Opinions

Heerlijk inktzwarte humor. Pauline is geweldig - perfect gespeeld ook, de gekkigheid spat er gewoon vanaf. Erg grappig, hoe ze de ideeen die we allemaal wel eens in ons hoofd hebben gewoon uitvoert - zonder remming of wat.

Het einde gaat me dan weer wat te ver over the top. Aan de andere kant, een ander einde was niet makkelijk te vinden denk ik. Was misschien ook niet zo'n verstandige timing om de laatste tien minuten met een bord eten erbij te kijken.

Een wat ingetogen timing maakt dat de film het eerste halfuurtje of zo wat saai overkomt. Totdat Melissa Archer en Ewa da Cruz aantreden, zo'n beetje. Daarna wordt het wel ietsje grappiger en vlotter.

Echt leuk of romantisch wordt het nou ook weer niet, het is zeker geen topper in het genre. Maar er zijn wel wat leuke dingetjes aan - de rol van Christopher Lloyd (even opgezocht - ohja dat is die) vind ik dan net wel weer leuk. En Melissa Archer is best een mooie meid, dat maakt ook wat goed.

Wel met de production values van een gemiddelde tv-soap gemaakt, het ziet er allemaal wat afgeraffeld en plat uit. Geen budget kennelijk. Of misschien ook wel geen talent.

De vergankelijkheid.

Exodus, zowel het boek als de film, hebben - onderkend door voor- en tegenstanders van de al of niet Zionistische inhoud - een enorme impact gehad op de vorming van de staat Israel, via de beïnvloeding van de Amerikaanse opinie. In het lijstje van Preminger, maar ook Newman en Saint denk ik toch vrij makkelijk dat dit de film met de meeste impact en de meeste controverse zal zijn. Dat vergeten we misschien wat makkelijk omdat het al een 'oude' film is en die controverse allang weer voorbijgewaaid is...

Het verhaal, net als het boek van Uris, gebruikt een aantal historische elementen die een fictief verhaal kaders geven. Met andere woorden, het is niet waar gebeurd, maar het lijkt op iets wat wellicht gebeurd had kunnen zijn - er was bijvoorbeeld echt een schip met de naam Exodus, maar daar liep het wel wat anders mee af. De aanpak levert in deze vorm wel een glad en gelikt narratief op, maar geeft ook alle ruimte aan kritiek - en die zou ook wel eens terecht kunnen zijn, afhankelijk van met welke partij in het conflict je je identificeert en welke verhalen en feiten je accepteert. Stap je daaroverheen of heb je daar geen emotie mee, dan is het een mooi en meeslepend epos, vol van de tragiek en het optimistische idealisme van de jaren-50 en -60.

Even los van de controverse is dat wel het sterke punt van de film, en waardoor de voor de begrippen van nu absurd lange speelduur in een oogwenk voorbij lijkt te zijn. Net als het boek overigens, dat heb ik indertijd (nouja, in 1980 or zo) ongeveer in een ruk uitgelezen. En hoewel de hele cast perfect in hun rol zit en ook perfect daarvoor gecast is, zijn ze toch vooral in functie daarvan. Geen acteursfilm, maar een epos - als genre lijkt dat wel haast volledig verdwenen te zijn.

Ergens wel jammer, en na afloop zat ik even te mijmeren of de filmindustrie in de afgelopen 50 of 60 jaar eigenlijk nog wel iets vooruitgegaan is. Geen makkelijk te beantwoorden vraag.

Do you want the full story?

1994, op stap in Amsterdam met een van mijn ouwe schoolmakkers, voor hem een weekeindje op herhaling nadat hij alweer terug verhuisd was naar het hoge Noorden. Eerst even ergens wat eten, dan een filmpje en dan de kroeg in - dat was het plan. Behalve dat het eten er al bij ingeschoten was, en de film was deze, en na afloop waren we allebei niet echt meer in de stemming voor een van de gewone Amsterdamse kroegen - die ik indertijd toch al van alle hoeken kende. Moeilijk om iets als de Exotica te overtreffen, en even moeilijk om de film te parkeren en te focussen op iets wat dichterbij ligt dan een thousand yard stare. Dus zijn we maar naar huis gegaan om ons te laten vollopen met wat ik in huis had - een beter antwoord leek er niet te zijn, want elke andere voortzetting van de avond was zonder enige twijfel een enorme teleurstelling geworden.

