Opinions

Weer zo’n film die een jaar of tien, vijftien later nogal tegenvalt. Wat toen wel hielp was dat ik redelijk verkikkerd was op Dunst. Nu nog wel, misschien, maar toch wat minder kritiekloos kennelijk...

Het verhaal is in het begin al absurd, en dan lijkt het daarna wat gewoner te worden maar achteraf is dat eigenlijk niet echt zo. Veel gedoe en gedobber later dan het wat slappe einde. Ik zal wel iets gemist hebben, denk ik dan maar. De acteurs houden me in ieder geval ook niet echt wakker - Dunst met haar halve lachje en Bloom die een beetje wezenloos rondloopt en niet in de gaten heeft dat - zo wil het verhaal - het geluk voor zijn neus staat. Tsja, geluk, wanneer heeft dat ooit een goed verhaal opgeleverd.

Ondertussen drie keer gezien, verspreid over dik een half jaar... en ik ben er nog steeds niet erg uit wat ik er nou van vind. Mijn vriendinnetje wel, die vind het echt helemaal niks - Verhoeven is een vies oud mannetje met de moraal van een puber, en dan hou ik het nog netjes.

Sowieso heeft Verhoeven wel weer alles uit de kast getrokken om discussie mee op te roepen, te shockeren. En dat lukt grotendeels ook wel, hoewel er wel ietwat met een erg brede kwast geschilderd wordt om het karakter van Michèle Leblanc in te kleuren. En waarom die slapjanus van een mislukte zoon daar dan nog bijgesleept moet worden? wellicht om het einde extra onbevredigend te laten aanvoelen. Dat lukte bij mij dan toch.

Visueel is het ergens tussen wat al te plat (en dan bedoel ik vooral die scene waar Michèle een bad neemt), en intrigerend als de kat met heerlijk feliene afstandelijkheid het noodlot van z'n baasje aankijkt. En in de actiescenes dacht ik wat slordigheidjes te zien. Niet heel ernstig overigens, maar wel wat een aangever dat het toch echt om het shockeffect moest gaan. Minder vraagtekens bij de soundtrack, dat zeker - die vond ik meer dan mooi passen.

Maar dan de uitsmijter waar ik nog op was blijven zitten - waar nogal unaniem lof voor lijkt te zijn, de rol van Huppert. Ik vond dat ze vooral heel erg hetzelfde type neerzette dat ze al zovaak gespeeld heeft - de licht mysterieuze, onaantastbare en onraakbare Franse 'Grande Dame'. Veel herhaling, en nauwelijks overtuigend eigenlijk.

Een film over een erg moeilijk onderwerp. Helaas iets dat maar al te vaak voorkomt. Het verhaal blijft daarbij ietwat in de clichés hangen - en dat moet ik eigenlijk als pluspunt benadrukken, de benadering van het verhaal is vooral integer, zoekt nergens ook maar iets van sensatie of opsmuk. De stille gesprekken tussen moeder en dochter, broer en zus zijn daar een mooie uitdrukking van.

Sterk gespeeld, vooral door Erika Sainte. Marijke Pinoy heeft na haar wellicht de moeilijkste uitdaging qua acteren, maar komt daar niet helemaal goed mee weg - de emoties van de moeder komen er niet helemaal uit vind ik. Maar het is dan ook nogal een uitdaging, om zoiets goed te spelen. En wat wellicht er ook nog niet echt goed uitkomt is hoeveel schade de slachtoffers van dit soort misdaden oplopen.

Stof tot nadenken. Maar vrolijk word ik daar niet van.

Hmm.

Het is een belangrijk verhaal, een verhaal dat niet vergeten mag worden, en een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid die zich nooit herhalen mag. Zeker in Frankrijk een ietwat vergeten historie geloof ik - het lijkt alsof dat maar liever weggedrukt wordt, en zeker de rol die de Fransen en hun regering daar in speelden. En als ik dan even terugdenk aan die keer dat ik in Pithiviers op zoek was naar het monument van het transportkamp aldaar, mag dat af en toe best even terug in de herinnering gebracht worden.

Maar maakt dat het dan ook tot een heel bijzondere en heel goede film? Ik kan er nog niet echt enthousiast van worden, ik zie er vooral een erg voorspelbaar en erg geromantiseerd en sentimenteel verhaal in - tranentrekkerig zelfs. Ja, goed gespeeld en ja, mooi in beeld gebracht. Wel wat teveel gedoe met de flashbackconstructie, en eigenlijk wat aan de goedkope kant met dat er maar erg weinig 'echte' historische locaties gebruikt worden. Geen wonder, want het Vel d'Hiv is allang gesloopt, net als heel veel andere gebouwen die een minder fraaie historie hebben gekend in dit tijdsgewricht. Juist daarom misschien dat dat wat als ontbrekend op me overkomt. En wellicht had dat ook de link van plaatsen en gebeurtenissen wat harder gemaakt dan die nu lijkt. Maar misschien is dat voor Fransen die op het ministerie van binnenlandse zaken werken wel subtiel anders.

