Log

Waar gebeurd.

Jammer wel dat daar niets meer van overgebleven lijkt te zijn dan het feitje dat er een échte prison warden de hoofdrol speelt van de extreem etterbakkige Warden (ja, met een hoofdletter). Oh, en dat er maar liefst 600 extra's uit de gevangenis gebruikt zijn voor de hele productie. Ongetwijfeld geheel vrijwillig.

Langzamerhand terugwerkend door het lijstje films van Gene Hackman kom ik regelmatig dit soort vergeten pareltjes tegen. Deze dus, waarin Jim Brown de held is, want ons'Gene was toen nog maar nauwelijks bekend, net na zijn rolletje in Bonnie and Clyde (1967) maar nog ver voor French Connection (1971). En ook qua acteren zit er wel een tikkie verschil in, want Brown overtuigt vanaf zijn eerste lettergreep, Hackman pas vanaf de tweede. Hoe leg ik dat uit - Brown laat het je voelen, Hackman vertelt je er over, zoiets is het. Wellicht zelfs dat Hackman precies dat van Brown geleerd heeft door deze film.

Verder is er als drama nauwelijks een speld tussen te krijgen. Het plot loopt perfect tussen de paaltjes door, met de klassieke omkering van de sympathie van de kijker. De gevangenis als microcosmos, de verstotenen die de helden blijken te zijn. Jammer dat dat narratief zo verziekt is door de wappies, de ik doe niet meer mee mensen, al diegenen die zichzelf ineens positioneren als helden terwijl ze toch echt het absoluut tegenovergestelde daarvan zijn. Dat verziekt niet alleen de samenleving, het haalt ook een kunstwerk als deze film onderuit.

If we lived here, we'd be home now!

Small town blues.

Het stereotype verhaal van een stel uit de klei getrokken yokels, die er at their extreme detriment achter komen dat je de yokel wel uit de klei kan trekken, maar de klei niet uit de yokel. Sterk spel van Hackman, en ook van een nog veel oudere filmheld als Lancaster. Of van een Bonnie Bedelia, nog op puberleeftijd. Dat zet toch wel duidelijk wanneer de film speelt, als het gebrek aan mobieltjes dat al niet had verraden. Sowieso wellicht het grootste mysterie in het narratief, hoe het toch kon zijn dat zo'n menigte de hele tijd geboeid blijft terwijl er minutenlang niets gebeurt terwijl het vliegtuig de parachutespringers weer naar de hoogte tilt - en je daarna op zijn hoogst met een erg sterke verrekijker ziet wat er nou echt gebeurt. Ik zou na een minuut m'n geld al teruggevraagd hebben.

Als drama daarmee wel volstrekt ingehaald door de tijd van nu, en de moraal die volgens mij toch bedoeld was - die van de yokels - komt er nauwelijks meer uit. Jammer, want die is toch vrij tijdloos, en geldt ook in ons land voor iedereen die bijvoorbeeld in Friesland of Groningen opgegroeid is. Alle carrierekansen die je maar wilt, behalve dat je die mestlucht nooit echt van je klompen af krijgt.

Ja, als je in zo'n dorp geboren bent dan is alles beter, hoe kort de horizon daarvan dan ook is, en ook als die met 200 mijl per uur op je af komt. Wel begrijpelijk, want echt alles is welkom om maar aan die dodelijk saaie voorspelbaarheid, die gezapigheid, die overwelmende spruitjesmeur te ontsnappen. Maar geloof me, je kan ook ergens ànders bij de supermarkt gaan werken, in Portugal of Frankrijk, FTW. Choose life. En boven alles, zorg dat je niet in zo'n film als dit terecht komt. Er is zoveel meer dan wat dit misbaksel aan moraal te melden heeft.

Een wat flauwe klucht die wellicht nog enigszins werkte in de (nouja in naam) losse jaren-70, maar voor nu gewoon te ongeloofwaardig is. Erger, driekwart van de cast staat er ook bij alsof ze er niets van geloven. Zelfs de erg fraaie cast krijgt er geen beweging in.

Snel vergeten maar. Ohja, mijn reden om deze film te willen zien, mijn project om alle films waar Gene Hackman aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Ja, daar ben ik weer een vinkje verder mee. Maar ik heb niet echt het gevoel alsof het de moeite was, zijn rol is nogal betekenisloos. Net als alle andere, eigenlijk.

Vengeance is mine, sayeth the Lord.

Een van de weinige dingen die met het geloof meekomen die ik als universeel zinvol beschouw - dat wraak iets is dat je aan anderen moet overlaten.

Als film is dit wel een wat archaïsch iets - het komt meer over als een toneelvoorstelling van iets van kort na Shakespeare, zonder zijn taalkundige talent maar ook ver verwijderd van de toneelgebruiken van nu, en helemaal van hoe een film werkt. Toch, de moraal is vrij tijdloos, al kost dat moeite. Maar dat kost het vandaag de dag nog steeds elke keer bij dit soort onderwerp. Nee, het is niet strafbaar als je geen 'gentleman' bent, en dat iemand je een vervelende vent vindt is geen geldige reden voor de doodstraf.

Jammer dat Hackman maar een klein rolletje heeft - want voor hem keek ik, al is het dan maar voor de twijfelachtige eer om alle films waar hij aan meegewerkt heeft af te kunnen vinken. Toch verdient deze film het eigenlijk gewoon om gezien te worden, want het onderwerp is ook vandaag nog net zo actueel als zowat zestig jaar geleden toen de film uitkwam, en ruim honderd jaar geleden waar de vertelling in past. Want is het recht ondertussen gelijk voor iedereen? Ik ben bang van niet.

Laat iedereen die zich uitspreekt voor de doodstraf eens naar deze film kijken. En iedereen die vindt dat gevangenisstraf de samenleving maar geld kost. En al helemaal iedereen die vindt dat rechtszaken overbodig zijn, omdat je wel aan iemand's huidskleur kan zien dat hij schuldig is. En dan niet gewoon kijken, maar zoals in A Clockwork Orange. Ik heb wel paperclips.

Ik kan het hier niet mee worden.

Net zoals ik Allen in een gewone film eigenlijk nooit leuk of grappig vind, zo vind ik hem dat hier ook niet. En evenmin komt het verhaal over, of worden de andere rollen sympathiek. De stemmen klinken op de een of andere manier ook te weinig zoals hun sprekers normaal klinken, zelfs de stem van Gene Hackman komt niet op me over. En erger nog, de stijl van de animatie ligt me ook absoluut niet. Het is nog niet eens zozeer dat de techniek nogal achterhaald is, het is gewoon dat ik de beelden, vormen, kleuren eigenlijk allemaal gewoon butt ugly vind.

In mijn missie om alle films waar Hackman aan meegewerkt heeft is het weer een vinkje. Maar niet een die ik me met plezier herinneren ga. Als uberhaupt al.

Ik kan dit toch niet echt een goede film vinden.

