Log

Er zijn eigenlijk best veel films over oorlogsjournalisten.

De meesten gaan over het soort voor de hand liggende valse romantiek wat daar bij hoort. Maar een klein deel laat ook iets zien van het onderliggende conflict, en overbrugt daarmee de afstand naar de oervader van de oorlogsverslaglegging, Ernest Hemingway. Zo'n film is dit, al is het wel wat op het randje met het romantische submotiefje en de haast ongepaste running gag van Ed Harris als militair adviseur kuch CIA kuch huurling.

Het verhaal is ook wel wat aan de opgeleukte kant, toch ligt er wel een kern van waarheid onder. Dingen gaan zo, wat je wil bereiken is niet altijd wat er uit komt, en het is een illusie om onafhankelijk en onpartijdig te kunnen zijn in dit soort conflict. En even duidelijk is dat een journalist nooit veilig is - ook nooit geweest, denk ik eerlijk gezegd. Hemingway was tenslotte gewoon soldaat in de meeste conflicten waar hij verslag van deed, in WW2 bestond het oorlogsrecht zoals we dat nu denken te hebben nog nauwelijks, en in alle conflicten sindsdien wordt het vrolijk genegeerd door minimaal één van de twee partijen die aan het vechten zijn.

Als film is het absoluut vakwerk en er is een top cast bezig - en zelfs daar springt Nolte dan nog met speels gemak boven uit. Wat hij doet overtuigt, het klopt gewoon allemaal. Net zoals de immer vrolijke Harris klopt met zijn verwerpelijke karakter. Jammer dat Hackman niet echt uit de verf lijkt te komen, al is dat ook wel een beetje een gevolg van zijn rol als latende partij in het driehoeksmotiefje.

Maar er is nog wel wat meer, want er is ook nog zo'n ouwe rotte Gitanes-rokende Fransman die met zijn continentale cynisme alles recht weet te praten. En hoe naar ook, hij heeft daar wel een punt mee, hoewel dat natuurlijk nooit een reden mag zijn om je idealen los te laten.

If we do meet again, we will smile! and if not, this parting was well done!

Een wat vreemde combinatie van Shakespeare en Rambo - hoewel Rambo toen nog nauwelijks uitgevonden was, want deze film kwam kort na First Blood uit. Van dezelfde regisseur, dat wel, vandaar de vele overeenkomsten wellicht. De hoofdrol van Hackman zit ook ergens tussen Johnny en de brave kolonel in - en ja, hij is in dit verhaal dan ook een kolonel.

Even duaal zit het wel met de productie - het ene moment komt het over alsof je naar een tv-film zit te kijken, maar een paar tellen later is het actie en dat overtuigt dan wel weer volledig. En de cast ook. Hackman als karakteracteur, waarvan je je af zou kunnen vragen wat hij in dit soort film te zoeken heeft - totdat je er achter komt dat hij een Marine was voordat hij begon te acteren. Maar ook Patrick Swayze, voordat ook maar iemand van hem gehoord had - met een melkmuiltje, en bijpassende rol in het verhaal. En alle denkbare gradaties tussen die uitersten in, met acteurs die ik geloof ik toch niet eerder gezien heb.

Zoals al gezegd, het verhaal is min of meer een kopie van het plot van The Dirty Dozen - maar dat was ook al niet bepaald origineel. En even makkelijk is deze film weer gejat door talloze films die later kwamen, waaronder overduidelijk de Rambo-serie. Deze is dan toch wel een tikkie beter dan het gemiddelde, en niet alleen door Hackman - Kotcheff heeft net als in First Blood zijn zaakjes prima op orde. Jammer van het tv-film zweem, maar dat hoort ook wel wat bij films uit die periode.

Ik zie Justin Long en Kate Bosworth altijd al graag spelen, en in deze film samen lijkt er nog een extra vonkje vanaf te schitteren. Voor een kaskraker moest je toch al nooit echt bij die twee zijn, maar voor een iets speciale film met wat aparts wel.

Dit gevalletje zie ik dan maar als het landrotten-antwoord op het hele haaiengenre, met nog wat steken onder water naar de A-team en MacGyver tussendoor. Best grappig, meer gevatte dialogen dan je verwachten zou, en met af en toe verrassend botte gore ook nog. En de kersverse echtelieden spelen erg grappig samen, het lijkt haast alsof ze écht verliefd zijn.

Verder is het maar weinig verrassend maar wel leuk, en de grens van al te veel sentimenteel gedoe wordt precies op het randje vermeden. Al komt het wel erg dichtbij.

vote changed, original voice was 4,0 stars

Een verzameling duikbootclichés, te pas en te onpas opgeleukt met wat klinkt als hetzelfde stemmige mannenkoor dat ook The Hunt for Red October opleukte. En ook behalve dat speelt Scott nogal leentjebuur bij die film, er zijn te veel plotelementen die letterlijk terugkomen - tot op het punt dat de beelden gewoon herbruikt hadden kunnen worden.

