Log

Ok, het is dus geen remake, het is een ander verhaal. Wel een beetje met de diepgang van een aflevering van Xena the Warrior Princess misschien, maar ook weer niet heel onaardig.

Jammer van de wat ongelukkige mix van CGI (AI?) beelden en suffe decors. Wellicht dat het budget niet toereikend was, maar daar zijn toch betere oplossingen voor vind ik dan. En ook jammer van de overdreven epische muziek, je denkt af en toe haast dat je naar een ouderwetse jaren-60 spektakelproductie zit te kijken.

En ja, in het begin had ik echt wat twijfels bij Lutz in de titelrol. Te veel een weifelend tutje om zo'n rol aan te pakken. Maar eens de bling bling bikini te voorschijn komt is dat ook wel vergeten. Fraai tegenspel ook van Wallis Day - die had van mij nog wel wat meer ruimte mogen krijgen, met haar fraaie blonde Brigitte Nielsen kapseltje - wat Brigitte in die andere films had dan.

Verder is het allemaal wel wat te gemakzuchtig en te inwisselbaar. De 'echte' Red Sonja heeft na veertig jaar nog steeds wel iets van een cult status, dit filmpje is iedereen over een half jaartje al wel weer vergeten.

Red Sonja.

Deel drie van de Conan trilogie, behave dan dat zo er zo ongeveer niets is wat deze film aan de Conan-films verbindt behalve dan de aanwezigheid van Schwarzenegger, veel gedoe met zwaarden en blote spieren, en natuurlijk Sandahl Bergman - al is zij dan nu plotseling overgegaan naar de dark side. Maakt dat wat uit? Nee helemaal niks. Sterker nog, deze film is alleen misschien maar sterker, met Ennio Morricone in plaats van Basil Poledouris. Hoe vergelijk je dat eigenlijk - lood om oud ijzer is niet echt de goede vergelijking.

Wat ik me halverwege begon af te vragen, is dit misschien wel de enige film ooit waarin Arnie niet de hoofdrol speelt. Ok, er zijn wat twijfelgevallen eerder in zijn filmcarriere, en ik heb geloof ik ook niet alles echt gezien, en met een paar van de Terminator-sequels kan je er ook een boom over opzetten wie er precies de hoofdrol speelt. Maar toch. Doe het maar na, vind ik dan.

Deze film, want daar ging het toch om. Net als de voorgaande twee delen van de niet-trilogie is het weer een verhaal wat klopt, bonkt en bruist ondanks dat er van alles mis mee is. Maar het komt echter en wezenlijker over dan alles wat ik de afgelopen twintig jaar in dit genre gezien heb. Misschien is dat een leeftijdsdingetje - telt de beleving harder op de bordkartonnen decors dan op de cgi. Maar toch. Het voelt alsof het niveau van deze film al heel lang niet meer gehaald is.

Conan the Destroyer.

Op dezelfde voet voort als het origineel, geen James Earl Jones en geen Sandahl Bergman misschien, maar wel Grace Jones en een nog onherkenbaar jonge Olivia d'Abo in haar eerste echte filmrol. Van de originele cast blijven alleen Arnie en Mako over, al bedekt het plot dat handig en komt Bergman nog even in een flits terug.

Verder is het wel een feest van herkenning eigenlijk, en wat mij betreft niets beter of slechter dan het eerste deel. Heerlijk serieus maar toch regelmatig onverwacht grappig en heel, heel onderhoudend. Terecht dat ook deze film een cult-aanhang heeft, en jammer dat er tegenwoordig niet dit soort films meer worden gemaakt - dit steekt toch wel mijlenver boven al dat cgi-geweld-zonder-inhoud uit.

Nooit eerder gezien, geen jeugdsentiment voor mij. Wel een enorm leuke en fijne film die lekker lang duurt, alles op een fijn laag tempo tot het onvermijdelijke einde brengt.

Met vanzelf in de hoofdrol Arnie, en waar ik hem altijd al een ietwat onderschatte acteur heb gevonden, is deze rol wellicht precies waar hij voor geboren is. Het klopt gewoon, en wat daar ook nog eens perfect in werkt is de onbezorgde happy-go-lucky lach die me ook al opviel in Stay Hungry (1976) en die hij ergens tussen deze film en de Terminator kwijt raakte.

