Log

- hoofdstuktitels
- lelijke ai-cgi beelden
- fouten in de continuïteit
- geleuter over de vijfde ruiter van de apocalyps
- crazy credit gedoe
- geen enkele binding meer met het origineel

Narratief is het om te huilen. Sowieso is zo'n beetje alles waar een lettergreep als 'quel' in voorkomt al haast een misser, maar in dit geval is het nog echt wel een tandje erger. Het hele concept rammelt van het begin af aan al aan alle kanten, maar geen bezwaar, bedenk nog eens wat idiote gimmicks, maar maak daar dan nauwelijks gebruik van. Neem een stel acteurs, en daag ze uit om hun slechtste prestatie ooit neer te zetten - Hemsworth wint die prijs met verve. Tsja, ga dan ook in je leren broek in de woestijn rondrennen. Dementus, even dement als heel Hollywood lijkt te zijn.

Alles wat het originele idee tot iets speciaals maakte ontbreekt in deze film. In plaats van een meeslepend verhaal zijn de makers nu trots op een paar goed gelukte beelden - en laten we eerlijk zijn, wellicht was dat ook gewoon geluk in plaats van beredeneerd vakmanschap. Ik wijt het maar aan het oplopende CO2 in de lucht die we allemaal inademen. Wetenschappelijk bewijs te over dat je daar niet slimmer van wordt.

Do you have it in you to make it epic?

Een retorische vraag, en de samenvatting van de film.

Fraaie beelden, al is de setting in het appartement wel wat erg statisch. En het idee is ook best leuk bedacht, en het werkt beter dan ik eigenlijk verwacht had. Net zoals Luss eigenlijk meevalt in haar rol, ze doet dit zeker niet slecht.

Als horror is het misschien wat matig - maar ik hou op zich niet zo van films die eng zijn, en al zeker niet als je ze in het donker ziet. Voor mij is dit wel eng genoeg.

De onbekende soldaat.

Tavernier zet hiermee een van de sterkste anti-oorlogsfilms ooit neer, een spel waarin het onbegrijpelijk onmenselijke van de loopgravenoorlog wordt afgezet tegen de zoektocht van een getrouwde vrouw naar de man waar ze allang niet meer van hield - met dwars daardoorheen de obsessieve majoor met zijn drang om alle gevallenen te identificeren tegenover de door de samenleving gevoelde behoefte aan een symbool - de onbekende soldaat. Abstractie en intimiteit, anonimiteit en identiteit, de verheven behoeftes van de staat in contrast met de simpele vragen van de individuele burger.

Dat Frankrijk eind jaren-80 nog steeds bezig was om af te rekenen met La Grande Guerre mag geen verbazing wekken - in elk dorp, hoe klein ook, staan nog steeds de monumenten voor de gevallenen waar elk jaar de wapenstilstand bij herdacht en gevierd wordt, met vlaggen en een toespraak van de burgemeester. Mort pour La France. Tavernier speelt ook geen spelletjes met de geschiedenis - alles tot in de puntjes uitgewerkt en kloppend, zowel in de grote lijn als in de details, en daar zijn er genoeg van om een boek mee vol te schrijven. Van de ongekende botheid waarmee de problematiek van onontplofte munitie langskomt tot de horizonblauwe overjassen en het geoefende gemak waarmee je achter de flap daarvan je gauloise aansteekt. Of het kleine dorp niet wat gevallenen kan overnemen van het grotere.

Niemand anders dan Noiret had die rol kunnen spelen op een zo weergaloze manier, dat mag geen verrassing zijn. Wel dat Azéma daar zo goed tegenover staat en daarmee Noiret nog sterker laat overkomen dan dat hemzelf al zo schijnbaar moeiteloos lukt. Jammer wel dat het einde net wat flauw is, de laatste minuut of wat had misschien gewoon weggelaten moeten worden. Of klopt het gewoon wel en is het dat ik me makkelijker verplaats in de rol van de brave majoor, en dat ik er wat langer de tijd voor nodig om in te zien wat het betekent.

