Log

I have no enemies / Only places where I find you now

De film opent sterk - heel sterk, met het fraaie liedje van 22 Brides, No Enemies (1389 plays op Spotify as I type). Zou dat ook zo gekomen zijn als de film kort na het liedje niet zo enorm ingekakt was? Of waren ze dan misschien wél alle 22 doorgebroken?

Aan de hoofdrollen ligt het niet, Tim Roth zet een erg sterke rol neer en Deborah Kara Unger is mysterieus en bloedmooi als altijd. Jammer dat de rest van de cast wel nogal wat steken laat vallen, vooral Russo vond ik niet sterk. Maar als het verhaal niet zo slap geweest was was dat misschien nauwelijks opgevallen. En dan ook het zouteloze einde nog. Met het tweede liedje, wat eigenlijk net iets te hard probeert maar daarmee even mis zit als No Enemies raakt. De korte samenvatting van de film, eigenlijk.

Professor Depp.

Het begin is erg leuk, vanaf de helft overheerst het drama te veel. Ja, dat hoort misschien bij het onderwerp, maar dat maakt het niet minder drenzerig. Het is dat het hondje het schattig houdt, en dat Depp en het karakter dat hij speelt niet van plan zijn gentle into that good night te verdwijnen. Een van de heel zeldzame films die wél hoofdstuktiteltjes heeft, maar niet ten onder gaat aan de aspiraties die daar vrijwel altijd bij horen. Een van de erg weinige films waarin de soundtrack niet overheerst maar aanvult. En ook een van die zeldzame films waar de acteurs wel spelen maar niet overheersen - en zeker bij een notoir overacteur als Depp is dat best bijzonder.

DeWitt wordt hier vaak genoemd en is inderdaad prima als wederhelft, tegenwicht. Toch vond ik Huston eigenlijk mooiere scenes hebben, en wellicht Deutch ook. Het zijn vooral ook dat soort details, die scenes waar zij in langskomen wat de film tot iets speciaals maakt. Dat en het toch ietwat maniakale lachen van Depp bij die scene op de plee.

Een film over beren, altijd goed. Nouja, behalve misschien als er zo'n enorm stereotype en cliche filmberenverhaal van gemaakt wordt. Er is nogal een verschil tussen filmberen en echte beren; echte beren gaan niet op hun achterpoten staan brullen als ze boos zijn bijvoorbeeld (ze gaan staan om verder te kunnen zien, niet uit agressie). En dat constante gebrul en gepuf is ook een sprookje, en dat gemaai met die poten ook. De Amerikaanse NPS heeft daar een meme over 'don't bother waving at bears, your opposable thumb means nothing to them'.

Aan de andere kant, het basisidee van de film, dat een beer een jong van een ander soort adopteert is wellicht minder vergezocht dan je zou denken. Er zijn gevallen zat bekend van dat beren de jongen van een andere beer adopteren bijvoorbeeld. Een mensenkind is wellicht net een stapje al te ver, maar helemaal ondenkbaar, nee.

Richard Harris doet het op zich best leuk als opa die de kinders met zijn verhaaltjes-voor-het-slapengaan even de stuipen op het lijf jaagt, en Bryan Brown is redelijk als opvulling voor de mensenkant van het verhaal. De enige acteur die echt de credits verdient blijft natuurlijk wel de beer, zo'n film is het nou eenmaal. En volgens de imdb zijn het minstens vijf beren die de rol van Mizzy spelen - en de titelrol noemt er zelfs zes, waarbij ik dan denk dat ze bij imdb de cubs even vergeten zijn, en dat zullen Betty & Barney dan wel zijn. Blijven toch nog steeds vier beren over voor de hoofdrol - ik had wel gezien dat het niet elke keer dezelfde was, maar zo veel had ik er toch niet herkend.

Behalve de bereninteresse is het verder wel een beetje een zo-zo film. Deels ook omdat de beschikbare dvd-kwaliteit niet precies geweldig is, maar ook als je daar doorheen kijkt had er wel iets meer met de omgeving gedaan kunnen worden. De gemiddelde natuurfilm uit Alaska of Canada van de laatste paar jaar is toch echt stukken beter. Maar ja, daar zit dan weer niet zo'n mamabeer in.

Een vreemde en speciale film.

Richard Hatch, die de ouderen onder ons allemaal ooit gekend hebben als Captain Apollo in de originele serie Battlestar Galactica. Niet dat dat zijn enige rol ooit was, maar alle andere zijn me ontgaan. Dit is dan wel zijn laatste film, want hij overleed kort na de eerste ruwe edit gezien te hebben, begin 2017. Alvleesklierkanker. Of hij dat tijdens de shoot eind 2016 al wist vertelt de Wikipedia niet, maar je kan op zich wel zien dat hij er niet al te gezond bij loopt.

Er zijn talloze low-budget probeersels, maar er zijn er maar heel weinig die een zo intrigerend en complex script proberen uit te werken. Of het gelukt is is dan wellicht een open vraag, ik heb daar niet meteen een antwoord op. Wel is er een opvallende cast aanwezig, er zijn maar weinig films waar zoveel bloedmooie vrouwen aan meewerken. Leah Cairns bijvoorbeeld, die met het kapsel dat ze in deze film draagt sprekend op Linda Fiorentino lijkt. Of Chloe Dykstra, die alleen op zichzelf lijkt, of hoe zeg ik dat netjes. En een hele serie cameo's van héél bekende acteurs, al staan ze niet allemaal op de titelrol.

Voor Hatch lijkt het achteraf haast wel een soort wensdroom van de stereotype ouwe snoepert - voor je het hoekje om gaat nog even een film maken met heel veel mooie jonge vrouwen en veel bloot. Voor zover ik het terug vind zat het niet zo, maar ik had het 'm wel gegund. Van harte zelfs.

Ok, het is een remake, en het origineel zal ongetwijfeld erg, erg goed zijn. Maar deze film heeft Charlotte Rampling en Meg Ryan - en die laatste nog aan het begin van haar carriere, toen ze nog jong, leuk en enthousiast was. En Dennis Quaid en Brion James die misschien eerder goed gecast zijn dan goed spelen.

Meer een interessante film dan een echt goede daarmee wellicht. Toch, het blijft best spannend, en de ontknoping is zowel ontnuchterend als ontluisterend. En het verhaal wordt in ieder geval fijn vlot verteld, en zonder alle trucs, gedoe met de structuur, mindfucks, knipogen naar andere films en al dat soort andere onzin die daar tegenwoordig kennelijk zo nodig bij hoort. Minder is beter, Faust zei het al.

Leuk.

Het noord-Frans/Belgische antwoord op alle Chanel-films uit die periode wellicht, en hoe fraai werkt dat met acteurs als Poelvoorde, Gillain en Devos. Ook leuk hoe goed de rollen van Balsan en Capel ingevuld worden met acteurs die lijken op degenen die ze spelen, of toch voor zover je dat aan een fotootje kan opmaken. Jammer wel dat Tautou wat weinig laat zien, het is toch een beetje een herhaling van zetten met haar karaktertje - het is natuurlijk een beetje zoeken naar iemand die zo'n hoofdrol aan kan en ook als publiekstrekker op de poster kan, maar het lijkt toch een beetje een te makkelijke keuze.

Het verhaal is dan op zich wel weer erg interessant, en des te meer door de wat ongebruikelijke focus (grotendeels) op de jaren voordat Chanel bekend en beroemd werd - hoewel wellicht de periode-Boy daar al bij geteld zou kunnen worden. In ieder geval een fraai beeld van haar leven, en ook een handige manier om de latere controverses te ontwijken. Wel wat erg flauwtjes en conventioneel in de vertelling zelf overigens, en daarbij beviel de gelijktijdige Coco & Igor (2009) me veel beter.

Wellicht was een documentaire een beter idee geweest om te vertellen over Amundsen dan deze reguliere film, die toch wat al te veel steken laat vallen. Zo is de acteur die Amundsen moet neerzetten driekwart van de tijd versierd met een snorrebaardje wat er extreem nep uit ziet, en lijkt hij niet eens in de verte op de 'echte' Amundsen. En erger dan dat, de timing is ook niet precies gelukt, ondanks de wat krampachtige raamvertelling en het perspectief van Bess Magids. Overigens wel de enige rol die fatsoenlijk gespeeld wordt, met dank aan Katherine Waterston.

Jammer, want over Amundsen is toch echt wel een behoorlijk verhaal te vertellen - Espen Sandberg slaagt er nog net wel in om dat over te brengen, ondanks dat deze film dat vervolgens laat liggen. Wellicht wat vertild, wellicht wat teveel focus op de technologie, wellicht een wat al te krap budget voor de ambities.

Wat een fantastisch mooi mens.

In elk beeld dat deze documentaire van Sally Ride laat zien fonkelen haar ogen, alsof ze net de leukste grap ooit verteld heeft, alsof ze bezig is met waar ze altijd van gedroomd heeft, alsof ze het opperste geluk gevonden heeft. En misschien was dat ook alledrie wel zo. Hoe tragisch aan de andere kant dat ze daar nooit het gevoel bij heeft gehad vrij te zijn om zich te laten kennen. En aan de andere kant ook wel weer, niemand is aan de samenleving verplicht om uit de kast te komen, en niet iedereen heeft er behoefte aan om daar een groots gebaar en een publieke happening van te maken. Wat in ieder geval enorm fijn is is dat ze haar partner gevonden heeft ondanks de onvrijheid van die tijd, en daar een haast sprookjesachtig happily ever after mee geleefd heeft.

De documentaire is van stijl weinig spannend, voornamelijk archiefbeelden en talking heads. Maar voor dit onderwerp past dat ook gewoon, en zelfs wellicht beter dan een andere aanpak. Het is namelijk gewoon geweldig om die archiefbeelden te zien en Sally haar droom te zien vervullen. En daarna word je vanzelf nieuwsgierig naar haar omgeving, en is het een haast even groot genoegen om haar zus en haar lief langs te zien komen. Jammer dat ze niet samen heel, heel erg oud geworden zijn.

Een fijn netflixje voor als het buiten koud is en je met een dekentje op de bank zit te dromen over de komende zomer. Zonnige beelden, twee hoofdpersonen die geen pijn aan m'n ogen doen, en geen verhaal waar je op hoeft te letten. Jammer wel dat dat verhaal niettemin twee uur duurt, het had echt wel drie kwartier korter gemogen. Toch heeft het wel wat, ik keek bijvoorbeeld met enige bewondering naar het moment dat Alex Poppy uit haar jurk helpt en wij kijkers dat in de spiegel zien zodat de film nog steeds door de allerpreutste keuring komt. Het is dan wel een romcom, maar kennelijk weten de makers wel waar ze mee bezig zijn. Jammer dat ze er niet wat meer humor in gestopt hebben, het geheel was toch net wat flauw.

Geheel terzijde overigens, ik dacht op zeker al eens eerder met dat meiske dat Poppy speelt gezien te hebben. Maar nee, dat blijkt dus niet zo te zijn. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan als inwisselbare filmster, zo'n soort gevoel geeft het me - en ook de toch wat irriterend zeurende vraag met wie ik dan toch in de war kan zijn. Tom Blyth is makkelijker, die is half om half Miles Teller en Robert Pattinson.

Een nogal naargeestige en duistere film waar weinig uit komt.

Zoals al vaker aangehaald, Biosguru heeft een punt over dat er maar heel weinig momenten zijn waarop je de ogen van de acteurs ziet. Een kleine uitzondering daarin is er voor Poots, maar precies haar karakter wordt dan ook weer een beetje vergeten in de uitwerking, we komen zo ongeveer niets over haar te weten. Beschadigde en gefrustreerde mensen inderdaad, en dat maakt ook dat het wat moeilijk blijft om je in te leven of iets van sympathie te voelen voor wat er met ze gebeurt.

De ontknoping is dan nog extra afknappend. Het zal ongetwijfeld ergens een tick in the box zijn voor het wild-west gevoel voor justice, wettelijk hebben we het volgens mij gewoon over een moord - Elwood heeft zijn revolver tenslotte al in de kofferbak gelegd. En het einde daarna is haast nog erger, heeft Sam zijn early onset dementia ineens van zich afgeschud en gaat hij ondanks dat weer rodeos doen? Meh, doe dan een happily ever after achter de tralies.

Leuk geprobeerd.

Het is vooral de beeldstijl en visuele trucjes die het begin interessant maken. Jammer, die gimmicks zijn te dun om de film ook tot de titels interessant te houden, en er is verder gewoon te weinig. Terwijl er toch best een aardige cast rondloopt - misschien niet een topcast, maar je kan er echt wel een film mee maken. Kiernan doet het best leuk als blondje in de hoofdrol, Sutherland is gepast ouwezakkerig, en Krysten (dat spreek ik thuis uit als Krijs-tuh) Ritter is, ehh, wat te flauw. Nou kan je zeggen dat dat ook haar lotsbestemming is in deze film, maar dat is precies het probleem ook weer.

Want jammer dat het verhaaltje zo flauw blijft, het is niet serieus en ook niet leuk. Gemiste kans.

Te slecht voor woorden.

Van Roel Reiné hoeven we al niet veel te verwachten, maar zelfs voor hem is dit een afgrijselijk wanproduct. De beelden zijn grotendeels spuuglelijk, slordig aan elkaar geedit zonder op de color grading te letten. De acteurs zijn derderangs en laten dat duidelijk merken. De beer is geen grizzly maar een kleintje, op formaat van een van de vrouwtjesberen in het Berenbos bij Ouwehands - en als ik de credits er even naast leg ook volledig VFX. Maar wellicht het ergste, de overdreven en veel te irritante soundtrack. Ook van Reiné, kennelijk. Over het verhaal begin ik maar helemaal niet, als beren praten konden zouden ze een rechtszaak aanspannen wegens smaad.

Er zijn films die zo slecht zijn dat het daardoor juist weer leuk wordt. Deze is het tegenovergestelde, dit is zo'n film waardoor je je afvraagt waarom je geen 0 sterren geven kan.

Ik vind dit een bijzonder knappe film.

Sowieso is het bewonderenswaardig dat Farhadi een film regisseert waarin de voertaal Spaans is terwijl hij dat zelf niet spreekt. Ik weet toch niet zo veel regisseurs die hem dat na kunnen doen. Het verhaal is misschien niet het sterkste ooit en verliest misschien ook wat in de translatie, maar het is een terechte vraag of het eigenlijk wel daarom gaat. Er is zo'n weelde aan detail in de setting in het afgezonderde dorp en de familie, met iedereen met zijn eigen motieven en onuitgesproken gedoe, je kan de film tien keer kijken en elke keer komt er weer wat anders boven.

