Opinions

Onderhoudend.

Het bovenwatergedeelte is wat beter uitgewerkt en interessanter dan het onderzeegebeuren - en dat is in vergelijking met Das Boot ook wat aan de zwakke kant. Daar staat dan wel tegenover dat het spel tussen Robert Mitchum en Curt Jürgens mooi is uitgewerkt. De taal is als je er op let ietwat potsierlijk, maar echt storend wordt het ook weer niet - misschien omdat de Duitsers er vooral als Duitser uitzien, met Jürgens daarbij natuurlijk voorop.

Echt spannend wordt het eigenlijk niet. En ook daarmee eerder onderhoudend en op een paar punten misschien interessant dan een goede film.

Alweer 18 jaar geleden en nog steeds onverminderd actueel. Hoewel de afluistertrucjes hier en daar wel een klein beetje overdreven worden, is de problematiek vandaag net zo interessant als toen, en de discussie erover nog steeds hetzelfde. Al wordt die hier dan wat overschaduwd door de actie - en die is best goed op orde. Leuk spannend ook, met een paar mooie verrassingen in het verhaal.

Will Smith zet een behoorlijke stempel, maar krijgt ook wel mooi tegenwicht van Gene Hackman die een leuke rol speelt. En er zijn een heleboel leuke bijrollen, John Voight als de badguy, maar ook Jack Black, Barry Pepper en Anna Gunn - toen ook al met de cijfertjes bezig. Mooi dat dat zo over haar carriere loopt.

In het verhaal een paar leuke subtiele details die een contrast met elkaar vormen, bijvoorbeeld de high tech hideout van Brill/Lyle, maar dan wel met die kat er in. Cool beessie. Daar denk ik dan de hand van Scott in te zien, en het maakt de film wel tot net iets meer dan de zoveelste blockbuster of het zoveelste Smith-vehikel. Jammer dat het einde net een tikkie flauw is.

Kinderen van andere mensen.

Het concept van de brandende kinderwens is me eerlijk gezegd nooit helemaal helder geworden - vroeger had ik zo'n soort automatisch idee in mijn hoofd dat ik 'later' wel eens kinderen zou krijgen, totdat een erg close vriendin eens vroeg 'je reageert altijd zo sterk op kinderen, is het niet eens tijd dat je er zelf een paar hebt'. Nou nee dus. Kinderen zijn leuk, zolang je ze aan hun ouders terug kan geven. Nog niet eens zozeer als het gaat stinken, het is vooral het geluid dat ik niet trek, en op de langere afstand ben ik gewoon teveel op mijn vrijheid gesteld. En voor het voortbestaan van de soort hoeven we toch ook niet echt zorgen te hebben, onze aarde zou ons dankbaar zijn voor een onuitspreekbaar aantal mensen minder dan er nu al zijn. Een plaag, dat zijn we. En buiten dat, de kinderwens is wellicht de meest egoistische uiting van consumerisme die er is. Een wezen, omdat jij dat wil, voor jou geluk nodig hebt, ongeacht de consequenties. Toch een van de meest gefaciliteerde wensen die de mensheid heeft, want de volledige medische wetenschap staat ongeveer in de houding - en ook een heleboel nogal enge mannen. Alleen dat aspect al zou toch genoeg moeten zijn, zou je denken.

Ohja, het ging over de film. Efira en Zem zijn leuk in het begin, en de complexiteit van een beginnende relatie met een kind ergens op de achtergrond is maar al te herkenbaar - net als de pijn in het verlies dat daar toch nogal vaak onvermijdelijk bij hoort. En met alle emotionele diepgang die Zlotowski in deze Franse film weet te brengen, dienstplichtig aan de traditie, blijft het toch wat op de vlakte in de uitwerking daarvan. Ja, de scene van het weerzien in het park is best leuk gedaan cinematografisch, maar mist ook wel wat de onderlaag. En de echte uitsmijter mist ook wel wat de diepgang in de troost die daaruit zou moeten volgen.

De kracht van dit genre ligt voor mij vooral in twee dingen - ten eerste en wellicht boven alles de herkenbaarheid, maar kort daarna volgt toch ook wel dat de hoofdrollen in de film hun emoties sterker voelen, uitspelen, kenbaar maken dan dat je dat zelf gedaan hebt, in die herkenbare situaties. Dat mist dan toch een beetje.

