Opinions

Herzog z'n vakantiefilm.

De documentaires die hij afgeleverd heeft zijn zonder enige uitzondering super interessant, laten volstrekt onbekende zaken zien en schijnen nieuw licht op wat je al dacht te weten.

Maar van deze weet ik het niet zo. Herzog's schrapende stem lijkt af en toe net iets te veel op die van Paul Jambers, en de gelijkenis met de wat vreemde personages die je in West-Vlaanderen en op de Zuidpool tegenkomt is ook net een tikje te voor de hand liggend.

En dat raakt dan ook aan waar hij mee begint - hoe heeft hij het nu weer voor elkaar gekregen om daar te geraken, welke smoes was het die werkte. En eens hij daar dan is, wat doet hij daar dan mee achteraf - vragen stellen over pinguins die levensmoe worden bij gebrek aan uitzicht, van het padje geraakte wetenschappers belachelijk maken met zijn Jambers-analogie, een klein duister lichtje werpen op wat voor werk daar dan gedaan wordt en hoe dat in de historie past. Hoeveel gemiste kansen wil je op elkaar stapelen.

Ik ben er voor mij wel uit. De mens hoort daar niet - ook geen 'wetenschap' of ander excuus om landjepik te spelen, en al helemaal geen documentairemakers. Laten we dit stuk planeet nou gewoon eens met rust laten. We hebben de rest al verprutst, waarom dit stukje dan ook nog.

De beste manier om Antarctica te beleven is er niet heen te gaan, er geen films over te bekijken, geen boeken over te lezen. Nooit. Je kan er over dromen, maar laat het bij een droom.

Terug naar de wat onwerkelijke laatste maanden van 1999. De verwachtingen voor de eeuwwisseling waren ongekend hooggespannen - zou Nostradamus dan toch gelijk krijgen. Zou de Y2000-bug de samenleving stilleggen. Zou het feest waar ik naar toe zou gaan zo leuk worden als ik hoopte.

En nogal wat films met een ietwat apocalyptische sfeer er in. Deze End of Days werd door de critici neergesabeld - maar ik vond het indertijd zeker in het genre van einde-der-dagenfilms een van de betere. Tijd om eens te herzien dus.

Ja, de film doet wel degelijk een aantal dingen erg goed - de achtervolging hangend onder de helikopter is nog steeds ongekend bruut en spectaculair, en het karakter van Gabriel Byrne wordt heerlijk bot geintroduceerd. Maar dat niveau blijft niet zo over de hele speelduur, er zit te weinig focus in het plot en de vaart valt af en toe net wat te veel weg.

Toch blijft het wel een sterke film. Bijna de beste, zoals ik al zei - al moet ik Strange Days nog weer eens herzien.

Een schrijver heeft een avontuurtje, en schrijft een boek over een schrijver die een avontuurtje heeft en er een boek over schrijft.

Dat de film daarover slaapverwekkend saai is mag dan toch niet meer verbazen. Zelfs niet als de schrijver in kwestie Graham Greene is. Wat zeker niet helpt is dat de erg, erg fraaie cast, met voorop Ralph Fiennes en Julianne Moore toch niet bepaald hun beste prestaties ooit neerzetten. Zoals @madecineman twintig jaar geleden al zo fraai opschreef, het komt toch vooral over alsof ze dringend een grote boodschap moeten doen. Een heel grote.

Wat ook absoluut niet helpt is dat het verhaal speelt op mores die toch bepaald uit de tijd zijn. We gaan er al best lang niet meer van uit dat de huwelijkse trouw daadwerkelijk tot in de dood gevierd zal worden, en het geloof is ook meer een symbolisch en nostalgisch evenement aan het eind van het jaar in plaats van iets wat ook daadwerkelijk gepraktiseerd wordt. Maar zonder die twee rotsvaste overtuigingen, en de gevoelde noodzaak om de schone schijn daarover op te houden voor de buitenwereld valt het hele verhaal totaal in elkaar. Ik vraag me af of iemand over een generatie of wat uberhaupt nog zal snappen waar het over gaat.