De wat late ontluiking van Anne, de toch wat ongeloofwaardige combinatie van naieve huisvrouw en tegelijkertijd ook door de wol geverfde journaliste... zoals gewoonlijk tamelijk subliem neergezet door Juliette Binoche, hoewel me tijdens deze film toch ook af en toe een klein twijfeltje over haar acteerprestaties bekroop. De scene waar de dronken dames met volle mond praten - behalve ietsje onsmakelijk, vond ik het ook niet heel overtuigend. Heel erg is het overigens niet, het verhaal is overduidelijk een veel zwakker punt van deze film - zeker achteraf valt het wat tegen. Naief zwalkend, kop noch staart, motief noch doel.

Maar wat een prachtig meisje is die Anaïs Demoustier. En daarmee niks ten nadele van hoe ze acteert, want dat klopt ook nog eens prima. Dat maakt de film dan toch weer heel erg de moeite waard. En het blijft eigenlijk ook wel zo dat ik een film met Binoche erin toch nauwelijks slecht kan vinden.

Cafe, Le Guennec!

En behalve dat natuurlijk de mooie Detmers - ik vraag me even af of ik eigenlijk wel een film met haar erin gezien heb, of dat ik me haar alleen herinner van de bladen indertijd. Toch een van de meer veelbelovende actrices uit Nederland van die tijd. Tegenover Nadia Farès hier - nou, daar zou ik niet over hoeven nadenken.

Het plot is verder niet echt interessant, een boel cliches en dat is het dan. Jammer, zoveel talent in een teleurstellende film.

Mooi filmpje, en dan bedoel ik vooral de beelden - ik vind daar niet zoveel overbodigs bij zitten.Maar ik vind het wel jammer dat het voor Asia en Eloise niet tot een happy end komt... misschien was het anders wel teveel een cliche-film over ontluikende lesbiennes geworden, maar het blijft toch een naar verhaal zo, t'was zo'n leuk stel - dan vind ik het toch leuker om te denken dat ze nog lang en gelukkig bij elkaar blijven. En dan die arme Nathaniel... Vriendinnetje kwijt aan een pot, en dan gaat ze nog dood ook... daar kom je nooit meer bovenop, denk ik dan.Verder is in het verhaal de moeder wel een beetje een karikaturaal pokkewijf, dat had wel wat genuanceerder gekund.

Alles uit Finland is een beetje anders, net niet helemaal wat we gewend zijn of begrijpen.

Dat heeft deze film ook heel duidelijk over zich. Iets aparts, dat zich slecht onder woorden laat brengen, maar wel een frisse en mooie draai geeft aan het coming-of-age verhaal dat Aku te doorstaan krijgt. Ietwat dramatisch, en heel romantisch eigenlijk. En ook een beetje een road movie, met de reis van Aku en Juli die nergens heen gaat.

Met een paar kleine schoonheidsfoutjes die wat naar symboolpolitiek of mooifilmerij neigen, maar verder is het een heel erg oke filmpje. Leuk. Mooie soundtrack ook trouwens - fris en net even anders, maar wel erg leuk.

Roschdy Zem is in deze film een prettig ambigue personage, waardoor best lang onduidelijk blijft hoe de vork nou precies in de steel zit - eb zelfs als je daar achter denkt te zijn blijkt er toch nog maar weer een aapje uit de mouw te komen. Fraai gedaan, en ook het op zich wel wat onbevredigende einde past daar goed in.

Verder hangt het plot vooral in het begin wel wat veel op de actie, en die is op zich wel ok maar ook wel wat cliche. Ik had eigenlijk liever wat meer inhoud gezien in het segment bij de gens du voyage. Ook een mooie kans om Zem een wat dieper karakter mee te geven, al is het eigenlijk ook niet zo'n film.

Behalve Zem speelt ook de jonge Jeanne Michel een fijne rol. De rest is overduidelijk minder belangrijk en had eigenlijk ook wel met de omschrijving 'inwisselbaar kanonnenvoer' op de titelrol kunnen staan.

Mooie vormgeving, genoeg verhaal om het af en toe echt spannend te maken. Matt Damon als de held, vanzelf, en een paar mooie matpartijen om het verhaal kracht bij te zetten. Jodie Foster mag een uberbitch neerzetten, en komt daar wat mij betreft prima mee uit.

De toekomstvisie is op zich interessant, maar ook wat plat - er ontbreken wat teveel details om het invoelbaar te maken, en het contrast tussen de creperende aardbewoners en het eeuwige leven in de hemel is net wat te flauw en te voor de hand liggend. Nog iets storender daarbij dan dat de karakters allemaal zo plat als een dubbeltje blijven. Maar de prachtige beelden compenseren dat wel, dat moet gezegd.