Documentair klopt het allemaal net niet goed genoeg, wordt er te weinig van de achtergrond vermeld, en komt er te weinig van de tegenpartij langs. Als geromantiseerde film vagelijks gebaseerd op het onderwerp ontbreekt teveel de focus. Als grote productie lijkt er teveel gekeken te zijn naar de grote voorbeelden, maar daar geen les van geleerd, niet van begrepen te zijn wat die films precies tot iets bijzonders maakte. Zelfs maar een basaal idee van voor wie deze film is, en welke boodschap er voor hen is komt er niet uit.

Terwijl kosten noch moeite gespaard zijn. Een wellicht ongeevenaarde cast, en als een daarvan ook maar het kleinste steekje heeft laten vallen, dan heb ik daar niets van gemerkt. Zelfs de extras zijn prima - ik herinner me nog dat er indertijd een artikel over in de krant stond, dat de kinders uit Deventer hun haar in de goede stijl moesten laten knippen om mee te mogen doen - toch een hele opoffering in de langharige jaren-70. Ik vraag me af of we nu het verschil nog zouden zien, en of de makers zich niet beter op de hoofdzaken hadden kunnen richten. Een meer samenhangend verhaal, wellicht, of een moraal.

Maar wellicht was het daar toen ook gewoon nog te vroeg voor. Je kan eigenlijk pas een echt goede beschouwende film over dit soort lastig liggende gebeurtenissen maken als de emoties er over zover weg zijn dat je ongestoord je gang kan gaan, en dat is voor Market Garden nu, vandaag eind 2025, volgens mij nog steeds te vroeg. Dat hadden de makers zich kunnen en moeten realiseren, in plaats van blind een soort Longest Day in een andere setting te willen produceren - en in hun enthousiasme daarover ietwat te vergeten dat het nog niet zo lang geleden was. Dat een deel van de betrokkenen gewoon nog leefden, om maar eens iets heel voor de hand liggends te noemen.

Voor zo ongeveer alle bekende namen is een beroemde en gevierde acteur gevonden om die rol uit te beelden, en grotendeels komt de film daar ook wel mee weg - al moet ik zeggen dat ik de taal van Liv Ullman wel erg vind tegenvallen. Had daar iemand voor van straat gehaald, de eerste beste bakkersmeid had het beter gedaan. En hetzelfde geldt voor Peter Faber, wat een blamage voor het Nederlandse acteursgilde.

Daar staat dan weer tegenover dat er een klein maar perfect rolletje is voor Denholm Elliot - zo iemand die vrijwel altijd wel hetzelfde soort rol speelt, maar daarmee elke keer wel een essentiele inkleuring geeft aan de film waar het om gaat. Er zijn toch maar weinig acteurs die dat zo goed kunnen, eigenlijk is de enige andere die me te binnen schiet de even onvolprezen Eddie Marsan.

Verder is het meer een kwestie van wie er eigenlijk niet meedeed. Sean Connery krijgt een heldenrol, Hopkins mag de beroemde John Frost neerzetten waar de nieuwe brug in Arnhem naar vernoemd is, Michael Caine als de verzakende Vandeleur, James Caan met zijn overbodige feelgood uitstapje in het bos, tot en met Laurence Olivier aan toe. Er is er eigenlijk maar een die er ietsje uitspringt, en dat is ook meteen de reden waarom ik deze film nu gekeken heb: Gene Hackman.

Zijn rol als de kritische majoor-generaal Stanisław Sosabowski komt er maar matigjes uit, veel verder dan wat geklaag en gemor komt het niet, terwijl zijn rol in het echt volgens talloze bronnen toch veel groter was. Des te erger dat hij ondanks zijn enorme inspanningen achteraf als zondebok voor het mislukken van de operatie is neergezet - niet dat de film daar iets aan bijdraagt, maar daar had toch wel een wat duidelijker standpunt in genomen mogen worden. Nog maar zo'n reden waarom ik denk dat deze film te vroeg gemaakt is.

Wel zoals altijd een erg mooie rol van Hackman. Jammer dat hij er niet meer bij zal zijn, als de onvermijdelijke remake over een jaartje of twintig, dertig, vijftig eindelijk komt. Als er duidelijk uitgesproken kan worden dat het toch een beetje een vergissing was om dit avontuur aan te gaan, en dat er absurd geblunderd is met tienduizenden slachtoffers als resultaat.

Waar gehakt wordt vallen spaanders, maar als de boom de verkeerde kant uit valt moet je in staat zijn om daarvan toe te geven dat het fout ging. Daar lijkt nog steeds geen sprake van, en dat de film daar geen standpunt in, of zelfs maar over kan of wil nemen nekt het voor mij. Kom maar eens terug als je er uit bent, dat is de beste samenvatting.

Wat een geniale film is dit.

Je moet je wellicht even inleven in de Zeitgeist - de hele wereld was nog in de ban van de eerste maanlanding toen deze film uitkwam. Om dan met een zo ongekend spannend verhaal in de setting van het Apollo programma te komen was echt een super dappere en gewaagde keuze - en een soort echo vooruit naar tientallen films die dat later dunnetjes zouden overdoen. Ja, de special effects zien er voor wat we nu gewend zijn bijzonder knullig uit, maar indertijd was dat indrukwekkend genoeg om een Oscar voor te krijgen. En wellicht gewoon ook terecht, want het is ook een van de heel, heel weinige films die natuurkundig vrij goed kloppen. Kom daar eens om. In de setting zijn dan ook nog eens heel, heel veel authentieke Apollo spullen te zien, zowel op de grote sets buiten - gewoon op een echte launch pad - maar net zo in de capsules. Een feest van herkenning als je je een beetje in de technologie verdiept hebt.

Met de cast kan het ook niet stuk. Voorop natuurlijk Hackman als de grote held, maar wat mij vooral opviel was ook hoe goed Gregory Peck in zijn rol zat. Voor mij niet echt een heel bekende acteur, ik heb natuurlijk vroeger talloze van zijn films langs zien komen op TV maar ondanks dat toch iemand die bij een soort ander tijdperk hoort. Misschien toch eens wat van opzoeken.

Ook daarmee scoort de film goed. En de timing, waar veel over geklaagd wordt, valt bij mij bijzonder goed. Er is in bijna elke scene wel wat te kijken, het had van mij nog wel langer mogen duren. Echt ook zo'n film waarbij je met elke kijkbeurt nog weer nieuwe details ontdekt. Waren maar meer films zoals deze, en waren er maar meer over dit onderwerp.

Als ik het me nog goed herinner heb ik deze film indertijd samen met mijn vader in de bios gezien - in de Cinerama Lijnbaan, ongetwijfeld, terwijl mijn moeder aan het shoppen was. Hoe we bij deze film terechtkwamen? Als ik dat nog goed terug puzzel wilde ik eigenlijk naar Gray Lady Down, maar mocht ik daar niet binnen vanwege de filmkeuring - maar het kan ook zijn dat dat bij Airport '77 was. Ook zo'n film waarvan ik me nu een beetje afvraag waarom mijn pa daar met zijn zoontje van een jaar of 10 of zo naar toe ging. Nouja, je had toen nog geen moviemeter natuurlijk, dus je moest afgaan op zo'n omschrijving van drie zinnen in de krant, of nog korter aan de deur van de bioscoop.