Het boek wordt kennelijk beschouwd als een van Greene's beste werk - wellicht door de braaf-katholieke moraal. Ik zie het er niet aan af, en de eerdere verfilming uit 1955 laat ik gevoegelijk liggen. The Quiet American vond ik een stuk beter, en ook daar is nog een eerdere verfilming van, dat lijkt me een betere keuze.

De eerste film van Wenders die ik zie, geloof ik

Aan de ene kant overduidelijk geslaagd in de opzet om een bijzondere film te maken, aan de andere kant ook wel wat mislukt in die zin dat het niet echt lukt om iets af te leveren dat je bijblijft. De hersenkronkel komt er niet voldoende uit, daar lijkt het tenminste nog het meeste op. Of misschien ben ik er ook wel te dom voor.

Niet alle scenes lijken overigens met voldoende aandacht gemaakt - de moordscene in het begin vond ik best slecht gespeeld, om maar eens wat te noemen.

Hetzelfde idee, maar dan zonder water, is al eens veel sterker uitgewerkt in How I Live Now (2013).

En het is nog steeds best een ok plot, maar in deze versie dut het wel een beetje in na de opening. Had toch veel meer in gezeten, met deze cast - behalve Cumberbatch dan, want die heeft overduidelijk niet zijn moment.

Schokkend wel om hier ook weer te lezen dat er nog steeds mensen zijn die de klimaatcrisis ontkennen. Ik word daar toch een beetje triest van. Ik ben de afgelopen weken in de Pyreneeën, het ene na het andere dal daar is verwoest door een zondvloed waar je verstand bij stil staat. Overal containers vol met onbruikbare huisraad, stapels auto's vol met modder. Nee, dat was niet 'altijd al zo', die dorpjes stonden daar al best een tijdje. Het wordt gewoon echt steeds extremer.

Wat wisselvallig.

Aan de positieve kant zijn er de leuke scenes in de ruimte zonder zwaartekracht, de mooie beelden in de ruimte en de kop van Ben Kingsley.

Daar tegenover staan het zwakke en flauwe verhaal, en het weinig indrukwekkende acteren van eigenlijk de hele cast. En het wat teleurstellende vleesch noch visch einde.

Van diepgang in het verhaal is ook geen sprake, terwijl de recensies van het boek lijken te suggereren dat dat daar wel degelijk in zit. En dat is het eerste van 4 delen. Maar hopen dat dat niet nog drie van dit soort zouteloze films gaat opleveren.

Meh.

Van het ene cliche in het andere. Bah wat een zeurend drama levert dat hier op. Misschien niet onverdienstelijk gespeeld, maar een paar van de prutserig slechte edits irriteren me zodanig dat dat ook geen punten meer krijgt. Blijft alleen het verhaal en het smoeltje van hoe-heet-ze-ook-weer over. En dat verhaal is te suf voor woorden, en van dat soort smoeltjes zijn er duizenden. Ik zie ze liever in een wat dapperdere film.

Niet mijn film.

Op zich best mooi gemaakt, maar het hele probleem blijft ietwat dat de boodschap te subtiel verpakt is. Dat zou dan werken als je ergens de uitdaging voelt om daar in te duiken, de puzzel op te lossen - maar dat komt niet echt bij me aan. Dus dan maar even de makkelijke oplossing genomen en het Stuckmann-filmpje op youtube gekeken.

Tsja. Het klopt vast allemaal wel. Maar maakt dat een goede film? Ik kan er weinig mee. Mooi gespeeld, dat wel. Maar de geelbruine beelden zijn eigenlijk gewoon lelijk, maken de film ontoegankelijk voor me. Maakt het ook erg weinig aantrekkelijk om met het verworpen begrip van het geheel de film nog eens te gaan zien.

Nee, niet mijn film.

Vassili Zaitzev.