Helaas, Hackman komt lang niet in de buurt van de duikbootkapitein van Scott Glenn - niet dat hij slecht speelt, bepaald niet. Net zo min als Washington. Sterker, het is aan hun soliede spel en aan de toch vrij strakke timing van Scott te danken dat er toch nog iets uit komt. Het probleem is vooral dat het verhaal te tobberig is, te ongeloofwaardig ook, en veel te veel gemuit. Tot en met een gewapende opstand aan toe, kom nou toch.

Wat ook mis zit is dat de balans tussen spanning en suspension of disbelief scheef ligt, en Scott dat met de soundtrack probeert te doen vergeten. Het is eigenlijk altijd al een teken dat het mis zit met een film als je halverwege het kijken in de gaten krijgt dat de soundtrack wel wat overdreven dramatisch is, maar in deze film wordt dat echt heel irritant. Net zoals de raamvertelling met de CNN-reporter irritant is. En hoe leuk het ook is om Jason Robards in zo'n rol te zien, ook die uitsmijter die hij mag voordragen is volstrekt ongepaste Hollywood-draf.

Een half puntje extra voor de Jack Russell. Ook volstrekt ongeloofwaardig, maar wel leuk.

Wat een absurd land is de VS toch.

Ja, er is een wet die 'cruel and unusual punishment' verbiedt, maar om die ook toe te passen, nah. Of zelfs maar er bij stil te staan dat de doodstraf by any means cruel and unusual is. In naam overtuigd van een geloof wat als excuus geldt voor de meest afgrijselijke misdaden, zonder dat daar ook maar op een of andere manier een klein stemmetje bij vraagt 'en waar staat dat dan precies'. En even makkelijk geldt datzelfde geloof als rechtvaardiging voor de doodstraf, want dan lost God het wel op. Tsja, wat kan een zinnig mens daar nog over zeggen.

Mooie rollen van Hackman, Dunaway, en zelfs Prosky al is zijn deel maar klein. Jammer dat O'Donnel zo irriteert, misschien is dat wat zijn karakter meebrengt maar het doet evengoed voor mij af aan de film. Wat overblijft is vooral het geniale spel van Hackman - tot en met de laatste snik, en de sfeertekening van het absurde racisme en het absurde geloof in de VS. Je zou haast vergeten dat er ook nog vrij gewone mensen wonen, zo sterk is de film.

En niet alleen de cast is goed, nouja met de kanttekening hierboven. Het verhaal is sterk, en wordt fraai beheerst verteld zonder al te domme pogingen om er een stereotype einde aan te breien, de beelden zijn fraai, de soundtrack heeft me nergens geirriteerd tot het punt dat het me begon op te vallen - ja, dat is erg goed. Opvallend verder hoe fraai de verwilderde haardos en baard van Hackman zijn karakter ondersteunt - hem deels afgrijselijk, afstotelijk maakt, maar hem aan de andere kant ook tot een soort verwezen knuffelopa maakt. Knap werk. En, aan het stemgemiddelde te zien hier, toch een wat onterecht vergeten en onderschatte film.

Under suspicion.

Freeman en Hackman spelen zo ongeveer perfect, en visueel is het ook af en toe bijzonder fraai. En amai, wat was Bellucci toen mooi - in andere films met haar zag ik dat er nooit echt aan af, maar deze film weet daar iets bijzonders uit te toveren.

Wat dan weer niet lukt is om het concept waar het uiteindelijk om draait geloofwaardig over te brengen. Maar eens dat uit de doeken is, is het einde wel weer erg fraai en perfect beheerst. De film is overigens een remake van Garde à Vue (1981) en gebaseerd op het boek Brainwash (1979) van John Wainwright. Wellicht interessant om die eens op te zoeken, en te zien of die uitwerkingen beter gelukt zijn.

Een film met een al wat te oude Paul Newman, en ook het tempo is wat aan de geriatrische kant. Daar staat dan wel weer tegenover dat er erg fijn gespeeld wordt, en zo ongeveer de voltallige cast bestaat uit topacteurs die ook nog eens allemaal enorm goed bezig zijn - eervolle vermelding voor Giancarlo Esposito.

Een echte film noir, of ode daaraan kan ik er overigens niet in zien, daar is de hoofdpersoon te aardig en beschaafd voor.

Hackman week, deel 3.