Van de film zelf herinner ik me van toen zo ongeveer niks, behalve dan dat ik er een nauwelijks beredeneerde afkeer van Ernest Borgnine mee heb opgedaan - en daar kan ik me nu zo'n dikke vijftig jaar later nog maar met moeite van losmaken. Terwijl hij in deze film toch best een sympathieke rol speelt. Het was iets met die ogen en zijn tanden wellicht, zo denk je als je tien bent.

Hoe dan ook een lastige film om iets van te vinden, iets zinvols over op te schrijven. Komische momenten genoeg - ik denk dan even aan de scene waarin het groepje door een koker omhoog klimt aan een handig laddertje, met de aanwijzing (van Borgnine) om toch vooral niet omlaag te kijken. Weinig kans dat iemand dat doen zou, met Stella Stevens halverwege die ladder in haar mini-jurkje. Of het wijsneuzerige kind dat de ontknoping inluidt met zijn weetje dat het staal boven hun hoofd maar een duim dik is - alsof dat ook maar iets uitmaakt voor de kans op ontsnapping. Even moeizaam is - ja, nu achteraf - de casting van Leslie Nielsen als de kapitein. Je kan dat de makers niet kwalijk nemen natuurlijk, maar het zet het eerste deel wel in een ander licht.

De beelden zijn - ja, wel voor die tijd - best behoorlijk. De opening is niet al te geruststellend met een serie beelden die te overduidelijk in het zwembad gemaakt zijn, maar in het hoofddeel van de film is het allemaal wel ok, het leidt niet af van waar het over gaat.

Hackman als eerste op de aantiteling stelt wellicht wat teleur, krijgt eigenlijk ook te weinig ruimte tegenover Borgnine die de show steelt. Misschien moet ik ook ooit, ooit nog eens proberen om alle films van Borgnine te zien. Maar eerst Hackman. Nu een dikke maand mee bezig, en ik heb nog een stuk of dertig te gaan geloof ik.

Potentieel een super mooie film over hoe moeilijk het is om je weg te vinden als op jonge leeftijd een van je ouders wegvalt. Subliem gespeeld door Gene Hackman, met Henry Thomas en Huckleberry Fox als zijn zoontjes en de mooie Maureen Kerwin als love interest. Super mooie beelden van de locaties, en een mooie supporting cast die prima werk levert.

Wat de film alleen genadeloos nekt is de slepende brij van over, over, over-dramatische muziek die je vanaf de eerste minuut de indruk geeft dat je naar de aftiteling van een Hallmark drama zit te kijken, en dat er net iemand heel, heel tragisch overleden is. Daardoor werkt de film voor mij zo slecht dat er geen sprake meer kan zijn van normaal kijken.

Is de film daarmee verkeerd begrepen? Wellicht, maar dan toch vooral door de makers.

Wellicht achterhaald.

De film draait over de scheiding van Hackman en Burstyn, en hoe moeilijk het wellicht nu is om je dat voor te stellen, in de vroege jaren-80 was het nog vrij zeldzaam dat mensen na een huwelijk van een jaartje of twintig gingen scheiden. Terwijl het nu zo ongeveer de gewoonste zaak van de wereld is, en de film vertelt ook een duidelijk verhaal waarom dat zo gaat.

De familieperikelen worden zachtjes maar ook wel voldoende opgelepeld, maar alle economische beslommeringen blijven genoegzaam buiten beeld. En wellicht is dat ook wel terecht, maar aan de andere kant is het ook wel een onderdeel van de scheidslijn liefde/relatie/economische binding waar in de praktijk altijd de problemen mee zijn. Wellicht was de gedachte dat de kijker dat wel voor zichzelf invult, wellicht was dat ook naief, want de film laat de angel daarmee wel wat erg gemakzuchtig in de bij zitten.

Blijft over een als gewoonlijk erg fraaie rol van Hackman, die alle denkbare diepte aan de situatie weet te geven met zijn houding, zijn nonverbale acteren. Zonder al te veel eigen inbreng laverend tussen de wensen en eisen van de vrouwen om hem heen, als de stereotype man die vooral op zoek lijkt naar minder gezeur aan zijn hoofd en zich niet al te goed bewust is van zaken als familie, gevoelens en toekomst. Of projecteer ik daarmee wellicht net iets meer dan wat de film daadwerkelijk bedoelt te brengen, zeg het maar.

Hoe dan ook, ik vond het wel prettig zij het vrij simpel kijkvoer, maar aan de andere kant is het ook wel echt een film waar de tand des tijds genadeloos werk mee gedaan heeft. Kan me nauwelijks voorstellen dat iemand van onder de, zeg, 40 hier iets aan vindt.

Nogal flauw, zoals te verwachten. Van een film van Mel Brooks, en dan ook nog Gene Wilder in de hoofdrol kan je ook niet echt iets anders denken. Niet mijn ding, ik keek alleen omdat Gene Hackman er in meespeelt. En ja, die heeft dus een heel klein bijrolletje. Wel grappig, maar niet meer dan dat.

Meer zijn zijn algemeenheid is Frankenstein voor mij nooit helemaal losgekomen van de stomme film - in tegenstelling tot Dracula, die een eigen genre is geworden. Frankenstein is in alle versies die ik daarvan gezien heb toch te knullig, te flauw, meer iets van de steampunk technologie dan iets wat leuk of eng zou kunnen zijn - en als je dan voor die steampunk gaat, dan zijn er wel betere onderwerpen dan een opgewarmd lijk te verzinnen. En een dulle klucht, daar past het hele concept voor mij niet zo goed op.

Als film is het verder wel ok, de beelden zijn prima, en de keuze voor zwartwit is logisch en fraai. En in de cast is het name droppen en spotten, je krijgt haast makkelijker een bingo met de kaart wie er niet meedoet. Wellicht verklaart dat ook de aanwezigheid van Hackman, die verder toch niets heeft gedaan in deze richting - voor zover ik tot nu toe gevonden heb dan.

Wat een akelige film.

Als een reflectie op de maatschappij - die van vroeger en die van nu, waar iedereen in een positie van macht zich schijnbaar zonder consequenties kan overgeven aan de meest obscene hobbies. Zoals het karakter van Hackman, die zijn vrouw laat kidnappen om een excuus te hebben om een hunting party te organiseren. Niet dat hij nou precies een liefhebbende echtgenoot is, laat dat duidelijk zijn - hij heeft zijn bedkameraadjes liefst bloedend, huilend en met verse brandwonden. Het gaat hem om de macht, niet om iets anders. De macht over liefde en genot, de macht over leven en dood. Als een stierenvechter in de arena beslist hij wie blijft leven en wie niet. Straffeloos, want het oordeel is slechts aan God, en dat is hij.