De held van de Sovjet-Unie, in een wat opgeleukt verhaal over de slag om Stalingrad en zijn rol daarin. Mooi gefilmd, met een goeie cast - Bob Hoskins als Chroetsjov bijvoorbeeld vond ik best grappig, maar ook de hoofdrol van Jude Law is goed, en Ed Harris had voor mij de goede mix van sinisterheid en cynisme om de tegenheld te spelen. Dat het verhaal dan ietwat geromantiseerd is is wel te vergeven - Zaitzev is naar verluidt wel in een duel met een Duitser betrokken geweest, maar de Duitse kant daarvan is nooit verteld - en daarnaast betwijfel ik ook wel ietwat de romance met de mooie Weisz in het door oorlog verwoeste Stalingrad. Toch levert het wel een aardige film op, mooi in beeld gebracht op zorgvuldig in de sfeer passende locaties en - zeker in het begin - een paar behoorlijk realistisch overkomende rauwe gevechtsscenes.

Onderhoudend.

Het bovenwatergedeelte is wat beter uitgewerkt en interessanter dan het onderzeegebeuren - en dat is in vergelijking met Das Boot ook wat aan de zwakke kant. Daar staat dan wel tegenover dat het spel tussen Robert Mitchum en Curt Jürgens mooi is uitgewerkt. De taal is als je er op let ietwat potsierlijk, maar echt storend wordt het ook weer niet - misschien omdat de Duitsers er vooral als Duitser uitzien, met Jürgens daarbij natuurlijk voorop.

Echt spannend wordt het eigenlijk niet. En ook daarmee eerder onderhoudend en op een paar punten misschien interessant dan een goede film.

Alweer 18 jaar geleden en nog steeds onverminderd actueel. Hoewel de afluistertrucjes hier en daar wel een klein beetje overdreven worden, is de problematiek vandaag net zo interessant als toen, en de discussie erover nog steeds hetzelfde. Al wordt die hier dan wat overschaduwd door de actie - en die is best goed op orde. Leuk spannend ook, met een paar mooie verrassingen in het verhaal.

Will Smith zet een behoorlijke stempel, maar krijgt ook wel mooi tegenwicht van Gene Hackman die een leuke rol speelt. En er zijn een heleboel leuke bijrollen, John Voight als de badguy, maar ook Jack Black, Barry Pepper en Anna Gunn - toen ook al met de cijfertjes bezig. Mooi dat dat zo over haar carriere loopt.

In het verhaal een paar leuke subtiele details die een contrast met elkaar vormen, bijvoorbeeld de high tech hideout van Brill/Lyle, maar dan wel met die kat er in. Cool beessie. Daar denk ik dan de hand van Scott in te zien, en het maakt de film wel tot net iets meer dan de zoveelste blockbuster of het zoveelste Smith-vehikel. Jammer dat het einde net een tikkie flauw is.

Kinderen van andere mensen.

Het concept van de brandende kinderwens is me eerlijk gezegd nooit helemaal helder geworden - vroeger had ik zo'n soort automatisch idee in mijn hoofd dat ik 'later' wel eens kinderen zou krijgen, totdat een erg close vriendin eens vroeg 'je reageert altijd zo sterk op kinderen, is het niet eens tijd dat je er zelf een paar hebt'. Nou nee dus. Kinderen zijn leuk, zolang je ze aan hun ouders terug kan geven. Nog niet eens zozeer als het gaat stinken, het is vooral het geluid dat ik niet trek, en op de langere afstand ben ik gewoon teveel op mijn vrijheid gesteld. En voor het voortbestaan van de soort hoeven we toch ook niet echt zorgen te hebben, onze aarde zou ons dankbaar zijn voor een onuitspreekbaar aantal mensen minder dan er nu al zijn. Een plaag, dat zijn we. En buiten dat, de kinderwens is wellicht de meest egoistische uiting van consumerisme die er is. Een wezen, omdat jij dat wil, voor jou geluk nodig hebt, ongeacht de consequenties. Toch een van de meest gefaciliteerde wensen die de mensheid heeft, want de volledige medische wetenschap staat ongeveer in de houding - en ook een heleboel nogal enge mannen. Alleen dat aspect al zou toch genoeg moeten zijn, zou je denken.