Nogal een tegenvaller, als ik heel eerlijk ben.

Will Smith is best een goede acteur, maar wel met een aantal beperkingen - hij speelt eerst en vooral toch altijd zichzelf, is de manier waarop ik het het duidelijkst kan uitleggen. Past niet heel goed op deze rol, en het moeizame accent dat hij zich hier aanmeet komt ook nog eens erg artificieel over - tot dat het afleidt van het verhaal.

En hetzelfde heb ik met het bijzondere kleurgebruik. Ja, het is anders, mooi dat iemand het aandurft om zo'n experiment aan te gaan met een als blockbuster bedoelde film - maar met experimenten komt ook dat er een kans is dat het niet werkt. En dit werkt dus echt niet, vind ik - alweer, het leidt af, het laat de film verworden tot een zoekspelletje waar de kleur in het volgende shot zit. Zoals de spelletjes die mijn ouders vroeger verzonnen om mij en mijn broer en zus bezig te houden in de auto. Gewoon kleur had wellicht gewerkt, maar misschien wat saai. Zwartwit, en wellicht met een geel-rood filtertje was waarschijnlijk beter geweest, en had mooi ondersteunend kunnen zijn aan de historische duiding - er zijn tenslotte foto's uit die tijd bewaard gebleven. Zwart-wit met een verzadigde kleur kan mooi werken, maar zou met dit onderwerp te potsierlijk geweest zijn - te cartoonesk. Maar dit? nee, bah, lelijk, en het doet af aan de film.

Jammer, het verhaal had wat mij betreft meer verdiend.

De titel geeft het al een beetje weg - Emily is dus gewoon een crimineel. Een dief, iemand die zonder aarzeling met veel te veel drank op achter het stuur kruipt, met wapens rondloopt en niet aarzelt om ze te gebruiken. Daar kom je bij mij alleen maar mee weg als je James Bond bent. Of heel misschien ook stiekem wel als je Aubrey Plaza bent.

Maar belangrijker dan dat vraag ik me even af wat dit filmische epos precies bedoelt te brengen. Om maar te gaan stelen als je een studieschuld hebt, ehh, dat gaat me toch net wel een beetje te ver, salonsocialist als ik ben. In de vertelling moet ik dan even denken aan wat we vroeger ooit mumblecore noemden, en waar Gerwig en Plaza toch wel een grote rol in speelden - en dan krijg je ook onvermijdelijk de vraag of deze film nog iets nieuws brengt, of dat het eigenlijk meer een herhaling van zetten is.

En dan ben ik toch bang dat het vooral dat laatste is. Plaza leek met Black Bear (2020) iets nieuws gevonden te hebben - al was ik niet zo enthousiast over die film op zich, het was tenminste weer een nieuw spoor. Maar dat is dit niet.

Aan de andere kant, er wordt wel weer heel prettig en naturel gespeeld, en niet in het minst door Aubrey zelf, al meen ik haar vooral in het begin toch ook wel te betrappen op het virus dat Hollywood stormenderhand verovert - het subtiele geschud met het hoofd om iets positief of negatief te benadrukken. Dat mag van mij echt meteen de zijdeur uit, en de acteerprof die het bedacht heeft onmiddellijk een berufsverbot.

The book was better.

Ik kwam bij toeval vandaag een bericht tegen dat er een remake van Emmanuelle aan zit te komen - of sterker nog, volgens IMDB zou die er al moeten zijn, en op 18 mei al in Cannes vertoond zijn. Nou is er verder niet zo gauw iets te vinden (ook niet op de site van Cannes), dus daar is wellicht iets tussen gekomen... en dan nog, met Lea Seydoux in de hoofdrol. Het klinkt wat als een aprilgrap. Wat mij betreft ook niet echt het soort film waarin Seydoux goed past, dan zou ik toch liever een Sidney Sweeney of zo zien.

Maar met al dat nieuws, dacht ik dat het wellicht eens tijd was om de originele serie Emmanuelle-films op te zoeken. Het blijft toch een bijzondere serie tenslotte - zoveel delen voor een film die niemand goed vindt. En buiten dat, een heel genre daaromheen - waarvan ik me eigenlijk niet zo goed bewust ben of dat in Nederland indertijd veel aandacht trok. Deze serie werd natuurlijk vooral bekend doordat Kristel er de hoofdrol in speelde en Veronika ermee op de buis kwam een jaartje of 8 of zo later - en overigens niet deze, voor zover ik me herinner, maar deel 2. Toch een monument van die tijd, en ongetwijfeld van belang geweest in de sexuele ontwikkeling van een hele generatie - hoe kneuterig het er ook aan toegaat.