En als dat niet genoeg is, net als in de vorige film die ik van Farhadi's hand zag - Le Passé (2013) - is het allemaal erg fraai in beeld. Té fraai haast, en de scene op de trap ergens halverwege komt ook wat nep over als het enorm fraaie licht op het gezicht van oma met een ander camerastandpunt uit een blinde muur blijkt te komen. Net zoals de cast wel erg fraai passend bij elkaar gezocht lijkt, niet primair op acteerprestatie maar op bij elkaar passende mooie smoeltjes, en de locaties zijn al even mooi uitgekozen en aangekleed. Het maakt voor erg fijn plaatjeskijken.

Op de uiteindelijke ontknoping is misschien wel wat af te dingen, maar wat ik al zei, gaat het daar wel over. Ik zie het einde vooral als een aanzet om je af te vragen hoe je verder zou moeten in die familie, in dat dorp.

Best wel een ok filmpje.

De beelden zijn mooi en fijn scherp en contrastrijk - een goede keuze tegenover de vaak wat arty-farty overkomende mode van tegenwoordig waarbij de techniek bewust niet gebruikt of vermoerd wordt. Het werkt voor mij zo prima, je wordt er meer door in de actie gezogen nog. Het verhaal wordt ook prettig spannend gehouden, met meteen aan het begin al wat hype over de status van de Tiger tank.

Wel echt zo'n film waar je achteraf niet al te goed over moet nadenken, want dan gaat er toch wel wat rammelen, en een vergelijking met Heart of Darkness cq Apocalypse Now gaat me echt te ver - dan kan je die vergelijking wel op elke reis gaan toepassen, en ook als je naar de supermarkt gaat. Toch, het blijft tot het laatst spannend zonder inkakmomenten of missers, en zo vaak lukt dat niet.

Er komen de laatste jaren nogal wat films uit Noorwegen over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, en over het algemeen zijn dat prima films - kennelijk wordt de lat daarvoor best hoog gelegd, en wat ook helpt is dat de details van dat stukje oorlogsgeschiedenis bij ons niet zo heel goed bekend is. Terwijl er toch een heleboel te vertellen valt, zo blijkt. Dit specifieke onderwerp kwam ook al langs in de wat bredere beschouwing van Kongens Nei (2016), maar Blucher (2025) zoomt meer in op de Slag van de Drøbaksonde en de rol van Birger Eriksen daarin.

Regisseur Fahre legt de nadruk nogal sterk op de Noorse kant van het verhaal - en neemt nogal de tijd voor de haperende en aarzelende politieke en militaire gang van zaken, en om dat nog maar eens te benadrukken wordt er ook een raamconstructie met de onderzoekscommissie na de oorlog, die bepaald niet overtuigd was van de juistheid van zijn handelen - maar niet zoals hij zelf gedacht had over het begin van de actie. Voor zover het met een korte blik op de (Noorse) wikipedia te verifieren valt houdt Fahre zich daar vrij scherp mee aan wat er nu nog aan feiten beschikbaar is.

Eriksen wordt gepast ouderwets en patriarchaal gespeeld door Bjørn Sundquist, die hem neerzet als een wat brommelige oude ijzervreter die alleen als zijn dochter in de buurt is een beetje ontdooit. Dat en de fraaie scenes van het oude fort in actie maken de film de moeite waard.

Blucher (1988).

Een film waar ik per ongeluk bij terecht kwam terwijl ik op zoek was naar informatie over Blucher (2025). Behalve de naam en een kleine bijrol voor het schip hebben de films verder ongeveer geen enkele overeenkomst; dit is een wat stereotype jaren-80 tv-film die alle gebruikelijke cliches over wrakduiken - nouja behalve die haai - koppelt aan een samenzwering van evil Duitsers en Noorse landverraders. Best onderhoudend en vlot gebracht, maar ook wel ietwat een sprookje - met een maximale duiktijd van 7 minuten een 200 meter lang schip dat ondersteboven op de bodem ligt doorzoeken, en dan meteen bij je eerste duik? Ja hoor, tuurlijk. Toch, er zijn bepaald slechtere werkjes in het genre.

Een perfecte film voor de beschouwende en vertragende laatste dagen van het jaar - de dagen waarin je je afvraagt wat je nou ook alweer eigenlijk gedaan hebt de afgelopen tijd, het afgelopen jaar, met je leven. En een super mooie setting om dat in te plaatsen, in de ongerepte natuur en de ook toen al onbezonnen houtkap van de voorvorige eeuw. Erg fijn gespeeld door een fraaie cast die hun best doet, een crew die daar de mooiste beelden van maakt.

Nu nog aan ons. Wat is onze droom, als we zover zijn, nog niet echt aan het eindje misschien maar uitgerangeerd? Is het dan dat we een trein om de volgende heuvel geholpen hebben - of, in de tijd van nu verplaatst, dat we meegeholpen hebben aan een increase of shareholder value? Of is het belangrijker dat we een verloren hondje een nieuw huis bieden, onszelf terugvinden, de mensen om ons heen helpen?

En als je daar zelf al niet uit komt, luister dan naar Nick Cave.

Indertijd in de bios gezien, en of ik 'm later ook van de tv had opgenomen of dat ik de vhs gekocht had weet ik niet meer, maar toen dus best vaak gezien. Toch wel een heleboel van vergeten, kennelijk, want er waren toch wel wat details die me niet meer voor de geest stonden. Die scene met die beer bijvoorbeeld.

Toch net iets meer dan de gemiddelde politiefilm. Sowieso is het slim verzonnen dat je de helft van de film in het ongewisse wordt gehouden wie precies de bad guy is - en dat de mogelijke kandidaten allemaal bad guys gespeeld hebben in eerdere rollen. Boeventronies 'r us, zeg maar. En dan de hele achtervolging door de wildernis, en de beer. Nogal onterecht dat die niet op de credits staat, want na Poitier verreweg de beste acteur. Berenger en vooral ook Alley vond ik toch wel behoorlijk door de mand vallen. Gelukkig doet de bad guy het dan nog net een tandje beter.

Aan de andere kant is net iets te veel van het buddy gedoe afgekeken van het iets eerdere eerste deel van de Lethal Weapon films, of zo komt het toch over - al is het misschien vooral die zwemscene vlak voor het einde waardoor die associatie boven komt. Niettemin, dat had voorkomen moeten worden, het voelt als plagiaat.

Slecht.

Het flauwe verhaaltje over de spanning tussen Baldwin en Hopkins krijgt te veel kapstok in de wildernis, en dat levert een film op die vleesch noch visch is. Komt daar bij nog het onderdeel met de beer wat werkelijk nergens op slaat.

En ja, de enige acteur die zich niet voor zijn rol hoeft te schamen is Bart the Bear - hoewel hij dan ook wel weer een erg gemankeerde beer speelt, zoals hij zich er door een bejaard mens uit laat sprinten, niet overweg kan met een boomstammetje over een rivier en alles bij elkaar balkt in plaats van die stadjers even mores te leren. Maar even goed veel beter dan de laffe en matte vertoning die Hopkins er van maakt. Van Baldwin wil ik dan nog wel geloven dat hij zijn best doet en dat dit het is - en dat het niet zijn genre is, niet als psychologisch drama en ook niet als natuurfilm. Maar ja, kies dan een andere film uit in plaats van dit tot falen gedoemde misbaksel.

Van Tamahori toch wel de meest teleurstellende film die ik tot dusver zag.

Deja Moo.

Het basisgegeven van de film geeft precies aan wat de reden is dat ik een hekel heb aan tijdreisfilms - het maakt zo ongeveer niet uit hoe idioot, het kan toch allemaal wel. De ultieme luiheid van de scriptschrijvers - na mind control en sprookjes.

Washington speelt prima, daar niet van, en Patton ook en ze is ook nog eens gepast schattig. Maar het verhaal trekt op niets dan het opdissen van wat actie, en die is dan ook nog wat erg voorspelbaar en wellicht zelfs gewoon onder de maat.

Scott kon zoveel beter dan dit, jammer van deze film.

Sommige films zijn immuun voor de tand des tijds. Deze niet, deze is vastgebeiteld in de jaren-80. Wellicht dat het er naast Hill Street Blues en the Streets of San Francisco op de tv allemaal vertrouwd en fraai uitzag, maar met de blik van nu is dit gewoon prut.

Om maar te beginnen met de uber irritante overacting van Michael Douglas met zijn neppe accent en neppe maniertjes. Echt een overmaat politieserie, nogal ongeloofwaardig en vooral superirritant. En zelfs al als dat zijn opdracht was grotendeels toch erg zwak gespeeld, en hetzelfde geldt zeker ook voor Garcia. Het lijkt wel alsof de voetbalvereniging een bonte avond houdt. De enige die er een beetje met zijn eer tussenuit komt is Takakura die af en toe tenminste nog de cliche versprekingen en gebaren voor elkaar krijgt. Niets oscarwaardigs maar tenminste nog gewoon degelijk vakwerk. En dan Kate Capshaw nog. Wat heeft zij dan in deze film te doen.

Het verhaal dan. Van het begin te ongeloofwaardig voor woorden, en talloze keren beter gedaan. Lomp en respectloos, als de redneck die Douglas speelt, maar zonder dat daar ook maar in de verte iets tegenover staat behalve de dirty-cop heldenverering van de jaren-70 - maar Dirty Harry bestaat alleen in Hollywood. Echte politiemensen houden zich aan de law die zij enforcen.

Begin ik maar eens over het beeld. Onze nationale trots Jan de Bont. Ik zie het er echt niet aan af. Welk beeld is er dan memorabel? En hetzelfde met de soundtrack. Als je een film zoekt die de lelijkste en meest terug-in-de-jaren-80 cliche meh heeft, dan is dit je ding.

In het hele lijstje van Scott toch veruit de zwakste film. Ik kom echt met de beste wil van de wereld niet voorbij de 1.5*. Elke andere film of TV serie die ik over het basisidee van politie en Japan gezien heb is eigenlijk gewoon beter.

Ai, een film met hoofdstuktiteltjes. Dat is dan toch wel even een gewetensvraag voor me, is dat misschien toch eigenlijk wel ok als het om een verfilming van een toneelstuk gaat? Of dan misschien alleen als er daadwerkelijk een toneel in beeld is en het doek daarvoor af en toe dicht gaat? Of is het altijd per definitie pretentieus gedoe?

Als idee is de film beslist wel interessant, met een ietwat in het huidige tijdperk verplaatste versie van Ibsen's Hedda Gabler - een toneelstuk dat indertijd gelauwerd werd als de vrouwelijke versie van Hamlet. Toch blijft het een beetje moeizaam, en wellicht is dat doordat te veel van de stijlfiguren in de 19e eeuwse mores zijn blijven hangen - en die werken nou eenmaal niet meer zo duidelijk. Of wellicht waren de teksten in het origineel van Ibsen even indrukwekkend en tijdloos als die van de geplaagde prins, maar daar komt in deze vertaling niet veel van over. En misschien kijk je er ook wel heel anders naar als je het origineel goed kent, maar voor mij was dit nieuw, en daarmee meer een interessant en fraai gespeeld stuk. Maar 'interessant' is nou eenmaal niet precies hetzelfde als 'goed' of 'leuk'.

Qua productie klopt het allemaal wel prima, de locatie is perfect geschikt en de hele cast is terzake passend opgeprikt aangekleed. Wellicht is dat ook juist een van de aspecten waardoor de setting in het nu niet echt goed doorkomt. En een kleine scan op de wikipedia geeft talloze andere versies die voor de echt geinteresseerden onder ons wellicht voor weken aan discussiemateriaal opleveren. Ik begin maar eens met het werk van Black Debbath, en dan eerst en vooral hun single Motörheddagabler.

En daar laat ik het dan maar even bij.

Te veel ambitie en te weinig talent, en het is vooral verhaal en productie waar het mis gaat. Niet dat er een top cast speelt, maar zo slecht als de film zijn ze ook weer niet.

En ik vond een paar van de locaties wel fraai gevonden. Maar de soundtrack is weer veel te nep en te overdreven.

Harmsen is leuk als altijd, en Pittoors speelt goed. Embrechts is wel redelijk, maar ffs wat met die coup soleil, dat slaat de plank zo enorm mis.

Helaas, het verhaal is beroerd slecht uitgewerkt, en een drama van dik hout zaagt men geen gaatjes maar wel zo voorspelbaar als een grammofoonplaat van Johan Nijenhuis. Ook een vergelijking met de Soof-serie schoot me te binnen. Waarom krijgen we het in Nederland toch niet voor elkaar om een goed verhaal over normale mensen te maken? Of zijn die er misschien ondertussen gewoon niet meer. Of ligt het aan de regie en productie die geen idee hebben waar ze mee bezig zijn. Alledrie wellicht.

Deze film is voor mij altijd een beetje de mindere broer van Run Silent, Run Deep (1958) gebleven. Waarom? Wellicht gewoon zoiets banaals als dat ik die nou eenmaal eerder zag, maar ook was Ernest Borgnine op een of andere manier in een soort slapstick typecasting terecht gekomen die al zijn andere rollen onkijkbaar voor me maakte. Nogal onterecht geloof ik, want toch echt een serieuze en respectabele acteur.

Niettemin, ik kan deze film gewoon niet echt goed vinden, en RSRD ondanks alle gebreken wel. Vandaar dus.

Als verhaal stelt het nogal weinig voor, en ook de acteurs hebben maar weinig te doen. Wel een erg fraai sfeerbeeld van de jaren-60, al is dat een onbedoeld effect wat de roadtrip van Faithfull zoveel jaren later heeft. Het contrast van de oude auto's, de ouderwetse kleren en kapsels, maar daar tegenover de nu nog steeds hypermodern aandoende brug - over de Rijn, denk ik zelfs te weten. Jammer dat zo veel van de beelden zo overduidelijk nep zijn.

En het einde is wel wat narrig, maar ook instructief. Wat in vergelijking wat mist is het idee dat je echt beter niet zonder bril of vizier moet rijden - ik heb ooit eens een bromvlieg in mijn oog gekregen, je ziet tien minuten niets meer van de pijn. Ook niet met je andere oog. Doe maar liever wel, dus, want je weet echt niet waar je terecht komt.

Een klimaatfeelgoodfilm.

En dat is niet negatief, wat mij betreft - sterker, er mogen van mij heel, heel veel meer van dit soort films gemaakt worden. Misschien dat het dan eindelijk eens doordringt dat geld niet gelukkig maakt en dat bezit een tamelijk triest iets is om na te streven.

De film drijft eigenlijk vooral op Radha Mitchell en Ilsa Fogg, die het grootste deel van het verhaal trekken. Jammer, ik had graag meer van Wasikowska gezien, en als je fan bent van Bana dan moet je wel erg goed opletten.

Toch, en hoe flauw en simplistisch het plotje misschien ook is, het werkt wel, en de beelden zijn zowel boven als onder water supermooi. En bij gebrek aan hectisch plot blijft er tijd over om te mijmeren waar het nou eigenlijk om draait in het leven, en hoe tijdelijk het allemaal is uiteindelijk. Nee, het gaat niet om een soort van rat race in het afvinken van bucket lijstjes, het gaat om wat je belangrijk vindt. De aarde, onze plek daarop, net ietsje netter achterlaten dan toen we aankwamen bijvoorbeeld.