Deze keer is hij commandant van een vliegdekschip tijdens de Joegoslavie-oorlog, en net als alle andere rollen van iemand in een positie van gezag gaat hem dat gladjes af. De film op zich is wel een beetje meh, niet alleen zijn veel van de effecten in de actiescenes erg achterhaald, maar ook de production values zijn af en toe gewoon echt onder de maat. Zelfs onze held heeft een scene waarvan ik denk 'doe nog maar een take' of zelfs 'edit dit uit het script' maar nee. Aan de andere kant komen de Joegoslaven ook overtuigend over als Joegoslaven, spreken ze een taal waar ik niks van maken kan, en lijken de landschapjes redelijk op wat ik van die regio ken.

Het verhaal is erg, erg losjes gebaseerd op een echte gebeurtenis - maar dat was met een F16, en dus niet met een vliegdekschip maar een gewoon vliegveld als basis. Geen ruimte voor Gene Hackman als held dus. En de piloot die werd neergeschoten is ook nog eens een enge Trump-aanhanger.

Hackman is op zich best overtuigend als ouwe ijzervreter die door de lengte van zijn carriere baas van een carrier is geworden. De Almeida daartegenover irriteert vooral, maar je kan daarvan vinden dat dat in functie van het plot is, en de argumenten die hij aanvoert kloppen dan wel niet maar tellen evengoed. Storender dan dat alles is vanzelf Wilson, die nooit overtuigt als militair. En Mashkov, de engerd met zijn geweer is gewoon belachelijk, een volstrekt onvolwassen plot-gimmick. Een gemiste kans, had daar een echt sinistere enforcer of killer voor in de plaats gezet. Of toch tenminste iemand die behoorlijk met een geweer overweg kan.

Al met al niet echt een goede film, maar misschien ook geen slechte. En waar het deze week om gaat, de rol van Gene Hackman tilt de film op waar zonder zijn inbreng het echt een miskleun geweest zou zijn.

- 1964.

Not forgotten.

C'est un Nagra. C'est Suisse, et très très précis.

Het begin van de film is gewoon echt geniaal. De setting, de decors, de opkomst van de diva met alle maniertjes die daar bij horen - van haar jurk tot haar buiging, haar lonkende ogen. En dan begint ze te zingen. Heel, heel even dacht ik dat de soundtrack een dub van Maria Callas was, maar nee, deze diva zingt zelf. Wilhelmenia Fernandez heet ze, en wat een ontdekking is haar muziek, haar stem, maar net zo makkelijk haar acteertalent. En ons ondertussen alweer ontvallen, begin vorig jaar.

Jammer dat de film niet precies op het niveau van de opening blijft, maar allerlei zijlijntjes in gaat die het tot een soort misdaadkomedie maken. Wellicht onvermijdelijk, want het gegeven van de diva en de postbode op zich is wel wat dun om een film mee te vullen. En ook op zich wel weer erg fijn, want hoe kom je anders op de combinatie van iemand als Fernandez en iemand als Bohringer in een en dezelfde film. En hoe jammer is het dat Andréi maar in zo weinig films gespeeld heeft, als je ziet hoe natuurlijk het hem hier afgaat.

In de vertelling, in de setting, de decors - in alles is de film een soort uitvergroting van alles wat de Franse films van die periode tot iets bijzonders maakt. Er is zo onwerkelijk veel te zien overal, de beelden zijn zo fris, morsig, kleurig en grauw allemaal tegelijk. De soundtrack is buiten de stem van Fernandez zo lelijk en bruut. De karakters van de bijrollen zijn zo plat en eendimensionaal - maar ook zo legendarisch dat ik daar een echo in herken van een van mijn Franse makkers, die bij elke gelegenheid roept 'J'aime pas les' en wellicht zelf niet eens doorheeft dat hij deze film citeert.

En hoe plat het verhaal ook is, Beneix slaagt er wonderwel in om het met alle omwegen op het enig denkbare spoor tot het einde te krijgen. Knap werk, en ook daarvan vraag je je af waarom hij eigenlijk maar zo weinig films gemaakt heeft. En waarom deze zo vergeten lijkt te zijn - net als Betty Blue tegenwoordig, terwijl de poster daarvan toch een jaar of twaalf op mijn deur gehangen heeft, totdat ik moest verhuizen en bleek dat ik 'm niet zonder deur kon meenemen. En hoe lang die film niet gedraaid heeft in de Alfa indertijd. Dat had deze film ook zonder enige twijfel verdiend, want het is echt zo'n film die je talloze keren kan zien, en dat je dan nog steeds elke keer iets nieuws ziet.

Hackman.

Een acteur waar ik eigenlijk gewoon te weinig aandacht aan besteed heb, te weinig films echt van gezien - en beoordeeld heb, als ik het lijstje hier er langs leg. Maar hij is het wel die deze ogenschijnlijk simpele film draagt en tot iets bijzonders maakt. Behalve hem zie ik het er niet in.