En nee, een goede film is het natuurlijk niet. Sowieso mist het nogal de wat eigen toon waar het boek ongetwijfeld beroemd om geworden is - de eigen mening van de auteur, wellicht, het op zijn minst van plan zijn een rol te spelen. Dat mist Kristel volstrekt met haar nogal wezenloze houding waarmee ze alles maar zo'n beetje ondergaat - tot en met een verkrachting aan toe, en dat herinner ik me uit het boek ook niet. Sowieso is het script wel erg losjes gebaseerd op het bronmateriaal, kennelijk werd het verhaal van Emmanuelle Arsan niet als iets essentieels gezien.

Erg spannend wordt het qua beelden nergens, het is nu wat moeilijk om te begrijpen waar indertijd alle ophef over was. Veel verder dan wat blote borsten en wat geimpliceerde sex gaat het eigenlijk nauwelijks, en zelfs dat is niet zo heel spannend gedaan. De latere delen waren in dat opzicht wel wat minder braaf en verhullend van wat ik me herinner. En daar komt Kristel er dacht ik ook wat mooier uit - ook in dat opzicht is dit niet het beste deel van de hele reeks.

Het idee om een remake van Emmanuelle (1974) te maken was op zich best goed. En wat ook had kunnen werken was een nieuwe film gebaseerd op het eerste deel van de serie boeken van Arsan - waar de originele film tenslotte ook maar een paar onderdeeltjes uit opgepakt had.

Maar dit is geen van beide - verder dan ‘losjes geinspireerd op’ komt het niet, en met een beetje venijn kan je best volhouden dat de enige overeenkomst de spelling van de titel is. En erger dan dat nog, het is ook op zich gewoon een enorm slechte film. Waar het origineel al geen hoogvlieger was, het was in ieder geval wel een icoon van die tijd, en om er deze prutserige remake van te maken is gewoon een bewijs van onvermogen, een aanfluiting, een belediging naar de complete cast en crew die aan het origineel gewerkt hebben.

Enkel de laatste paar minuten lijken ergens op, maar zelfs dat wordt verprutst. Terwijl daar toch een makkelijke kans was om uiteindelijk toch nog een link naar Arsan te leggen. Lafheid en een compleet gebrek aan respect van de makers, anders kan ik het echt niet uitleggen.

95 stemmen voor een gemiddelde van 1,66.

Dat gaat dan niet echt meer over de film, lijkt me dan. Ok, het verhaal is domweg saai, de soundtrack is leuk voor vijf minuten en gaat daarna op mijn zenuwen werken als nagels op een schoolbord. Maar aan de andere kant is dit wel een monument van de filmgeschiedenis voor ons tamme Nederlanders. Wie herinnert zich niet dat precies deze film, dit deel van de langlopende Emmanuelle-serie voor het eerst op de TV kwam. Dat is een retorische vraag, want ik weet het antwoord allang - wie zich dat niet herinnert was toen nog niet geboren. Zelfs wie van de dominee geen TV mocht hebben had tijdens de uitzending toevallig iets héél belangrijks af te spreken met die buren die wel TV hadden.

Met die achtergrond maar weer even terug naar de film. Overduidelijk stukken beter dan het eerste deel dat ik van de week herzien heb - de cinematografie is duidelijk beter, de soundtrack zou episch kunnen zijn als het motiefje me niet zo op m'n zenuwen gewerkt had. En er zit veel meer van een verhaal in ook. Waar het eerste deel het boek van Arsan voornamelijk als inspiratie gebruikt, dacht ik even te zeggen dat dat hier nog een stap verder gaat - maar, een snelle blik op de wikipedia leert dat Arsan na haar beroemde, eeuwig uitverkochte en verboden eerste boek nog 26 andere werkjes geproduceerd heeft, en in tegenstelling tot het eerste deel heb ik er daar nooit een van gezien. Wellicht volgt de film het verhaal dus wel heel strikt. Laat de echte kenner zijn visie delen.

Qua inhoud dan, misschien moet je die tijd meegemaakt hebben om het te begrijpen, maar toen vonden we het narratief van de film echt vrij gewoon, herkenbaar en tamelijk normaal - misschien wat modern en avant garde, maar echt niet vreemd. Om maar een subjectief voorbeeld te geven, mijn ouders waren dan best traditioneel en ouderwets, maar de buren waren helemaal overtuigd van de vrije liefde - en ja, daar werd ik wel eens een weekeindje gestald als mijn ouders ergens heen moesten. Niks wat niet door de beugel kon met hoe ze met kinderen omgingen, zowel hun eigen als die van de buren, daar geen sprake van. Maar het was me wel duidelijk dat er toch een verschil was met hoe wat er bij mij thuis gebeurde, wie waar sliep en in welke volgorde iedereen naar het ontbijt kwam - en ondanks dat ik daar indertijd misschien niet veel van snapte, achteraf gezien past dit script daar echt prima bij.