Interessant.

Meer dat dan mooi of goed misschien, maar desalniettemin een fijne film, waarvan ik wellicht als eerste vooral waardeer dat de afstand tot de gebruikelijke science fiction fijn groot is. Geen robots, geen uniformen met communicators op de hartstreek, en geen aliens of koloniale marsmannetjes maar gewone getroebleerde mensen die elkaar dwars zitten en gek maken - en daarmee ondanks de paar foutjes in de omgang met de natuurwetten volgens mij veel realistischer dan het gemiddelde.

Denis lijkt in deze ietwat ongebruikelijke benadering zo ongeveer als enige aandacht te hebben voor de basale onderbuikgevoelens van de ruimtebewoner - waar het gemiddelde proza in de ruimtevaartwereld ietwat verheven en abstract bazelt over 'for all mankind', ' of zoiets fraais. Maar daar draait de wereld niet op, het gaat om macht en rijkdom, vreten en seks. Basaal, morsig en verdorven maar ook menselijk - precies als een wandeling in de oude binnenstad van Amsterdam, zeg maar, en je zou kunnen denken dat Denis zo'n wandeling als inspiratie gebruikt heeft.

Een van de weinige echt goede rollen van Binoche - nee, niet precies om die scene, hoewel die op zich ook best indrukwekkend is. Maar vooral omdat ze eindelijk weer eens wat speelt, in plaats van haar gebruikelijke typetje af te draaien, en ondanks dat het een tamelijk absurd personage is wat ze te spelen heeft komt het toch voor zover daar sprake van kan zijn geloofwaardig over. Super knap werk van Denis om dat bij elkaar te krijgen. Hetzelfde geldt wellicht op dezelfde manier wel voor de hele cast - Pattinson is ook prettig ambigue maar toch geloofwaardig, en ook de kleinere rollen (Goth bijvoorbeeld) komen daar mee weg.

Verder - altijd belangrijk voor een science fiction - erg fijne vormgeving, en ook ongebruikelijk origineel maar in mijn ogen wel behoorlijk realistisch. Jammer wel van de foutjes met de natuurkunde die ik al noemde, en daarbij extra jammer dat er een nogal opzichtig in het begin zit met de zwevende handschoen. Dat zet dan wel een beetje de toon. Gelukkig doet de film verder wel erg veel heel goed..

Deel 2.

En een van de uitzonderingen op de regel dat een vervolg minder is dan het origineel. Sowieso al erg leuk dat zo'n beetje de hele originele cast terugkomt, al is het in sommige gevallen wel ietwat een cameo - Arterton heeft bijvoorbeeld nauwelijks screentime, en met die lelijke pruik die ze op krijgt is dat eigenlijk ook maar beter ook.

Toch doet de film een heleboel precies goed, misschien zelfs een tikje beter dan het eerste deel. Fijn veel 'woke' humor bijvoorbeeld, en dat zie ik graag - we krijgen tenslotte al teveel gebral van de tegenpartij tegenwoordig, dus het kan me niet woke genoeg zijn. The bard is a bird, ik vind het wel weer erg fraai gevonden.

Peace for our time

Ik kwam in de Washington Post een verwijzing naar het boek van Robert Harris tegen - en dat bleek ik dus gewoon al te hebben. En niet alleen dat, er is ook een film van gemaakt die dus gewoon op Netflix blijkt te staan. Fraai toepasselijk voor de gang van zaken in de wereld van het moment, rondom de onderhandelingen over de oorlog in Oekraine - en dat dat zonder Oekraine gebeurt, net zoals de onderhandelingen in Munchen wel zonder Tsjechoslovakije konden. Wat door de geschiedenis aan de andere kant wat vergeten en miskend wordt is dat Chamberlains levenswerk wel degelijk zin had achteraf - niet zozeer vanwege de vrede die maar kortstondig bleek, maar vanwege dat dat het VK de tijd gaf om te bewapenen voor de onmiskenbaar aanstaande oorlog.