Ohja, het ging over de film. Efira en Zem zijn leuk in het begin, en de complexiteit van een beginnende relatie met een kind ergens op de achtergrond is maar al te herkenbaar - net als de pijn in het verlies dat daar toch nogal vaak onvermijdelijk bij hoort. En met alle emotionele diepgang die Zlotowski in deze Franse film weet te brengen, dienstplichtig aan de traditie, blijft het toch wat op de vlakte in de uitwerking daarvan. Ja, de scene van het weerzien in het park is best leuk gedaan cinematografisch, maar mist ook wel wat de onderlaag. En de echte uitsmijter mist ook wel wat de diepgang in de troost die daaruit zou moeten volgen.

De kracht van dit genre ligt voor mij vooral in twee dingen - ten eerste en wellicht boven alles de herkenbaarheid, maar kort daarna volgt toch ook wel dat de hoofdrollen in de film hun emoties sterker voelen, uitspelen, kenbaar maken dan dat je dat zelf gedaan hebt, in die herkenbare situaties. Dat mist dan toch een beetje.

Ik vind het ook niet zo'n super film. Béart en Cluzet acteren wel aardig, maar het verhaal laat erg veel onbehandeld en onduidelijk. Dat vanaf de helft of zo ook nog eens onduidelijk wordt of wat we te zien krijgen alleen in Paul's hoofd gebeurt helpt dan ook nog eens niet echt - een dimensie van onduidelijkheid was wel genoeg geweest.

Marvellous.

Harry tegen de achtergrond van het einde van de jaren-70, overheerst door emancipatie, discriminatie, hippies, en terreurgroeperingen. Geen probleem voor onze held, hij heeft voor al deze fenomenen een passend antwoord klaar en groeit nog verder in zijn menselijkheid dan in deel twee al. Het gebrek aan een mooie speech in deel twee wordt nu opgevuld door een nieuw stopwoord: Marvellous. Maar dan wel zo uitgesproken dat dat een heel boekdeel spreekt. Voor de badguys in dit deel heeft onze held weinig woorden, hij laat liever zijn blaffer spreken.

De wat tijdsgedreven en hier en daar krampachtige toevoeging van Tyne Daly aan het DH-universum heeft me indertijd nogal geirriteerd, nu kijk ik daar anders tegen aan. Overheen gegroeid, misschien - of misschien is het dat ik ondertussen zelf wat vrouwvriendelijker geworden ben. Ze doet het tenslotte best goed - beter eigenlijk dan de meeste van haar voorgangers in de rol van Harry's partner. Niet het meest gezonde baantje dat je hebben kan.

Het verhaal is deze keer vooral een voortzetting van de stijl van de vorige film - even een herhaling van hoe Harry met zijn werkgever omgaat, dan een ludiek lompe actie om zijn karakter even te herbevestigen, en dan over tot de zaak van de dag die uiteindelijk zijn beslag krijgt in een gewelddadige afrekening op een mooie locatie. Alcatraz kon toen nog. Nu niet meer, dat is veel te afgezaagd geworden, zoals eigenlijk vrijwel de hele stad. De locaties in San Francisco zijn na dit deel dan ook wel zo'n beetje op. Daarmee logisch dat deel vier de actie verplaatst naar een dorpje aan zee.

Dit deel is voor mij eigenlijk het minste van de serie. Te weinig vernieuwing ten opzichte van de eerste twee delen, meer het uitmelken van de ondertussen gevestigde stereotypen dan dat er iets nieuws bij komt. Wel weer goeie bad guys, en veel sterke karakters in de bijrollen. Maar dat hadden de politieseries van toen ook meestal wel.

Een plezierig simpele film.

Het is de laatste tijd nogal in de mode om over the top ingewikkelde plotjes te willen hebben - van die films waarin je de tel kwijt raakt van hoeveel twists en ander gedoe, en waar je je dan door een of andere enthousiasteling van kan laten uitleggen hoe het nou allemaal precies in elkaar zit - en dat heeft die dan ergens gelezen of via youtube of zo van de makers, want een gewoon mens haalt het er zelf echt niet uit. Maar gelukkig zijn er nog steeds ook andere films die het gewoon simpel houden - zoals deze. En dat levert dan ook met gemak een veel interessantere film op.

Sowieso leuk om Banderas weer eens dit soort rol te zien spelen, als een soort echo naar het begin van zijn carriere. En Kate Bosworth is ook altijd leuk, en al helemaal als ze eens niet haar gewone blonde personage speelt.