Egoyan kwam met deze film in dezelfde periode als waarin de rest van de filmwereld bezig was de mozaïekfilm te ontdekken - zo'n onduidelijk gedoetje waarin de draadjes elkaar dan tegen het einde leuk vinden. Maar Exotica legt de lat zo onpeilbaar veel hoger dan zelfs de best gelukte vlechtwerkjes in dat genre - niet alleen is het mozaiekje veel beter, de lagen die er in het verhaal zitten zijn zo veel dieper en zo veel beter uitgewerkt. Deze film gaat zoveel dieper dan alleen een toevallige samenloop, deze film gaat over diepmenselijke relaties, en dan nog de moeilijkste en meest onbespreekbare die je daarin vinden kan - en misschien vooral ook over hoe je desondanks toch een mens blijft, hoe je begrip kan blijven hebben voor anderen, hoe moeilijk dat ook lijkt.

De lichtjes in Kirshner's ogen, de dreunende bas in de Exotica, Leonard Cohen, de krakende stemmen van Koteas en Khanjian. Misschien dat dat er alleen uitkomt als je de film op z'n minst ooit in de bioscoop ziet, met bijpassend overweldigend geluid van overal om je heen, en zonder afleiding van alle technologie die er toen nog niet was. En wellicht is er ook wel iets aan te merken op het plot - zou Francis de stem van Eric niet herkend hebben bijvoorbeeld, en is het draadje met Thomas niet net iets te gezocht.

De acteurs stijgen elk voor zich ver boven zichzelf uit - en geen van elk van hun heeft ook ooit meer iets gepresteerd dat ook maar in de verte in de buurt komt. Kirshner, Koteas - de intensiteit die ze hier brengen, tot en met de vechtpartij aan toe. Of Greenwood, toch echt geen slechte acteur verder. McKellar. Allemaal zoekend zonder enige hoop op een antwoord, en daarin volstrekt overtuigend en perfect ingevuld. Alleen Khanjian misschien, maar in haar geval kan je toch nauwelijks van een level playing field spreken.

Misschien nog het meest indrukwekkend is hoe de soundtrack je in de vertelling, met het verhaal meeneemt naar de apotheose tijdens de titelrollen. Ook daarmee komt Egoyan zo veel verder dan alle andere filmmakers. Alsof je Shakespeare vergelijkt met iemand die net het leesplankje heeft ontdekt, zo lijkt het wel.

Do you want the full story? Als je de film tien, twintig keer gezien hebt zoals ik, dan heb je nog niet alles er uit gehaald. Kijk nog maar eens.

Do an old soldier a favor

Kennelijk heeft de cgi afdeling daar goed naar geluisterd, want in het smoeltje van Fox is geen rimpel te bekennen - haar wangetjes zijn gladder dan met een kilo plamuur van de Hema. Helaas, in tegenstelling tot de gangbare opinie wordt het daar niet echt mooier van. Wel nepper. Het blijft dan natuurlijk wel een beetje de vraag of we de rimpels van Stallone en Statham wel allemaal in volle glorie mogen tellen, want zij worden er ook niet jonger op. Het blijft een beetje wachten tot de RED serie met de Exp(\d+)nables serie gaat mergen. Of misschien ook wel niet, want eigenlijk vond ik die reeks leuker dan deze.

Dit deeltje brengt ook weer heel weinig. Vooral weinig nieuws, maar in het genre is dat op zich nog niet zo fout. Wel slecht is dat de kloppartijen ook nogal ongeinspireerd zijn, het verhaal kan je ook maar beter vergeten, en de karakterontwikkeling valt je niet meer als zodanig op als je boven de 12 bent. Het kan toch allemaal zoveel beter, en zelfs zonder dat het echt moeite zou moeten kosten. Het doet me denken aan die vage theorie die ik tegenkwam in een of andere duistere hoek van het internet, dat we door het oplopende gehalte CO2 in de lucht collectief allemaal suffer en dommer aan het worden zijn. 416 ppm is het gemiddelde vandaag kennelijk, ik vraag me af hoeveel het was in Hollywood toen dit geval bedacht werd.

De namen van Statham en Stallone stonden vroeger garant voor een zekere mate van vakwerk, voor amusement in het genre. Ik zie het in deze film niet echt meer terug. Leuk dat Uwais het tot in Hollywood geschopt heeft, maar ik had hem liever in een betere film gezien.

Krasse knarren op het oorlogspad.