Het zal wel de bedoeling zijn geweest om de draak te steken met de dating services, maar daar komt dit plotje toch echt een jaar of tien te laat voor. En voor kritiek op dating services uberhaupt, want wie gebruikt die nog.

Verder is het wel een aangenaam stukje kijkvoer als je niet al te kritisch bent, maar meer dan dat zie ik er echt niet in. Ondanks de charmante aanwezigheid van Poots die zoals altijd alle punten scoort op de aaibaarheidsschaal.

The Apocalypse isn't for everybody.

Maar toch op zeker niet voor de hele cast en crew van deze film. Amai wat is dit slecht. En dan reken ik nog mee dat Kurylenko en Bautista bij mij best een hoge gunfactor mee krijgen. Samuel L. in een ronduit bespottelijke cameo, de hypotheek moest nog betaald deze maand, zoveel is wel duidelijk.

Behalve die drie zijn de acteurs ook echt om te janken. Het verhaal is potsierlijk slecht. De actie lijkt nergens op - en niet een beetje slecht, nee absurd slecht. Net als de CGI, of is het AI. Absurd slecht - ik maakte me nog even zorgen of ze echt zo'n mooie brug hadden gesloopt voor zo'n compleet kansloze lichaamsdeel-rijmt-op-flutfilm als dit, maar overbodig - het is te overduidelijk nep.

Het enige wat af en toe een beetje werkt zijn de locaties, maar zelfs daar wordt veel beloofd maar niets waargemaakt. Simserhof, eat my ass. Serieus, wat een genante bullshit is dit.

Ja, wel een leuk idee, en ook wel aardig uitgewerkt, en wat een absoluut geniale cast ook.

En wat een meesterwerk had het kunnen zijn als Klapisch er niet weer zijn gebruikelijke auberge espagnole van moest maken. Een klein beetje meer beheersing, een klein beetje meer nadenken in plaats van gewoon doen. Iets meer art in plaats van craft, wellicht - want als ik het Klapisch al gun dat hij dit trucje kent zo langzamerhand, het is toch teleurstellend dat hij niet verder komt.

Het plotje of wat daarvoor doorgaat is al vanaf dat de slijptol tevoorschijn komt doorzichtig, te makkelijk. En net zo lijkt Adele veel te veel op Adele Blanc-Sec met haar rare hoedje. Het soort vergissing wat je van een regisseur met een eerste film al niet echt accepteert, maar Klapisch gaat al meer dan dertig jaar mee in het vak. Je zou toch hopen op iets meer reflectie, iets minder zelfgenoegzaamheid.

Leuk om Vincent Macaigne weer eens langs te zien komen - toch wellicht de beste acteur die het francofone taalgebied op dit moment op stal heeft. Jammer dat hij niet wat kieskeuriger is in de rollen die hij accepteert - ja, hij tilt deze film naar een hoger niveau, maar ik had liever een film gezien waar dat ook de moeite waard was. Niet de zoveelste herhaling van zetten van Klapisch.

Jammer, deze film had zo veel beter kunnen zijn met een behoorlijk plot. Johnson verdient dat gewoon.

En buiten dat, het doet haast fysiek pijn om een acteur als Walken te zien hannesen in dit soort derderangs productie. Zo zonde.

Een film in een film in een film, en dan ook nog in een stripverhaal en een boek. Je zou van minder de tel kwijtraken. Normaal gesproken heb ik het niet zo op dit soort constructies, want meestal is het vooral een teken van een gebrek aan inspiratie. Maar dit vreemde gevalletje laat zien dat je ook de andere kant uit ontsporen kan, want als er iets is wat deze film heeft dan is het wel een overmaat aan inspiratie. Teveel goede ideeën, meer dan er in een enkele film past.

Wat een heleboel goed maakt is dat de toon in zo ongeveer alle verhaaldraden positief, onderzoekend en ontdekkend is. En vanzelf, want als je alles met een pennestreek ongedaan kan maken liggen alle mogelijkheden open en is de wereld als een oester die wijd open staat om naar buiten te gaan. Maar niet alle draadjes die het weefsel begint halen het tot het einde, en als je bij de titelrollen verward achterblijft dan heb je goed opgelet.

Regisseur Morelli levert een beslist apart werkje af hiermee, en met de inzet van een heleboel talent van de acteurs komt er nog iets leuks uit ook. Warrig is het zeker, en het helpt ook wel wat om de plot summary op de wikipedia er even naast te leggen. Maar ook daar geen antwoord, en wat je er van vindt is niet precies een voorgekauwde vraag, daar moet je zelf uit zien te komen.

Tove Jansson.

Ik ben opgegroeid met haar boeken, en dat was altijd een feest. En naarmate ik als volwassene meer over haar en haar leven te weten kom verandert dat langzamerhand in een diepe bewondering voor een prachtig mens dat ondanks alle moeilijkheden die ze ondervond altijd koos voor het luchtige, het vrolijke, het liefdevolle.

En deze film is daarvan een viering, een zomer van een oma met haar kleindochter - en een zomer van een kleindochter met haar oma. Alsof je de moomins tot leven ziet komen. Volgens mij met gemak de mooiste rol van Glenn Close ever, en haar filmkleindochter Emily Matthews komt aardig mee.

Dat het niet best zou zijn was me al meteen duidelijk, maar - ahem - ik hoopte dan toch wel wat op beelden in de richting van wat op de poster staat. Maar nee hoor.

Het blijft me eigenlijk wel een beetje een raadsel waarom The Asylum zulke echt enòrm slechte films maakt - niet gewoon slecht, maar echt heel, heel slecht. Zo slecht dat je zou denken dat het daardoor juist extra moeite kost, je daar mensen met een speciaal soort talent voor nodig hebt. Hoe zouden ze de crew daarvoor bij elkaar zoeken, bijvoorbeeld? Op de IMDB scores kijken, en als iemand meegewerkt heeft aan een film boven de 3.0 kom je niet meer in aanmerking? En dan de intake, zo van 'nee, we willen echt niet dat je je best doet, het moet gewoon serieus een ktfilm worden waar helemaal niets goeds aan is'. En zou er iemand door het script gaan, om er fouten in te schrijven, de dialogen extra nep te maken?

Maar laat je door dit proza niet inspireren om naar de film te gaan kijken. Echt zonde van je tijd.

Het was best een goed idee, om een soort criminele bewaringsdienst te verhullen achter een berichtendienst voor doven. Twintig jaar geleden dan, want doven hebben ondertussen natuurlijk net als wij allemaal telefoons waar ze niet mee bellen maar op typen. Bestaan zulke berichtendiensten nog? Het zou me verbazen, maar dat ze zouden werken met een onbreekbare variant van de Telecommunicatiewet is gewoon echt een brug te ver.

Stappen we daar over heen, dan ontspint zich eigenlijk een verrassend leuke film, met dank aan het charmante spel van Ahmed en James, en vooral ook aan de fijn kleurige beelden en prettige locaties.

Maar helaas, kennelijk moest ergens tegen het einde nog even een plottwist ingebouwd worden, en dat gaat dan zo ongelofelijk knullig dat het de hele film om zeep helpt, en er eigenlijk van het hele idee niks meer overblijft. Masterclass hoe draai ik mijn eigen film de nek om.

Leuk.

De grap is wel op voordat de speelduur om is, en dat verklaart ook wel het nogal meh einde. Je zou toch hopen dat die ene keer dat Hollywood iets goeds kan doen die kans ook aangegrepen wordt, maar nee. Toch, een van de heel weinige animaties waar ik met plezier naar gekeken heb de afgelopen jaren.

Pinguinfeelgood.

Het verhaal is vanzelfsprekend mierzoet, maar ook wel wat charmant als je er het goede moment voor vindt. En de beelden zijn gepast schattig, al wordt er misschien wat te veel moeite gedaan om er een kloppend verhaal mee te vertellen. Zeker naar het einde toe is het wat al te mooi.

Dat de acteurs geen wereldprestaties laten zien mag niet verbazen, zo'n film is dit tenslotte niet, en de voor de hand liggende doelgroep maalt daar ook niet om. Het gaat om de penguins, en die acteren alle tien prima.

Homo land.

In theorie kan de titel ook wellicht vertaald worden als 'sprookjesland', en wellicht is ook dat een geldige vertaling om de gezegende, vrije en onbezorgde periode aan te duiden in Haight-Ashbury in de jaren-70. Toen iedereen zichzelf kon zijn, waar iedereen zichzelf mocht zijn. Na de sexuele revolutie van de jaren-50 en -60, met de medische anticonceptie die daarmee een bevrijding veroorzaakte van het traditionele keurslijf van voortplanting en productiviteit, naar de bevrijding van samenlevingsvormen die niet primair op voortplanting en economische principes gestoeld waren. Of om het maar even veel simpeler uit te leggen, de overwinning van de liefde over het geld.

In die context zien we dan het verhaal van Alysia Abbott - schattig gespeeld door Emilia Jones. Waar kennen we haar ook alweer van? Ohja, zij was dat schattige meiske dat Billy Connolly aan zijn Viking-begrafenis hielp in What We Did On Our Holiday (2014). Dus niet dat dat dan allemaal maar vanzelfsprekend was, natuurlijk - evenmin als wat ik me van de vrijzinnige buren uit die tijd herinner, of hoe het bij mij thuis ging - of hoe het in die film met Billy Connolly toeging. Elke tijd heeft zijn eigen uitdagingen.

In die zin is het een nogal persoonlijk document over de jeugd van het meiske Abbott - ja, n=1, en hoe je dat vergelijkt met iemand die niet in de aids-epidemie maar tijdens covid opgroeit is geen simpele vraag. Wellicht is het een geldige observatie om te stellen dat elke generatie zijn eigen uitdagingen kent, en daar is ongetwijfeld ook al een fraaie quote van een of andere Griekse of Romeinse filosoof over - left as an exercise for the reader, of hoe maak ik me daar even van af.

En dan laat ik ook maar even van me afglijden om iets te zeggen over de relaties tussen ouder en kind in het gemiddelde. Wat we in de film zien is daar alleszins een positieve uitschieter in, laat ik dat dan nog even gezegd hebben, de meeste traditionele gezinnen komen toch niet in de buurt.

The Book of Vision.

Carlo Hinterman's tweede 'echte' optreden als regisseur - en het eerste was twintig jaar eerder, en dat was een documentaire over Terrence Malick. En Terrence Malick is dan weer producent van deze film. Zoals Cath Clarke opmerkt in haar review in The Guardian, je zou denken dat Hinterman Malick's grootste fan is - en inderdaad, spot de poster van Badlands.

Toch is het beslist geen zielloos of karakterloos na-apen wat deze film doet - sterker nog, de van Malick zo gekende stijl ontbreekt volledig. Wel draait de film veel meer om de beelden en de emoties die die oproepen dan om een traditioneel verteld narratief - ofwel dat, ofwel ik ben te duf om er veel van te snappen. Erg is dat misschien overigens niet, want de beelden zijn af en toe overweldigend mooi en soms ook onwerelds, vervreemdend en scheppen daarmee een nogal onvergelijkbare sfeer. Of wellicht kan je ook gewoon zeggen dat Hinterman zich enorm vertild heeft aan een overduidelijk mislukte poging.

De cast is in ieder geval erg fijn - voorop Lotte Verbeek die met haar wat etherische uitstraling perfect in de beelden past - wat zei ik ook alweer, overweldigend en onwerelds mooi. Met gepast tegenspel van Charles Dance, die ik wel eens de mooiste man van het Britse acteursgilde genoemd heb. Jammer dat zijn talent er net wat weinig uit komt, het is allemaal goed, daar niet van - maar niet overweldigend goed, en we weten dat hij dat wel in zich heeft.

Zo gaat het eigenlijk ook met alle andere aspecten. Sommige van de details zijn perfect, maar er komt niet echt een overtuigend en consistent geheel uit. Maar het is evengoed een feest om naar te kijken, en te mijmeren dat net als het onderwerp wat Hinterman wellicht probeert te behandelen, een daadwerkelijk begrip van het geheel ons wellicht niet gegeven is.

Het duurt misschien een beetje al te lang voordat het spel echt op gang is, maar wat een fijne film blijkt dit dan toch te zijn. Cowboys en indianen zoals vroeger op straat, maar dan in de over the top idioterie van het absurde land wat we zo langzamerhand beter de Verdeelde Staten zouden kunnen noemen. Het land waar iedereen alleen aan zichzelf denkt, gelooft in de meest bizarre nonsens en bereid is om over lijken te gaan voor, voor, voor alles wat ook maar in hunzelf of de buurman opkomt. Een paar jaar geleden nog maar hadden we dit plot te wereldvreemd genoemd, nu is het alweer volstrekt geloofwaardig. Je zou je afvragen wat we over een paar jaar als normaal zullen zien.

Hernieuwd respect voor Sidney Sweeney - wellicht, als ik de gemiddelde criticaster geloven mag misschien niet het grootste acteertalent ooit, maar slecht is ze toch op zeker ook weer niet. Maar belangrijker dan het pure acteertalent is er het talent om op het goede moment in de juiste productie terecht te komen, en dat doet ze tot dusver echt heel, heel erg goed. En waardering ook voor dat ze daar elke keer iets anders in laat zien ook. Haar lijstje is toch allesbehalve saai.

Fijn ook dat tenminste de belangrijkste rol van de Lakota ook door een Lakota gespeeld wordt - en jammer dat dat niet voor allemaal is, al is dat wellicht meer iets van small victories. Beter dan rednecks met lang haar, zeg maar. Rednecks te over evengoed, en wat een eng en naar volk is dat toch altijd weer - en weinig verbazend dat het weinig moeite kost kennelijk om daar een hele horde van te laten opdraven waarvan er een stel dan nog bekende namen zijn ook. Niet dat ze in deze film iets indrukwekkends neerzetten dan, dat dan ook weer niet.

Voor een eerste film als regisseur en daar ook nog het schrijfwerk van, daarmee zet Tony Tost - ook nooit van gehoord - zichzelf wel stevig op de kaart. Ik hoop dat hij ondanks het overheersende rechtsextremisme in de VS de ruimte krijgt om meer van dit soort films te maken - films vol van kritiek op de rednecks, de conservatievelingen, de geloofsfundamentalisten en hun enge mentaliteit. Want dat daar nooit iets goeds uit komt moet toch iedereen langzamerhand wel duidelijk zijn.

Oh, voor ik het vergeet te noemen - wat een perfect mooie serie posters is er voor deze film gemaakt. Is er dan geen oscar voor die categorie, en waarom eigenlijk niet.

Het plotje is wel aardig, maar het duurt ook net een beetje te lang met alle twists en shouts. Leuker is het wel hoe de acteurs in een voor hen ongebruikelijk soort rol kruipen en daar mee weg komen - ik vond het tenminste best geloofwaardig overkomen.