Nouja, er is wel de nerd-achtige interesse in de supermooie oude bandrecorders natuurlijk. Toch een van de mooiste uitvindingen van de mensheid, de bandrecorder. De precisie waarmee de band opgewikkeld wordt.

Oh, daar ging de film dus niet echt over. Het ging om dat ene woordje. En om hoe de technologie maakt dat privacy een illusie is.

In de vertelling van het verhaal nogal homeopatisch, in de cinematografie af en toe geniaal, Hackman is gelijk een god in hoe hij zijn rol speelt - maar dat alles is maar bijzaak. De film komt pas echt tot zijn recht in de laatste minuut. Daar zijn alle punten voor, niet voor die paar tellen dat die Nagra SN in beeld is. Dan klopt de soundtrack ineens, en mooier dan in elke film die ik ooit gezien heb.

You want to do Mankind a service? Tell funnier stories!

En ook die verwijzing naar het jatten van 8 1/2, en met wat goeie wil Bergman. En dan beweert Allen nog steeds dat deze film niet autobiografisch is. Alsof de wat vuige knipoog naar zijn aanbiddende aanhang daar al geen overtuigend bewijs voor was. Niet narcistisch, maar het is wel duidelijk dat hij M. Bates speelt.

En behalve dat al ligt er net als over al zijn films ook over deze weer die walmende dikke spruitjeslucht. Van het neurotische gedoe tot de onleuke teksten en dialogen, van het lettertypetje tot de muziek. Ik kan er allemaal helemaal niets mee.

Waarom kijk je dan naar die films van Allen, als je er toch niks mee kan, vragen mensen soms. In dit geval was dat omdat Charlotte Rampling er in mee speelt, en zij is alles wat Allen niet is. Ja, die zoenscene vond ik inderdaad moeilijk om naar te kijken.

1.5* - voor Rampling en voor Louis Armstrong.

Ja kom maar door, we hebben dit al gezien. Beter en diepgaander.

Voor het wandelen langs de Engelse kust, ik noem even die fijne series documentaires die Kate Humble voor de BBC gemaakt heeft. Voor het idee van wandelen om je ergens over heen te zetten, denk eens aan Wild (2014) of de talloze films over iemand die naar Santiago loopt. Vooruit, The Way (2010), of zelfs maar The way my way (2024). Of het idee dat je door frisse buitenlucht van elke denkbare ziekte geneest - Campbell's Kingdom (1957). Ja, zo oud is dat sprookje al, en dat is het natuurlijk ook precies - een sprookje. Of als je een echt goede film wil zien waarin iemand alles achterlaat, vertrekt zonder doel anders dan de horizon, kijk dan eens Nothing Personal (2009). Allemaal moeiteloos heel veel beter dan deze film.

Dit misbaksel is nog net op de rand genietbaar door de aanwezigheid van Anderson - nog steeds een erg mooi koppie, en dat uitgebleekte haar en verbrande wangetjes maken dat alleen maar schattiger. Isaacs ligt me dan niet zo goed, en de rest is nauwelijks aanwezig. Zwak ook dat we de personages met alle getob eigenlijk helemaal niet leren kennen - het blijft allemaal erg flauw, erg zouteloos, erg aan de oppervlakte.

Narratief is het vooral een lege doos - nog los van de controversie, en geloof van het hele verhaal vooral wat je wil. Maar als drama werkt het niet voor mij, als ik-kan-alles-overwinnen vehikel werkt het niet, het einde is gewoon te lui voor woorden. Overhypet, jazeker. Maar dat neemt niet weg dat het gewoon een behoorlijk slechte film is.

Rare boel.

Op zich is het plotje wel wat erg simpel, maar voldoende - het past bij het genre. Maar de casting schuurt - te veel typecasting, te weinig talent. Veel als experiment aanvoelende keuzes in stijl en substance, te veel Tarantino in de soundtrack. Volop pretentie, maar geen invulling.

En dat zou nog wel ietwat ok zijn, maar de beelden zijn net iets te vaak gewoon butt ugly. Licht van de verkeerde kant, en een achtergrond die er uit ziet alsof die er met een greenscreen ingeshopt is door iemand die dat voor het eerst doet. Als het al geen AI is.

Zo ongeveer het enige wat er uit komt is het idee van relaties als een business deal, maar precies juist dat wordt te weinig uitgewerkt, achteloos en gemakzuchtig vergeten als er iets van romantiek in de lucht zit. Maar was dat nou juist net niet de aanleiding voor dit plot, met deze titel. Probeer daar dan ook iets van te maken, denk ik dan.

I am the embodiment of Perfection!

Eigenlijk wel zo'n beetje precies wat ik graag zie in een film. Een verhaal dat zo absurd over the top ongeloofwaardig is, terwijl het gewoon letterlijk echt zo gebeurd is - en ja, daar is zat documentatie van waar je nog voor dagen lees- en kijkvoer in vinden kan. Een film waar je iets van leert, een film die je tot nadenken stemt, iets waar je een half leven over door praten, dromen, denken kan en dan nog niet in de buurt van een einde bent.