Elke parallel met de maatschappij van nu is vanzelf volstrekt toevallig, want hoe kon iemand in 1971 al zien aankomen hoe onbeschaamd de wereldleiders zich nu te buiten gaan zonder dat dat enige consequenties lijkt te hebbem. Juist daarom wellicht een relevante film, al is het nog steeds op een enorm onaangename manier.

Rest me te zeggen dat het een acteur van het kaliber van Hackman vereist om die rol precies zo weerzinwekkend te spelen.

Tijdsbeeld.

Om maar te beginnen met de meest voor de hand liggende en ietwat navrante observatie - de hoofdrollen zijn allemaal niet meer onder ons. Nouja, het is dan ook een film 54 jaar geleden, dus je zou iets positiever kunnen bedenken dat de hoofdrollen ons pas kort geleden ontvallen zijn.

Voor de rest is het even lang geleden - mensen heten 'cats', de muziek komt uit bandrecorders, en het was voor een artiest al even moeilijk om te overleven zonder bijbaantje. Of als politieman.

Fraaie rollen van Kristofferson en Hackman - dat verwacht je ook, maar het moet er ook maar uit komen. Leuker en onverwachter is Karen Black met de mooiste scene van de hele film, en Harry Dean Stanton met zowat de lelijkste - schokkend ook dat hij in deze film jonger is dan in vrijwel alles waar ik hem van ken, maar er minstens dertig jaar ouder uitziet. Je zou haast denken dat het iets met al die geestverruimende middelen uit die tijd te maken heeft.

De soundtrack, deels van de hand van Kristofferson zelf, vond ik wat erg gezapig. Zelfs hij heeft wel wat leukers gespeeld. Als film vond ik het wat marginaal - het heeft wel een paar momenten, maar over de speelduur heen is het wellicht toch wat onder de maat. Tenzij je, ehh.

The unbearable lightness of being a

Maar wat ook alweer. Deze matige klucht geeft daar alvast geen antwoord op, en ook niet op welke andere vraag je dan misschien maar kon hebben. Of moest het wellicht zijn hoe om te gaan met middelmatigheid, want daar gaat de film misschien wel over. Hoe ontoepasselijk ook, met topartiesten als Streisand en Hackman in de hoofdrollen, maar zoals het gezegde gaat, iedereen moet af en toe stofzuigen.

Of deze film daar de aanleiding voor was is me even te veel moeite om uit te zoeken - en zoveel moeite is de film ook niet echt waard. Maar er zijn later veel, veel betere films in de setting van een supermarkt geproduceerd, en ook veel betere films over het leven als saai getrouwde burgerl*l. Vooruit, een Career Opportunities (1991). Of zelfs maar iets als Friends With Kids (2011).

Laat deze film maar vergeten blijven. Daar zijn alle betrokkenen vast wel tevreden mee.

Deel twee.

Bigger, badder, and French-er. Meer Hackman. Meer geschiet. Meer Frans, meer taal, geur en gevoel. De stereotype uitzondering die aangeeft dat het tweede deel soms gewoon beter is dan het eerste. Marseille is tenslotte mooier en ranziger dan New York - en vooral ook veel minder afgezaagd. Het plot is harder, inventiever en spannender. Doyle is niet op zijn eigen turf, en dat merken we ook - hij trapt nu helemaal volstrekt ongericht om zich heen.

Ongekend mooie locaties en heerlijk botte actie, en dat allemaal tegen de authentieke achtergrond van de haven van Marseille. Met Hackman daar met zijn maffe hoedje gewoon dwars overal doorheen, als een soort M. Hulot van een andere planeet. De cultuurschok kon haast niet groter zijn, en vooral in het eerste deel is dat heel, heel fraai. Dan de botte middenhelft, alsof Jacques Post het scenario geschreven had. En dan komt de ontknoping nog. Mon Oncle neemt wraak.

Wat een kijkfestijn. Volstrekt onterecht als de mindere helft van het tweeluik neergezet.

Interessant.

De film opent bijzonder knap met de beelden in Frankrijk - en zet daarmee ook een enorm sterke sfeer die ook enorm Frans aandoet, en qua sfeer ook een heel sterke echo vooruit naar Sorcerer is. Erg fijn.

Dan komt Hackman met zijn Amerikaanse kant van het verhaal, met zijn rauwdouwerij, zijn gebrek aan grenzen en zijn racisme. Fraai gespeeld, maar ook een sign of the times. Aan de andere kant zijn er nog steeds mensen die denken dat dit soort Dirty Harry aanpak van eerst schieten en dan denken gerechtvaardigd is - en daarbij het einde van de film voor het gemak vergeten.

Super fraai gespeeld, dat zeker wel - en van alle rollen eigenlijk wel. De scene met de achtervolging onder de metro wordt vaak genoemd, maar die vlak daarvoor met het instappen is eigenlijk nog veel beter. En de gimmick waar de film om draait leeft tot de dag van vandaag voort in de Franse overtuiging dat een goede auto een verborgen compartiment hoort te hebben. Leuk, totdat je aan de grens stilgezet wordt door een douanier die daar van op de hoogte is - en dat zijn ze vanzelf allemaal.

In het thema van de afgelopen paar weken - alle films van Hackman - is deze wel ietsje opvallend, maar aan de andere kant ook meer van hetzelfde. Meer Hackman dan in de meeste films waarin hij speelt. Maar wellicht interessanter is de voelbare invloed van Friedkin, en wellicht dat je er zelfs de ontwikkeling van zijn latere werk in voorspeld kan zien. Knap werk.

Een vergeten film.

Is dat misschien gewoon omdat Hackman zo'n apparaat neerzet, een karakter dat over de hele speelduur nooit ook maar in de verte iets charmants, iets vriendelijks of menselijks uitstraalt. Pas in de laatste minuten komt er een beetje iets uit, maar toen was het voor mij al heel, heel veel te laat. Mooi gespeeld, zeker. Net als Liv Ullmann haar rol erg fraai speelt, maar je wel elke keer tegen het scherm schreeuwt.

Verder heb ik er eigenlijk weinig over te melden. Veel meer dan Hackman en Ullmann heeft de film ook niet, en feitelijk is het ook gewoon een nogal smalle film die alle aandacht op dat ene onderwerp houdt. Prima gedaan, maar daarmee niet beslist een prettige of leuke film. Wellicht gewoon terecht vergeten, er is veel positiever en leuker kijkvoer te vinden tenslotte.

Hackman en Pacino in de hoofdrollen, en de cinematografie van Vilmos Zsigmond. Wat kan er dan nog mis gaan, zou je denken.

Wellicht is het simpelste antwoord gewoon domweg dat dit niet mijn film is. Ik zie het er niet in. Ja, de beide helden spelen fraai, maar het hele verhaal trekt voor mij op niets, en niet omdat de twee buddies nergens heen willen, maar vooral omdat dat op een voor mij ongeloofwaardige manier verteld wordt.