Het hele uitleggerige deel in zwartwit, of beter blauwwit had misschien beter weggelaten kunnen worden. Respect voor je publiek, ze snappen het echt wel - het is de les die de meeste regisseurs maar niet leren willen. Arrogantie, jezelf slimmer voelen dan een ander terwijl daar geen enkele grond voor is. Nergens voor nodig.

Leuk, en hoe minder je van te voren weet hoe leuker het is. Gallo en Dalle spelen gepast griezelig, Tindersticks zorgt voor een perfect fijne soundtrack, kortom: precies wat je van Claire Denis verwachten kan. Alles behalve een 'gewone' film.

Als enige kritiekpunt eigenlijk dat het beeld vaak nogal flets en grauw is. Alsof er geen budget voor behoorlijk licht was, zo komt het op me over.

Een op zich potentieel erg interessante insteek - een stel bejaarde SS-ers laten vertellen hoe ze op hun spreekwoordelijke laatste levensdag precies tegen hun verleden aankijken.

Deels werkt het, deels ook niet. Het zal niet eenvoudig zijn geweest om voldoende materiaal bij elkaar te krijgen, en dat vertaalt zich naar een groot aantal personen die we aan het woord zien. Was het niet beter geweest om veel minder, zeg max 5 aan het woord te laten en daardoor meer focus aan te brengen? Maarja, dat moet dan ook maar lukken - en je moet zelf ook nog lang genoeg tijd hebben om er iets van te maken. En met de persoonlijke insteek zit er in ieder geval aan het einde een duidelijke rode draad in - een motief, een antwoord op de vraag 'voor wie maak je deze documentaire'.

En behalve dat, het is wel heel, heel duidelijk dat in tegenstelling tot het eeuwige 'wir haben es nicht gewusst' iedereen precies wist wat er aan de hand was - en de meesten zijn daar nu, zoveel jaren later, ook eerlijk over. En natuurlijk de uitzondering, die beweert dat de SS alleen maar uit modelsoldaten bestond. Kennelijk even vergeten dat de SS ook de organisatie van de kampen onder zich had.

Even lachwekkend en tegelijkertijd triest de SS-er die zijn verafgoding voor Hitler nog steeds belijdt. Nee, van die joden, dat had niet gehoeven, die hadden ze ook wel naar een ander land kunnen sturen. Kennelijk even vergeten dat dat op hetzelfde neerkomt, en indertijd ook al als smoesje gebruikt werd. Des te schokkender dat precies dat ook nu nog straffeloos wordt geroeptoeterd door politici. Ja, ook bij ons. Om je kapot te schamen, dat we daar allemaal bij staan en het laten gebeuren. Net als al die Duitsers toen.

Ai wat is dat al weer lang geleden.

En dat wetende had ik me wel verwacht aan een ernstig jonge Kidman. Tenslotte nog van voor Bangkok Hilton? en dat is ook al zo'n schok als je dat nu terugziet. Maar waar ik niet aan gedacht had was Sam Neill die natuurlijk even veel jaren mist ten opzichte van het grijze rimpelhoofd waar we nu aan gewend zijn geraakt.

Qua verhaal is het een beetje droef, en Zane is veel te licht voor de rol - hij weet op geen enkele manier het soort Hannibal-achtige sinisterheid uit te stralen wat eigenlijk nodig was.

Wat de film ook genadeloos tekent is de soundtrack met veel synthesizer uit die tijd - niet tijdloos zoals Morricone of sommige dingen van Tangerine Dream, maar echte jaren-80 namaak-violen en blikken sounds. Jakkiebah wat lelijk.

Eigenlijk het enige wat ik nu nog wél vind kloppen is het beeld. Sowieso de paradijselijke situatie van een zeilboot op de open zee. Maar ook het hondje is leuk, en die halve seconde dat Kidman in haar skinny butt staat. Niks mis mee.

Erg hoog ligt de lat in dit genre al niet, maar Deathstalker duikt daar met verve onder. Voor een low budget ding - want dat is het toch duidelijk - op zich bewonderenswaardig wat er uit komt, aan de andere kant maakt dat het niet ineens goed of zo. Het grootste probleem is wel dat het allemaal veel te serieus gebracht wordt, een beetje humor of zelfspot en het had een onverslaanbare culthit kunnen zijn.

Qua beeld zit het wel goed, misschien met uitzondering van de bordkartonnen decors. Maar wie kijkt daar naar als een Barbi Benton of een Lana Clarkson daar voor staat. Ik niet, ik zag pas hier in een bericht iemand er wat over zeggen, het was mij eerlijk gezegd niet opgevallen.

Leuk.

Als film op zich is het misschien niet heel veel meer dan gewoon ok, maar als ode aan het genre scoort deze film erg goed - beter dan de gemiddelde film waar een ode aan gebracht wordt. Visueel erg fraai gedaan, en het bewijs dat je ook met vrij simpele trucjes en minimale middelen een prima beeld kan maken. En net zo zijn de acteurs misschien niet gevierd om hun talent maar wel perfect in hun rol. Dan heb je het als regisseur toch wel erg goed voor elkaar. En de soundtrack is ook erg prettig.

Nu maar hopen dat er een vervolg komt.

Eindelijk een gelegenheid om deze film tot zijn recht te laten komen - op de naarste avond van het jaar, als afsluiting van een dag familieverplichtingen en opgelegde kerstellende. Het einde van de wereld, kom maar door. Hoe sneller hoe liever, en vóór oud-en-nieuw alsjeblieft - nog zo'n verplicht gedoe en dan nog met al die puberale ellende van het vuurwerk ook. De week waarin je je vrienden en kennissen door leert kennen als de kleuters die ze zijn.

Gelukkig is er dus hoop - een film die belooft dat al die ellende, en alle ellende die we met ons economische systeem aan de planeet hebben opgelegd met een simpel klein pilletje op te lossen is. Erg fraai gespeeld door de hele cast, waarvan ik me dan toch wel wat afvraag in hoeverre ze allemaal deelgenoot waren van de boodschap en uitwerking. Niettemin, als het voor mij ooit nog eens zover komt dat er een laatste avondmaal gepland gaat zijn, dan hoop ik dat er toch een van de dames zo'n jurkje aanheeft als Annabelle Wallis. Voor die speciale gelegenheid dan.

Als film is het wel een beetje mislukt wellicht - wat ik er in zie, een wat harde satire op hoe het economische systeem van alledag winst boven leefbaarheid stelt lijkt vooral niet begrepen te worden. Terwijl het toch zo'n herkenbare en belangrijke boodschap is.

Maar om een of andere reden wil haast iedereen daar pas naar luisteren als dat systeem instort. Als het tijd is om die pil dan toch maar door te slikken. Je zou toch denken dat er ergens in de zogenaamde homo 'sapiens' iets is dat in staat is tot iets van nadenken. Maar ja, ook de krant van vandaag bewijst weer het tegenovergestelde.

Actually Filmed In Space!

Ja hoor. Een 'space'. Maar wat er op de poster niet bij staat is welke - of dat de beelden vooral doen herinneren aan een duikbootfilm uit dezelfde periode, waar je de draadjes aan de modellen ziet zitten. Mijn gunfactor is niet echt genoeg. En voor het verhaal eigenlijk ook niet, want het wordt wel erg weinig interessant opgedist.

De paar seconden origineel beeld zijn heel misschien de moeite als je echt alle denkbare details gezien wil hebben over dit onderwerp. Maar dat kan je een stuk makkelijker op youtube vinden denk ik. Blijft over een bijrolletje van Bronson, en de voice-over met de stem van James Stewart. Verwacht er niet te veel van.

Leuker dan ik me herinnerde.

De inleiding is best grappig - met hoe de pubers hun computer voeren met een enorme berg nonsens. Alsof je naar een documentaire over AI zit te kijken, en eigenlijk een angstaanjagend scherpe beschouwing van wat toch nog dertig jaar in de toekomst lag.

Verder volgt het verhaal wel een beetje erg nauwkeurig het uitgetreden pad misschien, maar toch kan ik het deze keer wel grappig vinden. Nouja, misschien met uitzondering van het malle accent van LeBrock. En het was ook wellicht instructief beter geweest als Downey Jr wat harder afgerekend was op zijn onleuke gedoe. Het leukste zijn eigenlijk wel de meiden, al moet me van het hart dat als de jongens hun pretenties laten vallen, daar van hun kant niet echt iets op terug komt. Het script bood kennelijk geen ruimte voor inhoud of karakter van hun kant.

Grappig om nog eens terug te zien, en de volgende keer mag gerust over nog eens veertig jaar zijn - leuker dan ik me herinnerde, maar er is zat te zien in dit genre, en een echte hoogvlieger is het nou ook bepaald niet.

Niet mijn film.

Wat wellicht daar een rol bij speelt is dat de cast, hoe rijk ook, wat veel doet denken aan een bij elkaar geraapte verzameling gekkenhuis, en daarnaast veel te veel acteurs die een rol spelen - maar welke eigenlijk. En het helpt ook niet dat HBC met haar sprieterige kapsel teveel Bellatrix Lestrange lijkt. Jammer voor O'Shea en Skelly, want zij zitten wel behoorlijk in hun rol.

Verder sprak het verhaal me ook al niet erg aan, en vond ik dat er maar teleurstellend weinig van het mooie landschap te zien was. De scene waar Brosnan zijn schilderij in elkaar kloddert is wellicht de fraaiste, de rest vond ik echt wat tegenvallen.

Super mooi.

Niet eens zozeer qua animatie, want die vond ik af en toe wat, wat, wat. Minder overdonderend dan ik er van verwacht had, dat is misschien de beste omschrijving, want met alle hype had ik net iets meer verwacht.

Maar de vormgeving is erg, erg goed, en dat is wellicht belangrijker. En terwijl de dieren af en toe wat al te antropomorfisch worden, het klopt allemaal wel in de context, en er zijn een paar erg aangrijpende scenes.

In het verhaal kan je van alles vinden - fijn dat de makers het aandurfden om een film te maken zonder dialoog, zonder opgelegd verhaal, en zonder duiding. Dat mag van mij wel een nieuwe trend worden eigenlijk.

Net als de fraaie integratie van beeld en geluid, overigens. Niet veel films die daar in de buurt komen.

Wat werkt is de erg fraaie beelden van het schip, de havens, en alle rommel die daar op de een of andere manier kennelijk bij hoort. Het zet een sfeer die klopt, die werkt en bonst. Net als het gebonk van McGregor met alles wat beweegt misschien, al ontbreekt daar het aspect van geloofwaardigheid wat te veel bij.

Langs dezelfde as rammelt het verhaal ook nogal. Valt het de andere karakters in het spel dan echt niet op dat Joe teveel weet van de zaak waar het om draait, dat daar een luchtje aan zit, terwijl hij het zelf zo ongeveer letterlijk opdist? En sowieso al, is het niet net wat al te toevallig, hoe hij haar vindt?

De cast is prima, ondanks (want meestal ligt hij me echt helemaal niet) de hoofdrol van McGregor. En ook ondanks de ongebruikelijk volgende en zwakke rol van Swinton, die toch haast patent heeft op krachtige, sterke karakters. En ook ondanks de als altijd overtuigende Mortimer, die eigenlijk gewoon een veel te klein rolletje heeft. Je zou ze een beter script gunnen, allemaal. En hoewel Mackenzie uit dit script wellicht het maximale weet te halen, je zou ze ook allemaal een regisseur gunnen die een beter script uitzoekt. En wellicht heeft hij die les inderdaad geleerd, aan zijn lijstje te zien.

Maar ondanks dat alles is deze film niet alleen maar slecht. De sfeer is beslist knap gedaan, en de soundtrack klopt er ook prima bij. Niet te veel over nadenken verder, daar wordt de score niet hoger van - dat is wellicht het meest fnuikende probleem.

Kerstmis voor volwassenen.

Voor mensen die het al eens meegemaakt hebben, of juist niet. Voor wie het langzamerhand duidelijk begint te worden dat niet elke beker tot de bodem genoten hoeft te worden, voor wie door schade en schande geleerd heeft dat je vrienden die mensen zijn die je om je heen hebt als je geen feest viert. Voor wie doorheeft dat jouw lol iemand anders' verdriet is. En voor wie ondanks dat alles nog steeds gelooft in de vonk, voor wie de hoop koestert, voor wie overtuigd is dat het toch komt.

Jaah, nee.

One Battle After Another is ondertussen alweer de zoveelste film met kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in een nogal absurde satire. Voor mij werkt het niet erg, het originele is er al heel lang vanaf en de satire is niet meer absurd in vergelijking met het dagelijkse nieuws. En in het genre zijn er ook nogal wat films die eerlijk gezegd domweg beter zijn - ik noem maar even een Civil War (2024).

Er worden wel een paar erg indrukwekkende rollen neergezet, nou verwacht je dat ook wel van een DiCaprio maar desondanks doet hij het erg knap. Ook de nogal homeopatische grappige momenten komen vaak uit zijn hoek, waarbij de truc met de boom gewoon geniaal is - en zijn reactie daarop het nog sterker maakt.

Wellicht kan je hetzelfde ook zeggen voor Sean Penn, maar wat dat voor mij nogal verpest is dat hij met zijn in nazi-model geschoren kop met vette lok sprekend lijkt op iemand die ik hier bij mij in de buurt nogal eens zie lopen. Ook met zo'n wat korstige militaire broek aan. Als ik die vent bij de supermarkt zie word ik zo onpasselijk dat ik zonder iets te eten weer vertrek.

Verder is het allemaal een beetje te veel deja moo. Weer zo'n film die episch probeert te zijn door een epische speelduur, maar net te veel vergeet die ook te vullen met een spannend, meeslepend of desnoods maar onderhoudend verhaal. Nee het is niet slecht, maar het brengt gewoon te weinig. Wellicht is de beste manier om mijn gevoel over de film uit te drukken het verschil tussen slecht en teleurstellend. Van PTA verwacht je toch iets meer dan dit gevalletje 'doe nog maar een'.

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.

Verhaal: onzinnig en niets met F1 te maken. Met zoveel onzin, waarom geen Ben Hur wielen.

Beelden: af en toe verbijsterend lelijk nep, en daarbuiten weinig om de film te onderscheiden van een standaard race weekeind. DTS doet het al beter.

Pitt: veel te irritant aanwezig, en veel te irritant Amerikaans terwijl de F1 toch nauwelijks een Amerikaans ding is.

Condon: leuk als verwijzing naar Claire Williams, maar jammer dat kennelijk de durf ontbrak om haar teambaas te laten spelen.

En ohja, de speelduur. Maar wéér zo'n film die zonodig episch lang moet zijn, maar vooraleerst vergeet om ook episch te zijn.