Dat is wellicht ook de grootste waarde van de film - de historische les om de feitjes weer even op te halen, in combinatie met een wat korte en simplistische karakterschets van Chamberlain. En wellicht is het ook, en in meerdere opzichten, goed om af en toe even aan de kwestie van Sudetenland terug te denken. Parallellen te over tenslotte - zo was bijvoorbeeld een van de argumenten waarmee Hitler zijn expansionisme rechtvaardigde dat de mensen daar Duits spraken. Waar hebben we dat ook alweer vaker gehoord.

Jammer wel dat er net iets teveel en net te overheersend een jongensboekmotiefje over de film ligt, en daarnaast dat het wat teveel een tv-film of streamingproductie is - de production values zijn toch wat magertjes. MacKay voldoet wel en op Irons is niks af te dingen vanzelf, maar bij de bijrollen en de Duitsers gaat het wel ernstig mis. Met als ernstigste voorbeeld Matthes - niet een makkelijke rol om een passende acteur voor te vinden vanzelf, maar sinds Der Untergang weten we dat het wel kan.

Wel treffend is hoe de gang van zaken getoond wordt - hulpjes die met briefjes heen en weer rennen. Dat gaat volgens mij grotendeels nog steeds zo, het idee dat de Hitlers van tegenwoordig zelf even een mailtje typen is wellicht wat te ver buiten de belevingswereld van dat soort mensen. En buiten dat, ik heb altijd eerder het idee dat ze al hun publieke uitingen aan een reclamebureau hebben uitbesteed.

Het idee om een remake van Emmanuelle (1974) te maken was op zich best goed. En wat ook had kunnen werken was een nieuwe film gebaseerd op het eerste deel van de serie boeken van Arsan - waar de originele film tenslotte ook maar een paar onderdeeltjes uit opgepakt had.

Maar dit is geen van beide - verder dan ‘losjes geinspireerd op’ komt het niet, en met een beetje venijn kan je best volhouden dat de enige overeenkomst de spelling van de titel is. En erger dan dat nog, het is ook op zich gewoon een enorm slechte film. Waar het origineel al geen hoogvlieger was, het was in ieder geval wel een icoon van die tijd, en om er deze prutserige remake van te maken is gewoon een bewijs van onvermogen, een aanfluiting, een belediging naar de complete cast en crew die aan het origineel gewerkt hebben.

Enkel de laatste paar minuten lijken ergens op, maar zelfs dat wordt verprutst. Terwijl daar toch een makkelijke kans was om uiteindelijk toch nog een link naar Arsan te leggen. Lafheid en een compleet gebrek aan respect van de makers, anders kan ik het echt niet uitleggen.

Veel geblaat en geen wol.

Reijn krijgt het op zich wel voor elkaar om een ietwat broeierige sfeer neer te zetten, maar inhoudelijk drijft dat nergens op - het wordt nergens ook maar in de verte voelbaar waar de Romy van Kidman dan zo opgewonden van wordt. En evenmin van de andere kant, we moeten kennelijk maar gewoon geloven dat Dickinson/Samuel uit masochisme liever zijn tijd aan het gezanik van Romy besteedt dan aan de niet uitgewerkte maar op het oog toch echt véél leukere Esme.

Visueel klopt het allemaal dan wel weer redelijk, afgezien van een enkele lelijke edit die er in geslopen lijkt. De botox-scene is ook wel grappig gezien de naam die Kidman op dat gebied heeft. Daartegenover maakt de soundtrack een paar stevige miskleunen met INXS en George Michael - gemakzuchtig en storend.

Leuk dat Reijn het voor elkaar heeft om een serieuze film met een paar A-lijst acteurs te maken. Wellicht dat dat haar de ruimte geeft om de volgende ook goed te laten zijn - want dat kan ik deze gewoon niet vinden, daar is het teveel een lege doos voor.

Wir haben hier keine bleibende Stadt.