Terug naar de film zelf. Wat ik al noemde - de beelden zijn veel mooier dan in het eerste deel. Al zal niemand er voor kijken, maar de plaatjes van Hong Kong van een jaar of vijftig, zeventig geleden, dat is toch wel iets bijzonders, en het geeft een zekere tragiek aan het geheel die goed bij de zeurderige soundtrack past. Even indrukwekkend is de scene op Bali - toen ongetwijfeld een goedkoop toeristisch gevalletje wat met minimale inzet meegenomen kon worden, maar toch, kom er nu nog eens om. En dan als totaal tegenovergestelde daarvan, het exploitatieve van de hele film, waarmee je je constant zit af te vragen of de bijrolspeelsters wel ook maar in de verte netjes behandeld zullen zijn. Nouja een van de drie in het badhuis was dus Laura Gemser die later de hoofdrol in de spinoff zou gaan spelen, dus dan hoop ik maar dat zij er in ieder geval een beetje eerlijk uit kwam.

Laat ik het nog even over de regie hebben. Opvallend is dat Just Jaeckin deel 1 geregisseerd heeft, en daarna vergelijkbare werkjes ging opleveren - maar dat dit tweede deel van Emmanuelle dan door Giacobetti geregisseerd werd, en dat hij vervolgens ook een groot deel van de verdere reeks mocht regisseren. Ik ga daar maar niet over speculeren, en om in de historie te gaan graven gaat me ook wat ver. Toch, precies in de production values die aan een regisseur toegeschreven kunnen worden scoort deze film toch wel een stuk beter dan het eerste deel. Al begin ik er maar mee dat de hoofdrolspeelster er een stuk beter uitkomt. Want die observatie is denk ik best neutraal te maken: de Kristel die we hier zien ziet er een stuk frisser, blijer en aantrekkelijker uit dan de wat willoze Kristel uit deel 1.

Dat gezegd hebbend, op naar deel 3. Maar geen haast, er is zoiets als teveel nostalgie in een week. Of teveel Kristel.

Een interessant en ondertussen wat vergeten onderwerp.

De afloop van de oorlog tussen Japan en Amerika is natuurlijk in zeer hoge mate beïnvloed door de atoombom, maar buiten dat weten we er eigenlijk maar heel weinig van af - en dan bedoel ik de details over hoe het nou echt zat. Zelfs de verre familieleden die in Indie waren tijdens de tweede wereldoorlog hebben als regel weinig beeld van wat er in Japan zelf gebeurde - of willen en kunnen daar niet over praten. De naam van Hirohito is zeker niet een eenvoudige en onbelaste 'conversation starter', en het hoe en waarom van MacArthur's rol in de berechting van de Japanse oorlogsmisdadigers geen onderwerp voor tijdens het eten. Onmogelijk daardoor om er een objectief beeld van te krijgen, een neutrale mening over te vormen.

Wat een beetje jammer is is dat de film in de behandeling van het hoofdonderwerp toch erg teleurstellend aan de oppervlakte blijft, veel te veel de controverse vermijdt en op veilig speelt. Er ligt net iets teveel een 'gewoon' sausje over de film, met de hoofdpersoon Bonner Feller die zich in de kroeg zit te bezuipen of flashbacks krijgt naar zijn liefje. Interessant persoon overigens, die Bonner Feller - van die sluier had dan wel een klein tipje van mogen worden opgelicht. In plaats daarvan kiest de film meer een flauwe aanpak met romantiek - waarvan het me eigenlijk zal roesten of dat op waarheid gebaseerd was of niet. Het blijft een gemiste kans; met een wat hogere geschiedkundige nerd- of geek-factor was deze film tot iets echt bijzonders geworden, die een andere kijk op de materie had kunnen geven, had kunnen intrigeren.

De keuze voor Matthew Fox is in mijn ogen prima. Misschien wordt wat makkelijk vergeten dat niet elke 'generaal' een houwdegen is van het type Patton. Fox speelt een stafofficier, een inlichtingen- en communicatiespecialist, geen zandhaas, en doet dat wat mij betreft overtuigend. Tommy Lee Jones valt me in vergelijking wel wat tegen, lijkt niet goed in zijn vel te zitten.

Over de beelden zou ik dan nog een prijzend verhaal kunnen ophangen, maar daar gaat de film niet over. Het blijft bij een wat teleurstellend gebrek aan diepgang.

Niet best, deze film.

Jean Reno draait op de automatische piloot z'n gewone tiepje af. Alsof hij de reincarnatie van Jean-Paul Belmondo probeert te zijn. En dan Arly Jover, die in Les Regrets (2009) best een aardige rol neerzet, acteert in deze film als een strijkplank.

Maar het grootste drama is het script wel. Niet zozeer dat het te ongeloofwaardig is, maar meer dat er veel te veel bijgesleept wordt. Na de scène op Pere-Lachaise hadden de titels moeten komen, wat er nog volgt is overbodig en maakt de film veel te lang. En dat geeft de kijker veel te veel tijd om na te denken - hoe onze geliefde helden alle schiet- plof- en valpartijen overleven, bijvoorbeeld.