Howard maakt er een fraai verhaal van, en houdt zich voor het grootste deel wel redelijk aan de geaccepteerde feiten - meer dan dat is goedbeschouwd ook niet mogelijk, want wat er dan precies gebeurd is zal wel nooit met enige zekerheid vastgesteld kunnen worden. Toch, voor wat in de romantische beschrijving al makkelijk een 'onbewoond eiland' heet, er was best wat komen en gaan op Floreana, en met de Wittmers, de Ritters en de 'barones' met haar gevolg was het er zelfs zonder bezoek al best druk. En het komen en gaan, dat bestond minstens al uit een schip met wetenschappers en amateur-wannabe wetenschappers dat met zekere regelmaat langs kwam en zelfs films maakte over de eilanders. Eigenlijk noodzakelijk om de documentaire The Galapagos Affair: Satan Came to Eden (2013) te zien - en wellicht best pas nà deze film, maar voordat je je daar je mening over vormt.

In de ontknoping neemt Howard duidelijk afstand van zijn eerder nogal neutrale opstelling gebaseerd op de onweerlegbare feiten - die waarvan meerdere bronnen een gelijkluidend relaas geven. Vanzelf is dat richting het eind nauwelijks meer mogelijk, en daarmee wordt de ontknoping wel nogal speculatief, terwijl dat voor mijn gevoel niet echt voldoende gemeld wordt. Tsja, je moet keuzes maken als je een film maakt, en het is ook geen documentaire - maar toch was het voor mijn gevoel netter geweest als daar wat duidelijker melding van gemaakt was.

De cast is eigenlijk gewoon geniaal, perfect op hun plek - en wellicht dat dat de grootste verdienste van Howard is na het selecteren van dit verhaal om een film over te maken. De kapsones die De Armas zo moeiteloos afstraalt, terwijl het aan de andere kant ook zo overduidelijk precies dat is - kapsones, geen echte adel. De wereldvreemd-idealistische en zo stereotype Duitse Wittmers van Brühl en Sweeney, het is alsof ik een stel van mijn Duitse kennissen uit een vroeger tijdperk hoor praten. En wellicht de meest overtuigende van het hele stel, Kirby en Law - die dan niet precies hun extreme Duitsheid uitstralen, maar wel het soort idioterie waarmee je op een eiland gaat wonen. Een punt van kritiek - en wellicht terecht - is dat de taal af en toe wat onecht overkomt, vanwege dat de hoofdrollen eigenlijk allemaal Duits zouden moeten spreken. Maar ik heb de film ook in het Duits gezien, en dat is niet echt een verbetering ten opzichte van het Engels - in het Duits komen voor mij Kirby en Law echter over, maar De Armas juist weer niet, en daar draait het dan kennelijk uiteindelijk om.

Wat me over het geheel niet zo erg goed ligt is de scenografie, die me wat te wisselvallig is eigenlijk. Aan de ene kant epische beelden van barones De Armas die onder begeleiding van Wagner haar landfall maakt, maar daar tegenover te veel beelden die lelijk gekleurd zijn, te veel meat and potato, te pedestrian. En kennelijk regende het best vaak tijdens de draaidagen, het ziet er net te vaak uit alsof de beelden opgeleukt zijn. Ergens tussen dat het misschien moest uitdragen dat het het grootste deel van de tijd gewoon saai en vervelend was om daar te wonen, maar nog steeds, het levert een onevenwichtig verhaal en onevenwichtige beelden op. Howard zou dat toch beter moeten kunnen, met zoveel films op zijn naam ondertussen. Zoals het kleine draadje tussen de barones en het zoontje van de Wittmers wel iets belooft, maar niet echt uit de verf komt. En in de iets bredere zin, hoe alle draadjes over de barones eigenlijk te weinig uit de verf komen, net als alle draadjes over de Wittmers en de Ritters.

Vandaar ook dat ik de 2013 documentaire als begeleidend kijkvoer onmisbaar vind. Want, hoe onmogelijk het misschien ook is om een reguliere film te maken over deze geschiedenis, en met alle respect over wat Howard daarin geprobeerd heeft, ik bleef er nogal mee op mijn honger zitten. En de eerlijkheid gebiedt daaraan toe te voegen dat de documentaire daar wel een deel van bevredigt, maar echt niet alles.

Wat er echt gebeurd is blijft een raadsel. Een weeffout in de meestal vrij rationele geschiedschrijving, een geschiedenis die wellicht alleen te begrijpen is als we er van uitgaan dat alle betrokkenen goedbeschouwd knettergek waren.