En ook mijn held Vilmos Zsigmond krijgt eigenlijk gewoon te weinig ruimte. Niet alleen dat de film niet over het beeld gaat, maar ook dat de beelden te vaak niet leidend zijn in de beleving. Jammer, nog een gemiste kans.

Horse don't give a damn who wins the race. Me neither.

Een wat ongebruikelijke western, zonder de conventionele scherpe scheiding tussen goed en kwaad, witte en zwarte hoeden en zonder shootout bij zonsopkomst. In plaats daarvan wellicht de inkleuring van Hackman's personage als dierenvriend. Wat wel hetzelfde is als in zo ongeveer alle films in het genre is dat de beelden een nog idyllisch en onbewoond land laten zien - niet precies ongerept met de treinrails en in het landschap uitgesleten/uitgehakte wegen, maar even goed op een enorme afstand tussen wat we nu om ons heen zien.

Het onderwerp is een paardenrace, en ondanks de onverschilligheid van Hackman wordt die nog spannend ook, de speelduur van ruim twee uur vliegt met, ehh, sneltreinvaart voorbij. Wel af en toe wat moeilijk om te zien hoe de paarden afgeragd worden, en de film is van ver voordat er van die geruststellende opmerkingen in de aftiteling kwamen.

Interessant wel om de geschiedenis van de productie te lezen, vooral welke namen er allemaal langskomen voor de hoofdrollen die uiteindelijk naar Hackman en Coburn zouden gaan. Moeilijk om je voor te stellen dat de film met een van die anderen gewerkt zou hebben, zelfs maar in de buurt van het toch vrij geniale resultaat gekomen waren.

Ai.

De combinatie Burt Reynolds en Liza Minelli werkt me serieus op mijn zenuwen. En dat de film zwalkt tussen musical, klucht en gangsterfilm helpt ook al niet mee. En wat heeft Gene Hackman dan in zo'n flutfilm te zoeken? Nou naar verluidt kreeg hij er zo schofterig veel geld voor dat hij geen nee kon zeggen. Tsja, ook voor hem geldt dat je een goede film pas echt gaat waarderen als je ook af en toe aan een slechte meedoet.

Leuk rolletje wel voor Higgins, pardon John Hillerman. En ook Janit Baldwin, dat andere meiske uit Prime Cut. Maar ook dat is niet echt de moeite om daar bijna twee uur Liza Minelli voor uit te zitten. Wat ook niet helpt is dat de beelden super lelijk zijn - vaak erg flets en contrastloos, of dat bewust zo gedaan is of dat het aan mijn kopie ligt is me niet geheel duidelijk. En het ergste wellicht nog, nog erger dan Minelli is hoe de soundtrack af en toe probeert om 'de sfeer' er in te krijgen terwijl er niks grappigs gebeurt. Meh.

Excuse me Sir! I can't march with these boots, they're too small for me!

Then march without them!

Het had best een goede film kunnen zijn - met iets meer beheersing en zonder Hill. Maar mét Hill loopt het over van de cliches - tot en met dat zijn krijgsmakker in het heetst van de strijd die dikke man met die baard blijkt te zijn. En zo gaat het de hele tijd, zwalkend tussen film met een serieuze boodschap of een slapstick. Het leidt af van alles wat de film probeert te brengen, alle fraaie citaten van Hackman en zijn makkers. De ontknoping en epiloog zijn fraai, maar het duurt te lang voordat dat er is, de timing klopt te slecht.

Wel lichtjes leerzaam over de gang van zaken in het vreemdelingenlegioen. Goed opletten zodat je de tekst van Le Boudin verstaat. En de locaties zijn ook wel prettig, al zijn er zat films die daar veel beter gebruik van maken. The Sheltering Sky schiet me daarbij zomaar als voorbeeld te binnen. Sowieso een veel interessantere film dan deze.

Leuk.

Duidelijk een vertelling volgens het principe less is more, de filosofie dat niet alles voor de kijker uitgekauwd hoeft te worden. En wat werkt dat goed in deze film, het blijft tot het laatste moment spannend en je wordt er zelf al net zo paranoia van als de inleiding in zwart-wit je al voorlegt.

Mooie cast ook, met Hackman voorop vanzelf maar ook Mickey Rooney, Eli Wallach, Richard Widmark en Candice Bergen hebben allemaal fijne gelaagde rollen. Leuk duaal allemaal, niemand heeft een plat karakter of doet gewoon wat je verwachten zou.

Wat het nog fijn afmaakt zijn de mooie zonnige locaties, terwijl het hier regent. Enige wat me af en toe even dwars zat is de net ietsje te James-Bond achtige filmmuziek. Gelukkig is de song bij de titelrol ook helemaal in die stijl, maar toch anders.

Meh.

Zo ongeveer elke film in het boksgenre die ik ooit gezien heb is beter. Sheffer mist de vonk om de film te dragen, voelt teveel als een substituut voor Fahey die niet zijn beste rol ooit speelt. Dan heeft de film Beals en Hackman nog, maar dat redt het zinkende schip niet.

Tel daarbij het kazige en veel te voorspelbare verhaal op, en de afgrijselijke soundtrack. Oh, het boksen vond ik er ook niet uitzien.

Don't you wanna hear my last words?

Heist films zijn eigenlijk mijn ding niet, te afgezaagd en eigenlijk altijd te flauw. En goedbeschouwd is dat ook met deze weer zo, want ook deze film volgt het standaard draaiboekje op de voet. Maar ja, Hackman. Die maakt het wel tot iets speciaals, samen met Lindo. En DeVito is ook best goed in deze rol, veel beter dan in de komedies waar hij vaker in speelt.

Jammer van het einde. Teveel apen uit de mouw hoort wel een beetje bij het genre, maar je hoopt toch elke keer dat het niet zo cliche zal worden.

We! Together! have achieved a historic moment in politics!

Het is wellicht niet een heel goede film, het verhaal is wat langdradig en zwalkt wat teveel naar bijzaken. En ik vond Gere ook niet heel goed in zijn rol passen, en Washington eigenlijk te jong om te overtuigen. Wel leuk om beiden in een vroege rol te zien, in een rol waar ze nog echt diep voor moesten gaan, hun best voor wilden doen. Tegenover oude rotten als Hackman en Christie die schijnbaar elke rol uit hun mouw schudden zonder dat het helm-achtige kapsel van Christie er ook maar een millimeter van uit de plooi raakt.

Toch, het einde geeft wel te denken, en dan valt ook ineens het kwartje, waarom Lumet deze film wilde maken. Is het een emotie die voor alle tijden geldt, of is het een geniaal vooruitziende blik, is het de droom over een betere wereld waar dit einde uit komt? Hoe dan ook, het is vandaag misschien nog meer toepasselijk dan in 1986.

Leuk.

Jammer dat de production values af en toe wat tv-filmerig aanvoelen. Aan Hackman ligt het niet, die is als altijd prima. En dat is de nog jonge Matt Dillon ook - verrassend goed zelfs. Vooral de soundtrack plaatst het geheel in de jaren-80 met de lelijke blikkerige synthesizer geluidjes. En wellicht ook het hele idee van òòst-Berlijn.