Verder is het natuurlijk wel gewoon een formulewerkje, dus maar nauwelijks iets bijzonders te melden. Maar dat is ook wel eens verfrissend.

Beter dan het boek.

Dat wil zeggen, ik herinner me dat ik indertijd de premiere van de film bezocht, en in de wachtrij een heleboel mensen met het boek in de handen zag staan. Dat had ik een halfjaartje of zo eerder al gelezen, maar het had maar erg weinig indruk op me gemaakt - zo weinig zelfs dat de inhoud me al niet goed meer voor de geest stond.

Maar met de film heb ik het wel. Erg mooi bitter/romantisch verhaal, in twee of drie lijnen door elkaar gevlochten en in flashbacks verteld, met prachtige beelden op bijzonder mooie locaties - zowel in de woestijn als in Italie. En ouwe dubbeldekkers, dat kan eigenlijk ook niet kapot.

De cast is erg goed, misschien toen nog niet allemaal zo bekend als nu, maar als je de lijstjes van elk van de rollen bekijkt dan levert dat toch wel een erg indrukwekkend plaatje op. Alleen Fiennes slaagt er eigenlijk nauwelijks in om zijn karakter wat inhoud te geven - het is te makkelijk om er een eendimensionaal onsympathieke hufter in te zien, en dat was toch niet de bedoeling lijkt me.

De soundtrack is misschien een beetje te bombastisch hier en daar. Hoort wel wat bij het genre natuurlijk.

Het begin van de film is nog wel leuk, maar vanaf de helft of zo slaat genadeloos de braafheid toe en is het afgelopen met de humor. Het einde is helemaal tenenkrommend, slaapverwekkend burgerlijk en met een zeurderige voiceover die nog even uitlegt wat we er van zouden moeten vinden. Zonde. Wat even een leuke film leek te worden komt uit als de zoveelste cliché-bedoening met helemaal niks nieuws te melden.

Julianne Moore heeft als enige wat te acteren - en overdrijft dat af en toe nogal. De rest heeft wat suffe kleine bijrolletjes. Michael Angarano, die ik toevallig gisteren ook zag in The Forbidden Kingdom - en die daar nogal in teleurstelt - doet het hier best wel aardig.

L'Engloutie, de opgeslokte - wat me dan onvermijdelijk doet denken aan de fraaie vertaling in het tweede deel van de Aardzee serie van Ursula K. LeGuin: Arha, de Verspijsde. Een van de mooiste voorbeelden van hoe een vertaler een werk mooier, rijker maakt dan het al is.

Gepast in 4:3 formaat gefilmd, want het gaat tenslotte om de strijd tussen de onwetenden op het platteland - dat hier dan weer in de bergen is. En aan de andere kant de vertegenwoordiger van de wetenschap, die onzelfzuchtig haar leven opoffert, en als dank daarvoor een paar takjes rozemarijn in haar muts gestoken krijgt, en een dooie kip op haar boezem. Ja, daar zou ik ook van over mijn hals gaan.

Of het regisseuse en schrijfster Hémon lukt haar verhaal toegankelijk genoeg te maken voor het gemene volk is wel duidelijk uit de reacties. In de soundtrack, met de Ennio Moricone-achtige schellen zou je daarnaast kunnen zien dat ze wellicht te veel hooi op haar vork genomen heeft. Aan de andere kant, je kan je aanpassen aan wat je doelgroep nog snapt, maar je kan ook vinden dat ze gewoon wat beter hun best moeten doen om te snappen wat je bedoelt. Dat ze maar gewoon langs alle overduidelijke pretenties en dwaalsporen van kunstschoolonzin moeten kijken zodat ze op eigen kracht tot de ontdekking komen waar je het nou eigenlijk over hebt.

Ik vind dat die houding respect verdient, en dat iedereen die de boodschap niet snapt daar gewoon voor zichzelf de conclusie uit moet trekken. Zoals op die fraaie oude poster van Despair ooit al zo treffend werd uitgebeeld - 'Not everyone gets to be an astronaut'.