Verder erg leuk om James Earl Jones in deze rol te zien - een serieuze maar toch zo onserieuze film, en hoewel er geen lachje af kan in character, spat het plezier van het scherm. En Sandahl Bergman, jammer dat zij nooit doorgebroken is. Wie wel doorbrak met deze film? Basil Poledouris met zijn filmmuziek, die na dit succes in zowat elke film voor de muziek mocht opdraven - of zo leek het toen toch haast.

De film is misschien niet heel verrassend - en dat klopt ook wel, want talloze keren nageaapt of inspiratie in gevonden, en met een beetje goede wil kan je dat tot en met vandaag terugvinden. En terecht, want een leuke, onderhoudende en historisch interessante film die terecht een cultstatus heeft.

Een schrijver heeft een avontuurtje, en schrijft een boek over een schrijver die een avontuurtje heeft en er een boek over schrijft.

Dat de film daarover slaapverwekkend saai is mag dan toch niet meer verbazen. Zelfs niet als de schrijver in kwestie Graham Greene is. Wat zeker niet helpt is dat de erg, erg fraaie cast, met voorop Ralph Fiennes en Julianne Moore toch niet bepaald hun beste prestaties ooit neerzetten. Zoals @madecineman twintig jaar geleden al zo fraai opschreef, het komt toch vooral over alsof ze dringend een grote boodschap moeten doen. Een heel grote.

Wat ook absoluut niet helpt is dat het verhaal speelt op mores die toch bepaald uit de tijd zijn. We gaan er al best lang niet meer van uit dat de huwelijkse trouw daadwerkelijk tot in de dood gevierd zal worden, en het geloof is ook meer een symbolisch en nostalgisch evenement aan het eind van het jaar in plaats van iets wat ook daadwerkelijk gepraktiseerd wordt. Maar zonder die twee rotsvaste overtuigingen, en de gevoelde noodzaak om de schone schijn daarover op te houden voor de buitenwereld valt het hele verhaal totaal in elkaar. Ik vraag me af of iemand over een generatie of wat uberhaupt nog zal snappen waar het over gaat.

Het boek wordt kennelijk beschouwd als een van Greene's beste werk - wellicht door de braaf-katholieke moraal. Ik zie het er niet aan af, en de eerdere verfilming uit 1955 laat ik gevoegelijk liggen. The Quiet American vond ik een stuk beter, en ook daar is nog een eerdere verfilming van, dat lijkt me een betere keuze.

Annaud is beslist een bijzondere regisseur. Een paar van zijn films zijn goed - echt goed, bedoel ik dan. Maar er zijn er ook een paar die gewoon serieus slecht zijn. Of tenminste, ik vind ze slecht - maar een ander kenmerk van Annaud is dat er dan altijd wel weer iemand is die zal betogen dat precies díe film toch echt wel geniaal is, ook al vindt verder iedereen het niks.

Zo een is dit dan kennelijk, want al is de score hier nogal matig, op de meesterwerk-bingokaart blijven er maar heel weinig vakjes open wat mij betreft. Sowieso is het bronmateriaal, het autobiografische verhaal van Marguerite Duras natuurlijk boven elke kritiek verheven. En als je dat verhaal dan via een voice-over moet vertellen, welke stem anders dan die van Jeanne Moreau om dat kleur en diepte te geven.

Het verhaal van het meiske Duras en de persoonlijke tragiek daarvan vindt plaats in de aanloop naar de dekolonisatie van Frans Indochina - de kolonialen zijn alleen nog in naam de baas, hebben hun status en decorum verloren, leven een gedegenereerd bestaan zonder toekomst, zonder mores en zonder eer. In contrast daarmee haar lover - iemand uit een duizenden jaren oude cultuur, die zijn leven laat beheersen door traditie, eergevoel en waardigheid - als de stereotype ouderwetse Engelse gentleman 'someone who never gives offense unintentionally'. De scene in het restaurant is daar wel een erg fraaie uitwerking van, zowel in de interactie met broerlief als het moment dat de rekening komt.