In de hele geschiedenis van films over de F1 is dit toch wel een van de meest stompzinnige. Kijk liever Rush (2013), Senna (2010), Weekend of a Champion (1972), en natuurlijk de beste F1 film ooit: Grand Prix (1966). Wat je van al die films leert overigens is wel hoe veel de F1 kwijt geraakt is, en hoe enorm uit de tijd het hele gedoe eigenlijk ondertussen is. Ga toch fietsen.

J. G. Ballard.

Zonder iets van zijn leven en werk te weten is deze film een ondoorgrondelijk rariteitenkabinet - en met net zozeer, maar er vallen tenminste wel een paar puzzelstukjes op hun plaats. Waarbij het mij wellicht het meeste helpt dat ik The Kindness of Women intertijd gelezen heb - wellicht zijn meest verklarende boek, al kwam ik ook tegen dat er een geannoteerde versie van Atrocity Exhibition is.

Hoe dan ook is het onmogelijk om de invloed van Ballard te overschatten - als SF-auteur die in 1962 al een boek over klimaatverandering schreef, zijn vreemdere werk in de jaren 70 en 80 inspireerde talloze bands waaronder Joy Division. Meerdere van zijn boeken zijn verfilmd - meest bekend wellicht Empire of the Sun (1987), waar ik overigens niet zo heel enthousiast over ben, wel maakt die film net als sommige van de latere boeken iets duidelijk van waar de wat bijzondere belevingswereld van Ballard vandaan kwam.

Zo ook weer in deze film, gebaseerd op het korte verhaal in Atrocity Exhibition en later uitgewerkt tot een op zichzelf staand boek. De orgiastische samengang van staal en vlees verheven tot een op zichzelf staande fetish, het vereist wel wat mentale flexibiliteit om daar iets bij te voelen - en ik kan dan wel niet echt zeggen dat dat me nu gelukt is, maar deze film slaagt er evengoed wel bovengemiddeld goed in om het concept inzichtelijk te maken. Met dank aan de fraaie cast, met een James Spader, een Elias Koteas, Hunter en Arquette, en natuurlijk vooral Deborah Kara Unger is het toch een ongekend broeierig spektakel. Een van de zeldzame films waarin een erotische fascinatie overtuigt. Nouja, los van de fetish wellicht.

Een af en toe hilarische film met overal duidelijk het stempel van Mel Smith - die wel meer van dit soort hyperactieve kluchten heeft gemaakt, met als makkelijkste voorbeeld de Mr. Bean film. Minnie Driver en Mary McCormack passen precies goed in hun rol, in de absurde situaties waar ze in terecht komen. En allemaal gesproken in fijn plat Engels, en dat voegt nog een heleboel toe aan de lol.

Erg leuk.

Regisseur Caron lijkt af te sturen op een stukje maatschappijkritiek met deze film, maar raakt ergens halverwege het plot danig de draad kwijt en maakt er een soort familiedrama en coming of age dingetje van. Tsja, daar gaat je impact dan, en dan blijft er niks over dan een fraaie trailer trash rol van Vanessa Kirby en haar mother from hell JJL.

Nouja er zijn ergere films, het is best prettig kijkvoer. Maar het knaagt wel een beetje dat er veel meer ingezeten had.

Oobie doobie

Van een film met haaien hoef je volgens mij niet echt iets te verwachten, maar toch is dit wel een anderhalf uurtje redelijk kijkvoer. Hassie Harrison - gekend van Yellowstone - voldoet als zongebruinde final girl, en een fijne bad guy van Jai Courtney, alhoewel een beetje meer diepte daar wel een verschil had gemaakt.

De wijze les over Creedence ergens in het begin is wel een beetje een flauw lokkertje. Was de rest van het script net zo diepgaand geweest, dan hadden we een heel andere film gehad. Nu draait het vooral om een nogal onsmakelijke sleutelscene waar ik maar niet naar gekeken heb.

Kapitein Willard met zijn twee paranimfen Kitaen en Breitman op weg naar de bron van de rivier, en dan nog verder. Goed gejat is beter dan half verzonnen, en het verhaal zit verder zo vol gekkigheid dat het nauwelijks opvalt. Origineel is het beslist wel, van de Ben Hur race tot de vechtpartijen die allemaal wel iets absurds in zich hebben. En het kijkt ook best prettig weg met de overmaat aan halfblote yikyaks - en de locaties zijn ook best fraai. Jammer wel dat de acteurs zo houterig en knullig spelen - en kennelijk was dat met opzet, lees ik hierboven.

Het zou wel leuk zijn om hier een remake van te zien, nog wat verder over the top en met betere acteurs, en met wat meer vaart wellicht.

Apolloregurgitatie.

De belofte dat deze doc een 'nieuw licht' werpt is loos, er komt daadwerkelijk niets uit wat niet al talloze keren verteld en uitgelegd is. Het is wel een aardige samenvatting, maar daar zijn er meer van, en met mooiere beelden soms ook. Daar schiet me bijvoorbeeld even iets als Last to the Moon (2014) te binnen. Veel leuker, mooier en informatiever dan deze.

De vervloekten.

Waarbij die titel en dat woord ietwat impliceert dat daar een externe entiteit een rol in gespeeld heeft. De taal schiet daarin tekort, zowel in het Engels als in het Nederlands - is er een woord dat de betekenis in zich draagt van 'degenen die hun eigen onheil over zichzelf hebben afgeroepen, en daar van begin tot eind zelf last aan dragen'? Ik weet het niet zo direct. Of wellicht een woord als 'wappie', hoewel de exacte definitie daarvan me nog steeds ontgaat.

Het meest opvallend wellicht is de extreem koude en onherbergzame setting van het verhaal. Tussen de zee en het land is nergens ook maar het kleinste plekje te vinden dat uitnodigt. Geen plek die zelfs maar geschikt is om een graf te graven, geen boom, niets wat beschutting biedt of voedsel brengt. Met als enige troost wat zonlicht - een uurtje of wat per dag, als het mooi is.

De film is ook naast het beeld ongekend sfeervol, en geeft ook een antwoord op de vraag hoe het leven er uitgezien moet hebben, een jaartje of honderd geleden op een vergeten walvisstation ergens op IJsland of Groenland of Spitsbergen - of noem al die andere plaatsen maar op waar wij Nederlanders niets te zoeken hadden. Niet om de natuur te vergiftigen ter meerdere glorie des Heeren XVII, niet om de plaatselijke bevolking te knechten en uit te moorden. En ook niet om als bijgelovige yokels van de ene hallucinatie naar de andere te zweven, en onschuldige zeelui in de fik te steken. De parallellen met de samenleving van nu zijn te over. Ik begin er maar niet aan.

Jammer vind ik wel dat de aandacht vooral naar het horror-aspect uitgegaan is, en dat blijft inherent toch relatief zwak als het zich in zo'n weergaloze setting afspeelt. Jammer ook dat er van de karakters weinig diepte komt. Wel heel positief in dat het eens een fris en origineel idee is, in plaats van de zoveelste herhaling.

MQ en AP in één film, en het is ook nog eens een film van Ethan Coen. Mijn avond kan bij voorbaat niet kapot.

Een erg fijne persiflage op de idioterie van het geloof in de VS, de schijnheiligheid die vooral aan de conservatief- religieuze kant in alles tot in het absurde is doorgeslagen. Met een ruim scheutje saus er over heen van alles wat in die kringen ook maar niet goed ligt. En dat dan prettig vervat in bijzonder grappige en spitsvondige dialogen met geniale timing - precies dat waar de fans van Woody Allen altijd zo over opgeven, maar wat ik in zijn films niet terugzie, dat zie je dus hier. Coen kan het namelijk wél.

Aan de imdb reviews te zien is het Amerikaanse publiek overigens nog lang niet toe aan een film voor volwassenen. Wat ben ik toch blij, elke dag, dat ik daar niet tussen hoef te wonen. En wat ben ik toch blij dat tenminste Ethan van de beide broers zich vrij genoeg voelt om zijn kritiek op die absurde samenleving te tonen, uit te spreken. Maar ik maak me wel zorgen, want het valt op dat hij zich behoorlijk lijkt in te houden. Over wat er in de VS gebeurt is toch wel een scherpere, een hardere persiflage mogelijk zou je denken.

Leuk.

Het idee is geniaal - en kennelijk eerder in een kortfilm gebruikt waar dit een remake van is. Dat verklaart ook wel wat dat het wat dun aanvoelt, alsof er te weinig materiaal was om de speelduur te vullen. En de cast schiet misschien ook wat kort om dat van hun kant te compenseren, ofwel laat misschien de regie die steek vallen.

Hoe dan ook, het is best een leuk filmpje en verfrissend anders. En het geeft wat tegengas aan al die gedachten dat ik later-als-ik-groot-ben ooit nog eens wil verhuizen naar een onbewoond eiland.

This whole world's wild at heart and weird on top!

Van de laatste keer dat ik de film zag had ik eigenlijk alleen nog die quote van Bobby Peru in mijn hoofd, en daarnaast dat ik Laura Dern wat vond tegenvallen in haar rol - niet heel geloofwaardig als het doelwit van Sailor's amoureuze obsessie, zoiets. Maar daar kijk ik nu toch wel heel anders naar, als er in de hele geschiedenis van de film nòg mooiere, nog sprookjesachtigere eindmeisjes zijn, dan schiet me daar zo direct echt niets bij te binnen.

En gelijk zo met het verhaal wat indertijd ook wellicht niet zo bij me aan kwam, met wellicht daarvoor als te makkelijke trigger mijn latente aversie voor alles wat met Elvis te maken had - overgebleven van mijn jeugd in Vlaardingen, waar in die tijd een soort subcultuur van Elvis-fans was, en daar hield ik me graag heel, heel ver van. Maar ook dat is langzamerhand wat veranderd, ik kan sommige van zijn liedjes nu zelfs ietwat waarderen.

Nu staat vooral op de voorgrond de heerlijk absurde situaties waar Sailor en Lula in terecht komen - en ja, die namen waren indertijd ook al een hindernis. Van de ene halfgare situatie in de andere, en de ene scene nog fraaier dan de andere. Met als middelpunt Laura Dern waaraan over de hele speelduur geen lokje haar verkeerd zit, en wat ís ze mooi. En Nick Cage die daadwerkelijk een behoorlijke rol neerzet, ondertussen vijfendertig jaar verder zijn we wel wat vergeten dat hij dat vroeger kon. En alles in heerlijk sprankelende kleuren, en met een fijne soundtrack er bij. Lynch op zijn best.

Een nog jonge John Wayne in een film die eigenlijk een jaar of vijf te laat was, want het had zo een recruitment film voor de US Marines kunnen zijn. En met wat archiefbeelden van de 'echte' gevechtshandelingen op het ongelukkige eilandje, goed opletten om die er uit te halen.

Met hoe het echt ging op Iwo Jima heeft het allemaal maar erg weinig te maken. Daar kan je beter het duo films van Clint Eastwood voor kijken, en ook daar zit het er nogal ver vanaf. Het enige wat deze film te brengen heeft is wat eigentijdse gung ho, en het kapsel van Wayne. En die originele beelden, dus.

Bij de naam van Zalman King rinkelde er al wel een belletje, zo van verwacht er vooral niet al te veel van. Maar zelfs dat was geen voldoende voorbereiding op deze film. Zelden zo'n verschrikkelijk slecht stuk brol gezien, met een absoluut anti-erotische Sherilyn Fenn in de hoofdrol - ze heeft wellicht best een mooi lijf, maar King slaagt er wonderwel in daar op de juiste momenten niets van te laten zien, maar ook juist wel weer op de momenten waar je het gevoel hebt dat je naar een verkrachting zit te kijken. Nergens weet Fenn ook maar in de verte over te brengen dat ze ergens zin in heeft. En dan die afgrijselijke peroxide pruik nog. Drie keer weggespeeld door de stripper die voor haar aanstaande man was ingehuurd, dat dan ook nog eens. En wellicht de grootste ergernis: Richard Tyson en het karakter dat hij te spelen krijgt, of misschien het gebrek daaraan.

Bref, voor het verhaal kijk je beter een pornootje, en voor de acteurs.trices ook. En ook al gauw betere production values.

Een beroemde en beruchte film, de eerste film van regisseur Roeg, ook de eerste film van de enigmatische regisseur Donald Cammell. Berucht wellicht vooral door de verhalen over Jagger, Pallenberg en Richards, beroemd door wat je van Pallenberg en Jagger te zien krijgt - behalve dan dat dat met de normen van nu nauwelijks indruk meer maakt.

Toch schept dat allemaal echt wel verwachtingen. Maar om er maar een heel kort verhaal van te maken, ik zie het er niet echt in. Ja, het is een buitenissig gedoetje, maar dat is ondertussen ver ingehaald door talloze andere films die in hetzelfde wereldje pretenderen te spelen. Wellicht deels van deze film afgekeken, maar dan nog. En Pallenberg? Ze is beslist niet lelijk of zo - hoewel, dat kapsel - maar ik zou er toch niet echt een blokje voor omlopen.

De latere films van zowel Roeg en Cammell zijn echt van een heel ander niveau vind ik. En ja, wellicht kan je er al wel een vonk van zien. Maar meer dan dat is het voor mij niet.

Het verhaal is vanzelf bekend, en daarmee zet de film zich al op een stevige achterstand, want het origineel moest het toch in belangrijke mate van de originaliteit hebben. En hoe graag ik ook een film met MEW zie, het is wel een beetje een afknapper om haar als moeder en huisvrouw te zien - waar is de Nikki Swango gebleven, de Ramona Flowers? De modderfokking dochter van John McClane?

Maika Monroe heeft een veel leukere rol eigenlijk, en maakt daar goedbeschouwd ook veel meer van. Maar wat is ze mager, onherkenbaar haast.

En wat is het jammer dat het plot zo gemakzuchtig is, er is zo ongeveer niets te beleven aan deze hele film. Je zou hopen op meer durf, wellicht zelfs een echt spel met de sympathie van de kijker, een andere afloop om wie zich het origineel nog herinnert een beetje te verrassen. Maar nee, deze film speelt op de makkelijke winst, eens je binnen bent is het kassa, wat daarna komt is niet relevant. Gemakzucht rules the world.

Zo'n soort van monument van de begin-jaren 90. Niet een heel belangrijk monument natuurlijk, want er gebeurden veel belangrijkere dingen toen. Grunge brak eindelijk door, bijvoorbeeld, Nirvana was net een beetje bekend, en toen kwamen Pearl Jam en Soundgarden. Een film over gedoe met kinderen en een oppas, wat? waarom?

Maar goed, laten we het dan maar even over de microcosmos van Hollywood hebben. Vier veelbelovende actrices in deze film - wellicht dat De Mornay de bekendste was, hoewel Sciorra ook net wel een soort doorbraak had en elke film waarin ze zag spelen tot een succes zag worden. En Madeline Zima met haar schattige smoeltje - klaar voor een lange en succesvolle carriere, zou je zeggen. Alle vier zijn nog steeds actief, al is het in series en onbetekenende bijrolletjes - behalve die ene die ik nog niet genoemd had: Julianne Moore. Hier wellicht schitterender dan ooit met de gloed van de jeugd, en een fraaie hoewel kleine rol. Wel volstrekt ondergeschikt aan de rollen van de drie anderen, waarom zij het dan wel gemaakt heeft en de andere twee niet is iets wat je niet uit deze film opdoet.

