Opinions

Geniaal.

Milgram op zich is al een fenomeen, en om er dan zo'n onconventionele en compromisloze biografie van te maken verdient echt alle denkbare lof - en niet in het minst omdat het zo goed uitpakt. Geniaal zoals Milgram/Sarsgaard af en toe direct het woord tot de kijker richt, alsof hij tussen de bedrijven door even een stukje hoorcollege doet. Perfect in de tijd gezet, niet alleen met rekwisieten, aankleding en decors maar ook in de sociaalpsychologische discussies van die tijd, inclusief Arendt en Eichmann. Perfect gespeeld door de hele cast waarbij Sarsgaard natuurlijk het merendeel van de aandacht naar zich toetrekt, perfect en leuk van cinematografie, perfecte regie. Ik kan er geen foutje in vinden.

En nog los van de kwaliteiten als film, de manier waarop het onderwerp behandelt wordt staat er lijkt me wel garant voor dat de film voor de komende decennia minstens verplicht kijkvoer wordt voor alle eerstejaars psychologiestudenten wereldwijd. Daarom ook mooi dat niet alleen Milgram's meest beruchte onderzoek aandacht krijgt, maar ook zijn wat tammere latere werk - waar iedereen vaag wel eens van gehoord heeft maar allang vergeten is dat hij daar achter zat. En terecht dat we daar weer eens aan herinnerd worden, de wereld heeft - ruim 50 jaar later - eigenlijk nog nooit een behoorlijk antwoord gevonden op de onderzoeken van Milgram.

Op zich is de stijl van de humor misschien dezelfde als die in Office Space, maar het ijzersterke van die film is vooral de herkenbaarheid voor iedereen die een vergelijkbare baan als kantoorsukkel heeft - dus het grootste deel van de westerse wereld, denk ik dan. Maar die herkenbaarheid is hier nauwelijks aan de orde - wie herkent zich dan in deze hoofdrol? Laat 'm maar opstaan.

Affleck irriteert me eigenlijk in elke film waar hij in speelt, maar z'n rol is hier klein genoeg dat dat nauwelijks opvalt. Bateman is op zich wel ok bezig, maar de hoeveelheid grappen per minuut is toch wat aan de lage kant om echt van een geslaagde comedy te kunnen spreken. Ook al omdat de grappen niet echt erg leuk zijn. Met een uitzondering - de situatie om de buurman aan het einde, daar lag ik toch wel even blauw van. Dat werkt toch wel, een echt goede grap aan het einde - dan vergeet je weer dat de rest toch wat saai was.

En Mila Kunis is natuurlijk erg prettig om naar te kijken. Dat helpt de film toch ook wel.

Leuk hardhandige actie, niet al te geloofwaardig en met vrij weinig afleiding. Toch is dat net wel nog de kritiek die ik er op heb - er wordt net weer even teveel bijgesleept. Die laatste scene bijvoorbeeld, dat doet gewoon af aan de hele film.

Hemsworth weet zich aardig te redden met het geknok, en de scenes in de stad zijn best indrukwekkend. Niet in de buurt van Serbuan Maut, dat nou ook weer niet, maar wel erg prettig kijkvoer.

Meh.

Een aaneenschakeling van cliche actiescenes zonder dat er iets uitkomt of iets van beklijft - anders dan het wat eng nazistisch overkomende kapsel van Hemsworth. Die overigens minder overtuigt dan in het eerste deel, ik vond teveel scenes totaal fake overkomen. Alsof je naar een making of zit te kijken haast, met Hemsworth die gebogen door de gangetjes rent en je weet hoe de crew daar vooruit loopt. Erg meh.

Meh.

Het verhaal is te voorspelbaar en in talloze varianten op hetzelfde thema zo vaak verteld dat het wel een grammofoonplaat lijkt. De cast is wisselvallig - Hackman is zoals altijd perfect, Grant is voldoende hoewel hij niet goed past in dit soort rol. Maarrrr Parker irriteert, Morse zit nog in zijn extreem antipathieke periode, en de rest hangt er maar een beetje bij. En waar erg veel 'spannende' films last van hebben nekt ook deze: de muziek wordt te opzichtig gebruikt om de matige spanning op te dikken. En dan komt de ontknoping nog, amai wat een misser.

Apted heeft een paar erg, erg goede films gemaakt. Maar deze hoort daar niet bij.

Vertild.

Als patriottistisch vehikel mislukt, want na het kijken overheerst bij mij vooral de walging voor de manier waarop het besluiteloze zooitje politieke militairen en militante politici zich achter regeltjes en elkaar verschuilen. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, en dat is wel behoorlijk van toepassing. En ook als ethisch drama mislukt, want de behandeling van de situatie is veel te warrig. Zoals al vaker genoemd, er had toch minstens een verwijzinkje naar het trolleyprobleem kunnen worden opgenomen. En de propagandadiscussie is ook echt niet zo nieuw. Aan de andere kant zijn de mensen die er afgebeeld worden in het echt misschien ook wel te dom om over dat soort dingen na te denken.

En ook nog eens knap onovertuigend. Het idee dat de brave en verstandige fietsenmaker het toelaat dat zijn dochtertje om de hoek bij de terroristen brood gaat verkopen, ik geloof het niet zo eigenlijk. En de actie van de man met de bromvliegdrone, ook dat wil er niet zo bij me in - noch dat de terroristen hem niet zouden zien.