Duras was dan zelf wel niet erg blij met de film - even vrij vertaald heeft ze gezegd 'ik heb niets met die film, het is de fantasie van ene Annaud' - en schreef vervolgens een nieuwe versie van haar boek - waarvan de samenvatting op de Franse wikipedia overigens zo'n beetje het zelfde is als van het origineel - en van de film. Maak er maar hout van, en het alternatief is om je door beide boeken heen te worstelen - in het Frans, vanzelf. En precies waar ze dan kritiek op had, dat de diepere lagen van haar verhaal er niet goed uitkomen, vind ik dat ook nogal meevallen. Misschien niet als je half oplettend alleen op de blote billen van March (of Leung) gefocust bent, maar als je later nog eens kijkt of er een minuutje over nadenkt kom je er volgens mij echt wel - het zit gewoon wel in de film. Had Annaud dan minder mooie beelden moeten maken?

Wellicht het meest bijzondere aan de film vind ik nog wel dat het tijdsbeeld er zo goed uitkomt, met de beelden van de stad, de haven, het schip, de oversteek van de rivier met een twijfelachtig piermegochel en de hobbelbrug. En de mooie auto natuurlijk. Een heel andere tijd, terwijl het helemaal niet zo lang geleden is eigenlijk, en de geschiedenis nog aan alle kanten nagalmt van de ontwikkelingen die er vlak na dit verhaal plaats zouden vinden. Ietwat jaloersmakend ook wel dat het in Frankrijk lukt om zo'n film te maken - en niet alleen deze, terwijl we in Nederland met Indonesie nauwelijks iets voor elkaar krijgen.

Een laatste punt nog - deze film heeft voor mij een wellicht heel persoonlijk punt wat het tot een vrij irritante kijkervaring maakt: de taal. Ik denk dat de gefilmde dialogen Engels zijn - maar voor het verhaal klopt dat eigenlijk natuurlijk niet. Dus maar eens in het Frans gekeken, maar dan valt enorm op dat de lipsync niet klopt. Vervolgens maar weer Engels geprobeerd, en vervolgens klopt de lipsync daar ook niet echt van. Misschien zoiets dat je moet zien voordat je het gaat zien, maar dan is het echt enorm irritant, en geen van de versies die ik kan vinden van de nieuwste bluray tot mijn oude dvd is er echt vrij van. Dan krijgt zo'n voiceover toch een meerwaarde die je daar nooit in gedacht had.

Een formulewerkje zonder enige inspiratie. Doe een knappe meid of wat, wat niet al te irritante mannen en verzin er een onzinnig plotje om heen, klaar. Niemand die hier over een jaar of tien nog aan terugdenkt, niemand die hier aan gewerkt heeft zal dit met trots op zijn of haar cv zetten.

Gelukkig heeft iemand bij Netflix dat kennelijk ook ingezien en een streep door het gedoodverfde vervolg gezet. Klaar, af.

Alleen in Frankrijk lukt het om een film met dit onderwerp te maken die lichtvoetig, charmant en luchtig blijft. Probeert iemand dat in Belgie dan verwordt het noodlottig tot een helaasheid der dingen, doet iemand dat in Nederland dan wordt het een platte klucht vol poep en plas. En over Duitsland begin ik maar helemaal niet.

Verder eigenlijk ook maar weinig te melden - de actrices zien er plezierig uit en de beelden zijn warm en aantrekkelijk. Maar vooral niet meer van maken dan wat het is - gewoon prettig kijkvoer.

Lellouche doet regisseur.

En overigens niet voor de eerste keer, zie ik, en zijn vorige film was kennelijk ook al best goed ontvangen. Deze ook met een mooie cast, erg fraaie beelden, en een hippe epische speelduur. Kom maar door met die prijzen.

Maar het is echt mijn ding niet. Het idee van zo'n soort biografie van niet bestaande mensen is wel dat het op een of andere manier mogelijk moet zijn om een binding met ze te voelen, iets van sympathie op te wekken. En dat lukt me dus gewoon niet. Een vaag gevoel van medeleven, maar daarmee krijg je niet zomaar 166 minuten blijmoedige attentie. Zelfs niet als je La Ex in je cast hebt. En dan gaat dat vervelende stemmetje zeuren dat het verhaal ook wel in een uur minder verteld had kunnen worden. Of twee. Over de fraaie verzadigde kleuren die geen functie hebben in het verhaal. De lelijke soundtrack. Plotholes die je overal tussendoor kan zien. Het zwakke einde.

Het is aan de andere kant beslist wel vakwerk, begrijp me niet verkeerd. Maar ook gewoon echt heel erg mijn ding niet.