Ik vind het ook niet zo'n super film. Béart en Cluzet acteren wel aardig, maar het verhaal laat erg veel onbehandeld en onduidelijk. Dat vanaf de helft of zo ook nog eens onduidelijk wordt of wat we te zien krijgen alleen in Paul's hoofd gebeurt helpt dan ook nog eens niet echt - een dimensie van onduidelijkheid was wel genoeg geweest.

Marvellous.

Harry tegen de achtergrond van het einde van de jaren-70, overheerst door emancipatie, discriminatie, hippies, en terreurgroeperingen. Geen probleem voor onze held, hij heeft voor al deze fenomenen een passend antwoord klaar en groeit nog verder in zijn menselijkheid dan in deel twee al. Het gebrek aan een mooie speech in deel twee wordt nu opgevuld door een nieuw stopwoord: Marvellous. Maar dan wel zo uitgesproken dat dat een heel boekdeel spreekt. Voor de badguys in dit deel heeft onze held weinig woorden, hij laat liever zijn blaffer spreken.

De wat tijdsgedreven en hier en daar krampachtige toevoeging van Tyne Daly aan het DH-universum heeft me indertijd nogal geirriteerd, nu kijk ik daar anders tegen aan. Overheen gegroeid, misschien - of misschien is het dat ik ondertussen zelf wat vrouwvriendelijker geworden ben. Ze doet het tenslotte best goed - beter eigenlijk dan de meeste van haar voorgangers in de rol van Harry's partner. Niet het meest gezonde baantje dat je hebben kan.

Het verhaal is deze keer vooral een voortzetting van de stijl van de vorige film - even een herhaling van hoe Harry met zijn werkgever omgaat, dan een ludiek lompe actie om zijn karakter even te herbevestigen, en dan over tot de zaak van de dag die uiteindelijk zijn beslag krijgt in een gewelddadige afrekening op een mooie locatie. Alcatraz kon toen nog. Nu niet meer, dat is veel te afgezaagd geworden, zoals eigenlijk vrijwel de hele stad. De locaties in San Francisco zijn na dit deel dan ook wel zo'n beetje op. Daarmee logisch dat deel vier de actie verplaatst naar een dorpje aan zee.

Dit deel is voor mij eigenlijk het minste van de serie. Te weinig vernieuwing ten opzichte van de eerste twee delen, meer het uitmelken van de ondertussen gevestigde stereotypen dan dat er iets nieuws bij komt. Wel weer goeie bad guys, en veel sterke karakters in de bijrollen. Maar dat hadden de politieseries van toen ook meestal wel.

Een plezierig simpele film.

Het is de laatste tijd nogal in de mode om over the top ingewikkelde plotjes te willen hebben - van die films waarin je de tel kwijt raakt van hoeveel twists en ander gedoe, en waar je je dan door een of andere enthousiasteling van kan laten uitleggen hoe het nou allemaal precies in elkaar zit - en dat heeft die dan ergens gelezen of via youtube of zo van de makers, want een gewoon mens haalt het er zelf echt niet uit. Maar gelukkig zijn er nog steeds ook andere films die het gewoon simpel houden - zoals deze. En dat levert dan ook met gemak een veel interessantere film op.

Sowieso leuk om Banderas weer eens dit soort rol te zien spelen, als een soort echo naar het begin van zijn carriere. En Kate Bosworth is ook altijd leuk, en al helemaal als ze eens niet haar gewone blonde personage speelt.

Verder is het natuurlijk wel gewoon een formulewerkje, dus maar nauwelijks iets bijzonders te melden. Maar dat is ook wel eens verfrissend.

Beter dan het boek.

Dat wil zeggen, ik herinner me dat ik indertijd de premiere van de film bezocht, en in de wachtrij een heleboel mensen met het boek in de handen zag staan. Dat had ik een halfjaartje of zo eerder al gelezen, maar het had maar erg weinig indruk op me gemaakt - zo weinig zelfs dat de inhoud me al niet goed meer voor de geest stond.

