Log

Ja wel leuk.

Het idee is een beetje teveel half gejat van een hele stapel muziekfilms die we de afgelopen tijd al gezien hebben - niet zozeer het verhaal, maar wel het opvullen met kaskrakers uit de top-40 van een bepaalde band. Mama Mia, Bohemian Rhapsody, dat soort. Daar dan een half Long Earth motiefje doorheen en klaar is Klara.

Jammer dat het verhaal zo simpel gehouden is, en intrigerend wat dan precies de rol van Ana De Armas had kunnen zijn - die had er net een tikkie sjeu aan kunnen geven wellicht. Gemiste kans. Net zoals dat 'I want to hold your hand' niet langskomt, daar zat ik echt op te wachten. Wellicht dat onze held de tekst niet goed in zijn hoofd kreeg. Flauw ook wel dat All You Need Is Love toch weer langs komt.

Met die gripe uit de weg, wat de film wel prima voor elkaar heeft is de cast. Nouja met Lily James als liefie kan het ook al niet mis gaan natuurlijk, zoals altijd straalt ze weer van het scherm af. Niet heel geloofwaardig dat de brave Himesh Patel daar blind voor zijn zou, maar hij speelt het niettemin overtuigend.

En de rest is vanzelf bijzaak, hoewel Ed Sheeran een sympathiek bijzaakje levert. Oh, die haaibaai is ook leuk, Kate McKinnon. Echt een match met Ed ook.

Buiten dat, ik ben opgegroeid met de elpees van de Beatles, maar da's wel lang geleden - en het is ook wel een jaar of veertig geleden dat ik uit mezelf iets van hun aan- of opgezet heb. Wel aardig om weer eens te horen, maar niet meer dan dat.

Het zal je maar gebeuren, een brand waarbij niet alleen je huis en al je spullen in de fik gaan, maar ook je land en zodanig dat er de eerstkomende tien jaar zo ongeveer niks meer mee te beginnen is.

Dat dat geen vrolijke film oplevert mag dan niet verbazen. Wel het extreem glaciale tempo waarbij het nogal matige einde als een verlossing aanvoelt. Er had toch wel iets meer mogen gebeuren.

Texas Killing Fields leidt aan hetzelfde euvel dat vrijwel alle films raakt die 'based on true events' - de balans is zoek tussen wat er echt is en wat er opgeleukt is aan het verhaal, en het opgeleukte verhaal zelf is onvoldoende om de film spannend en interessant te maken. En erger, er loopt toch een erg fraaie cast rond, maar er komt niks uit. Jammer, zeker met een Chastain in een van de hoofdrollen had ik er toch echt meer van verwacht.

Hit and miss.

De timing is niet erg strak, de actie valt te vaak stil. Maar er zijn ook wel een paar acties die wel grappig zijn, de achtervolging met de helikopter is best leuk bijvoorbeeld. Momoa staat bij mij niet erg hoog aangeschreven maar levert ook weer geen slecht werk hier, en Bautista komt er bij mij zoals altijd wel mee weg. Leuk om veel Hawaiiaanse mensen te zien - of wat er toch voldoende voor doorgaat om mij dat te laten denken.

Een 1966 Corvette Sting Ray.

De jongste zoon van de boer aan de andere kant van de dijk had er een, lang geleden - dat moet toch wel een jaartje of vijftig minstens zijn. Wel het sterkste punt van de film eigenlijk, want het plot rammelt zo veel dat ik er de tel van kwijt raak. Maar de beelden zijn erg fraai, met de diepblauwe hemel en de diepblauwe Corvette met de White Sands als achtergrond.

Het idee van het verhaal is wellicht gejat van Flashpoint (1984) en eigenlijk is dat gewoon verreweg de betere film, en vooral omdat deze zich verliest in teveel gedoe en getwist. Maar de cast is interessant, met voorop Willem Dafoe, en een heel klein en wat mislukt en overbodig rolletje van Mimi Rogers. Daar tegenover een even mislukt en overbodig rolletje van Mastrantonio, een onduidelijke en vooral het plot dienende halve gare van Mickey Rourke, en Samuel L. die oefent op de doordraaiende schreeuwlelijk die hij later vaak met zo veel kennelijk succes zou spelen. En nog wat bijrolletjes zoals Maura Tierney.