Een super mooie cast - Natalie Portman, Lily-Rose Depp, Louis Garrel. Knap werk van Zlotowski om die allemaal bij elkaar te krijgen, en in haar derde film al - en terwijl de twee voorgaande nou niet heel erg overtuigend gelukt waren. Nouja, Belle Epine misschien een beetje.

Wat ook echt wel snor zit is de cinematografie. George Lechaptois heeft wel vaker met dat bijltje gehakt, dat is wel duidelijk - en ook samen met Zlotowski overigens.

Maar daarmee is het positieve nieuws wel een beetje op. Wat Zlotowski nou precies probeerde te vertellen met dit verhaal wordt me niet duidelijk - tenzij het misschien zoiets is als de banale tragiek van het lot, iets van een helaasheid der dingen, en wellicht dan nog met het aspect daarbij dat dat iedereen treffen kan.

Kennelijk ligt het niet aan mij, dat het daarmee niet werkt. De film wordt ongeveer unaniem afgeserveerd, en hier is het ook al oorverdovend stil. Tsja, het nut van mislukte films is dat je daardoor weer beter leert waarderen als het een keer wel lukt.

Een plezierige documentaire over de wonderlijke geschiedenis van de bewoners van het eiland Floriana en het mysterie dat daar nog steeds om heen hangt. Met nogal wat originele beelden, vanwege dat er indertijd regelmatig wetenschappers langs kwamen - en kennelijk werden die ook al gegrepen door het absurde verhaal wat zich ontspint.

Jammer dat de documentaire er wat veel draadjes bij spint om de speelduur vol te krijgen, aan de andere kant blijft het wel integer. Leuk als achtergrond bij of voorbereiding op de nieuwe film van Ron Howard: Eden (2024). Waarvan ik begrijp dat die nauw bij de bekende feiten blijft, en dus fraai aansluit op wat de documentaire uit de doeken doet.

Er is vervolgens nog best wat materiaal beschikbaar - zo ongeveer iedereen lijkt een boek geschreven te hebben. Maar ik denk eerlijk gezegd dat ik het zo wel even genoeg vind.

Komedie/drama zegt het hierboven ergens, en Crowe stapelt daar dan ook nog romantiek en sport bovenop, en als je een beetje verder graaft kan je er nog wel een paar genres bij verzinnen. Daarmee werkt zo ongeveer geen een van die genres echt goed, en de film duurt zeker een uur langer dan nodig en zinvol.

Zo ongeveer het enige wat er een beetje uitspringt is het moment van Zellweger in haar Audrey-Hepburn-film jurk. De rest is te veel Cruise, te langdradig, te zoetsappig en vooral veel, heel, heel veel te half. De meest teleurstellende film van Crow so far - denk ik, want ik ben niet van plan om een echte vergelijking met Aloha (2015) uit te zitten.

Vicky Krieps heeft overduidelijk het talent om in interessante films terecht te komen.

Ook deze weer - waarbij ik misschien wel even moet wijzen op het verschil tussen interessant en goed, want daar moet ik nog een nachtje of wat over slapen en de film nog eens zien over een weekje of wat, en misschien zelfs ook het boek lezen, want het voelt op een aantal vlakken aan alsof er nogal wat blijft liggen. Aan de andere kant is dit echt ook wel zo'n film waar alle puzzelstukjes achteraf gewoon blijken te passen.

Over de rolbezetting in ieder geval niets dan positief nieuws - Mackey laat zich niet intimideren door alle 'grote' namen en zet een volstrekt geloofwaardige en kloppende rol neer. Perez is geniaal in zijn rol als ongrijpbaar-mystieke gebedsgenezer met inschrijving in het kwakzalfregister, ik had hem niet eens herkend als ik heel eerlijk ben. En Krieps, ja, die zet weer eens een echte Krieps-rol neer - zichzelf, zonder zichzelf te zijn, en ook dat is wel een talent wat maar weinigen hebben. En dan als laatste, en wellicht de mooiste rol en het lelijkste karakter - de alles overheersende en eisende nare oude mevrouw van Fiona Shaw. De manipulatie had nog wat dikker aangezet kunnen worden, maar dat is dan ook wel zo'n beetje het enige.