Voor de echte die-hard Jean Reno fan. Ieder ander kan deze film gerust laten liggen.

Maar eens herzien, voor het eerst in een jaar of twintig, misschien dertig. Maar wat me van de vorige keer nog bijgebleven was dat ik niet veel met de film kon. De boeken van Ballard vragen af en toe al wat om een soort begrip voor een andere belevingswereld. En hier in deze verfilming lijkt dat haast nog wat sterker - want er wordt van ons gevraagd om de oorlog te zien en te begrijpen door de ogen van de jonge James, terwijl we hem alleen als een soort 3rd person door het beeld zien schuiven. De meeste films werken toch wat beschouwender, wat minder vervreemdend.

Wat ik al zei, voor mij werkt het niet erg. Niettemin zijn de beelden wel erg indrukwekkend - en van het vooroorlogse Shanghai ook erg indrukwekkend. En Bale speelt best leuk, hoewel zeker niet foutloos. En de rest van de cast dan nog. Malkovich, Pantoliano, Richardson, Stiller, om maar een paar te noemen. Toch niet mis, al waren ze toen nog lang niet zo bekend als nu.

De B29 die ergens overvliegt was overigens - begrijp ik - een schaalmodel van 6 meter wingspan. Da's toch een leuk modelbouwvliegtuigje, daar zou ik best eens mee willen vliegen.

Voor iedereen die zich ooit afgevraagd heeft hoe Renee Zellweger ooit aan die rol van Bridget Jones gekomen is, ik zie het in deze film.

Helaas is die historische kanttekening wel zo'n beetje al het positieve - als al - wat er over deze film te melden is. Ja, Liv Tyler heeft hier haar mooie babyface nog, maar daar staat tegenover dat de film zelf vooral eigenlijk best saai en vervelend is. Kansloos, zoals het Gwar segmentje, dat aan alle kanten mist waar dat over gaat. Kansloos in de beschouwing van de post high school teenagers, waarin aan alle kanten wordt gemist waar dat over ging half jaren negentig. Veel te veel van de karakters proberen krampachtig om cool te zijn, maar komen niet eens in de buurt van dat proberen.

Zo ongeveer elk van de afleveringen van BBT hebben een beter voorbeeld van hoe je de vibe van zo'n winkel neerzet. En in die vergelijking valt deze film gewoon keihard door de mand. Hadden de makers maar naar Career Opportunities (1991) gekeken voordat ze met hun onberaden plan aan de gang raakten.

En als je naar het gemiddelde van regisseur Allan Moyle kijkt, dan is het ook langs die as wel duidelijk. Zoals die leraar bij mij op de HTS in zijn gebruikelijke speech uitlegde, als je dit dan niet kan, ga dan een monsterbriefje halen voor de grote vaart. Grote kans dat je daar ook niet goed in bent, maar je ziet tenminste wat van de wereld en misschien leer je daar dan wat van.

In je vel.

Klapisch, de man die ons de ene Auberge Espagnole (dat is slang voor zoiets als een slordig huishouden) na de andere bezorgd heeft, en zichzelf daarmee nogal uit mijn blikveld gewerkt had met zijn standaard overdreven drukke gedoe. Kennelijk is hij op zijn oude dag wat makker geworden, of misschien slaat de adhd-medicatie eindelijk aan, want hij neemt voor de intro al zowat een kwartier. Toch is niet alle gedoe van de plaat, want de familie kan er wat van en ook de herhalende beelden van het schuddende busje zijn typisch Klapisch, net als de aanval van de yoga manbun.

In de cast is het leuk om Mathilde Warnier weer eens te zien, al heeft ze maar een heel klein rolletje. Maar dat is bijzaak, de film gaat om de hoofdrol van Marion Barbeau - misschien niet zoals haar filmvader Podalydès natuurlijk geheel onbevooroordeeld zegt het mooiste meisje ooit, maar ze beweegt zich wel heel mooi. Niet vreemd, want dat is haar vak en ook daarin is ze ook nog niet zomaar een willekeurige voorbijgangster die bij de casting een goede dag had - ze is première danseuse bij de Opera de Paris. Acteren kan ze ook wel, en haar glimlach lijkt op haar gezicht gebeiteld. Wat een leuke en frisse meid.

Dat heeft Klapisch kennelijk nog steeds - het talent om de juiste mensen voor zijn films te vinden. Sterker, hij heeft ook al een modern ballet met Barbeau gefilmd : ‘the art of not looking back’, van dezelfde choreograaf die ook aan deze film meegewerkt heeft. Eens zien of ik dat ergens vinden kan. En Barbeau heeft ondertussen ook alweer in een andere, meer reguliere film gespeeld: Un homme en fuite.