Het verhaal is flinterdun. De actie maakt dat wel een beetje goed, maar toch knaagt het gevoel dat het een heel stuk beter had kunnen zijn met een klein beetje meer moeite. Net zoals de oneliners eigenlijk allemaal net de punch missen. Goed bedacht, maar net niet helemaal.

Wel leuk dat het hele zooitje meedoet. Het zijn toch wel allemaal echt helden natuurlijk. Helden van de nostalgie. En dat is dan ook meteen de enige line die wel echt snedig is en met een goede timing komt.

Stallone: That thing belongs in a museum.
Arnie: We all do!

Tsja.

De vorige delen waren nog wel grappig, omdat we onze geliefde krasse knarren nog eens op herhaling zagen gaan. Maar er zijn er nu zoveel, en ook nog eens een club jonkies er bij, dat elke knar op zich maar weinig screen time krijgt - en dus ook nauwelijks in actie is. Met uitzondering van de vertrokken grijns van Stallone is er weinig van de grijze plaag te zien eigenlijk.

Ik vond het daarbij ook wat liefdeloos gefilmd, het hele zaakje vooral in blauw- en grijstonen. Wel een paar aardige locaties - ik heb het altijd wel met dit soort vervallen ouwe troep.

Op het verhaal heb ik maar niet gelet, ik had niet echt de indruk dat dat wat te brengen had. De actie is wat ongeloofwaardig hier en daar - een geweer dat een hardere klap geeft dan een tankgranaat, om maar even een flauw voorbeeld te geven.

Op naar deel 4, en deze maar gauw vergeten geloof ik.

Alweer vier delen in deze serie, dus ik dacht even op te halen vanaf het begin - ik herinnerde me niet veel van dit eerste deel, anders dan dat het wel 'een ok filmpje' was.

In de herziening valt dat dan toch wat tegen eigenlijk. Het had kunnen werken als het wat meer over the top was geweest, en er net ergens een vleugje comic relief tussen alle macho spierballen onzin gepropt was. Nu is het het allemaal net niet - nouja, met uitzondering van de Stuka aanval met die vliegboot, had de rest van de actie zoiets in zich gehad dan was het een heel ander verhaal geweest.

En of ik de film indertijd daadwerkelijk gezien heb, ik durf het niet te zeggen. Ik had nergens ook maar het minste gevoel van herkenning. Misschien in de war met iets anders - iets anders wat wel 'een ok filmpje' was.

Geniaal.

Milgram op zich is al een fenomeen, en om er dan zo'n onconventionele en compromisloze biografie van te maken verdient echt alle denkbare lof - en niet in het minst omdat het zo goed uitpakt. Geniaal zoals Milgram/Sarsgaard af en toe direct het woord tot de kijker richt, alsof hij tussen de bedrijven door even een stukje hoorcollege doet. Perfect in de tijd gezet, niet alleen met rekwisieten, aankleding en decors maar ook in de sociaalpsychologische discussies van die tijd, inclusief Arendt en Eichmann. Perfect gespeeld door de hele cast waarbij Sarsgaard natuurlijk het merendeel van de aandacht naar zich toetrekt, perfect en leuk van cinematografie, perfecte regie. Ik kan er geen foutje in vinden.

En nog los van de kwaliteiten als film, de manier waarop het onderwerp behandelt wordt staat er lijkt me wel garant voor dat de film voor de komende decennia minstens verplicht kijkvoer wordt voor alle eerstejaars psychologiestudenten wereldwijd. Daarom ook mooi dat niet alleen Milgram's meest beruchte onderzoek aandacht krijgt, maar ook zijn wat tammere latere werk - waar iedereen vaag wel eens van gehoord heeft maar allang vergeten is dat hij daar achter zat. En terecht dat we daar weer eens aan herinnerd worden, de wereld heeft - ruim 50 jaar later - eigenlijk nog nooit een behoorlijk antwoord gevonden op de onderzoeken van Milgram.

Op zich is de stijl van de humor misschien dezelfde als die in Office Space, maar het ijzersterke van die film is vooral de herkenbaarheid voor iedereen die een vergelijkbare baan als kantoorsukkel heeft - dus het grootste deel van de westerse wereld, denk ik dan. Maar die herkenbaarheid is hier nauwelijks aan de orde - wie herkent zich dan in deze hoofdrol? Laat 'm maar opstaan.