Maar met de film heb ik het wel. Erg mooi bitter/romantisch verhaal, in twee of drie lijnen door elkaar gevlochten en in flashbacks verteld, met prachtige beelden op bijzonder mooie locaties - zowel in de woestijn als in Italie. En ouwe dubbeldekkers, dat kan eigenlijk ook niet kapot.

De cast is erg goed, misschien toen nog niet allemaal zo bekend als nu, maar als je de lijstjes van elk van de rollen bekijkt dan levert dat toch wel een erg indrukwekkend plaatje op. Alleen Fiennes slaagt er eigenlijk nauwelijks in om zijn karakter wat inhoud te geven - het is te makkelijk om er een eendimensionaal onsympathieke hufter in te zien, en dat was toch niet de bedoeling lijkt me.

De soundtrack is misschien een beetje te bombastisch hier en daar. Hoort wel wat bij het genre natuurlijk.

Het begin van de film is nog wel leuk, maar vanaf de helft of zo slaat genadeloos de braafheid toe en is het afgelopen met de humor. Het einde is helemaal tenenkrommend, slaapverwekkend burgerlijk en met een zeurderige voiceover die nog even uitlegt wat we er van zouden moeten vinden. Zonde. Wat even een leuke film leek te worden komt uit als de zoveelste cliché-bedoening met helemaal niks nieuws te melden.

Julianne Moore heeft als enige wat te acteren - en overdrijft dat af en toe nogal. De rest heeft wat suffe kleine bijrolletjes. Michael Angarano, die ik toevallig gisteren ook zag in The Forbidden Kingdom - en die daar nogal in teleurstelt - doet het hier best wel aardig.

Een op zich boeiend en spannend verhaal dat speelt in de setting van Bletchley Park. Maar met de geschiedenis heeft het erg weinig te maken, en de hoofdrolspeler Tom Jericho heeft ook maar weinig overeenkomsten met Alan Turing. Zolang je dat in je hoofd houdt en accepteert, is het een leuke film met een heleboel tamelijk juiste informatie erin over de gang van zaken bij het breken van de Enigma codes. Anders is het een ergerlijke aanfluiting die een loopje neemt met de geschiedenis, en ronduit beledigend richting Turing en de geniale Poolse onderzoekers die de basis voor het werk gelegd hebben.

Buiten dat is het verhaal spannend, dus, en goed getimed. Scott en Winslet spelen prima, Burrows wat minder - maar haar rol vraagt ook nogal om een bordkartonnen plat secreet. Mooi gefilmd ook, en leuk wel om de bombes in volle operatie aan het werk te zien.

Een van de vele films die er de laatste paar jaar uit Frankrijk komen over de nare werkelijkheid van hoe Algerije onafhankelijk werd. Deze belicht vooral de militaire kant, en hoe een idealistische nieuwe luitenant al zijn normen en waarden kwijtraakt. En dat is geen fraai verhaal.

Wie is de ennemi intime - daarmee wordt denk ik voor een deel bedoeld dat het onderscheid tussen vriend en vijand weg is. Maar meer dan dat, de echte ennemi intime, dat zijn wij allemaal zelf, een van de lessen die de film vertelt is dat we niet moeten denken dat wij niet in dezelfde val als de luitenant zouden lopen.

Toch weet de film niet echt te raken - er mist iets, waardoor de luitenant niet echt los komt van het doek - de sympathie die je voor hem zou moeten krijgen blijft teveel abstract. De kapitein en de sergeant zijn ook niet genoeg rotzak.

Wat dat betreft is Mon Colonel (2006) echt een betere film - en zeker een aanrader als je meer films over dit stuk historie zoekt.

Tsja.

Aardig filmpje. Wel heel indrukwekkend geacteerd van Cassel. Maar wat verder me verder bijblijft is dat het vooral een voor Fransen interessante historie is, en dat er toch ondanks alle zorgvuldigheid wel wat stijlfoutjes in de jaren-70 setting gemaakt worden.