In de reacties lees ik overigens iets over filmvader Podalydès, dat hij haar keuze voor moderne dans zou afkeuren. Ik lees dat anders, ik zie hem ontroerd zijn en na afloop zijn dochter omhelzen. Heb ik iets gemist daarin? Behalve die potentiele controverse die, als hij uberhaupt bestaat en dan al zeker bijzonder homeopatisch uitgewerkt wordt, stelt het verhaal goedbeschouwd eigenlijk weinig voor. Een flauw en oversimplistisch feelgood-dingetje met een flauwe goede-afloop saus. Nee, het gaat niet om het verhaal, het gaat alleen maar om Barbeau.

Mooi.

Wat als eerste opvalt natuurlijk is hoe mooi het geheel gefilmd is, van de sprookjesachtige beelden van de paarden tot het rustieke oude huis en stal. Meteen daarna het bijzonder sterke spel van de twee hoofdrollen. Pas na afloop dringt dan bij me door dat het verhaal en de moraal subtiel maar wel indringend aankomen - knap, en er zijn maar weinig films waarin dat zo mooi klopt.

Bij het pianospelen - waar Cécile De France kennelijk een deel zelf van doet, en dat is niet kinderachtig - vielen me hier en daar wel wat kleine slordigheidjes op, de handen kloppen af en toe niet met het geluid. Niet heel storend overigens, en het zou misschien deels ook bedoeld kunnen zijn. Indrukwekkender zijn de stunts met de paarden, erg knap gedaan - het lijkt me niet dat Albert Dupontel dat zelf gedaan heeft, maar het ziet er behoorlijk overtuigend uit - de beelden van Dupontel op het witte paard, en dan Cécile De France met haar haar los een rondje rijden - schitterend.

Dercourt levert hier weer een bijzondere film mee af, die in sfeer en uitwerking duidelijk zijn stempel draagt. Knap werk.

Mooie beelden van de woeste zee, een erg mooi high-tech bootje en een solozeiler die eventjes om de wereld heen vaart. Tenminste, dat was het plan.

Hoewel er maar weinig in het verhaal zit blijft de film toch boeien. Deels misschien door het frequente contact met de wal, wat ook weer aangegrepen wordt om de personages die daar achtergebleven zijn wat in te kleuren. Dat leidt wel wat af van de hoofdzaak en had van mij wel wat minder gemogen - ik heb het altijd wel met monomane films.

Francois Cluzet draait wel ietwat veel een standaard rol af, en verdient daar bij mij geen punten mee. Het zeemansvak ligt hem overigens wel goed, of daarbij veel CGI nodig was weet ik niet maar het is me in ieder geval niet opgevallen.

Terug naar de wat onwerkelijke laatste maanden van 1999. De verwachtingen voor de eeuwwisseling waren ongekend hooggespannen - zou Nostradamus dan toch gelijk krijgen. Zou de Y2000-bug de samenleving stilleggen. Zou het feest waar ik naar toe zou gaan zo leuk worden als ik hoopte.

En nogal wat films met een ietwat apocalyptische sfeer er in. Deze End of Days werd door de critici neergesabeld - maar ik vond het indertijd zeker in het genre van einde-der-dagenfilms een van de betere. Tijd om eens te herzien dus.

Ja, de film doet wel degelijk een aantal dingen erg goed - de achtervolging hangend onder de helikopter is nog steeds ongekend bruut en spectaculair, en het karakter van Gabriel Byrne wordt heerlijk bot geintroduceerd. Maar dat niveau blijft niet zo over de hele speelduur, er zit te weinig focus in het plot en de vaart valt af en toe net wat te veel weg.

Toch blijft het wel een sterke film. Bijna de beste, zoals ik al zei - al moet ik Strange Days nog weer eens herzien.

Een schrijver heeft een avontuurtje, en schrijft een boek over een schrijver die een avontuurtje heeft en er een boek over schrijft.

Dat de film daarover slaapverwekkend saai is mag dan toch niet meer verbazen. Zelfs niet als de schrijver in kwestie Graham Greene is. Wat zeker niet helpt is dat de erg, erg fraaie cast, met voorop Ralph Fiennes en Julianne Moore toch niet bepaald hun beste prestaties ooit neerzetten. Zoals @madecineman twintig jaar geleden al zo fraai opschreef, het komt toch vooral over alsof ze dringend een grote boodschap moeten doen. Een heel grote.

Wat ook absoluut niet helpt is dat het verhaal speelt op mores die toch bepaald uit de tijd zijn. We gaan er al best lang niet meer van uit dat de huwelijkse trouw daadwerkelijk tot in de dood gevierd zal worden, en het geloof is ook meer een symbolisch en nostalgisch evenement aan het eind van het jaar in plaats van iets wat ook daadwerkelijk gepraktiseerd wordt. Maar zonder die twee rotsvaste overtuigingen, en de gevoelde noodzaak om de schone schijn daarover op te houden voor de buitenwereld valt het hele verhaal totaal in elkaar. Ik vraag me af of iemand over een generatie of wat uberhaupt nog zal snappen waar het over gaat.

