The Hunting Party (1971)

Amerikanen op de spaghetti-toer en het zal aan de hoeveelheid Italo-trash die je kan verdragen liggen of je dat een goede of slechte zaak vindt. Persoonlijk ben ik wel van de Euro-trash en dat de United Artists hier hun best zoveel mogelijk aansluiting te vinden bij de betere pulp is een prima zaak wat mij betreft. Toegeven de romance tussen Reed en Bergen is misschien wat hard-to-believe, maar de briljante vondst - tuig opgejaagd door Hackman cs die in het bezit zijn van lange-afstands-geweren en vanuit relatief comfortabele positie kunnen schieten op hun prooi - is een geweldig uitgangspunt. Mooi gefilmd ook (al is in de scene op de open treinwagon wel overduidelijk een blue screen te zien).

Western met heel eenvoudig plot. Niet erg bekommerd om uitdieping van karakters. Komt in het eerste stuk zelfs wat potsierlijk over maar maakt in het tweede gedeelte heel wat goed omwille van de actiescènes en de toch niet onbelangrijke cinematografische waarde. Oliver Reed overtuigt het minst, Gene Hackman heeft het niet lastig in zijn rol en Candice Bergen past best als "stuk" zonder veel morele waarden.

Wat een akelige film. Als een reflectie op de maatschappij - die van vroeger en die van nu, waar iedereen in een positie van macht zich schijnbaar zonder consequenties kan overgeven aan de meest obscene hobbies. Zoals het karakter van Hackman, die zijn vrouw laat kidnappen om een excuus te hebben om een hunting party te organiseren. Niet dat hij nou precies een liefhebbende echtgenoot is, laat dat duidelijk zijn - hij heeft zijn bedkameraadjes liefst bloedend, huilend en met verse brandwonden. Het gaat hem om de macht, niet om iets anders. De macht over liefde en genot, de macht over leven en dood. Als een stierenvechter in de arena beslist hij wie blijft leven en wie niet. Straffeloos, want het oordeel is slechts aan God, en dat is hij. Elke parallel met de maatschappij van nu is vanzelf volstrekt toevallig, want hoe kon iemand in 1971 al zien aankomen hoe onbeschaamd de wereldleiders zich nu te buiten gaan zonder dat dat enige consequenties lijkt te hebbem. Juist daarom wellicht een relevante film, al is het nog steeds op een enorm onaangename manier. Rest me te zeggen dat het een acteur van het kaliber van Hackman vereist om die rol precies zo weerzinwekkend te spelen.