Een op zich boeiend en spannend verhaal dat speelt in de setting van Bletchley Park. Maar met de geschiedenis heeft het erg weinig te maken, en de hoofdrolspeler Tom Jericho heeft ook maar weinig overeenkomsten met Alan Turing. Zolang je dat in je hoofd houdt en accepteert, is het een leuke film met een heleboel tamelijk juiste informatie erin over de gang van zaken bij het breken van de Enigma codes. Anders is het een ergerlijke aanfluiting die een loopje neemt met de geschiedenis, en ronduit beledigend richting Turing en de geniale Poolse onderzoekers die de basis voor het werk gelegd hebben.

Buiten dat is het verhaal spannend, dus, en goed getimed. Scott en Winslet spelen prima, Burrows wat minder - maar haar rol vraagt ook nogal om een bordkartonnen plat secreet. Mooi gefilmd ook, en leuk wel om de bombes in volle operatie aan het werk te zien.

Een van de vele films die er de laatste paar jaar uit Frankrijk komen over de nare werkelijkheid van hoe Algerije onafhankelijk werd. Deze belicht vooral de militaire kant, en hoe een idealistische nieuwe luitenant al zijn normen en waarden kwijtraakt. En dat is geen fraai verhaal.

Wie is de ennemi intime - daarmee wordt denk ik voor een deel bedoeld dat het onderscheid tussen vriend en vijand weg is. Maar meer dan dat, de echte ennemi intime, dat zijn wij allemaal zelf, een van de lessen die de film vertelt is dat we niet moeten denken dat wij niet in dezelfde val als de luitenant zouden lopen.

Toch weet de film niet echt te raken - er mist iets, waardoor de luitenant niet echt los komt van het doek - de sympathie die je voor hem zou moeten krijgen blijft teveel abstract. De kapitein en de sergeant zijn ook niet genoeg rotzak.

Wat dat betreft is Mon Colonel (2006) echt een betere film - en zeker een aanrader als je meer films over dit stuk historie zoekt.

Tsja.

Aardig filmpje. Wel heel indrukwekkend geacteerd van Cassel. Maar wat verder me verder bijblijft is dat het vooral een voor Fransen interessante historie is, en dat er toch ondanks alle zorgvuldigheid wel wat stijlfoutjes in de jaren-70 setting gemaakt worden.

Maar wat ik me vooral afvraag is waarom dit verhaal nou zonodig verteld moet worden. Vanuit de historie kan dat wel verklaard worden - maar daar moet je Frans voor zijn. Ben ik niet - dus waarom is dit interessant? Gezeur en jaren-70 onzin, en bah, wat waren de mensen in die tijd lelijk, en wat takelden ze zich afgrijselijk toe met die rare snorren en kroespermanentjes. Wat overblijft is een vrij langdradige film met een heleboel temporale onzin er in. Ga dan wat mij betreft een film over Aage M maken, da's hetzelfde verhaal maar dan in Nederland, en misschien met een iets happier end - die krijgt van mij dan een half puntje extra uit nationalisme.

Goed - verder vind ik het geheel van de twee delen vooral veel te langdradig, niet consistent of duidelijk in stijl, en meer lokaal interessant dan een wereldverhaal. Een documentaire had misschien beter gewerkt - meer de focus op de historie gelegd, in plaats van deze toch niet heel goed werkende vorm die de mens achter Mesrine zichtbaar lijkt te willen maken - maar niet verder komt dan een karikatuur.

Kortom, buiten Frankrijk niet interessant - maar misschien nog net aardig kijkvoer.

Sterk, goed gespeeld, maar het verhaal is niet echt prettig, en geen van de personages heeft ook maar in de verte iets sympathieks. En dat maakt de film toch wel tot een uitermate lange zit, waarin we van de ene tobberige situatie in de andere ellende verzeild raken. Zoals Olaf K. al aangeeft, het enige wat de hele film bij me oproept is het gevoel van man, hou toch eens je kop. Maar misschien had de regisseur zich dat moeten bedenken.

Wel leuk fris en grappig - mits je er geen serieus verhaal van verwacht natuurlijk, maar wie zou dat ook in zijn hoofd halen. Sherlock Holmes had tenslotte geen zussen.