Maar wat ik me vooral afvraag is waarom dit verhaal nou zonodig verteld moet worden. Vanuit de historie kan dat wel verklaard worden - maar daar moet je Frans voor zijn. Ben ik niet - dus waarom is dit interessant? Gezeur en jaren-70 onzin, en bah, wat waren de mensen in die tijd lelijk, en wat takelden ze zich afgrijselijk toe met die rare snorren en kroespermanentjes. Wat overblijft is een vrij langdradige film met een heleboel temporale onzin er in. Ga dan wat mij betreft een film over Aage M maken, da's hetzelfde verhaal maar dan in Nederland, en misschien met een iets happier end - die krijgt van mij dan een half puntje extra uit nationalisme.

Goed - verder vind ik het geheel van de twee delen vooral veel te langdradig, niet consistent of duidelijk in stijl, en meer lokaal interessant dan een wereldverhaal. Een documentaire had misschien beter gewerkt - meer de focus op de historie gelegd, in plaats van deze toch niet heel goed werkende vorm die de mens achter Mesrine zichtbaar lijkt te willen maken - maar niet verder komt dan een karikatuur.

Kortom, buiten Frankrijk niet interessant - maar misschien nog net aardig kijkvoer.

Sterk, goed gespeeld, maar het verhaal is niet echt prettig, en geen van de personages heeft ook maar in de verte iets sympathieks. En dat maakt de film toch wel tot een uitermate lange zit, waarin we van de ene tobberige situatie in de andere ellende verzeild raken. Zoals Olaf K. al aangeeft, het enige wat de hele film bij me oproept is het gevoel van man, hou toch eens je kop. Maar misschien had de regisseur zich dat moeten bedenken.

Wel leuk fris en grappig - mits je er geen serieus verhaal van verwacht natuurlijk, maar wie zou dat ook in zijn hoofd halen. Sherlock Holmes had tenslotte geen zussen.

Millie Bobby Brown doorbreekt regelmatig de vierde wand, en al is dat af en toe wat gedwongen, het geeft de film wel een eigen smoel en zonder dat zou het wellicht een wat statisch gedoetje geworden zijn. Het verhaal is dan ook wat aan de dunne kant. Toch, Brown is best grappig, Partridge past daar leuk bij, en nog wat fijne bijrolletjes van onder andere Cavill en HBC, met veel leuke en vlotte interacties onderling. Een beetje in de traditie van de oude BBC-series die in de twintigjes speelden.

Een verdiend vervolg op het eerste deel, met dezelfde aanpak en vrijwel dezelfde cast, maar ook met een ietwat serieuzere toon in het verhaal. En dat werkt eigenlijk beter, al staat daar dan weer tegenover dat Brown wat minder speels en grappig overkomt.

De staking onder de lucifermeisjes is gebaseerd op de historie - we vergeten wel eens wat al te makkelijk hoe de sociale samenleving van nu ontstaan is, en geven de verworvenheden daarvan al te makkelijk uit handen. Absurd dat niet iedere werknemer als vanzelfsprekend meer lid is van een vakbond, en nog absurder dat er zo rechts gestemd wordt, terwijl de historie toch zo duidelijk laat zien hoe dat afloopt.

Voor een whodunit is het een opvallend leuke en vlotte film - een verademing tegenover de Agatha Christie-verfilmingen van de afgelopen paar jaar, om nog maar te zwijgen over prut als Knives Out of Glass Onion. Misschien dat het suffe genre zo weer wat nieuwe impuls krijgt - en leuk dat er alvast een derde deel op stapel staat.

De titel zegt het al helemaal. Genoeg nu. Gewoon kijken, en je verliezen in de levens van Eva en Albert, en dan vooral zonder alle storende invloeden, want dat is ook wel ver voorbij genoeg. Laat die mensen toch, gun ze hun geluk.

Vooral vanwege de super mooie rol van Gandolfini de moeite, de rest is ook wel goed bezig maar trekt daar de kijker niet mee. Gandolfini is toch wel een wat onderschatte acteur, zoals hier duidelijk blijkt. Jammer dat hij zoveel tijd heeft verkwist aan series, en dan vooral iets als The Sopranos - nooit begrepen wat iemand daar nou toch in kan zien. Het zal wel.

Nogal een gemiste kans om er als aparte en verstilde romantische komedie echt iets van te maken wel. Jammer, ik had graag gezien dat dat Gandolfini in zijn laatste rol dan toch gegund zou zijn, iets met geluk en onderweg naar de zonsondergang of zo. Niet dat hij dat niet verdiend had. In tegendeel, een fijnere knuffelbeer kan je je voor een romcom toch nauwelijks voorstellen.