We leven in de tijd, en er is ons maar een stukje gegeven - zonder daar een gelovig tintje aan te willen geven overigens, want het leven is al moeilijk genoeg. Toch is het onmiskenbaar dat de maakbaarheid die we allemaal misschien zo graag zouden willen zien feitelijk gewoon een illusie is, en al zeker als het aankomt op gezondheid en de lengte van onze sterfelijke klos.

Eenzelfde soort verhaal als in Atef's film Plus que Jamais (2022), en op een vergelijkbaar integere manier, al kiest Crowley voor wat makkelijkere stijlfiguren om het sentiment waterig te maken. Toch neemt dat niet de overhand, en het resultaat is een erg fraaie en wat sober aanvoelende film over de keuze die een steeds groter deel van ons ooit zal moeten maken. Romantiek/Komedie als genre lijkt me niet echt precies van toepassing, ik zou er zonder aarzeling een label als 'drama' op plakken.

Ik kwam recent bij toeval op het spoor van een nieuwe documentaireserie van (of beter, met medewerking van) de VPRO, en voordat ik daaraan toekwam zag ik een verwijzing naar deze film, van wat voor mij een van de beste documentairemakers ooit is: Kevin Macdonald. Tijd dus om te kijken.

Wat overtuigt is de verbijstering over de ongekende naïviteit van de organisatie. Blunder op blunder werkelijk, en geen enkel excuus komt maar in de buurt. Het was toch tenslotte niet voor het eerst dat er iets met een aanslag, een gijzelneming, of een kaping werd georganiseerd met overduidelijke directe betrokkenheid van de PLO. Zelfs niet in Duitsland - en dan zelfs ook nog niet eens in Beieren. Hoe men heeft kunnen denken dat er geen beveiliging nodig was. Hoe men zichzelf in een hoek heeft weten te zetten zodanig dat het leger niks mocht, de politie niks kon, er geen leiding was en de volledige macht der wet er bij liep als de spreekwoordelijke Keystone Kops. Bewonderenswaardig, zowel van Macdonald als van de betrokkenen, dat dat zo helder en openlijk uitgesproken wordt.

Maar evengoed verbijstert de redactie van Macdonald me - net als die van de serie van de VPRO jl. Het schiet me gewoon echt verkeerd dat de gijzelnemers daar zonder duiding, zonder tegenwerpingen en zonder kritische noot een podium krijgen voor hun aperte zienswijze. Ze vonden dat ze in oorlog waren, en daarom was het wel ok. Daarbij wordt dan maar even vergeten op welke ongekend beestachtige manier ze met hun slachtoffers omgingen, en daar vraagt ook niemand ze even naar, hoe ze dat dan zelf zien. Dan kan je naief denken dat dat pas sinds 2015 boven water is met de publicatie van de NYT, maar daar blijkt ook duidelijk uit dat er al sinds 1992 voldoende duidelijk was, in ieder geval in beperkte kring - maar met alle talking heads die Macdonald bij elkaar heeft weten te krijgen, hij moet daar vanaf geweten hebben. Dus waarom worden de daders daar niet mee geconfronteerd? Of, alternatief, als je er om wat voor reden dan ook geen ruchtbaarheid aan had willen geven, waarom krijgen ze de daders van deze beestachtigheden de gelegenheid om te spreken? Onbegrijpelijk.

En waar ik ook niet mee door de bocht kom is de muziek. Bij dat soort beelden past wat mij betreft alleen een volstrekte stilte.

Al met al een moeilijke film om een mening over te vormen - en ik begin nog maar niet eens over de misselijkmakende houding van het IOC, en hoe die tot op de dag van vandaag voortduurt. Sport staat niet los van politiek, en dat zal ook nooit zo zijn.

Een biografie in een tamelijk documentaire stijl, maar zonder pratende hoofden. Wellicht had dat wat kunnen toevoegen, niet dat er nou veel onderbelicht blijft, maar zonder is in dot geval toch wel wat droog.

Niettemin is het onderwerp erg indrukwekkend. Dit soort films zouden vaker gemaakt en vertoond moeten worden, zeker met de huidige aversie van alles wat naar normaal, beschaafd en sociaal (ofwel woke) ruikt.