Millie Bobby Brown doorbreekt regelmatig de vierde wand, en al is dat af en toe wat gedwongen, het geeft de film wel een eigen smoel en zonder dat zou het wellicht een wat statisch gedoetje geworden zijn. Het verhaal is dan ook wat aan de dunne kant. Toch, Brown is best grappig, Partridge past daar leuk bij, en nog wat fijne bijrolletjes van onder andere Cavill en HBC, met veel leuke en vlotte interacties onderling. Een beetje in de traditie van de oude BBC-series die in de twintigjes speelden.

Een verdiend vervolg op het eerste deel, met dezelfde aanpak en vrijwel dezelfde cast, maar ook met een ietwat serieuzere toon in het verhaal. En dat werkt eigenlijk beter, al staat daar dan weer tegenover dat Brown wat minder speels en grappig overkomt.

De staking onder de lucifermeisjes is gebaseerd op de historie - we vergeten wel eens wat al te makkelijk hoe de sociale samenleving van nu ontstaan is, en geven de verworvenheden daarvan al te makkelijk uit handen. Absurd dat niet iedere werknemer als vanzelfsprekend meer lid is van een vakbond, en nog absurder dat er zo rechts gestemd wordt, terwijl de historie toch zo duidelijk laat zien hoe dat afloopt.

Voor een whodunit is het een opvallend leuke en vlotte film - een verademing tegenover de Agatha Christie-verfilmingen van de afgelopen paar jaar, om nog maar te zwijgen over prut als Knives Out of Glass Onion. Misschien dat het suffe genre zo weer wat nieuwe impuls krijgt - en leuk dat er alvast een derde deel op stapel staat.

Deel 3.

Net als de vorige twee delen ziet het er allemaal erg gelikt uit. Het verhaal is wel een beetje moeizaam en rammelt ook misschien wel een beetje als je goed op de details let. Maar wellicht het grootste verschil met de eerdere twee films is dat MBB net dat tikkie ouder is, en ze ineens niet meer een meisje is maar een vrouw, en hoewel ik Benjamin Lee's review in The Guardian wel wat erg aan de narrige kant vind, hij heeft beslist een punt waar hij zegt dat MBB wat moeite lijkt te hebben met haar nieuw-verworven volwassenheid.

Verder moeten we er wellicht niet al te veel achter zoeken, en al helemaal geen vergelijk met de (kuch) échte Sherlock Holmes. Nouja, er komt zo te zien wel weer een volgend deeltje, en dat mag van mij dan best in Meiringen spelen. Mooi plekkie.

De titel zegt het al helemaal. Genoeg nu. Gewoon kijken, en je verliezen in de levens van Eva en Albert, en dan vooral zonder alle storende invloeden, want dat is ook wel ver voorbij genoeg. Laat die mensen toch, gun ze hun geluk.

Vooral vanwege de super mooie rol van Gandolfini de moeite, de rest is ook wel goed bezig maar trekt daar de kijker niet mee. Gandolfini is toch wel een wat onderschatte acteur, zoals hier duidelijk blijkt. Jammer dat hij zoveel tijd heeft verkwist aan series, en dan vooral iets als The Sopranos - nooit begrepen wat iemand daar nou toch in kan zien. Het zal wel.

Nogal een gemiste kans om er als aparte en verstilde romantische komedie echt iets van te maken wel. Jammer, ik had graag gezien dat dat Gandolfini in zijn laatste rol dan toch gegund zou zijn, iets met geluk en onderweg naar de zonsondergang of zo. Niet dat hij dat niet verdiend had. In tegendeel, een fijnere knuffelbeer kan je je voor een romcom toch nauwelijks voorstellen.

Veertig jaar later.

De berichtgeving indertijd herinner ik me nog wel - en vooral ook de enorme opluchting na de knappe actie van Israel. En daarna nog de onduidelijkheid over het lot van Dora Bloch. Aan de radio gekluisterd, zeker een week lang, in afwachting van hoe het drama zich zou ontknopen - want dat Israel niet met zich zou laten sollen lag wel erg voor de hand, de vraag was alleen op welke manier ze met harde hand zouden reageren.