Veertig jaar later.

De berichtgeving indertijd herinner ik me nog wel - en vooral ook de enorme opluchting na de knappe actie van Israel. En daarna nog de onduidelijkheid over het lot van Dora Bloch. Aan de radio gekluisterd, zeker een week lang, in afwachting van hoe het drama zich zou ontknopen - want dat Israel niet met zich zou laten sollen lag wel erg voor de hand, de vraag was alleen op welke manier ze met harde hand zouden reageren.

In deze verfilming komt die spanning er nou net niet helemaal uit. De focus ligt misschien ook net iets teveel op het getwijfel van Daniel Bruhl, terwijl Rosamund Pike een wel net iets sympathieker tintje meekrijgt dan de mevrouw die ze speelt zou verdienen. Of daar ook maar een letter van waar is is twijfelachtig, maar de toespraak die de twee over zich heen krijgen van hun mededader is wel wat scherp op het punt, en roept ook de onbeantwoorde vraag op wat deze twee eigenlijk in het conflict te zoeken hadden. Net als zoveel andere Duitse radicalen en terroristen wellicht. Maar de film blijft teveel op alle paarden wedden om dat tot het motief, het hoofdonderwerp te maken.

En dus, even zo goed komt de rol van onze grote held Idi Amin Dada, de vriend van het volk, er niet helemaal uit. Al was het maar geweest dat er even genoemd werd dat hij opdracht heeft gegeven om de arme Dora Bloch te vermoorden. Of de wraakacties tegen diverse Kenyanen, omdat Kenya de aanval had ondersteund door de vliegtuigen te laten bijtanken.

Net als mijn voorganger moet ik me dan bedenken wat er dan eigenlijk wel goed is aan de manier waarop de film het beroemde verhaal vertelt. Niet heel veel, ben ik bang - het blijft allemaal veel te vlak. Hoe je het voor elkaar krijgt met dit stuk historie om er een saai en vlak geheel van te maken, daar moet je toch echt de plank voor misslaan. En waar ik me, zeker als de spanning hoog oploopt, behoorlijk aan zat te ergeren is de manier waarop de actie wordt vermengd met de moderne dans-act waar Sarah in speelt. Erg meh en erg irritant en met afgrijselijke muziek, en het lijkt er vooral bijgesleept om de mooie actrice Zina Zinchenko een plaats te geven in de film.

Bruhl en Pike acteren dan wel weer fijn - met uitzondering van de scene waarin ze in het Duits aan het bekvechten zijn. En Eddie Marsan natuurlijk, die begint al haast een cult status op zichzelf te krijgen. De cinematografie is zeker in het begin erg sterk. Wel jammer dat er net niet het goede vliegtuig gebruikt is - die wingtips waren er toen nog niet. Tsja, dat zal wel te duur geweest zijn.

Met Irréversible kon ik helemaal niets, en met deze film ook niet. Volslagen onbegrijpelijk vind ik het dat deze film ook maar iets positiefs toegedicht wordt. Drie uur volslagen slaapverwekkend gepruts met nietszeggende beelden - de aquariumdvd is echt een veel betere film. Als enige positieve puntje vind ik dan nog de scene waar het vliegtuig langskomt - dat is leuk gedaan. Daar een half puntje voor.

Noé staat voor mij echt mijlen ver boven alle andere regisseurs - op de lijst van overschat, dan.

Een beetje een tegenvaller, maar toch nog steeds wel leuk om nog eens terug te zien. Op het randje dan.

En dat tegenvallen komt dan vooral door het erg ongeloofwaardige en rammelende plot, en door de nogal twijfelachtige acteerprestaties van CZJ en Connery. Veel actie en natuurlijk vooral de gezochte choreografie om de laserbeams heen om de aandacht af te leiden, met de achterhand van CZJ in de hoofdrol - er zijn toch films die minder te bieden hebben. Maar dat is dan ook wel het enige pluspunt, verder is de herziening ietwat teleurstellend, in m'n herinnering was het allemaal net wat beter - de scenes op de loopbrug van de Petronas towers lijken er bijvoorbeeld echt niet op. En het einde is al helemaal de meligheid ten top. Misschien was het beter geweest als CZJ's mooiste scene aan het einde van de film gezeten had, of het verhaal wat minder krakkemikkig geweest was - nu is de spanning er halverwege de film al een beetje af. Jammer, dat had toch wel een stuk beter gekund.