Verder is dit ook wel een film die onterecht wat vergeten lijkt. Het spel lijkt wellicht te beginnen als een wat vreemde reversal en victim blaming, maar eens Peyton op gang is met haar doortrapte spelletje wordt het toch serieus spannend, zelfs als je eigenlijk nog wel weet hoe het afloopt. Ook een erg, erg goede rol van Ernie Hudson die behalve een fraaie tegenpool van de doortrapte De Mornay ook nog een soort masterclass fysiek acteren geeft waar nauwelijks een vergelijk voor te vinden is. Alleen dat maakt de film al de moeite waard.

En zelfs beter dan het plot zelf, want dat klopt af en toe toch wel echt veel te mooi. Niettemin, de, ahem, punchline waarmee Sciorra De Mornay ontmaskert is wel eenmalig in de filmwereld geloof ik - recht op de neus, klaar. Jammer dat er daarna nog zo'n soort horrorfilm cliche einde volgt waarin het nooit echt af is. Wel supermooie en stoere acties van Zima en Hudson, dat moet gezegd.

Wat een onbegrijpelijk slechte film is dit - ik kan er gewoon niet bij dat iemand als Jeremy Irons zich hiervoor heeft laten lenen. Of zelfs maar Binoche, aan het begin van haar carriere wellicht nog toen, maar toch, er zijn grenzen waar je niet overheen gaat, en dat zijn de grenzen waar Malle met deze film heel, heel ver overheen gaat.

Als eerste is het nergens ook maar in de verte geloofwaardig - en dan niet op de goede manier, zo van 'er staan gekkere dingen in de krant' - nee, hier klopt gewoon helemaal niets van. Het idee alleen al dat Irons voor een nufje zoals Binoche speelt zou vallen. Dat hij er op zijn bedaagde leeftijd zulke acrobatiek mee zou uithalen dat je denkt naar een jogawedstrijd te kijken in plaats van naar platte seks - had dan Pamela Anderson gecast, dan had ik het geloofd. Als ze tenminste constant in latex jurkjes had rondgelopen.

De enige acteur die nog ergens in de verte met opgeheven hoofd aan deze film kan terugdenken is Richardson. De rest denkt wellicht terug aan het afbetalen van die hypotheek, of de lening voor die auto. Ik word er vooral heel, heel triest van.

Louis Malle was al heel ver op zijn retour, maar slaat zelfs dat in acht genomen een enorme flater met deze film. Beschamend gewoon, en voorbij elke vorm van zelfrespect.

Ai, wat knaagt de tand des tijds hard op deze film. Die lelijke piepgeluidjes in de soundtrack, de lelijke beelden, het babyface van Slater, de lelijke cinematografie, Doherty, Winona Ryder die enorm slecht speelt. En daar staat alleen Big-Hair Heather tegenover.

Voor mij is deze film echt enorm overschat. Ik kan er niks mee.

Deze film vond ik indertijd episch genoeg om er de VHS band van te willen hebben. Of de inbrekers het een jaartje of wat later met me eens zouden zijn geweest is niet aan de orde gekomen, met dank aan de videorecorder die de band al voor die tijd opvrat.

Zo’n dertig jaar later is de film nauwelijks achterhaald, en Alt en Pfeiffer zijn nog even mooi. Indertijd was niet zozeer Luke als Nick die ik als style guide zag. Veel slimmer en beter haar. Maar geen van allen heeft na deze film nog iets serieus gedaan geloof ik. Oh, Marc Dacascos, meh. En Alt, nog erger.

Hoe dit verhaaltje afloopt is te flauw, alle punten die de film verdient zitten in het eerste uur. En zo veel zijn dat er eigenlijk al niet. Stijlpunten voor Deedee in de sex swing, dat zal wel wat onrustige nachten veroorzaakt hebben indertijd. Hoe ze daar dan geen behoorlijke Hollywoodcarriere uit haalt, het is me een raadsel.

Eigenlijk is er maar één ding dat deze film echt goed doet, en dat is het liedje bij de credits: Mary Black, The Loving Time. Daar heb ik de lyrics indertijd nog van uitgeschreven indertijd - wellicht vandaar dat die band opgevroten werd. Ja, zo werkte dat toen.

De langzaamste en ook saaiste film van het jaar, geloof ik. Niet dat het nou precies slecht is, maar er gebeurt wel homeopatisch weinig. Hoeveel blaadjes hadden de schrijvers om dit script op te pennen? Het kost mij al moeite om er een honderd-of-zo woorden voor te vinden.

Ja, de hond is wel grappig, Watts speelt niet onaardig, en omfg wat is Murray ineens oud - ik kan me voorstellen dat hij een korte cameo wel genoeg vond.

Echt zo'n film die een heleboel dingen goed doet.

Eerst en vooral fijn veel vaart in het verhaal, daarmee vallen alle foutjes en plotgaten niet op - ja, als je een paar minuten nadenkt zijn die er nogal.

Tweede, ja, hoe zal ik het zeggen. Clooney overtuigt best wel als trained war professional, en Kidman als nuffige bibliothecaresse, sorry ik bedoel materiedeskundige.

Derde, iedereen spreekt zijn eigen taal. Serieus, kom daar nog eens om.

Vierde, als in een Bondfilm kent het plot geen redelijke grenzen of beperkingen. Over the top, en dan nog verder.

Jammer dan wel dat het allemaal wat te lang duurt, het einde te flauw is, Kidman elke keer op een onverklaarbare manier toch weer een kek outfitje aan heeft, en het allemaal wel wat erg Amerikaans en militaristisch is - met dan wel de positieve uitzondering dat de 'good guys' af en toe gewoon mis schieten. Maar daar tegenover dan weer dat de nucleaire fysici af en toe weg moeten kijken, want daar klopt echt zoals altijd helemaal niets, nada nakkes van.

Jammer ook dat de soundtrack zo opdringerig, dramatisch en cliche is. Lelijk gewoon. En ja, jammer dat Clooney een Army Ranger is. Toch een beetje tweede rang.

En ja, met iets meer beheersing had er er een zinvolle film uit kunnen komen, iets wat daadwerkelijk de vinger op de zere plek van de internationale relaties en de omgang met weapons of mass destruction zou leggen - ja, de film is nog van voordat de jonge Bush daar een ding van zou maken. Iets over uitbuiting van minderheden, en de vreedzame samenhang der volkeren. Je kan dat Leder misschien niet kwalijk nemen, dat ze liever voor een standaard spektakelstuk gekozen heeft. Maar toch, wat als juist zo iemand nou eens.

En eerlijk is eerlijk, de toespraak van Dusan is wellicht al meer dan je van een Amerikaanse film kan verwachten.

Zo grofweg vanaf half jaren 80 was er een golf van iets tussen softporno en romantiek, met dingen als Red Shoe Diaries en talloze spinoffs daarvan. Zalman King is daarbij ook een naam die me bijgebleven is.

Deze film is een fraai maar niet heel goed voorbeeld van dat genre. De dames zijn mooi genoeg, en ze spelen ook nog niet eens zo slecht. Het probleem is meer dat er niet zo heel veel te spelen valt, dat de production values behoorlijk slecht zijn, en dat het verhaal op niets trekt. Jammer, want met wat meer lef en een ietsje meer talent van de regie had er veel meer van gemaakt kunnen worden. Maar kennelijk interesseerde dat niemand.

In het genre zijn er best wat films die veel, veel beter zijn. Als ik nou alleen de moeite had genomen om de titels ergens op te schrijven of zoiets...

Het gebruikelijke Orwelliaanse toekomstbeeld van bureaucratie en overheidscontrole. Wellicht dat het in die tijd nog wel ergens te rechtvaardigen was, vanwege de dreiging van de Sovjetunie hoewel die goedbeschouwd al niks meer voorstelde. Of dat beeld ook maar in de verte realistisch is, je kan er een lange discussie over voeren, maar feit is dat alle controle nu feitelijk door megabedrijven wordt uitgevoerd - en dat die ook ons stemgedrag beinvloeden. Allemaal in naam van het grote geld en zij die zich koning wanen - en juist door hen is deze verhaallijn zo ver uitgekauwd en misbruikt dat het toch nauwelijks meer mogelijk is om er nog iets van waardering voor te voelen.

Of er goed gespeeld wordt kan je in dit soort rariteitenkabinet eigenlijk nauwelijks zeggen. Maar de aanwezigheid van een Bob Hoskins of een Gordon Kaye - nog zonder onderkinnen - is wel erg grappig, net als de nogal onherkenbare De Niro.

Verder vind ik de film toch eigenlijk vooral erg gedateerd. Niet zozeer qua styling of beelden, maar het motief waar ik al over begon. Klagen over de overheid en bureaucratie is iets voor mensen die geen enkel begrip hebben voor wat de overheid doet, en dat past echt niet bij iemand als Gilliam die zijn carriere te danken heeft aan publieke gelden. Gelukkig dat hij zich later wel wat herpakt heeft.

Voor mij werkt deze niet zo goed.

Ja, de sfeer van die tijd is wel goed getroffen, maar aan de andere kant kan ik maar moeilijk de link maken van de party people naar de meest grauwe en grittige beelden - alsof je naar een sociaal drama van een Loach zit te kijken. En hoewel de keuze voor Wilson als focus vanzelfsprekend is als je dit verhaal wilt vertellen, is de vraag ook terecht of dat verhaal het meest interessant was. Niet voor niets de vergelijking met Corbijn's Control, en wat mij betreft was die keuze een stuk gezegender. Over de af en toe extreem zwalkende beelden begin ik maar niet.

Coogan doet het wel erg goed als Wilson overigens, al liggen ook de 4e wand scenes me daar verkeerd bij. De hele cast is overigens subliem, en het is ook niet alleen het gewone Winterbottom-kringetje dat langskomt. Het blijft toch een interessante regisseur - zijn films zijn misschien niet altijd goed, maar wel interessant.

Als ik me niet heel erg vergis is er toch nog een andere film met zo'n beetje precies dit zelfde idee? Of ben ik in de war met het boek, want ja, dat stond bij mijn vader in de boekenkast en nu bij mij - dus ofwel dat is ongebruikelijk beeldend geschreven, ofwel ik heb nog een andere film gezien met dit verhaal. Maar ik heb toch ook weer echt niet in mijn hoofd dat ik het boek gelezen heb, vandaar het vraagteken - en daarnaast had ik ook zo'n vaag idee dat de helden Engelsen waren, of toch minstens geallieerd of zo. Toch, het onderdeel van de oudere zeeman met hartklachten op de bergtop staat me wel heel duidelijk bij, alleen daar tegenover de aanwezigheid van een John Wayne en Lana Turner weer helemaal niet.

En nou ik het daarover heb, het is even wennen om John Wayne zonder paard te zien, en dan daarna nog om er aan te wennen dat hij een Duitser is. En daar tegenover Lana Turner dan, met haar Arische kapseltje indachtig haar naamgenootje uit deel drie van Indiana Jones vierendertig jaar later, en die uber mooie Elsa die ikzelf nog dertig jaar later tegen zou komen. Een recept voor averij, brandstichting in harer Majesteits oorlogshavens en muiterij, laat ik het maar beleefd houden. Maar onze held lost dat vanzelfsprekend op een elegante en salonfähige manier op. Nou ja zo'n beetje dan.

Verder is de leeftijd van de film ook wel duidelijk door bijvoorbeeld de deelname van James Arness - voor de ouderen onder ons, die speelde dus Uncle Zeb, die ouwe knar met dat touwige grijze haar en die vettige leren broek in How The West Was Won. Die vent die ze beter bet-bet-bet-overgrootopa hadden kunnen noemen. Want ja, met een John Wayne in een van zijn (kuch) vroegere rollen vergeet je al gauw hoe lang het geleden is. Deze film is per vandaag gewoon zeventig jaar oud, en gaat over dingen die toen ook al best lang geleden waren.

Daarmee wellicht wat moeilijk om binding te krijgen met het verhaal, en buiten dat nog, in te zien wat een ouderwetse jaren-0 Duitse marineofficier precies gevonden zou hebben van het nieuwe regime waar hij mee te maken kreeg - en de tegenwoordige mode van revisionisme maakt dat nog eens een slag afstandelijker. Dingen als eer, roem, plicht.

Waar ga ik ook alweer heen met dit betoog? Ohja, John Wayne - zo'n onhebbelijke en boersige rauwdouwer met een gouden hart, die alle verhalen van vroeger tot een goed einde bracht. Maar in de huidige wereld is hij meer dan ooit een sprookje. Wat we daar nu voor in de plaats hebben denkt alleen aan zichzelf, kapiteins die met hun schip ten onder gaan zijn iets van het verleden. En dat kan je gevoegelijk doortrekken naar alles wat 'in a position of power' is. Wel de lusten, niet de lasten. En daarmee is deze film dus eigenlijk actueler dan ooit.

Ja wel aardig.

De rebel without a cause van Slater komt er goed uit, jammer wel dat zijn vriendinnetje in spe Mathis net een beetje weinig ruimte krijgt. Maar het verhaal klopt, het spel klopt, de vijand had wat meer aangezet kunnen worden wellicht. En laten we vooral ook niet vergeten dat het maar een verhaaltje is, en een dat nogal opzichtig en puberaal ageert tegen de gevestigde orde. Ja, er worden wel wat dingetjes bovengehaald, maar wel wat erg artificieel - niet echt iets wat ik naar mijn eigen high school kan vertalen, zeg maar. Die weltschmerz komt toch echt ergens anders uit, en dat had de film die ik al noemde toch beter in het snotje.

En ondertussen hebben we dit soort fenomeen bij de vleet met dank aan mensen die daar kennelijk hun hobby van maken, maar vergeten dat je ook daadwerkelijk een punt moet hebben - en liefst ook iets concreter dan manneke Slater die maar een beetje lukraak over een casus belli struikelt. En daarnaast ook iets van integriteit. Of zelfs maar de notie dat het misschien wel een idee is om jezelf af en toe eens te wassen.

Helaas is dat fenomeen dus achterhaald. De zenders van nu spelen een ander spelletje wat maar al te vaak niet volgt uit een daadwerkelijk gevoelde weltschmerz maar bot op eigenbelang gericht is. Een stevige belasting op vermogen en aanmerkelijk belang is daar wellicht het beste middel voor.

2*, en wellicht een wat lage score - maar ik heb het nou eenmaal niet zo op films die een naief wereldbeeld neerzetten, en al helemaal niet als daar een conflictmodel voor gebruikt wordt. Maar afgezien daarvan is het verder vind ik ook gewoon niet echt zo'n bijster goede film.