Het hele idee had op zich wel kunnen werken als het verhaal ietsje minder suf Amerikaans was geweest. Nu komt het wat teveel over als een soort stedentrip, een stereotype Amerikaanse vakantie naar Europa in een halve week. Een soort minder komische variant van Eurotrip (2004). En behalve dat al, hetzelfde idee is in talloze films beter uitgewerkt, van Frantic tot de Taken-reeks. Of deze dan het eerste was? Er is vast wel iets te vinden in de jaren-30.

I'm quite content to go to my grave knowing that I've never killed an Apache.

Een mooie film over een niet zo fraaie geschiedenis.

De opmerking van @gauke zet me daarbij aan het denken - inderdaad, Hill lijkt noch het leger noch de indianen als de slechterikken in het verhaal neer te willen zetten. En wellicht is dat ook terecht - een leger is tenslotte vooral een uitvoerende arm van de politiek, die hun bedrijf met andere middelen voortzet als ze er met woorden niet uitkomen, en de film zegt dat overigens ook met zoveel woorden.

De cast is welhaast perfect. Voorop wellicht Wes Studi die een erg fraaie Geronimo neerzet - wellicht ietwat cliche als kalme en wijsgerige prairiefilosoof die het ene na het andere tegeltjeswaardige citaat uitkraamt. Maar het heeft wel wat, en zeker als hij Apache spreekt komt het over.

Even passend is de keuze voor Matt Damon als vertelstem en focus van waarneming, en ook daar kan je cliches in overvloed vinden. Net zoals de eretitel Nantan Lupan voor Gen. Croock, de ook al zo mooie rol van Gene Hackman, het zou allemaal zo in een deeltje van Arendsoog passen. Wellicht klopt het gewoon met hoe het daadwerkelijk toegegaan is, net als de makkelijker te verifieren grote lijnen van het verhaal - die zijn tenslotte wel zo'n beetje boven elke twijfel verheven.

Eigenlijk de enige rol waar ik niet zo kapot van was is die van Jason Patric, wellicht omdat zijn karakter eigenlijk het minste ingekleurd is, en ondanks zijn intensiteit erg vlak blijft. In contrast met bijvoorbeeld Robert Duvall met zijn nogal onaangename en onsympathieke karakter als Al Sieber.

Maar wat de film zo indrukwekkend maakt is dat er behalve het indrukwekkende verhaal en de fraaie vertolkingen zulke enorm mooie beelden zijn - ietwat ondanks de te bruine tabaksfilters. Inclusief de mooie en goed gelukte truc om met een lange tele te filmen om de mensjes in de onwezenlijk wijdse landschappen weg te laten vallen, de bewegingen triviaal te laten lijken op de schaal van de achtergrond. Super mooi, en nauwelijks een voorbeeld te vinden waar dat op een vergelijkbaar mooie manier uitgewerkt is - alleen van Vilmos Zsigmond heb ik wel eens iets gezien wat in de buurt komt. DOP Lloyd Ahern krijgt daar merkwaardig genoeg nauwelijks lof voor.

Vergelijkbaar bijzonder is de soundtrack van Ry Cooder. Alleen dat maakt de film al tot een fijne zit, een belevenis op zich, en zoveel meer dan het gemakzuchtig aftikken van wat jaren-80 deuntjes waar we sinds Tarantino er mee begon mee worden doodgegooid.

En ook veel actiescenes, en die kloppen allemaal prima. Toch gaat de film daar niet om, het meest indringend is wel het overweldigende gevoel van onrecht, wat op een of andere manier nog het meest indringend tot uiting komt precies op het einde met het wijdse beeld van het landschap en de trein die daar als een mier onderweg naar nergens in voortkruipt. Minutenlang onderweg naar de rand van het beeld, naar de vergetelheid.

Iets met hoofdzaken en bijzaken, iets met een verhaal en focus.

Drie uur en elf minuten heeft Kasdan nodig voor het leven van Wyatt Earp, en ja, de hoed en de rand komen langs. De vraag doet zich aan waarom Kasdan niet gewoon een documentaire gemaakt heeft, want dit lijkt er te veel op om nog een gewone film te kunnen heten. Terwijl er toch zat voorbeelden zijn - de wikipedia heeft er een apart artikel over. En daar zijn zelfs films die al gemaakt zijn toen Earp nog leefde en gezellig op de set kwam. Het doet nogal dringend de vraag op waarom er nòg maar een film bij moest komen, en ook nog eens tegelijk met Tombstone.

Als film is het wel de cinemaversie van death by Powerpoint. Costner is al niet de meest enerverende acteur ooit, en dan nog eens 191 minuten achter elkaar, het is gewoon teveel van het niet zo bijster goede. Evenmin krijgt de rest van de uitgebreide cast er beweging in. Wellicht speelt daar in mee dat zo ongeveer iedereen die per ongeluk wel eens een western gezien heeft wel zo'n beetje weet hoe het verhaal gaat. Dat artikel op de wikipedia is er tenslotte niet voor niets, de kans dat je een van de eerdere films al gezien hebt is bepaald groter dan dat je iets wint in de loterij. Had er iets nieuws, iets duidends van gemaakt in plaats van deze dodelijke lezing.

Oh, en het ergste nog. Gene Hackman heeft maar een onbetekenend klein bijrolletje. En daar keek ik nou juist voor.

Meh.

Te veel soundtrack, te weinig vakwerk. Te veel popie jopie Hollywood gedoe, te weinig inhoud. Een film die zichzelf veel te serieus neemt, en vooral ook zichzelf erg leuk vindt zonder leuk te zijn.

Toen ik naar de omschrijving keek maakte ik me wat zorgen over dat Danny DeVito meedoet - daar kan ik vaak niet zo goed tegen. Maar het ligt niet aan hem dat de film niet werkt. Het ligt aan alle andere onderdelen, en het zinkende schip kan niet door DeVito, Hackman, Russo of wie dan ook in de sterrencast op de rails gehouden worden - en het helpt al zeker niet dat zo ongeveer iedereen gratis een stuk of wat gemiste scenes meekrijgt van de regie. Onwijs lelijk camerawerk ook.

Sonnenfeld heeft er kennelijk wat van geleerd, want de MIB-films waren toch een pak beter.

Now I've got six months of ass jokes to look forward to!

Ja, zo'n film is dit dus. Het is me een raadsel wat Hackman in deze film gezien heeft, wat hem er toe bewogen heeft hier aan mee te doen. Niet alleen lijkt de rol hem niet te passen, het resultaat is onleuk, DeLuise en Aykroyd zijn bloedirritant, het accent van Travis trekt op niets en het plot is te stompzinnig voor woorden. Alleen de soundtrack is zo mogelijk nòg erger.

Snel vergeten.