Affleck irriteert me eigenlijk in elke film waar hij in speelt, maar z'n rol is hier klein genoeg dat dat nauwelijks opvalt. Bateman is op zich wel ok bezig, maar de hoeveelheid grappen per minuut is toch wat aan de lage kant om echt van een geslaagde comedy te kunnen spreken. Ook al omdat de grappen niet echt erg leuk zijn. Met een uitzondering - de situatie om de buurman aan het einde, daar lag ik toch wel even blauw van. Dat werkt toch wel, een echt goede grap aan het einde - dan vergeet je weer dat de rest toch wat saai was.

En Mila Kunis is natuurlijk erg prettig om naar te kijken. Dat helpt de film toch ook wel.

Leuk hardhandige actie, niet al te geloofwaardig en met vrij weinig afleiding. Toch is dat net wel nog de kritiek die ik er op heb - er wordt net weer even teveel bijgesleept. Die laatste scene bijvoorbeeld, dat doet gewoon af aan de hele film.

Hemsworth weet zich aardig te redden met het geknok, en de scenes in de stad zijn best indrukwekkend. Niet in de buurt van Serbuan Maut, dat nou ook weer niet, maar wel erg prettig kijkvoer.

Meh.

Een aaneenschakeling van cliche actiescenes zonder dat er iets uitkomt of iets van beklijft - anders dan het wat eng nazistisch overkomende kapsel van Hemsworth. Die overigens minder overtuigt dan in het eerste deel, ik vond teveel scenes totaal fake overkomen. Alsof je naar een making of zit te kijken haast, met Hemsworth die gebogen door de gangetjes rent en je weet hoe de crew daar vooruit loopt. Erg meh.

Meh.

Het verhaal is te voorspelbaar en in talloze varianten op hetzelfde thema zo vaak verteld dat het wel een grammofoonplaat lijkt. De cast is wisselvallig - Hackman is zoals altijd perfect, Grant is voldoende hoewel hij niet goed past in dit soort rol. Maarrrr Parker irriteert, Morse zit nog in zijn extreem antipathieke periode, en de rest hangt er maar een beetje bij. En waar erg veel 'spannende' films last van hebben nekt ook deze: de muziek wordt te opzichtig gebruikt om de matige spanning op te dikken. En dan komt de ontknoping nog, amai wat een misser.

Apted heeft een paar erg, erg goede films gemaakt. Maar deze hoort daar niet bij.

Vertild.

Als patriottistisch vehikel mislukt, want na het kijken overheerst bij mij vooral de walging voor de manier waarop het besluiteloze zooitje politieke militairen en militante politici zich achter regeltjes en elkaar verschuilen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, en dat is wel behoorlijk van toepassing. En ook als ethisch drama mislukt, want de behandeling van de situatie is veel te warrig. Zoals al vaker genoemd, er had toch minstens een verwijzinkje naar het trolleyprobleem kunnen worden opgenomen. En de propagandadiscussie is ook echt niet zo nieuw. Aan de andere kant zijn de mensen die er afgebeeld worden in het echt misschien ook wel te dom om over dat soort dingen na te denken.

En ook nog eens knap onovertuigend. Het idee dat de brave en verstandige fietsenmaker het toelaat dat zijn dochtertje om de hoek bij de terroristen brood gaat verkopen, ik geloof het niet zo eigenlijk. En de actie van de man met de bromvliegdrone, ook dat wil er niet zo bij me in - noch dat de terroristen hem niet zouden zien.

Rickman speelt nog wel leuk, de rest van de cast kan ik niet beter dan matigjes vinden. Hoe Mirren hierin terecht komt is me al helemaal een raadsel, en Aaron Paul lijkt ook alleen voor zijn naam gecast te zijn - er is nauwelijks werk voor hem, zijn bijzitje Phoebe Fox krijgt nog meer tijd.

Uiteindelijk is er eigenlijk maar een boodschap die ik uit de film oppak: meer technologie of meer toegang tot gegevens voor onze geachte overheden heeft geen enkele zin, het veroorzaakt alleen maar meer ellende en meer fouten. En het levert saaie, vervelende films op.

Perfecte verfilming van het boek van Ken Follett - het boek waar hij beroemd mee geworden is. En terecht, want het is zonder meer een sterk en spannend verhaal. Daar voegt de film dan een ijzersterke visuele laag aan toe, en dan vooral door de sinister uit zijn ogen kijkende Sutherland als de zonder aarzeling moordende spion. De ontknoping op het eiland krijgt relatief veel ruimte, en ook dat is een keuze waar ik me goed in kan vinden, de beelden zijn af en toe ronduit prachtig.