Die anticlimax waar mijn beide voorgangers het over hebben? Ik zie dat toch echt heel anders. Als je het boek leest en dat naast het verhaal in de film legt kan je misschien een mening hebben over hoe goed het boek verfilmd is, maar als film werkt het voor mij ook zonder dat al wel voldoende. Lezen en herzien zal het naar verwachting alleen maar beter maken.

Deze film doet een heleboel dingen goed.

De cast is sowieso perfect, met Briones als een soort tragische westernheld of Don Quixote als boegbeeld, en Rooney Mara als eye candy al is dat wat mager - ehh, in meerdere opzichten. En wat een schok om Oded Fehr zo te zien, wat is die afgetakeld sinds de Mummy-films. Visueel klopt het grotendeels ook wel, al zijn de beelden in de keuken af en toe wat beperkt en cliche. Alsof de Juan Pablo Ramirez, de DOP, zich af en toe geen raad wist met de ruimte - of beter gezegd, het gebrek daaraan.

Verhalend is heet wat wisselvalliger. Ja, de kritiek op de omstandigheden van de werknemer-zonder-verblijfsvergunning in de VS is best bijtend, en dan komt nog niet eens langs hoeveel belasting die mensen moeten betalen. Maar het hoofdmotief is wat aan de zwakke kant, en met alles wat er behalve de kitchen sink nog bijgehaald wordt is de film gewoon veel te lang. Net als het gepruts met de verschillende beeldformaten te veel is.

Ruizpalacios vergaloppeert zich daarmee alsof het zijn eerste film is, maar dat is het toch nauwelijks. Jammer, het had veel sterker kunnen uitpakken met wat meer beheersing - en dat verdient dit onderwerp gewoon echt, want dit soort afgrijselijke uitbuiting is onverteerbaar. Ik zou niet in zo'n tent willen eten, ik heb liever honger.

Verplichte kost voor iedereen die in een flat woont - en iedereen die denkt dat we in Nederland 'woningnood' hebben. Zo'n 700.000 euro telt Noh Woo-sung voor zijn stekkie neer - ik heb het maar even omgerekend. Valt nog mee, behalve dat de buurt nou niet precies downtown Seoul lijkt te zijn. Maar wie weet, nooit geweest daar.

Het verhaal is wel grappig en goed bedacht, maar Kim Tae-joon neemt misschien net wat te veel hooi op zijn vork met alle verwikkelingen naar het einde toe. En of ik het einde nou helemaal snap weet ik ook niet zo. Maar vermakelijk blijft het zeker - en ook nogal confronterend voor iedereen die in een grote stad woont. Dan is het optrekkie van Mams toch een stuk aangenamer. Ik zou het wel weten, in Woo-sung's plaats.

De muziek bij de aftiteling is op zich al de moeite waard. Ook daarvan heb ik dan het gevoel dat daar een enorme diepte aan detail lost in translation blijft, maar zelfs dan nog.

Een volstrekt onterecht onder de radar gebleven meesterwerkje.

Wellicht dat de taalbarriere daar de hoofdrol in speelt - er is toch altijd nog een grens tussen de Latijnse talen en het Germaans-Angelsaksische, en in de kunsten zowel groot als klein trekken wij daar hier toch wel heel duidelijk aan het korte strootje. Gelukkig red ik het met mijn marginale begrip van Frans en Italiaans net om deze film te volgen, en wat een wereld gaat daarmee open overigens, al spreek ik maar net een paar woordjes. Met dank geen dank aan mijn ouders, die de havo voor mij wel genoeg vonden - gewerkt moest er worden, en brood op de plank.

Ohja, de film dus. Een van de beste rollen van Bergès-Frisbey die ik tot dusver zag - en gelukkig ondergaat haar in het begin nogal erg mager afgetrokken bekkie een transformatie naar iets gezonders. En ze krijgt ook sterk tegenspel van Germano - me nog nooit echt opgevallen ondanks zijn 47 of zo credits. Die taalbarriere weer.

Het verhaal is als een hedendaagse vertaling van Shakespeare's Romeo en Julia - de lovers weten allebei donders goed dat die ander de minst verstandige keuze is, maar ze zien geen ander, er is geen ander, het kan niet anders en de dood of de gladiolen. Zelden zo'n sterk verhaal gezien, en tegen de titels af kwamen zat ik met de tranen op mijn wangen. Zo'n film is dit. Hoe kan het dan dat niemand hier die gezien heeft, dat vraag ik. In tien jaar twee stemmen.