Dylan Thomas, maar toch niet. De andere kant van het verhaal in Last Call (2020), een tikje vroeger wellicht ook, en wellicht ook wat te veel op zoek naar welk verhaal er precies verteld wil worden. Waar Thomas zelf niet zo'n last van had is precies wat de film nekt, zo lijkt het.

Knightley is wel precies op haar plek, ze past perfect in de rol, in de tijd en het jaren-40 kapsel staat haar perfect. Wel weer het zenuwachtige en daardoor nepperig overkomende grijns-glimlachje wat ik zo vind afdoen aan haar acteerprestaties. Gelukkig lijkt ze dat langzamerhand kwijt te zijn in haar laatste films.

Verder is het wel een fraaie cast ook, al is Sienna Miller in de vergelijking met Last Call wel wat een troostprijs naast Romola Garai, en komt Rhys niet in de buurt van Ifans. Nouja, hij heeft ook niet de hoofdrol, denk ik dan maar. Murphy aan de andere kant speelt wel erg goed, en ook voor zijn rol kon nauwelijks een betere gevonden worden.

Ik vond de beelden wel wat te zwaar bewerkt, vaak te donker en te bruin in de color grading. En de soundtrack, waar toch nogal ophef over gemaakt wordt op de wikipedia entry is me nergens positief opgevallen. Ook niet echt negatief, dus wellicht iets om in de lift te draaien.

Al met al beslist geen slechte film. Maar er ontbreekt net wat te veel het waarom, of tenminste dat is wat ik er in mis.

Meh.

Cameron Crowe schreef het boek, kennelijk, en of dat de vertaling naar de film doorstaan heeft is aan mensen met meer geduld dan ik kan opbrengen. De film is in ieder geval volstrekt mislukt - onleuk, terwijl er toch komedie als genre opgegeven staat, net als romantiek terwijl er niks romantisch te zien is. Het genre had toepasselijker 'onleuk tienergetob' of 'de noodzaak van abortus in het ziekenfonds' kunnen zijn.

Het genre is al niet bepaald hoogstaand, maar deze film bakt er ook wel echt niks van. Ondanks de enorme cast. Erg teleurstellend.

Ms. Copuletta.

Gisteren zag ik een film met (over?) Edie Sedgwick, en vandaag dacht ik daar een subtiel vervolg aan te geven met een film met Phoebe Cates in de hoofdrol, vanwege een subtiele verwijzing naar de eventuele invloed van Andy Warhol in het begin van haar carriere - wat daar dan ook van waar is. Hoe dan ook, ik herinner me nog duidelijk dat half jaren 80 Cates nogal indruk maakte, een film of serie waar ze in speelde was reden genoeg.

Deze heb ik dan indertijd gemist. In de zeitgeist, met talloze vergelijkbare films maakt deze achteraf ietwat indruk door hoeveel bloot er boven de gordel te zien is, de meeste films uit die tijd beloven meer maar laten minder zien, al is het maar een indicatieve indruk - is er iemand die daar de statistieken van bijhoudt, met een stopwatch in de hand en eventueel zelfs een internationale jury met scorebordjes? Ik vraag dit voor een vriend, vanzelf.

Gelukkig is er buiten het broodnodige bloot ook nog genoeg te lachen. De cameo van Kristel als Ms. Copuletta is heerlijk subtiel, als tegenhanger van Miss Dutchbok. En zo zijn er nog wel een aantal vondsten die wellicht beter uit de verf hadden kunnen komen. Alsof er geen eenheid van plan was, zo komt het nogal op me over, en dat verklaart dan wellicht ook wel waarom de film uiteindelijk niet echt aanvoelt als een succes. Om het maar even plat te slaan, het is niet echt een antwoord op Porky's en alle films uit die koker, maar ook geen parodie daarop. Een beetje half, daar blijft het bij.

The unbearable lightness of being a tennis pro in paradise.

Je zal toch maar met Stacy Martin op zo’n strand moeten liggen. Man man man wat een ellende. Niet te doen gewoon. Je zou je om minder van kant maken.

Alle punten voor de meesterlijke cinematografie en de geniale color grading. Was er nog iets met een verhaal, een boodschap? Oh ja, iets met een romantisch plotje of zo. Doet het voor mij niet echt, geloof ik. Te veel den Leiermann, te veel das Leiden des Jungen Werthers.

Edie.

Bij mij eigenlijk vooral bekend als het onderwerp van het liedje Edie (Ciao Baby) van The Cult, en dat kwam van de week langs. Sowieso een geniale plaat, Sonic Temple - elke keer dat ik die tegenkom vraag ik me weer af waarom ik die niet vaker draai. En tijd om ook eens een film met Edie te zien, en welke dan beter dan deze.