Spannend, spannend, spannend. En met het einde verdient de film het laatste halve puntje om de vier mee vol te maken, vind ik juist - daarmee onderscheidt de film zich.

Mooi en indringend gespeeld door Benoît Poelvoorde en Isabelle Carré.

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.

Een geniaal werkje over een ezel waarvan ben ik bang wel heel veel verkeerd begrepen zal gaan worden. Als eerste maar even het ogenschijnlijke gebrek aan een normaal narratief, waarvan de onschuldige kijker wellicht kan vinden dat er een aantal losse scenes zonder enige samenhang aan elkaar geknipt zijn. Maar dat is vanzelfsprekend bedoeld als een aanklacht tegen het gebrek aan continuïteit van de omgang van de mens met de dieren, het staat overduidelijk symbool voor de onnadenkende achteloosheid waarmee er over het lot van onze medeschepselen beslist wordt.

De cinematografie is ontegenzeggelijk geniaal in het succesvolle gebruik van locaties en maakt dankbaar gebruik van het golden hour - waarbij gelukkig wel zorgvuldig vermeden wordt om daar op een of andere gratuit-clichématige manier een koppeling met het narratief in te maken. Knap ook hoe de ezel in veel scenes van diep onder de huid uit straalt zich enorm ongemakkelijk te voelen, bijvoorbeeld met de blaffende hond die een concept als personal space niet lijkt te snappen, of de koeien die daar onachtzaam overheen lopen. Mooi dat de mazen in de regelgeving daar zo succesvol in opgezocht konden worden, en er toch nog steeds zonder enig probleem aan het einde wordt gemeld dat het allemaal diervriendelijk gedaan is.

Wellicht nog even in de technische details gedoken, je zou je in de cinematografie vooral van de PoV shots kunnen afvragen wat toch de motivatie zou kunnen zijn om het beeld links en rechts te blurren en daarmee smaller te maken, in plaats van de ‘normale’ DonkeyVision die juist extra breed is. Dat lijkt me dan een overduidelijke verwijzing waarmee de regisseur onze beperkte blik op de belevingswereld van het dier wil aangeven, en daarnaast een steek onder water naar het gebrek aan inhoudelijke agrarische kennis bij de gemiddelde filmcriticus.

Even simpel laat zich verklaren waarom er ogenschijnlijk geen enkele moeite is gedaan om een aantal min of meer gelijkende ezels te vinden om de hoofdrol van Eo te spelen - de hoofdrolezel staat tenslotte symbool voor àlle ezels, niet slechts voor een enkele. Onderscheid maken op basis van leeftijd, grootte, of zichtbare tekening in de vacht is daarbovenop nog totaal nicht im Frage, dat doen we tegenwoordig niet meer, dat zou onmenselijk zijn. De regisseur lijkt zich meer te interesseren voor de echte essentie van het bestaan, de vraag aller vragen - zijn wij niet allen ezels.

Eenieder die de film gezien heeft kan die vraag toch alleen maar met een welgemeend ‘ia’ beantwoorden.

Er is kennelijk een derde deel uit, dus dacht ik me voor te bereiden en het tweede deel te zien. Deel 1 viel indertijd niet zo heel goed, maar wellicht was dat het moment - en bovendien al een tijdje geleden, dus redelijk blank deze film in.

Vooraleerst is het wel wat wennen om Denzel Washington in dit soort rol te zien - wellicht was dat ook een van de dingen die me in deel 1 verkeerd schoot. Ik zie hem toch primair als iemand die denkt, en dan niet met zijn vuisten. Maar daarnaast ook wat confronterend hoe oud hij er alweer uitziet. Kijk dan eens in de spiegel, zou je denken, maar daar wordt het ook niet vrolijker van.