Ja, dit is dus wel serieus slecht.

Cage maakt er een verschrikkelijk potje van, dat zijn we de laatste tijd wel wat gewend geraakt misschien maar zelfs voor hem is dit ver onder de maat. En ook voor B-acteurs als Mandylor en Graham.

Getverdemme.

Wat een ongegeneerd stuk oscar bait is dit, en niet alleen dat, elke vorm van integriteit gaat het raam uit. Alles ondergeschikt aan het doel, en wat dat is is wel heel erg obvious.

Een behoorlijk verhaal vertellen? Nee, dat is zoooo retro. Een motief dan? nah, dan moet het narratief kloppen, er moet een lijn in zitten en dat is gewoon veel te veel werk. Gewoon iets emo, een beetje trage beelden, iets een beetje in de stijl van Malick, en iets met postpartum en kinderen, dan durven de critici niet meer te roepen dat er geen draad van te maken is. Nou sorry maar fuck me, het is zum kotzen, wat een ergerlijke wanvertoning is dit.

Triest dat JLaw en Pattinson zich voor dit karretje hebben laten spannen, en hoe kan het zijn dat een Spacek of een Nolte zich hier voor leent. Misselijkmakend.

Op afstand de beste film over de Spaanse burgeroorlog die ik ooit zag. Het verhaal klopt gewoon, de uitleg en behandeling van de oorlog is scherp en helder, en de tragiek druipt er vanaf. Realistischer wellicht dan het veel bekendere verhaal van Hemingway, en misschien nog wel beter verteld ook, al is de raamvertelling vanuit de kleindochter ook wel een beetje erg cliche - maar daarmee ook een duidelijk kenmerk van de stijl van Loach. Perfect gespeeld door de hoofdrolspelers Ian Hart en Rosana Pastor, fraai tweetalig en met een geloofwaardig Engels om het voor de gemiddelde kijker volgbaar te maken. Met een klein persoonlijk randje er aan, in dat Ian Hart sprekend op wijlen mijn oom lijkt - die overigens nooit in Spanje geweest is en ook geen socialist was, maar dat terzijde. Prachtige idyllische landschapjes die fraai in beeld komen, een passende soundtrack. Gewoon perfect vakwerk, en ook dat kenmerkt Loach.

Ohja. Stierenvechten.

Zo iets waar heel Nederland graag met het vingertje voor klaar staat. Een achterlijke traditie, dierenleed, openbare wreedheid. Alsof wij op dat gebied recht van spreke zouden hebben, met onze achterlijke tradities van racisme en vuurwerk, onze positie als wereldleider in dierenleed in de varkensvleesindustrie en onze landbouw. En buiten dat, het is makkelijk om een mening te hebben als je op de bank thuis een biefstukje zit te eten, maar ga zelf eens in de arena staan. Het zijn niet die koeien van die cursus koeknuffelen, het is een speciaal op agressie gefokt beest van 800 kilo spieren wat na de voorronde allang weet hoe het afloopt en nog maar één enkel doel in het leven ziet en dat is om jou te ontleden tot wat losse atomen en een onwelriekende vloeistof.

En dan nog, om maar even zo te beginnen, wie onschuldig is werpe de eerste steen, dus eenieder die zich een oordeel aanmatigt over stierenvechten is een veganist, heeft geen huisdieren, heeft nooit vuurwerk afgestoken en doet uit principe niet aan Sinterklaas zowel omdat het een naar racistisch gedoe is als omdat het is uitgevonden door de commercie. En daarnaast moet je toch minimaal het oeuvre van Hemingway meerdere malen doorgewerkt hebben - met voetnoten en aantekeningen - en meerdere keren in het Baskenland zowel in de Frans- als Spaans- traditionele stijl evenementen hebben bijgewoond. Anders heb je gewoon geen recht op een mening. Dan heb je misschien een geloof, een overtuiging, maar daar liggen dan geen feiten en geen kennis onder. Probleem alleen is als je dat allemaal wel hebt, dat je dan waarschijnlijk nog steeds niet echt een mening hebt, want het ligt allemaal toch wat meer ingewikkeld dan die achterlijke tradities van ons hier.

Ja, er is wat te zeggen voor het idee dat het een barbaars ritueel is, een zinloze en wrede slachtpartij. En dat is ook zo, maar dat is de hele gang van zaken in een regulier abattoir ook, en wellicht zelfs veel erger - we kunnen dat niet afmeten aan de normen en het begrip van de stier, maar de gemiddelde gang van zaken die een gewone koe meemaakt op weg naar een biefstukje is beslist niet fraai, en je zou echt iets kunnen voelen voor de stelling dat een vechtstier misschien een heldendood verkiest boven een 'humaan' schietmasker in een donker en volgescheten gangetje in een vies slachthuis.

Deze documentaire geeft dus een glimps van die andere kant van het verhaal. Hoe het gaat in de arena - waar zo ongeveer geen enkele van de zo vurige tegenstanders ooit iets van gezien, gelezen of geleerd heeft. Meer dan welke eerdere film of documentaire ooit geeft het een haast tastbaar idee van hoe het toegaat. Vooral door de constante focus, de volgens mij unieke geluiden van de toreador en zijn helpers met een richtmicrofoon opgepikt uit het lawaai van de arena. Waarbij enerzijds wel duidelijk wordt dat het hele ritueel in feite gewoon business as usual is, het afdraaien van een vooraf bekend scenario - maar aan de andere kant ook dat de stier bepaald niet een willoos en kansloos slachtoffer is, en het gescheurde kontbroekie van onze held aangeeft dat als die hoorn een paar millimeter naar rechts gezeten had, het einde oefening was geweest. Een doorboorde slagader in de lies is niet iets wat je overleeft. En dat botsinkje ook al, ik heb zulke stieren door tweeduims eikenhout zien beuken alsof het een luciferhoutje was. Die hele mooi rood geverfde barriere is gebouwd van eenvoudig vervangbare onderdelen. Laat dat even rustig tot je doordringen.

Dus ja, het ligt wat genuanceerd wellicht. En al trekt het idee van een traditionele corrida me absoluut niet - en heb ik er ook nog nooit een zelf gezien - gaat het me te ver om dat te veroordelen en diezelfde avond een biefstuk te eten. En evengoed is het me een stap te ver om de niet-dodelijke Franse variant van stiertje-tik of wellicht zelfs stiertje-prik te veroordelen, zolang het er uitziet alsof de stier daar uit zichzelf aan meedoet en lol aan heeft. Ga eens naar de Camargue voor een paar van dat soort events voordat je daar iets over zegt. Maak eens een weekje of wat mee hoezeer dat een deel is van het leven daar, en maak eens mee hoe een stier die niet wil meedoen misschien wordt uitgejouwd, maar verder wel met rust gelaten wordt. Nouja, totdat het tijd voor de biefstukjes wordt dan, vanzelf.

Met die hele inleiding van mijn ziel af, wellicht tijd om het eens over deze film te gaan hebben. Wat wellicht enorm, enorm bewonderenswaardig is is dat Serra het heeft aangedurfd om een zo beladen onderwerp aan te pakken, en daar een zo monomane en beperkte benadering in te kiezen. Geen duiding, geen uitleg, geen talking heads, geen niks, zoek het maar uit. Laat de kijker zijn eigen weg maar vinden in de rituelen met de kledij die ergens tussen danser en homoerotiek in zitten. Met de wanstaltige hoeveelheden bloed, waarbij geen duiding van wie dat is. Met hoe de arme stier nog nauwelijks dood lijkt als hij zonder pardon weggesleept wordt, met zijn nog open oog door het zand. Met de onwaarschijnlijke dreunen die Roca op zijn lijf krijgt - en hoe de vechtstier, ondanks wat ik in mijn al te lange inleiding al beschrijf, eigenlijk nergens kwaadaardig op zoek lijkt om zijn kwelgeest tot elementaire deeltjes te vertrappen. De scenes in de bus, de verhouding tussen de mannen. De scene als Roca zich aankleedt, en hij nog blijkt te bloeden uit zijn achterwerk. Hoe de mannen uit hun ogen kijken als ze bezig zijn, de concentratie van Roca als hij voor zich opmaakt voor een recibiendo.

Je kan over het stierenvechten vinden wat je maar wil. Maar Serra heeft minstens even grote ballen als Roca en zijn makkers om dit zo de wereld in te gooien. En volgens mij is het ook zo ongeveer de enige juiste benadering van het hele fenomeen dat het stierenvechten is: laat het zien in alle onsmakelijke en gore details, in alles wat er achter de schermen en in de modder gebeurt. Als een dans van leven, dood en eten, zoals het ooit misschien ook bedoeld was, in de tijd dat de reguliere agri industrie nog niet pretendeerde iets om de dieren te geven. Met wellicht nog een vergelijkbare documentaire over die agri industrie als begeleiding, en hoe de minder fortuinlijke koeien daar hun eindje in vinden. Misschien zelfs een uitleg over hoe het stierenvechten in meerdere details haast nep is, met alle trucs die er bij gehaald worden, van het wisselen van het echte zwaard voor een lichtgewicht versie tot het bijvijlen van de hoorn.

Is het daarmee een 'goede' documentaire? Wellicht. Een prettige? Niet beslist, want je moet er maar zin in hebben om twee uur naar getergde en bloedende dieren te kijken. En wat me ook opvalt is dat er geen sprake is van de volgens mij toch vrij regelmatige martelgang waarbij de 'finale' steek met het zwaard talloze keren herhaald moet voordat het dan eindelijk eens raak is. Is dat dan kritiek, een verwijt aan Serra? Ja, misschien is het dat toch inderdaad wel. Hoe triviaal het misschien ook lijkt in de hele martelgang van het kansloze dier in kwestie tegenover de almachtige matador als representant van de nog almachtigere mensheid, het doet af aan de verder vrij strak feitelijke benadering, en dat was nou zo ongeveer precies het enige wat de film tot iets bijzonders maakt.

Another Woman.

Een van de laatste films in mijn Gene Hackman marathon, en dat is omdat ik er een beetje tegen op zag. Woody Allen ligt me niet, om het maar even heel kort uit te leggen.

Gelukkig valt het mee, wat me in vrijwel al zijn films altijd mateloos irriteert - het hyper zenuwachtige gedoe, de 'dialogen', het muziekje, de oorverdovende spruitjeslucht, Allen zelf - het is hier allemaal afwezig. Wat er overblijft is dan wel een nogal vlakke en depressieverige film met een wat zwaarmoedige boodschap waar ik nou ook niet echt van onder de indruk ben, maar niet onder de indruk is altijd nog een stuk beter dan mateloos geïrriteerd.

Waar het me om ging, de rol van Hackman, die is op zich wel wat klein maar ook wel een van de lichtpunten in de verder wat drabberige vertelling, een van de weinige glimpsjes van hoop in de ondraaglijke donkerheid van het bestaan. Passend eigenlijk, daarmee, hoewel dat onbedoeld is vanzelfsprekend. Nouja, misschien niet die rol, maar toch op zeker wel de casting van Hackman daarvoor.

Een goede film kan ik het overigens nog steeds niet vinden. Allen speelt wel wat erg onbeschaamd leentjebuur bij Bergman, maar komt niet echt in de buurt van de diepte en breedte van de Scandinavische depressiviteit die daar bij hoort. En zo'n banaal onderwerp als ouder worden was misschien ook niet de best denkbare keuze.

Oh, het is een remake van een Franse film.

Tant pis, ik vind deze versie gewoon leuk ondanks of zelfs zonder dat ik het origineel gezien heb. Misschien nog eens inhalen als ik daar aan toe kom. Wat een mooie cast, en wat doet Williams het goed. Jammer dat niet de hele cast openlijk gay kon zijn waar van toepassing, de hele film gaat er tenslotte over dat iedereen zichzelf moet kunnen zijn. En even jammer dat er niet meer echte lgtbqia meespelen - als al niet in een over-the-top cliche film als deze, wanneer dan. Nouja als ze gewoon zichzelf zijn.

Verder is het wel een heerlijk feelgood filmpje. Laat al die mensen die vinden dat ze iets opgedrongen krijgen eens kijken - zonder dat iemand het weet, zodat ze alleen voor zichzelf een mening vormen. Blije mensen die gewoon alleen hun eigen ding willen doen en zichzelf willen zijn, niks om bang voor te zijn.

Hondsdolle Coll.

De eerste 'echte' film waar Gene Hackman in meespeelde. Nouja, zijn rol bestaat er uit dat hij iets van tien tellen in beeld is en een klein minzaam knikje mag doen - als je niet goed oplet heb je het al gemist. Tekst heeft hij niet, en een plekje op de titelrol leverde het ook al niet op. Interessanter is wellicht Telly Savalas nog ver voor Kojak, maar al wel precies in die rol - ondanks dat er nog een paar haartjes op zijn glimmende schedel zitten. Verder wat leuke beelden bij de opening - pseudosolarisatie heet dat. Vroeger zelf wel mee gespeeld. En natuurlijk de mooie dames Doubleday en Hayward - en wat komen die ogen er mooi en sprekend uit in zwart-wit.

Allemaal nauwelijks de moeite, als ik heel eerlijk ben. Dat er nog een remake gedaan is is al helemaal te veel eer - niet dat het een slechte film is, maar er zijn er zo veel die interessanter of beter zijn - of allebei.

Death by voiceover.

Het is een beetje hit and miss met Wes Anderson voor mij, en deze is dus een miss. Ondanks de toch wel echt geniale cast, met voorop vanzelf Gene Hackman. Maar ook met een uber irritante soundtrack die me als nagels op een schoolbord krast. Het verhaal dat me echt helemaal niets doet, niet het minste greintje interesse wekt. De beelden die af en toe geniaal mooi zijn, maar ook onevenwichtig.

Wat ook niet helpt is dat Anderson's films toch wel erg veel op elkaar lijken. Het zou misschien anders zijn als ik deze als eerste en enige had gezien. Maar het trucje is fraai, heel fijn, maar het leent zich slecht voor eindeloze herhaling. Er is echt zoiets als te veel.

Een weinig interessante reclamefilm voor het Amerikaanse corps mariniers. Wat slordigjes gemaakt, geen heldere verhaallijn, en de vertelstem van Gene Hackman - zelf een Marine - doet zijn best wel maar weet het niet echt interessant te houden. Op zich jammer, want er is volgens mij best wat te vertellen over de Marines.

Superman IV.

Wat ik enorm waardeer is dat de originele cast voor dit vervolg komt opdraven, ondanks dat het toch bijna tien jaar later is. Reeve, Kidder, Hackman - allemaal present. En voor dit deel versterking van een nog jonge en frisse Hemingway die de boel even fris opschudt.

En wellicht klopt de boodschap van het verhaal ook wel. Was het deze film die het einde van de koude oorlog bewerkstelligd heeft? Vast niet, maar het gevoel van dat tijdperk ligt er heerlijk overheen. Triest dat we dat nu weer helemaal kwijt lijken te zijn.