Maar ook in de details is voldoende te vinden - zo herinnerde ik me van de eerste keer dat ik de film zag nog de wat vreemd aandoende manier waarop Sutherland zijn soep oplepelt. Dat was in die tijd dus gebruikelijk voor beschaafde mensen... waar Sutherland in zijn rol natuurlijk in terugvalt. Mooie rol van Kate Nelligan ook.

Waarom doet iedereen zo negatief over dit filmpje? Ik vind het best een onderhoudend tussendoortje - en ook nog met een boodschap, als je die er in zien wilt: Is alle veiligheidsgedoe niet echt volstrekt uit de hand aan het lopen. Ook bij ons in Nederland staat ondertussen zowat op elke straathoek een camera. Schieten we daar nu echt iets mee op? Wordt het daar veiliger mee, of wordt alleen de overheid steeds enger?

Het verhaal is best aardig - ja, inderdaad gaat het op een gegeven moment wat over the top, maar dat is niet heel fout vind ik in dit genre. En de robots worden gedurende het verhaal mooier en enger - dat klopt vanzelf ook niet echt, maar ook daar kan ik wel mee leven. De acteurs zijn misschien niet de absolute wereldtop, maar Adrian Paul doet voldoende goed z'n werk om mij niet te storen. En Danny Trejo speelt er ook nog eens in mee - dat geeft de film ook nog wat extra.

Kortom, ik heb echt wel slechtere films gezien - zelfs deze week al. Deze is wat mij betreft zeker de moeite waard - ik vind de film echt ondergewaardeerd.

Tommy Lee Jones.

Een van mijn favoriete acteurs, en ik kwam een tijdje geleden op het idee dat het leuk zou zijn om een aantal van zijn films te zien en/of te herzien. Ik dacht te beginnen met een ouwetje en dat werd dus deze - die ik indertijd misschien wel gezien heb, maar dat is me dan niet bijgebleven.

Als tijdsbeeld van de jaren-70 is het sowieso al een geniaal geslaagde film - de muziek, de glitter en het zoeken naar de grens van zo ongeveer alles, maar tegelijkertijd ook wel de ongemerkte bekrompenheid. En daarin dan een mysterie in twee dimensies - niet alleen wie de killer nou is, maar ook waarom Laura daar de visioenen van krijgt. Met een hoop aandacht voor details van Kershner, soms heel subtiel maar het geeft wel extra impact aan de film.

Dank aan Dievegge overigens voor de uitleg waarom de titel al zo bekend klonk - en fraai bedacht, al is de link wellicht wat veelbelovender dan de film uiteindelijk waarmaakt, want ietwat teleurstellend is de ontknoping toch eigenlijk wel. En al is Tommy Lee Jones zeker goed in zijn rol, het is vooral Faye Dunaway die de ster van deze film is - verrassend, want meestal was ik toch niet zo van haar onder de indruk.

Een tijdloos meesterwerk.

Tenminste zo voelt het wel. Alweer vijftien jaar geleden. Wat een melkmuiltjessmoel heeft Tom Cruise hier nog, en nog geen spoor van botox bij Kidman. Maar bij die twee heeft de tijd harder huisgehouden dan in de film. Op reis door de nacht in New York, ontmoetingen met vreemde personen en vreemde situaties, een spel met mysterie, jaloezie en vrije liefde. Geniaal getimed en daardoor erg spannend, sfeervol gefilmd met een prachtige soundtrack.

Het acteren van Cruise en Kidman is dan eigenlijk nog het minst indrukwekkend. Maar de bijrollen zijn eigenlijk zonder een uitzondering perfect. En de hoofdrol is toch eigenlijk voor het verhaal.

Jammer toch dat het plot van de film zo gammel is. Verder is alles namelijk wel helemaal ok, nouja afgezien van de veel te violige soundtrack dan. Een super cast van toen nog niet heel bekende acteurs die later wereldberoemd zouden worden: Morgan Freeman, William Hurt, Christopher Plummer, James Woods. En natuurlijk Sigourney Weaver, en wat is ze mooi in deze film. De scene waarop ze met haar paard in Central park rondloopt, onvergelijkbaar.

Maarja, het verhaal redt het niet, zoals ik al begon. Net te toevallig allemaal, niet geloofwaardig, en teveel gedoe wat alleen maar afleidt. Jammer.