Dat blijft vooralsnog een open vraag, want heel best is dit niet - hoewel je ook wel met enig recht kan zeggen dat deze stijl toch goed bekeken is door talloze latere filmmakers. En ja, met de wordingsgeschiedenis volgens Wikipedia er bij wellicht bewonderenswaardig dat er nog steeds iets uit gekomen is, maar wat overheerst is dat het eigenlijk gewoon te triestig en te pijnlijk om te zien hoe ver heen Edie in het merendeel van de scenes goedbeschouwd is - Oh, stars wrapped in your hair / Oh, life without a care / but you're not there.

En om die laatste paar woorden draait het uiteindelijk allemaal. Ciao baby.

Het verhaal van Nummer 24, Gunnar Sønsteby. Zonder al te overbodige heldhaftigheid - de vergelijking met onze 'eigen' Soldaat van Oranje doet zich aan, zowel in real life als in de verfilming, en dan kan ik toch niet anders zeggen dat deze beschouwing een stuk volwassener en oprechter overkomt. Ook de keuze om het verhaal in een raamconstructie met de scholieren te vertellen ligt me goed, want dat geeft een fraai beeld van het latere leven van Sønsteby.

Het enige wat voor mij niet zo goed werkte was het stukje aan het einde - sowieso is het natuurlijk niet echt een heel originele gedachte, maar het staat ook nog eens duidelijk vermeld op de Wikipedia-entry van Sønsteby. Storender wel dat de makers verzuimd hebben om het meiske net wat meer invulling mee te geven - waarom bijvoorbeeld is ze zo geinteresseerd in een oudoom die een 50 jaar voor haar geboorte aan zijn eindje gekomen is. En het open einde past dan ook niet, en al helemaal niet als je de Wikipedia er naast houdt. Onnodig en onduidelijk.

Een jaar of vijfentwintig, dertig geleden begon mijn vader dement te worden. Eerst op een soort schattig ouderwetse manier, zoals dat hij als hij moest plassen dat wel gewoon tegen een boom kon. Maar al snel werd het erger, en kon hij zichzelf niet meer redden op de wc. Toch, nog steeds met alle lichamelijke ongemakken en dat hij er echt niet meer bij was bleef hij wel zo'n beetje dezelfde vader als altijd - met zijn eigen spoor van wat de bedoeling was, altijd liefdevol en zorgzaam voor zijn familie. Een van mijn dierbaarste herinneringen is de laatste keer dat hij bij mij op bezoek was, en zich in een van die steeds zeldzamere momenten ineens realiseerde wie die grote man recht voor hem was - ik kon het zien in zijn ogen, alle spanning en alle zorgen waren ineens weg, er was ineens alleen nog liefde.

Nu is mijn moeder aan het dementeren, en dat gaat heel anders. Een jaar of tien geleden wilde ze nog naar het stadsarchief in Amsterdam, om de klassenfotootjes van haar en haar liefste vriendinnetje toe te voegen aan de tentoonstelling van de holocaust. Maar nu praat ze de extreemrechtse propaganda van FvD en PVV na, en vindt ze dat de joden het gewoon verdiend hadden, en dat dat niet klopt is haar niet meer uit te leggen - en als ik het probeer gaat ze krijsen.

Zoals het gezegde gaat, je vrienden kan je zelf uitkiezen, maar met je familie zit je opgezadeld. Ik heb eerlijk gezegd zo langzamerhand het gevoel dat het beter zou zijn als kinderen bij de geboorte aan de staat overgedragen zouden worden, en dat mensen bij de eerste tekenen van dementie - of extreemrechtse sympathie - een spuitje zouden krijgen. Man man man, wat zou dat een hoop ellende schelen voor de wereld.

Hopkins speelt vanzelf wel echt, echt geniaal - en daarmee ook ongekend pijnlijk om te zien omdat het zo enorm herinnert aan de laatste jaren van mijn vader. Dat kan toch niet ver van hem af staan, anders kan je dat niet op zo'n manier. En ook Williams, eerder dan die andere Olivia verdient daar alle punten van authenticiteit waar ik echt van in de tranen schiet. Ietwat geholpen door de trekkerige muziek.

Toch mist de film voor mijn gevoel teveel het venijn van de realiteit, want die is zo vaak nog veel erger en veel onmenselijker. Je mag de zorg over dementerende ouders niet op het dak van hun kinderen schuiven, dat is een last die een gewoon mens niet dragen kan. De liberale gedachte dat een PGBtje goedkoper is dan behoorlijke bejaardenzorg heeft echt al genoeg mensonterend leed opgeleverd. Zorg voor bejaarden, gelijk aan zorg voor kinderen is gewoon werk voor professionals. Mensen die daar naar eer en geweten hun best voor doen. Niet voor familie.

