

Een mooi drama. Maar wel erg langzaam, erg ingetogen, en daardoor op de rand van langdradig. Dat wordt wel ietwat gecompenseerd door het mooie spel, maar niet volledig, dus de film blijft nog steeds aanvoelen als langzaam en statisch. De karakters van Cruz en Kingsley blijven daarbij ondanks alles toch wat vlak en abstract. Waarbij Kingsley wel ietwat overtroefd wordt door Patricia Clarkson, die het meest volwaardige persoon mag spelen - en dat is dan een bijrolletje. De haast onherkenbare Dennis Hopper verdient dan veel meer credits - net als Deborah Harry. Kudos voor wie haar herkend heeft.

En dan ga ik me achteraf toch wat afvragen waarom ik de eerste woorden eigenlijk gebruikt heb - wat maakt dit drama dan mooi. Vooral de plaatjes van Cruz en Clarkson, is dan denk ik het eerlijke antwoord. De beslommeringen van Kingsley blijven te vlak, raken te weinig. Een visueel mooi drama is dan wellicht de betere aanhef.

Langdradig.

Best een leuk idee, en behoorlijk uitgewerkt in de setting en cameravoering, en er loopt een mooie cast rond. Maar de film duurt wat te lang, en de onderliggende materie wordt niet erg interessant in dialogen of situaties omgezet waardoor het einde erg lang op zich lijkt te laten wachten. Dat is overigens dan wel weer sterk gevonden, en ook met precies passend drama uitgewerkt.

In de eerste helft irriteerde ik me overigens aan een stuk of wat continuiteitsslordigheidjes. Niet belangrijk, maar het hielp ook niet om de aandacht er nog eens goed bij te houden.

Best leuk voor wat het is - en vooral omdat het voor iedereen meer om de lol lijkt te gaan dan iets anders. En ook een aanschouwelijk bewijs dat je geen enorm budget hoeft te hebben om een film te maken. Niet dat het nou allemaal briljant is of zo, maar toch leuk om een keer te kijken. Al zijn de effecten natuurlijk wel hopeloos achterhaald - eigenlijk waren ze dat toen al. Maar daar gaat het dus ook niet om. Gewoon leuk vermaak, meer moet het ook niet zijn.

Op zich best een leuk verhaal met een paar goed gevonden en mooi uitgewerkte twists en details er in. Maar de manier waarop het verteld wordt vond ik nogal slaapverwekkend. Wat daar niet bij helpt is dat de beelden nogal onderbelicht en bruinzwart zijn.

Ben Kingsley en Michael Caine doen maar weinig opzienbarends. Net als Kate Beckinsale eigenlijk. Aan Jim Sturgess de eer om de film te redden kennelijk - hij heeft ook verreweg het meeste screentime, maar ook daarmee niet echt iets indrukwekkends.

Jammer, ik had er meer van verwacht.

De film begint sterk - erg sterk. Maar het plot is te zwak en valt vanaf de helft in elkaar, ergens in een mix van teveel konijnen uit de hoge hoed en voorspelbare twists. Visueel erg sterk, waarbij vooral zwaar geleund wordt op de blauwe ogen en het rode haar van Abbey Lee.

Qua sfeer doet de film sterk denken aan Ex Machina (2014), wellicht vooral door de setting in een weelderig huis met verboden deuren die niet open gaan. Mooi gespeeld door de sterke cast, hoewel er aan het einde wel wat missers tussen zitten wat mij betreft - maar dan is de film toch al zo ongeveer alle spanning kwijt.