Narratief zit het prettig complex in elkaar - talloze bijlijntjes die fraai gevlochten worden. Washington doet het voortreffelijk in zijn hoofdrol, zonder daarbij de bijrollen teveel te overschaduwen en ook daar is mooi spel van te zien. Geen acteurs, maar karakters - al heb ik nog steeds wel wat moeite met de persoon van McCall, die toch wat al te vaak in het vat met toverdrank gevallen lijkt te zijn. Het hoort een beetje bij Hollywood, net als het schieten zonder dat de good guys ooit maar geraakt worden.

Wellicht is dat ook de grootste makke van de film. Het is wel duidelijk dat men geprobeerd heeft om iets van die sfeer over te nemen, maar toch komt het nergens in de buurt van zo'n narrige, cynische oude Franse policier, met, roep maar even, een Philippe Noiret of zo. En misschien is dat ook niet iets wat je zou moeten willen. Amerika heeft zijn eigen cinema.

Standaard filmpje dat zich meer dan twee uur naar het volkomen voorspelbare einde speelt. Voor een formulewerkje toch echt veel te lang. Saai. Op en top ongeloofwaardig, de rol van Washington is zo overdreven dat het haast lachwekkend wordt. De bad guys spelen nog het beste, en ook daarvan was ik niet echt onder de indruk.

Er zijn nogal wat overeenkomsten met The Island (2005), maar eigenlijk gaat dat vooral over de oppervlakkige zaken als de overwegend witte kleding in de utopische samenleving. En wellicht over een deel van het plot.

Van vormgeving is het in ieder geval wel een mooi stukkie werk. De betonnen gebouwen, de werktafels, de plavonders met de ingebouwde lampjes, het bevalt me allemaal erg goed. Ik zou er zo willen wonen. Zonder al die emotieloze ijskonijnen, dat spreekt, maar toch is het een mooi stukje plaatjeskijken in deze film.

Nicholas Hoult maakt niet heel erg indruk op me eigenlijk. Kristen Stewart dan weer wel, maar dat had ze al gedaan in een serie mooie karakterrollen voor deze film. Het blijft wel ietwat een spook, maar wel een getalenteerd spook - tenminste, bij mij komt ze er mee weg.

Buiten vormgeving en wat schriel acteurswerk heeft de film verder niet zo heel veel te bieden eigenlijk. Het is allemaal wel wat op de rand van eerder gezien, eerder gedaan, en dan kan je het nog zo goed doen, het nieuwe is er wel wat af.

Rare film met een moeizame balans tussen shock en humor. Niet zo heel vreemd met deze hoofdpersoon natuurlijk, en daarmee de open deur waarom deze film dan gemaakt moest worden - heel goed werkt de humor niet, hoewel er een paar echt goeie grappen tussen zitten, maar de politiek correcte boodschap werkt ook niet heel goed; dat de film dient om mensen de ogen te openen over toestand van de huidige politiek lijkt me wat al te optimistisch. Ik denk dat een wat extremere keuze in de balans daar wel een veel interessantere film had opgeleverd, zoals het nu is is het een beetje te braaf wellicht.

En ja ja Hitler wordt weer eens fraai gespeeld. Bruno Ganz kon daar indertijd nog trots op zijn, ik vind het hier een beetje twijfelachtig.

Ja, lieve kijkbuiskinderen, dit is dus echt gebeurd. En nog helemaal niet zo lang geleden, in het land of the free, home of the brave. Zo ongeveer in dezelfde periode als dat de grunts zich mochten uitleven in de eerste golfoorlog.

En dit is dus precies waar het om gaat als ondernemers weer eens lopen te oreren over regeldruk. Het is een fraaie zaak die deze film daar uitlicht, maar er zijn er talloze en er komen elke dag nog nieuwe bij - en het is elke keer wel zo'n beetje hetzelfde verhaal. Jay, nieuw idee, mooi product, plenty afnemers, veel geld verdienen. Maar ook wat afval waar we nog geen oplossing voor hebben. Geen zorgen, zet maar over de muur, de samenleving pakt de rekening wel op, tegen de tijd dat ze er achter zijn hebben wij wel zo'n jacht van 150 meter. Het probleem is alleen dat er elke week wel zo'n film als dit uitgebracht kon worden. Er zijn te weinig Zjuuls om daar de hoofdrollen in te spelen. Maar zelfs ons'Zjuul met haar speciaal voor deze film opgehypete voorgeborchte redt het niet tegen het grote geld kennelijk, en in de VS maken mensen zich ondertussen zorgen over het toevoegen van fluoride aan drinkwater dat door de industrie in de omgeving al ver daarvoor ondrinkbaar was. Ehh, waar is Erin Brockovich als je haar nodig hebt. Nou, een korte blik op de wikipedia geeft aan dat ze bepaald niet stil zit, maar wat je eigenlijk zou verwachten is dat de samenleving - ook in de VS - leert van dit soort dingen. Nee dus.