Als het mijn tijd is en ik niet meer weet, geef me de kogel alsjeblieft. Hoe het met mijn vader gegaan is, en hoe het nu met mijn moeder gaat, het is gewoon mensonterend. Ik bedank daarvoor graag.

Sommige films zijn beter als je ze kijkt zonder op te letten, met het geluid en de ondertitels uit.

Dit is dus zo'n film. De beelden zijn best fraai en fijn kleurig, en een stuk leuker dan de aquarium-dvd. Neem je het verhaal er bij, dan wordt het een stuk slechter, want het plot is iets wat bij de Bouquet-reeks nog afgekeurd zou worden. Te kazig.

En als je niet op het verhaal let, dan komen de charmes van de hoofdrolspelers er wellicht ook beter uit. Met vooral dank aan de strakke hemdjes van Petsch die meer laten zien dan menig pornootje. Mooi hoor. Het vraagt allemaal luidkeels om wat hardcore actie over de motorkap, maar daar laat de film kansen liggen. Jammer.

Meer filmpjes als dit, graag.

Knightley kan misschien beter dan een suf netflixje, maar ze speelt dit wel erg goed en zonder in haar gebruikelijke maniertjes te vervallen. Dat het plot wat voorspelbaar is - oligarch is evil - betekent niet dat het niet klopt, en om die discussie maar even preventief plat te slaan, Godwin zelf heeft heel duidelijk gezegd dat zijn wet geen reden mag zijn om geen Godwin te plegen.

Wat me ook goed ligt is de sluikreclame voor The Guardian. Een van de weinige kranten die nog vrij is van bestuur door oligarchen.

Verder is het gewoon prettig kijkvoer met een fraaie cast die goed bezig is, en het klopt over de lengte en de breedte echt wel. Is dit de film waar Ten Years After ooit hun lied over zongen? Vast niet, maar je moet af en toe ook gewoon stofzuigen en de afwas doen.

Where would you have us go Charlie? Maybe you would prefer us to take a piece of Central Africa or Uruguay? Not Egypt, thank you, we tried that once and it was not a success. Or back to the ghettos?

Dat is wel zo'n beetje het enige moment in de film dat ik even het idee had dat ik ergens naar keek. Maar verder is het zoals Filmkriebel zo fraai uitdrukt toch vooral onboeiend en houterig, en ik vond Kinski dan grotendeels ook nog teleur stellen - en van Keaton was ik zeker al niet onder de indruk.

Ik kan het als regel maar slecht worden met de verfilmingen van John le Carre, en dit geval is daarop dus geen uitzondering. De productie voelt ook buiten het onderwerp wel wat erg gedateerd aan - niet alleen de vertolkingen zijn houterig, maar ook de beelden voelen zo.

Snel vergeten. En die serie sla ik ook maar over.

Jaa, kweeniehoor.

Je kan moeilijk tegen Hausner houden dat ze teveel Lanthimos probeert na te apen, want dat doet Lanthimos tenslotte zelf ook teveel. Maar niettemin slaat deze film de plank wel behoorlijk mis. Je kan er wellicht een spel met peer pressure en alternate reality in zien - en daar is op zich genoeg aanleiding voor met de idioterie van alledag, maar om dat op te hangen aan eetstoornissen is wel erg toondoof. Er gaan best veel mensen gewoon hardstikke dood aan, en als je dat meegemaakt in je cirkeltje hebt kan je er niet echt om lachen dat een of andere upstart filmmaker daar even een spelletje van maakt. Aan de andere kant bestaan er dus echt zulke dingen als mensen die denken van alleen lucht te kunnen leven, maar in die richting is de satire dan weer net al te dun.

Nogal mislukt dus, en met een nare nasmaak ook nog eens. Fraai gespeeld, maar alleen de hond krijgt van mij daar de credits voor - de rest had van mij mogen bedanken voor deze productie.

Een op zich simpel gegeven, maar uitgewerkt in een zo homeopathisch plot dat er geen touw meer aan vast te knopen valt. En dat zou nog te verteren zijn als er iets was wat daar tegenover kon staan. Maar helaas, Pfeiffer speelt veel te veel haar gewone typetje waarbij vooral grime en haar ook nog eens erg cliche is - ik weet niet meer zogauw in welke film, maar er is een enorm sterk gevoel dat ik die deja-vu al eerder gezien heb.

En even teleurstellend is de rest van de cast - ik had me laten overhalen door de naam van Poots, maar als ze drie minuten screentime heeft is het veel. De enige die nog enige intensiteit op het scherm weet te brengen is Isaach de Bankolé, maar ook dat is maar een heel, heel klein bijrolletje.

Ook de locaties zijn saai op het dodelijke af. Parijs, de stad van het licht was nog nooit zo vlak en grijs. Was het geld bijna op, ging het daarom? Het zou even makkelijk op de productie kunnen slaan. Enorm teleurstellend.