Ai. Carrie Fisher doet iets autobiografisch in een Hollywood-navelstaar setting, en de hoofdrol wordt gespeeld door Streep. Waar zal ik eens beginnen. Ik heb al wat moeite om te accepteren dat Princess Leia door een actrice gespeeld wordt, en dat dat dan ook nog een normaal mens van vlees en bloed met dezelfde tobberige problemen als wij allemaal blijkt te zijn is gewoon echt een stap te ver. En dat ze dan ook nog door zo'n tobberig zijkwijf als Streep gespeeld wordt is nog veel verder, en duidelijk over de grens. Dan ook nog met haar gebruikelijke overacting en overspannen gedoe, ik krijg er bijkans het gevoel van dat ik naar iets van Woody Allen zit te kijken en daar krijg ik dus helemaal acuut bultjes van. Net als van Shirley Maclaine overigens, die dan ook nog eens de enorm onaangename rol speelt van de overheersende moeder van Fisher, die maar niet wil begrijpen dat haar dochter haar eigen leven heeft en het tijd wordt om los te laten.

Waar het me om ging was dat Gene Hackman meespeelt. Maar die blijkt ongeveer twee minuten screentime te hebben. Zelfs als je per se al zijn films gezien wil hebben zou ik zeggen, laat dat los en sla deze over. Het is het niet waard.

Floyd dobbert zonder doel door het leven.

Dat zou een fijne film op kunnen leveren als er dan af en toe iets gebeurde, maar dat blijft grotendeels toch wat homeopatisch, en erg interessant wordt het daarbij niet. Fraai gespeeld, zoals je zou verwachten van de cast - niet alleen Hackman maar ook een ouwe rot als Burgess Meredith of een klasse acteur als Elias Koteas. Maar wellicht hadden ze toch beter een andere film kunnen uitzoeken, voor mij werkt dit niet echt.

Waar gebeurd.

Maar niet precies zoals het in de film getoond wordt - sterker nog, de film had net zo goed volledig verzonnen kunnen zijn, dat had ongeveer de zelfde overeenkomsten met de echte gebeurtenissen gehad. Wellicht om de werkelijkheid net ietsje verteerbaarder te maken voor het Amerikaanse publiek - in het echt was de hoeveelheid feelgood beduidend minder. En wellicht ook om het allemaal wat simpeler te maken, en de titelrol wat korter. In dat kader ook wel te vermelden dat de USAF kennelijk hun search-and-rescue aanpak grondig onder handen genomen hebben na dit voorval - hoewel de marine daar dan kennelijk niet precies van meegeprofiteerd lijkt te hebben, gezien die andere Hackman-film die ik vorige week zag: Behind Enemy Lines (2001).

Als film op zich, stapt Bat21 wat laat op de bandwagon van de anti-Vietnamoorlogsfilms, en zijn de krokodillentranen van Hackman's karakter ook wat aan de late kant. Dat gezegd, is het verder wel een spannende film, ondanks dat je vanzelf weet hoe het afloopt blijft het boeiend hoe het tot dat einde komt. En al kloppen de vliegtuigen en helicopters niet met het echte verhaal, het zijn wel het soort vliegtuigen wat in de periode van de Vietnam-oorlog gebruikt werd, en voor mijn onbekwame oog zien de ontploffingen er ook overtuigend genoeg uit. Wel is het verhaal van Hackman op de grond en Glover in de lucht met hun walkie-talkies af en toe wat te langdradig naar mijn smaak, en te gezocht om er een soort buddy movie van te maken - en dat komt in de ontknoping dan ook nog weer eens terug. En het gevlieg met de helicopters lijkt er ook niet erg op, als je dat vergelijkt met bijvoorbeeld Apocalypse Now.

Al met al een ietwat gemankeerde film, vond ik. Wel de moeite waard door Hackman en Glover, terwijl precies dat duo ook afdoet. En de vraag blijft of het niet met betrekkelijk weinig moeite een veel betere film had kunnen zijn. Wellicht als eerste had iemand Markle moeten voorleggen wat voor film hij nou eigenlijk precies wilde maken, wat zijn boodschap daarmee moest gaan worden. Anno 1988, dus na de grote golf Vietnam-oorlogfilms en de steeds sterkere anti-oorlogssfeer daar in, was dat toch echt wel een opportune vraag geweest - en bij gebrek aan een duidelijke keuze komt daar dus dit soort gemankeerde half-half film uit. Jammer.

Onevenwichtige tegenvaller.

Met Hackman en TLJ in de hoofdrollen zou je toch iets verwachten, maar het komt er voor mij niet uit. Grootste probleem wellicht is dat het plotje veel te dun is, en de soundtrack met opzwepende muziek dat probeert te verhullen. Maar ook in de details gaat het mis, bijvoorbeeld de casting van Franz als politie-inspecteur zet enerzijds wel leuk de link naar HSB maar trekt de film ook naar beneden tot het niveau van die serie.

Het plot loopt dan ook nog eens van de ene toevalligheid in de andere, het valt allemaal net iets te makkelijk de goede kant uit. Jammer, het idee was niet slecht en wellicht dat het indertijd toen het onderwerp actueler was makkelijker was om over dat soort dingen heen te stappen. Nu vond ik het toch allemaal wat tegenvallen. Waar ik al mee begon, je verwacht toch iets met die namen op de poster, en dat komt er dus niet uit.

Hackman als geheim agent.

Alsof die rol hem op het lijf geschreven is, zo geloofwaardig en vloeiend loopt het allemaal. Terwijl het plot van clichés aan elkaar hangt volgens de aloude tradities van de spionagefilms uit de koude oorlog - vanzelf zijn er scenes in óóst-Berlijn, volgt er een ontsnapping per trein, brullen de Duitse politieagenten in koor 'Aufmachen' terwijl ze de trap op lopen, en volgt de ontknoping in Parijs. De Eiffeltoren, vanzelf, met uitzicht op de stad.

Behalve Hackman die echt voortreffelijk in zijn rol zit is de rest van de cast enorm sterk. Kurtwood Smith die de hem bekende rol van bad guy weer eens mag spelen, de gevierde danser Mikhail Baryshnikov die onverwacht prima acteert en fijn tegenspel levert aan Hackman. Géraldine Danon voor de nodige couleur locale.

Kennelijk was regisseur Meyer absoluut niet blij met het eindresultaat - tot en met dat hij een woord als 'catastrophe' gebruikte. Deels doordat het script nog niet klaar was toen hij begon te filmen, maar ook met dat de samenwerking tussen hem, Hackman en Baryshnikov niet liep. Evenmin was Baryshnikov tevreden, die weigerde zelfs mee te werken aan de promotie van de film. Hackman probeerde onder zijn contract uit te komen, maar diende het toch uit in angst voor rechtszaken. En de film bleek een van de grootste flops van 1991 voor de studio.

Des te verrassender dus dat het nu toch zo'n fijne film blijkt te zijn.