Dat dat allemaal in een schamele 101 minuten past. Nou nee, niet echt, het verhaal is nergens geloofwaardig en het is ook wel duidelijk dat er hardhandig in gesneden is. Jammer, wat te veel ambitie. Het overkomt de besten, kennelijk, want regisseur Roger Donaldson had toch al echt wat op zijn naam staan, en na deze relatieve misser nog wat meer.

Blijft dat de beelden wel echt erg mooi zijn. Alleen daarom is de film toch wel erg fijn.

Hear me / I've got to confess / That I'm one / of the love- loveloveless

Het kan volgens mij niet anders dan dat Billy Idol zijn lied op de titel, de sfeer en het verhaal van deze film gebaseerd heeft. Net zoals het niet anders kan dat Willem Dafoe's karakter in Streets of Fire (1984) afgekeken is van deze rol.

De eerste film van Bigelow, en de tweede van Dafoe - zijn eerste was Heaven's Gate (1980), al leverde dat geen credits op en moet je er erg goed voor opletten. Wel een veel betere film dan deze, die eigenlijk vooral op de sfeer drijft, behalve wat aardig gevonden dialogen en quotes komt er maar weinig uit.

Wat wel fijn is is de soundtrack. Je zou denken dat je naar een film van Jacques Tati kijkt. Eh, luistert.

Er is kennelijk iemand die Nick Hornby heet en dit soort verhalen schrijft. Misschien moet ik maar eens een website opzetten voor een fanclub of zo, want het is toch best knap werk wat hij met dit verhaal laat zien - en kennelijk zijn er meerdere vergelijkbaar knappe boeken. Je zou je afvragen of daar misschien iets autobiografisch in zit, tenslotte, dit soort meesterwerk komt niet uit het luchtledige, net zo als dat het overduidelijk is dat Leonardo de Mona Lisa op een van zijn liefjes gebaseerd moet hebben.

Ik had deze film al een tijdje liggen en ook al eens gezien, maar er toen kennelijk niet aan toegekomen om er iets over op te schrijven - of het was kwijtgeraakt, dat gebeurt me ook wel eens. In mijn herinnering was het iets heel anders dan wat ik nu zag, dus wellicht ben ik ook daarmee in de war... want, hoe kan je een film vergeten waarin iemand als Chris O'Dowd zo'n sterke rol neerzet, een zo absurd karakter volstrekt geloofwaardig tot leven laat komen. Of een film waarin Ethan Hawke een sympatieke en tamelijk gewone vent speelt. En Rose Byrne zo'n fijne vrouw, hoewel ze dat in veel meer films doet dus daarvan snap ik dan iets beter dat ik dat niet goed meer in mijn hoofd had...

Hornby en bij verstek Peretz zetten een heerlijk spel neer dat wellicht enig inzicht geeft in de idioterie van de verering van de afgoden van vandaag, van alledag - in het verhaal in de muziek, maar de parallellen naar de manosphere konden haast niet scherper zijn. Toch, hoe treffend de film daarmee misschien ook is, het is wel een wat gemakzuchtig en eenzijdig beeld op het fenomeen - de houding van Annie 'part of the package, like a disability' is ongeveer het maximum aan diepgang wat je verwachten mag. Daarmee blijf je voor dat deel ook met deze film wel wat op een honger zitten - wat bezielt mensen met hun verering als die zo overduidelijk eenzijdig en gemankeerd is, en op geen enkele manier ooit iets positiefs in je eigen leven gaat brengen. Maar je kan het de film niet echt kwalijk nemen dat daar geen antwoord op komt - dat heeft de hele samenleving tenslotte ook niet.

So God is a big invisible lamb beaver made of bread?

Yes. And they eat him on Sundays.