Ons'Zjuul schittert in de hoofrol, met haar trailer trash kleertjes en opgehypete voorgeborchte - wellicht niet helemaal het juiste woord, maar eens het in mijn hoofd zat wou het er niet meer uit. Ergens op het snijvlak van het einde van het big-hair decennium en het in-your-face-voorgevel tijdperk, en ze zet daar alles in wat ze maar heeft. En of het trailer trash gebeuren er nou geloofwaardig uitkomt in haar spelen, ik durf daar geen oordeel aan te wagen maar mij overtuigt het wel.

Jammer dat de bijrollen eigenlijk toch wat zwak zijn. Maar, aan de andere kant, deze film hangt toch vooral aan de kracht van het verhaal, en niet aan de vertolkingen - dat is alleen maar bonus. Was er een soundtrack? Niets van gemerkt. Was er een behoorlijke cameraman, iets met cinematografie? Ook daar is me niks van opgevallen. Kennelijk best een goede film met een sterk verhaal dus.

Leuke cult. Maar voelt toch ook best wel gedateerd aan, de special effects zijn grotendeels eerder grappig door hun onbeholpenheid dan iets anders. Dat zal haast wel zo bedoeld zijn, zo oud is de film tenslotte nou ook weer niet.

Met een heleboel beroemde acteurs in kleine en soms erg grappige rolletjes. Maar Kurt Russell is wel de held.

Leuk stukkie cult.

Sowieso schiet me daar even bij te binnen dat Kurt Russel nogal wat cult films op zijn naam heeft staan. Deze en het vervolg in LA, maar ook dingen als Soldier, The Thing, of zelfs maar Stargate - toen die uitkwam was er toch dacht ik niet echt de verwachting dat daar meer uit zou komen.

Maar deze film dan. Wat een afschuwelijke soundtrack, dat is het eerste wat me van het hart moet. Jaren-80 kitsch tot en met. Net als de aankleding en deels de decors, ouch. Maar de cast is wel ijzersterk, en het verhaal ook - zeker als je voor sommige van de plot gimmicks even terugtelt in hoeveel films die afgekeken worden. Want ik denk hier toch wat originele vondsten te zien.

Hoe dan ook een mooi stuk cult is het, en een mooi blijk van het kunnen en de durf van Carpenter.

Ouwe knarren in de bak.

Leuke chemie tussen Stallone en Schwarzenegger. Wederzijds respect dat natuurlijk overkomt. Waar Arnie wel wat knarrig overkomt is in zijn Duits... zou hij zijn moedertaal dan echt zo vergeten zijn, of sprak hij altijd al zo weinig overtuigend. Nouja, het zij hem vergeven.

Veel te brengen heeft het geheel niet, een beetje spektakel en dat is het dan wel. Toch een aardig filmpje.

Goed verhaal.

Ietwat fictief, voor zover duidelijk, voor zover het het hoofdmotief uit het verhaal betreft - hoewel daar toch ook wel elementen van de waarheid in zouden zitten. Wie zal het zeggen, veel getuigen zullen daar wel niet van overgebleven zijn. Pablo zelf zal het niet meer navertellen.

Waar het verhaal in ieder geval goed in slaagt is om een beklemmende en angstaanjagende sfeer neer te zetten. Hutcherson lijkt daar wel deels goed voor gecast - precies de goede sukkelige uitstraling - maar heeft wat te weinig diepte om daar een indrukwekkende invulling van te maken. Benicio del Toro compenseert dat dan weer moeiteloos, zet een geniale Escobar neer en straalt in elk opzicht geloofwaardig de nietsontziende drugskoning uit. Indrukwekkend.