Het boek wordt kennelijk beschouwd als een van Greene's beste werk - wellicht door de braaf-katholieke moraal. Ik zie het er niet aan af, en de eerdere verfilming uit 1955 laat ik gevoegelijk liggen. The Quiet American vond ik een stuk beter, en ook daar is nog een eerdere verfilming van, dat lijkt me een betere keuze.

De eerste film van Wenders die ik zie, geloof ik

Aan de ene kant overduidelijk geslaagd in de opzet om een bijzondere film te maken, aan de andere kant ook wel wat mislukt in die zin dat het niet echt lukt om iets af te leveren dat je bijblijft. De hersenkronkel komt er niet voldoende uit, daar lijkt het tenminste nog het meeste op. Of misschien ben ik er ook wel te dom voor.

Niet alle scenes lijken overigens met voldoende aandacht gemaakt - de moordscene in het begin vond ik best slecht gespeeld, om maar eens wat te noemen.

Hetzelfde idee, maar dan zonder water, is al eens veel sterker uitgewerkt in How I Live Now (2013).

En het is nog steeds best een ok plot, maar in deze versie dut het wel een beetje in na de opening. Had toch veel meer in gezeten, met deze cast - behalve Cumberbatch dan, want die heeft overduidelijk niet zijn moment.

Schokkend wel om hier ook weer te lezen dat er nog steeds mensen zijn die de klimaatcrisis ontkennen. Ik word daar toch een beetje triest van. Ik ben de afgelopen weken in de Pyreneeën, het ene na het andere dal daar is verwoest door een zondvloed waar je verstand bij stil staat. Overal containers vol met onbruikbare huisraad, stapels auto's vol met modder. Nee, dat was niet 'altijd al zo', die dorpjes stonden daar al best een tijdje. Het wordt gewoon echt steeds extremer.

Wat wisselvallig.

Aan de positieve kant zijn er de leuke scenes in de ruimte zonder zwaartekracht, de mooie beelden in de ruimte en de kop van Ben Kingsley.

Daar tegenover staan het zwakke en flauwe verhaal, en het weinig indrukwekkende acteren van eigenlijk de hele cast. En het wat teleurstellende vleesch noch visch einde.

Van diepgang in het verhaal is ook geen sprake, terwijl de recensies van het boek lijken te suggereren dat dat daar wel degelijk in zit. En dat is het eerste van 4 delen. Maar hopen dat dat niet nog drie van dit soort zouteloze films gaat opleveren.

Meh.

Van het ene cliche in het andere. Bah wat een zeurend drama levert dat hier op. Misschien niet onverdienstelijk gespeeld, maar een paar van de prutserig slechte edits irriteren me zodanig dat dat ook geen punten meer krijgt. Blijft alleen het verhaal en het smoeltje van hoe-heet-ze-ook-weer over. En dat verhaal is te suf voor woorden, en van dat soort smoeltjes zijn er duizenden. Ik zie ze liever in een wat dapperdere film.

Niet mijn film.

Op zich best mooi gemaakt, maar het hele probleem blijft ietwat dat de boodschap te subtiel verpakt is. Dat zou dan werken als je ergens de uitdaging voelt om daar in te duiken, de puzzel op te lossen - maar dat komt niet echt bij me aan. Dus dan maar even de makkelijke oplossing genomen en het Stuckmann-filmpje op youtube gekeken.

Tsja. Het klopt vast allemaal wel. Maar maakt dat een goede film? Ik kan er weinig mee. Mooi gespeeld, dat wel. Maar de geelbruine beelden zijn eigenlijk gewoon lelijk, maken de film ontoegankelijk voor me. Maakt het ook erg weinig aantrekkelijk om met het verworpen begrip van het geheel de film nog eens te gaan zien.

Nee, niet mijn film.

Vassili Zaitzev.

De held van de Sovjet-Unie, in een wat opgeleukt verhaal over de slag om Stalingrad en zijn rol daarin. Mooi gefilmd, met een goeie cast - Bob Hoskins als Chroetsjov bijvoorbeeld vond ik best grappig, maar ook de hoofdrol van Jude Law is goed, en Ed Harris had voor mij de goede mix van sinisterheid en cynisme om de tegenheld te spelen. Dat het verhaal dan ietwat geromantiseerd is is wel te vergeven - Zaitzev is naar verluidt wel in een duel met een Duitser betrokken geweest, maar de Duitse kant daarvan is nooit verteld - en daarnaast betwijfel ik ook wel ietwat de romance met de mooie Weisz in het door oorlog verwoeste Stalingrad. Toch levert het wel een aardige film op, mooi in beeld gebracht op zorgvuldig in de sfeer passende locaties en - zeker in het begin - een paar behoorlijk realistisch overkomende rauwe gevechtsscenes.