De whodunnit is echt mijn genre niet - die stoffige en gezapige bedoening van de zoveelste BBC-serie, of nog erger, een serieuze film naar hetzelfde verhaal. Om het maar even in de context te houden, zelfs een schaap weet hoe het afloopt, meh.

Ik had dus niet echt bijster hoge verwachtingen bij deze film. Dan is de verrassing des te fijner als het allemaal geniaal leuk blijkt te zijn, als de paar menselijke acteurs precies op hun plaats zijn, en die uit de computer komen haast nog beter. En niet alleen dat, het verhaal klopt, de timing klopt, het bruist, het leeft, het is grappig en bijdehand en onderhoudend, en soms allemaal tegelijk. De film speelt heerlijk met de traditionele whodunit, is zowel zelf een schoolvoorbeeld van dat genre als een persiflage er op.

Een hele rij beroemde acteurs die de stemmen verzorgen, maar het is me geen moment opgekomen om er op te letten hoe en wat - de schapen zijn karakter genoeg om niet de persoon erachter te horen, maar het schaap zelf. Een beetje in de richting van dat je je van Paddington in die films ook niet als eerste afvraagt wie zijn stem dan wel deed, en dat is overigens niet het enige punt waarop je die vergelijking maken kan.

Enige puntje van kritiek dat ik kan bedenken is dat, jawel, Emma Thompson irriteert met haar rol. Nooit gedacht dat ik zoiets zou kunnen opschrijven, maar het is echt waar. Ze heeft een bijrol, maar kennelijk dringt dat niet heel goed tot haar en tot de regie door. Wel de enige A-lijst acteur die het in person tot de titelrol volhoudt, Jackman heeft eigenlijk nauwelijks meer dan een cameo te doen.

Griezelnacht.

Er zijn veel te veel films waarin beren als agressieve en moordzuchtige lords of the jungle worden afgeschilderd - brullend en met hun poten maaiend minimaal tien slachtoffers per strekkende meter achterlatend in de ongerepte wildernis. De werkelijkheid is natuurlijk subtiel anders. Je hebt een veel grotere kans om door een koe vermoord te worden dan door een beer, en de beer komt op het lijstje van tien gevaarlijkste diersoorten niet eens voor. Waarom dan toch elke keer weer die films? Gemakzucht, dat is het antwoord lijkt me.

Toch is deze film dan net iets beter, want het verhaal-naar-een-boek berust wel op een werkelijke gebeurtenis, en ja, daarvoor moest dus inderdaad teruggegrepen worden op 1967. Zo zeldzaam zijn aanvallende beren, dat kan je daar dus ook al uit opmaken.

Voor zover ik het even op kan maken houdt de film zich vrij netjes aan de feiten, behoudens een klein beetje inkleuring misschien - het artikel over het boek op de Engelse wikipedia geeft een behoorlijk gedetailleerde samenvatting die precies overeenkomt met de film.

Het levert verder wel een wat plichtmatige en eerlijk gezegd ook wat saaie film op, met veel te veel screentime voor tobberig gedoe van tobberige mensen - en te weinig natuur, en vooral ook te weinig beren. Behalve op het laatst dan, maar dat is gewoon horror.

Kevin Smith doet iets serieus over familie en kinderen. Je zou haast denken dat hij ietsje voor de film zelf vader geworden was.

En ja, het is wel een ok film, misschien niet in alles wat het had kunnen zijn, maar desondanks toch wel onmiskenbaar een film van Kevin Smith - zijn stempel overal in terug te vinden, van de soms puberaal lompe, dan weer spitsvondige en diepzinnige situaties en dialogen tot en met de gunfactor die hij tot op de dag van vandaag geloof ik nog steeds geniet in Hollywood. Wat in deze film zowel voordelen lijkt te hebben als nadelen - is er iemand die Ben Affleck als eerste op zijn lijstje favoriete acteur heeft staan? Toch past hij dan wel weer wonderwel goed op wat de rol van hem vraagt - een horkerige eikel die maar heel langzaam leert wat het leven van hem verlangt, en dat hij in dat orkest niets te spelen heeft wat een hoorbaar geluid maakt. Wat Tyler in hem ziet is ons niet gegeven te begrijpen, maar dat het er is is onmiskenbaar, want de scenes samen, de vonken spatten er af - en wellicht moet ik daarbij voor de volledigheid uitleggen dat zij voor mij ongeveer de vrouwelijke tegenpool van Affleck is, n.l. een reden om een film over te slaan. Beiden doen het boven verrassing prima in deze setting en in deze film. Ze kunnen het dus toch wel, blijkt.