In mijn poging om alle films waar Gene Hackman in meespeelt te zien, kom ik af en toe echte juweeltjes tegen - films waarvan ik me echt afvraag hoe het kan dat ze vergeten lijken te zijn. Dit is daar dus niet een van. Dit lijkt meer op een aflevering van een of andere serie, waar we indertijd naar keken omdat het enige alternatief Nederland 2 was. In de tijd dat kleur nog nieuw was, en de wereld buiten de tv nog zwart-wit leek.

Deels ligt dat aan Robert Wagner - al nooit een echt goede acteur geloof ik, maar hopeloos verstrikt geraakt in dat soort series. Maar ook Hackman vind ik niet meevallen in dit kleine bijrolletje. En de rest van de cast evenzo - nouja, Jill St. John doet geen pijn aan mijn ogen, maar er komt ook ongeveer niks meer uit dan dat. Een soort tijdsbeeld van de late jaren-60, maar niet op een positieve manier. Net als het verhaal, ook al zo'n stapel cliches uit de tijd van The Saint, Gerard de Villiers, en honderdduizend afleveringen Hart to Hart.

Dat liedje van Quincy Jones is wellicht het leukste aan de hele film - maar ook al niet echt mijn ding.

If I died tonight, would it have been enough?

Af en toe kom ik een film tegen die me de vraag aandoet of de wereld van de cinema de afgelopen jaar of vijftig, zestig nog wel iets vooruit gegaan is, of dat het allemaal alleen maar een herhaling van zetten is, en alles al gedaan is en nooit meer verbeterd, nooit meer overtroffen kan worden. Zo'n film is dit dus.

De cinematografie is overweldigend, om maar eens mee te beginnen. Niet alleen technisch perfect in zwart-wit, maar zwart-wit tot in de perfectie - heerlijk harde contrasten, maar ook super mooi belicht met altijd een vonkje in het oog, en overal een overvloed aan detail om je aan te vergapen. En ook constant inventieve camerastandpunten, vaak van laag gefilmd - in een tijd dat dat trucje nog niet zo bekend was dacht ik zo. Erg fraai.

En dan de cast. Meest opvallend en indrukwekkend Jean Seberg, die weer eens weemoedig maakt met een onwaarschijnlijk mooie rol, niet zomaar a very pretty blonde girl maar wellicht de meest tragische-verleidelijke hoofdrol ooit - ergens tussen angstaanjagend, verontrustend en vertederend, en met al die aspecten schijnbaar precies bedoeld en bewust zo gedoseerd. Een masterclass in acteren, eigenlijk, en als er een andere actrice is of is geweest ooit die haar dat zou kunnen hebben nagedaan? Niet dat dat in een van die dimensies begrijpelijk maakt hoe Beatty's personage dan maar alle professionaliteit overboord zet, maar je zou dat zelf ook zomaar gedaan kunnen hebben. En Beatty zet dat ook wel erg fraai en geloofwaardig neer, met bijna evenveel expressie en wat onopvallende maar wel tragisch-Mahlerachtige filmmuziek er bij.

Vermeldenswaard wellicht ook de eerste échte filmrol van Gene Hackman - hij speelde eerder al in een film, maar dat was wel een heel klein rolletje dat te klein was voor een plekje op de aftiteling. Ook deze rol is wat bescheiden, maar wel interessant. En ook een interessante bescheiden rol van Peter Fonda, de mooie dames Jessica Walter en Kim Hunter - of is het gewoon dat met deze cinematografie iedereen er op zijn mooist uit ziet.

Mooi in contrast met het toch nogal verontrustende en wrange verhaal - en vol met nuances die er wellicht pas in de tiende keer kijken echt uitkomen - alleen de filosofische lines van Lilith zelf al. Echt een film die vaker gezien moet worden, en het ook verdient om uit de vergetelheid getrokken te worden.

You used to be better than that!

Waarmee kan je dan beter je filmcarriere besluiten dan met een rol van een US President die besluit burgemeester te worden - als een metafoor voor je eigen aanwezigheid. Dat moet Hackman toch ook wel door het hoofd geschoten zijn, al wist hij op dat moment misschien zelf nog niet echt dat dit zijn laatste serieuze rol zou blijken te zijn.

En het is toch beslist geen slechte film. Misschien geen hoogvlieger - geen Bonnie and Clyde, geen Superman, geen Riot, geen Marooned, geen French Connection, geen Geronimo, geen Quick and the Dead. Maar met je laatste film hoeft dat ook niet. Daarvoor volstaat een prettige warme komedie, met net iets te weinig grappen, een niet al te sterke Romano, en een ietwat schattige Tierney. En een mooie rol van Hackman. Misschien eigenlijk toch wel een van zijn beste.

Nog maar eens 127 minuten Superman.

En na het erg prettige deel 1 valt dit deel een klein tikkeltje tegen, de sjeu straalt minder van de cast af al zal het vooral ook zijn dat het verhaal wat, hoe zeg ik dat, 'serieuzer' is met Generaal Zod als en serieuzere nieuwe antagonist. Overigens een fijn rolletje van Terence Stamp, al vond ik O'Halloran als Non daarnaast wat tegenvallen. Had liever Sarah Douglas wat meer ruimte gegeven denk ik dan. Maar, aan de andere kant, met de moeizame productiegeschiedenis in gedachte is het wellicht eigenlijk gewoon een enorm spektakelstuk dat de film er uberhaupt gekomen is.

En, minder tweede deel terzijde, het is nog steeds gewoon een grappige film die ook nu zowat vijftig jaar later nog weet te onderhouden. Ik vraag me af hoeveel van de tegenwoordige superheldenfilms dat halen.

188 minuten Superman.

Ik zag er een beetje tegen op - zowel vanwege de speelduur als het onderwerp. Maar wat blijkt, in de jaren-70 konden ze best een superheldenfilm maken die leuk en onderhoudend is. Spannend zelfs.

Reeve is prima als de stoethaspelige Clark Kent en de oer-superheld Superman - het gaat hem beide leuk af, en Margot Kidder als zijn Lois Lane is een aardige match. En Lex Luthor is natuurlijk helemaal perfect met Hackman om hem kleur te geven. En Marlon Brando in een bijrolletje ook nog eens.

Verder is het zelfs voor mij - nooit iets van Superman gezien, nooit een van de strips gelezen - een feest van herkenning. Zo ver is de mythe van Superman doorgedrongen, dat je zelfs als onwetende al van alles meegekregen hebt. Erg fijn om het hele verhaal nu eens echt te zien, al waren die 188 minuten misschien net een paar te veel.

Man wat een flak krijgt deze film. En waarom?

Goedbeschouwd is er gewoon echt geen speld tussen te krijgen. Alle rollen zijn super grappig, Weaver en JLH zien er uit om op te vreten, de teksten zijn af en toe echt hilarisch, Liotta die de rol van zijn leven speelt. En dan Hackman nog met zijn gekuch. Als er al iets anders, beter had gekund, dan had het nog iets verder over the top gemogen, behalve dan precies de rol van Hackman natuurlijk, want die zit gewoon snor.

Met de beperkingen van het genre is dit wel zo'n beetje zo goed als het wordt. Jammer voor regisseur Mirkin die net als hier afgefakkeld werd, ik had graag wat meer van dit soort films gezien.

«Je vous parle de cinéma, vous me parlez de météo. Au revoir.»

Ondanks deze toch jaloersmakend geniale quote van Godard is Bonnie and Clyde uiteindelijk een nogal Franse film geworden. Een soort Nouvelle Vague, maar dan in Amerika - overduidelijk meegelift op de indruk die Truffaud en Godard op Beatty hadden achtergelaten. Dat komt terug in het einde, in de lompe en achteloze manier waarmee de gebeurtenissen doorheen de film worden uitgebeeld. Maar vooral ook in het nihilisme van de karakters, die ondergeschikt worden gemaakt aan de vertelling net als de historische feiten dat worden. Een goed verhaal heeft tenslotte geen feiten nodig. Of in de woorden van Blanche Barrow That film made me look like a screaming horse's ass! De film doet dan ook nergens een beroep op feitelijkheid - wie er een paar tellen bij nadenkt snapt dat al. Net zoals sprookjes als Roodkapje en Moeder de Gans dat niet doen. De film is een parabel, een spel met de werkelijkheid zoals Shakespeare dat al deed, zoals de schrijvers in de oudheid dat deden van Homerus tot Herodotus. Daarmee ook direct de weerlegging van elke vergelijking met het postfactualisme van nu - een parabel hoeft zich niet aan feiten te houden, en is duidelijk iets anders dan het verdraaien daarvan.

Wellicht het meest noemenswaard is de rol van Beatty in de wordingsgeschiedenis van de film. Het lef om de Nouvelle Vague naar de VS te halen is toch als een trap in de edele delen van Hollywood, en om daar vervolgens een succes van te maken pas echt onvergefelijk. Dat hij daar uiteindelijk toch mee weggekomen is is op zich al een ongekende overwinning op de Amerikaanse truttigheid, en behalve dat lanceerde het ook nog eens de carrieres van Faye Dunaway en Gene Hackman - die beiden erg, erg indrukwekkende scenes hebben in de film. Als acteur, bedoel ik dan. En ook Gene Wilder, al moet ik zeggen dat ik dat dan eerder een afgrijselijke vergissing vind, want hier is hij al grotendeels teveel en te irritant.

Beeld en geluid zijn ook wel zo ongeveer ongeevenaard voor die tijd, en nog steeds indrukwekkend. Kom er eens om, zo'n scene als Beatty en Dunaway in het maisveld, of direct daarna, de scene met Bonnie's moeder en de vervreemdende beelden in de zonsondergang. Had de film gewerkt met een andere actrice dan Dunaway, met haar verblindend mooie smoeltje? Had de film gewerkt met andere bijrollen dan die van Hackman, van Parsons, van Evans?

Een antwoord daarop is niet nodig, maar ook niet mogelijk. Soms staan de sterren bij elkaar, en of dat een kwestie van talent, geluk, hard werk of toeval is lijkt daar maar weinig voor uit te maken.

Meh.

Ik kwam bij deze film uit door mijn Hackman-marathon, als een van de laatste in de omgekeerd chronologische volgorde. En wat mij betreft een van de minst interessante in de lijst tot zover - misschien niet de slechtste film, maar vooral oninteressant. Het verhaal is al wat aan de matte kant, maar wordt ook erg traag verteld, het gaat allemaal erg glaciaal, en het grootste deel van de duur gebeurt er eigenlijk niks zodat het lijkt alsof de speelduur veel langer is dan de genoemde 92 minuten. Wellicht ook door het eindeloos en te pas en te onpas herhalen van As Time Goes By dat voor de titelrol je eindelijk verlost tot een soort Mariah-achtige kwelling is geworden.

Verder is het ook allemaal pet. De acteurs maken geen indruk, de beelden zijn overwegend meh en net niet, en de actie is al even weinig indrukwekkend als het geheel al.

Zelfs als je echt met alle geweld àlle films met Hackman gezien wil hebben, dan nog zou ik zeggen, laat deze maar. Het is gewoon de moeite niet.

Net een tikkie te vroeg.

Misschien dat de makers dachten dat Clint in 2000 zijn camera in de wilgen zou hangen, maar zo liep het dus niet. Tenzij het de bedoeling was dat we de titel zouden begrijpen alsof hij pas net begonnen was, maar waar gaat je documentaire dan over.

Verder is het best leuk om alle talking heads te zien, de voice over van Morgan Freeman is perfect en heerlijk rustgevend op het slaapverwekkende af. Maar eigenlijk is het gewoon leuker om een van Clint's films te kijken. Veel nieuws kom je in ieder geval niet te weten, vijf minuten lezen op de wikipedia is daar een stuk zinvoller voor.

Een jaartje voor Riot (1969) werkten Jim Brown en Gene Hackman al samen aan deze film, en nog een jaartje eerder zaten Brown en Donald Sutherland al in The Dirty Dozen. Om maar even aan te geven dat het best een tijdje geleden is. Ik was zo'n twee, toen deze film uitkwam.

Wat toch wel echt op afstand het leukste is aan het afvinken van alle films waar GeneHackman aan meegewerkt heeft, is dat ik daardoor dit soort pareltjes tegenkom. Deze film lijkt gewoon het origineel van al die dodelijk saaie Ocean's zoveel films - maar deze heeft wel een behoorlijk verhaal, wel geloofwaardige karakters, wel een goed verhaal, en wel een fijne soundtrack. Veel meer de moeite waard dan al die talentloze kopieen die er later van gemaakt zijn.

Sterkste punt wellicht is de super fijne soundtrack van Quincy Jones. Blaxploitation is het niet echt, maar de sfeer komt er wel dicht in de buurt - en behalve dat, de hele film werkt gewoon. Het klopt, het bruist, het gaat ergens over.

Op de wikipedia staat een wel aardig overzicht van wat je wellicht allemaal wel niet in deze film zou kunnen zien. En wellicht is daar ook wel wat van aan. Ik zie er ook de aanleiding voor wat voor mij de oorzaak is waarom de film niet werkt - er zit een waar gebeurd verhaal achter. Wellicht verklaart dat waarom er net teveel inhoud, te veel vertelling is, waarom zeker het tweede en derde deel draderig en zelfs overbodig aanvoelt. De neiging om te willen vertellen hoe het afliep, zoiets, maar het effect is een onsamenhangend en inconsistent geheel dat geen vragen oproept en ook geen antwoorden geeft. Totdat de film aanvoelt alsof het beter zou zijn om te kijken zonder geluid, want visueel is het eigenlijk allemaal even prachtig, met regelmatig de vervreemding die Roeg als altijd zo fraai onder controle heeft.

De cast is erg fijn, met voorop Hackman (die kennelijk regelmatig ruzie had met Roeg, en in ieder geval geen positieve indruk maakte op Russell, als je de wikipedia daarmee geloven mag). En ons aller Rutger, hier nog met een behoorlijk lelijk accent dat hij later toch beter wist te maskeren. Theresa Russel (toen mevrouw Roeg) op haar mooist, met een paar erg mooie scenes maar ook wat lelijke. Mickey Rourke die helaas te weinig uit de verf komt, te weinig sinister en evil mag zijn. Joe Pesci die niet irriteert - en waar ik nog niet uit ben of dat nou goed of fout is. De mooie en wulpse heks Frieda van Helena Kallianiotes.

Visueel is het eigenlijk allemaal even fraai - niet voor niets dat me door het hoofd schoot dat de film misschien wel beter tot zijn recht komt als je 'm zonder geluid, zonder titels kijkt. Want als je daar het fraaie citaat van David Sterrit naast legt, ja, daar is echt wel wat van aan inhabited by characters who'd be tedious even if they didn't talk, talk, talk through one self-indulgent scene after another.

Daar wou ik het maar bij laten.