Rickman speelt nog wel leuk, de rest van de cast kan ik niet beter dan matigjes vinden. Hoe Mirren hierin terecht komt is me al helemaal een raadsel, en Aaron Paul lijkt ook alleen voor zijn naam gecast te zijn - er is nauwelijks werk voor hem, zijn bijzitje Phoebe Fox krijgt nog meer tijd.

Uiteindelijk is er eigenlijk maar een boodschap die ik uit de film oppak: meer technologie of meer toegang tot gegevens voor onze geachte overheden heeft geen enkele zin, het veroorzaakt alleen maar meer ellende en meer fouten. En het levert saaie, vervelende films op.

Perfecte verfilming van het boek van Ken Follett - het boek waar hij beroemd mee geworden is. En terecht, want het is zonder meer een sterk en spannend verhaal. Daar voegt de film dan een ijzersterke visuele laag aan toe, en dan vooral door de sinister uit zijn ogen kijkende Sutherland als de zonder aarzeling moordende spion. De ontknoping op het eiland krijgt relatief veel ruimte, en ook dat is een keuze waar ik me goed in kan vinden, de beelden zijn af en toe ronduit prachtig.

Maar ook in de details is voldoende te vinden - zo herinnerde ik me van de eerste keer dat ik de film zag nog de wat vreemd aandoende manier waarop Sutherland zijn soep oplepelt. Dat was in die tijd dus gebruikelijk voor beschaafde mensen... waar Sutherland in zijn rol natuurlijk in terugvalt. Mooie rol van Kate Nelligan ook.

Waarom doet iedereen zo negatief over dit filmpje? Ik vind het best een onderhoudend tussendoortje - en ook nog met een boodschap, als je die er in zien wilt: Is alle veiligheidsgedoe niet echt volstrekt uit de hand aan het lopen. Ook bij ons in Nederland staat ondertussen zowat op elke straathoek een camera. Schieten we daar nu echt iets mee op? Wordt het daar veiliger mee, of wordt alleen de overheid steeds enger?

Het verhaal is best aardig - ja, inderdaad gaat het op een gegeven moment wat over the top, maar dat is niet heel fout vind ik in dit genre. En de robots worden gedurende het verhaal mooier en enger - dat klopt vanzelf ook niet echt, maar ook daar kan ik wel mee leven. De acteurs zijn misschien niet de absolute wereldtop, maar Adrian Paul doet voldoende goed z'n werk om mij niet te storen. En Danny Trejo speelt er ook nog eens in mee - dat geeft de film ook nog wat extra.

Kortom, ik heb echt wel slechtere films gezien - zelfs deze week al. Deze is wat mij betreft zeker de moeite waard - ik vind de film echt ondergewaardeerd.

Tommy Lee Jones.

Een van mijn favoriete acteurs, en ik kwam een tijdje geleden op het idee dat het leuk zou zijn om een aantal van zijn films te zien en/of te herzien. Ik dacht te beginnen met een ouwetje en dat werd dus deze - die ik indertijd misschien wel gezien heb, maar dat is me dan niet bijgebleven.

Als tijdsbeeld van de jaren-70 is het sowieso al een geniaal geslaagde film - de muziek, de glitter en het zoeken naar de grens van zo ongeveer alles, maar tegelijkertijd ook wel de ongemerkte bekrompenheid. En daarin dan een mysterie in twee dimensies - niet alleen wie de killer nou is, maar ook waarom Laura daar de visioenen van krijgt. Met een hoop aandacht voor details van Kershner, soms heel subtiel maar het geeft wel extra impact aan de film.

Dank aan Dievegge overigens voor de uitleg waarom de titel al zo bekend klonk - en fraai bedacht, al is de link wellicht wat veelbelovender dan de film uiteindelijk waarmaakt, want ietwat teleurstellend is de ontknoping toch eigenlijk wel. En al is Tommy Lee Jones zeker goed in zijn rol, het is vooral Faye Dunaway die de ster van deze film is - verrassend, want meestal was ik toch niet zo van haar onder de indruk.

Een tijdloos meesterwerk.

Tenminste zo voelt het wel. Alweer vijftien jaar geleden. Wat een melkmuiltjessmoel heeft Tom Cruise hier nog, en nog geen spoor van botox bij Kidman. Maar bij die twee heeft de tijd harder huisgehouden dan in de film. Op reis door de nacht in New York, ontmoetingen met vreemde personen en vreemde situaties, een spel met mysterie, jaloezie en vrije liefde. Geniaal getimed en daardoor erg spannend, sfeervol gefilmd met een prachtige soundtrack.

Het acteren van Cruise en Kidman is dan eigenlijk nog het minst indrukwekkend. Maar de bijrollen zijn eigenlijk zonder een uitzondering perfect. En de hoofdrol is toch eigenlijk voor het verhaal.

Jammer toch dat het plot van de film zo gammel is. Verder is alles namelijk wel helemaal ok, nouja afgezien van de veel te violige soundtrack dan. Een super cast van toen nog niet heel bekende acteurs die later wereldberoemd zouden worden: Morgan Freeman, William Hurt, Christopher Plummer, James Woods. En natuurlijk Sigourney Weaver, en wat is ze mooi in deze film. De scene waarop ze met haar paard in Central park rondloopt, onvergelijkbaar.

Maarja, het verhaal redt het niet, zoals ik al begon. Net te toevallig allemaal, niet geloofwaardig, en teveel gedoe wat alleen maar afleidt. Jammer.