De aanleiding voor mij om vandaag deze film op te zoeken was dat de DOP niemand minder is dan Vilmos Zsigmond - wat een onverwachte en ietwat onwaarschijnlijke combinatie met Kevin Smith op zich al. En ja, de beelden zijn ongekend fraai, maar wellicht toch ergens de knagende stem die zegt dat dit wellicht niet het genre is waarin Zsigmond's unieke stijl optimaal tot zijn recht kon komen - ik denk dan even aan het geniale beeld van de dampende locomotief in Heaven's Gate (1980). Het roept de vraag op hoe ze daar zelf op terug gekeken hebben, maar zover ben ik nog niet met mijn research.

Verder lijkt het wellicht een flauw en simpel filmpje met een voorspelbaar einde. Maar Smith zou Smith niet zijn als hij niet een volstrekt onverwachte uitsmijter voor zijn film zou hebben. Ook daarin zien we die gunfactor weer terug, denk ik dan. The Boss zingt niet zomaar een liedje, dat betekent iets. En dan ook de special thanks to 'The John F. Kennedy Center for the Performing Arts'. Geen idee waarvoor, maar het viel me op in de credits. Was het toneelstuk bijvoorbeeld daar?

En dan is er nog de uitspraak van Smith dat hij een 2h 20m lange 'directors cut' van de film heeft liggen - een heel dik half uur langer dan wat we tot dusver gezien hebben. Maar ruim twintig jaar later is er nog steeds geen spoor van. Toch, wat Smith aankondigt komt vaak uiteindelijk wel uit, al is het nooit echt op tijd.

Een nogal sentimenteel en tranentrekkerig verhaal wat nogal gemakzuchtig op het gevoel speelt.

Daar staat tegenover dat er erg fraai gespeeld wordt door de grote cast, zonder ook maar het kleinste wanklankje of zelfs maar een enkele scene die niet perfect is. Fraai vakwerk, en de paradijselijke locatie is al helemaal gefundenes fressen voor een DOP als Vilmos Zsigmond.

Van Kevin Klein heb ik geloof ik lang niet alle films gezien - of op afroep in mijn hoofd. Maar hij laat hiermee wel overtuigend zien veel meer te kunnen dan de overgestyleerde halve gare uit A Fish Called Wanda.

Jaws met een beer!

De live streams vanuit Brooks Falls zijn gisteren weer gestart - het begin van het jaarlijkse gebeuren dat eindigt in Fat Bear Week. Maar er is nog geen zalm te bekennen, en dus komt er maar heel af en toe een beer langswandelen.

Daarom dus maar een ouwe berenfilm opgezocht. Hoe noemen we dit precies, berencult? Berenhorror? Bearsploitation? Neo-unrealism?

Met hoe een échte beer zich gedraagt heeft wat we te zien krijgen nog minder te maken dan Jaws met die haai. Waar de film je wil laten geloven dat de beer extreem agressief is, ziet er voor mij uit alsof hij in een vrolijke bui is en wil spelen - wat overigens nogal bevestigd wordt door de uitleg op de engelstalige Wikipedia; de 'brul' scenes werden in scene gezet door een marshmallow net buiten bereik boven zijn snuit te houden, en het geluid is allemaal nep. De beer heette 'Teddy', om het nog wat treffender te maken.

Wat de film op zich leuk doet is dat veel van het geweld gesuggereerd wordt - wel wat in het absurde ook daarmee, want die scene met het paard, dat lukt volgens mij ook een kwaaie grizzly niet. En dat de poot halverwege de scene af en toe van kleur verandert, wat maakt dat nog uit. Of dat je af en toe het idee krijgt dat het iemand met een berenpak aan is. Of dat de 'cub' een zwarte beer is, geen grizzly.