Het idee om een boek van Michener te verfilmen is natuurlijk bij voorbaat absurd. Of toch tenminste voor deze soort boeken, die een blaadje of duizend dik zijn en in een serie losse hoofdstukken - of eerder novella's op zich - een segment van de historie van een plaats, een land, een volk behandelen. Wellicht dat de makers dachten met een kunstgreepje dat probleem op te lossen, door maar een enkel hoofdstuk uit dit boek te lichten. Nog steeds overduidelijk kansloos, want ondanks de ongenadig kontkrakende speelduur vervalt het verhaal tot een reeks van 'en toen, en toen, en toen'. Hier en daar listig gebruik van een voiceover die eigenlijk de stem van de vertaler is die net half buiten beeld staat - dat is wel een interessante truc, en een die ik geloof ik niet eerder gezien had. En in het begin, tijdens de zeereis zijn de beelden wel mooi - hoewel ook hopeloos amateuristisch in technische zin.

Het onderwerp is nogal tenenkrommend, een fire and brimstone zendeling die de zwartjes wel even zal bekeren zonder enig respect voor de duizenden jaren oude cultuur die hij met zijn gebalk vernietigt. En nog erger in de wetenschap dat er nog steeds plenty mensen zijn die denken dat zoiets gerechtvaardigd of zelfs noodzakelijk is. Von Sydow speelt dat wel angstaanjagend goed overigens, maar dat maakt zijn rol nog niet tot voldoende om de film uit het slop te trekken. En dat lukt Julie Andrews ook niet, en evenmin maakt Gene Hackman daar een kans op met zijn goedbeschouwd toch wat kleine bijrolletje. Kennelijk zijn eerste 'echte' filmrol, maar nauwelijks de moeite om de film om die reden uit te zitten. En een andere reden kan ik ook niet vinden.

Als je de omschrijving van de film leest - niet die van hier, want die klopt niet erg - dan zie je iets over Hackman als deputy District Attorney. Mij gaf dat het idee van een wat makke film die grotendeels op kantoor speelt, en dan ook nog met een Anne Archer als de getuige - ook niet de meest voor de hand liggende actrice voor een spannende film.

Maar dat blijkt het dus wel te zijn, en grotendeels in een trein die zich langzaam door een prachtig landschapje in het westen van Canada beweegt. Erg fijn plaatjeskijken, fraai spel van Hackman, prima vakwerk met de camera, mooi weer voor de beelden, geen afleiding in de soundtrack. En gewoon ouderwets spannend met een degelijk plot zonder gekunstelde trucjes, maar gewoon een aap die precies op het juiste moment uit de mouw komt.

Ik vond het een erg fijne film. In Hackman's lijstje films, voor wat ik daar tot nu toe van gezien heb, op gelijke hoogte met The Conversation.

Oh, en wat ik nog bijna vergeet: die berghut, wat een mooi ding is dat. Ik zou er zonder enige aarzeling de rest van mijn leven willen wonen.

Grappig.

En met een fraaie moraal in de uitsmijter, en nog gebaseerd op een echt verhaal ook. Jammer wel dat het in de vertelling allemaal wel wat voorspelbaar is, en dat de soundtrack zo gemakzuchtig is. Niettemin, het zou zomaar eens de beste rol van Reeves kunnen zijn, die maakt zelfs meer indruk dan Hackman die maar weinig speeltijd heeft en zijn gewone ding doet.

Jammer dat de cheerleaders niet nog wat meer in beeld waren, want dat is verreweg het leukste aan de hele film, al ligt de rol van Langton er wat al te dik boven op - vanaf dat ze in beeld is weet je al hoe het afloopt. Waar kennen we haar ook alweer van? Van Melrose Place, of all places.

Een wat ongebruikelijk monomane film - met alleen een homeopatisch verhaal, nauwelijks afleiding van het doel en dat is winnen. Maar waarom, zoals vader Chappellet vraagt, in een van de weinige momenten dat de film iets aan achtergrond en bijzaak doet. Behalve dat minutenlang beeld van de race, waarbij de enige spraak die van de tv-commentator is afgewisseld met het Los! van de starter. Heerlijk.

Als traditionele film wellicht nogal saai en bloedeloos, maar als sfeerbeeld van de jaren-60, de topsport van toen, het Amerikaanse platteland en de wintersportplaatsen in (vooral) Oostenrijk, geniaal gewoon, het is heerlijk plaatjeskijken en een feest van herkenning en ontdekking. Wel met erg weinig ruimte voor de acteurs en hun normale manier van acteren, maar dat is voor Redford en Hackman kennelijk geen enkel probleem, ik zie daar geen moeite in om te overtuigen.

Jammer dat het einde wat raar abrupt is. Je zou iets verwachten als een vindicatie van onze held, maar kennelijk werd dat overbodig gevonden. Left as an exercise for the viewer, zoiets.

Meh.

Het verhaal is te voorspelbaar en in talloze varianten op hetzelfde thema zo vaak verteld dat het wel een grammofoonplaat lijkt. De cast is wisselvallig - Hackman is zoals altijd perfect, Grant is voldoende hoewel hij niet goed past in dit soort rol. Maarrrr Parker irriteert, Morse zit nog in zijn extreem antipathieke periode, en de rest hangt er maar een beetje bij. En waar erg veel 'spannende' films last van hebben nekt ook deze: de muziek wordt te opzichtig gebruikt om de matige spanning op te dikken. En dan komt de ontknoping nog, amai wat een misser.

Apted heeft een paar erg, erg goede films gemaakt. Maar deze hoort daar niet bij.

Ohja die film.

Indertijd in de bios gezien, en daarna nog een keer toen ik fan van Pollack was geworden. En nu dan nog maar eens vanwege dat ik alles wat ik van Hackman heb liggen nog maar eens opnieuw aan het kijken ben. Soms levert dat aardige verrassingen op, soms is het wel een beetje een herhaling van zetten - zoals deze film, want als je het basisidee nog ietwat in je hoofd hebt is driekwart van de spanning al weg.

Hackman speelt zijn bijrol voortreffelijk, Tripplehorn in iets mindere mate ook wel. Maar van Cruise ben ik wat minder onder de indruk nu, het is misschien nog niet eens zo zeer dat hij nou echt slecht speelt, maar eerder dat zijn karakter niet al te geloofwaardig is. En wat ook irriteert is de lelijk toegetakelde kop van Harris. Waar dat nou toch voor nodig was, het is me een raadsel. Net als de enforcers - dat zie ik wel als een fout van Pollack, om die zo karikaturaal als engerds neer te zetten. Gelukkig staat daar dan wel weer een erg fijn rolletje van Holly Hunter tegenover.

Cinematografie vond ik nogal aan de saaie kant, van Pollack verwacht ik toch wat meer eigenlijk - behalve een paar shots aan het einde, het gemakzuchtige shot van het bootje dat de zonsondergang tegemoet zeilt en de helikopter view boven de stad. Mooi, maar wel erg cliche. En de soundtrack, als die er was is die me zowel in positieve als in negatieve zin niet opgevallen.

Ondertussen heeft Grisham een vervolg geschreven op het boek. Zou dat ook verfilmd gaan worden? Tom Cruise is daar ondertussen wel alvast ruim te oud voor, het vervolg speelt vijftien jaar na dit deel.