In deze verfilming komt die spanning er nou net niet helemaal uit. De focus ligt misschien ook net iets teveel op het getwijfel van Daniel Bruhl, terwijl Rosamund Pike een wel net iets sympathieker tintje meekrijgt dan de mevrouw die ze speelt zou verdienen. Of daar ook maar een letter van waar is is twijfelachtig, maar de toespraak die de twee over zich heen krijgen van hun mededader is wel wat scherp op het punt, en roept ook de onbeantwoorde vraag op wat deze twee eigenlijk in het conflict te zoeken hadden. Net als zoveel andere Duitse radicalen en terroristen wellicht. Maar de film blijft teveel op alle paarden wedden om dat tot het motief, het hoofdonderwerp te maken.

En dus, even zo goed komt de rol van onze grote held Idi Amin Dada, de vriend van het volk, er niet helemaal uit. Al was het maar geweest dat er even genoemd werd dat hij opdracht heeft gegeven om de arme Dora Bloch te vermoorden. Of de wraakacties tegen diverse Kenyanen, omdat Kenya de aanval had ondersteund door de vliegtuigen te laten bijtanken.

Net als mijn voorganger moet ik me dan bedenken wat er dan eigenlijk wel goed is aan de manier waarop de film het beroemde verhaal vertelt. Niet heel veel, ben ik bang - het blijft allemaal veel te vlak. Hoe je het voor elkaar krijgt met dit stuk historie om er een saai en vlak geheel van te maken, daar moet je toch echt de plank voor misslaan. En waar ik me, zeker als de spanning hoog oploopt, behoorlijk aan zat te ergeren is de manier waarop de actie wordt vermengd met de moderne dans-act waar Sarah in speelt. Erg meh en erg irritant en met afgrijselijke muziek, en het lijkt er vooral bijgesleept om de mooie actrice Zina Zinchenko een plaats te geven in de film.

Bruhl en Pike acteren dan wel weer fijn - met uitzondering van de scene waarin ze in het Duits aan het bekvechten zijn. En Eddie Marsan natuurlijk, die begint al haast een cult status op zichzelf te krijgen. De cinematografie is zeker in het begin erg sterk. Wel jammer dat er net niet het goede vliegtuig gebruikt is - die wingtips waren er toen nog niet. Tsja, dat zal wel te duur geweest zijn.

Met Irréversible kon ik helemaal niets, en met deze film ook niet. Volslagen onbegrijpelijk vind ik het dat deze film ook maar iets positiefs toegedicht wordt. Drie uur volslagen slaapverwekkend gepruts met nietszeggende beelden - de aquariumdvd is echt een veel betere film. Als enige positieve puntje vind ik dan nog de scene waar het vliegtuig langskomt - dat is leuk gedaan. Daar een half puntje voor.

Noé staat voor mij echt mijlen ver boven alle andere regisseurs - op de lijst van overschat, dan.

Een beetje een tegenvaller, maar toch nog steeds wel leuk om nog eens terug te zien. Op het randje dan.

En dat tegenvallen komt dan vooral door het erg ongeloofwaardige en rammelende plot, en door de nogal twijfelachtige acteerprestaties van CZJ en Connery. Veel actie en natuurlijk vooral de gezochte choreografie om de laserbeams heen om de aandacht af te leiden, met de achterhand van CZJ in de hoofdrol - er zijn toch films die minder te bieden hebben. Maar dat is dan ook wel het enige pluspunt, verder is de herziening ietwat teleurstellend, in m'n herinnering was het allemaal net wat beter - de scenes op de loopbrug van de Petronas towers lijken er bijvoorbeeld echt niet op. En het einde is al helemaal de meligheid ten top. Misschien was het beter geweest als CZJ's mooiste scene aan het einde van de film gezeten had, of het verhaal wat minder krakkemikkig geweest was - nu is de spanning er halverwege de film al een beetje af. Jammer, dat had toch wel een stuk beter gekund.

Spannend, spannend, spannend. En met het einde verdient de film het laatste halve puntje om de vier mee vol te maken, vind ik juist - daarmee onderscheidt de film zich.

Mooi en indringend gespeeld door Benoît Poelvoorde en Isabelle Carré.