Als persiflage op Jaws eigenlijk gewoon perfect gelukt, als komisch vermaak voor een berenkenner scoort het eigenlijk toch wat minder. Dan kan je beter iets even onzinnigs als Cocaine Bear (2023) kijken, of Ted (2012), of desnoods Brave (2012). Maar die hebben allemaal lang niet zo'n mooie poster als deze...

Niet echt wat ik verwacht had.

Vooral eigenlijk omdat het verhaal veel en veel te dun is om krap twee uur mee vol te krijgen, en het ook nog eens niet al te best verteld wordt - en ook grotendeels flauw jatwerk van betere films uit die tijd is, met voorop natuurlijk War Games (1983) waar meerdere van de karakters van 'geleend' zijn. Jammer, en aan de acteurs ligt het beslist niet - de energie van Kilmer spat van het scherm af, om maar een open deur in te trappen. Kilmer is leuk, Meyrink is leuk, Atherton is gepast onleuk, verder vond ik het toch wat onder de maat met de rollen. En de muziek, tsja, die synthesizerpiepjes vonden we toen mooi, maar het enige wat het nu doet is de film plaatsen in de tijd - een tijd waarvan we toch echt blij mogen zijn dat die voorbij is.

Oh bah, het is zo'n vlechtwerkje.

Dat noemen we in het Engelse spraakgebied dan een 'ensemble film', maar daarvan dan dus het minder duidelijk omschreven gedoe waarbij de verhaallijntjes op een voor de kijker verborgen manier bij elkaar zullen gaan komen. Wat een tijdlang in de mode was, zo tussen half jaren '90 en half jaren '00 misschien. En gelukkig ondertussen weer vergeten, want zoals deze film aantoont, het lukt maar zelden om er iets interessants van te maken.

De grootste fout is wellicht dat zo ongeveer geen van de personen die we volgen ook maar in de verte sympathiek is, met een mogelijke uitzondering van Jolie en Connery - maar ook in dat opzicht nogal meh. Zelfs het stukje aids awareness, hoe goed bedoeld misschien ook indertijd, komt over als fout, te laat, te gemakzuchtig.

Vilmos Zsigmond maakte er af en toe heel fraaie beelden van, dat wel. Maar het schip was al gezonken, dan kan je met je mooiste compositie ooit komen maar dat helpt geen moer. Net als dat PJ Harvey wel genoemd wordt in de soundtrack credits, maar Angelene me nergens opgevallen is.

We're here because we're here because we're here because we're here!

De eerste wereldoorlog, en meer specifiek de loopgravenoorlog. Een wat apart subgenre van de oorlogsfilm, en deze is op zich prima gelukt, maar ik vroeg me wel wat af wat deze nog toevoegt aan de talloze films die er al zijn - en is het niet bij voorbaat kansloos in een genre waarin het ultieme woord al gesproken is met All Quiet on the Western Front (1930) en de ook al niet allemaal bijster nuttige remakes daarvan. Nouja het liedje was nieuw voor me, dat moet gezegd. En er wordt ook beslist fraai gespeeld - de acteurs die we vooral uit jeugdige rollen kennen komen ineens een stuk ouder en volwassener over.

Tot zover het positieve wel. Maar, zoals gebruikelijk in het genre grauwe beelden, gedesatureerde kleuren en overwegend bruine tonen in elk beeld. Historisch ongetwijfeld wel ietwat verantwoord met dat alles onder de modder en stof gezeten moet hebben, maar ook wel wat gemakzuchtig - en ook een fraai contrast met de thuissituatie wordt achterwege gelaten, zodat het eerder overkomt alsof er een ouwe voorraad stock gebruikt is of het verkeerde recept ontwikkelaar. Jammer, ook dat is een gemiste kans. En de achtergrondmuziek van een donker klinkend strijkje, hoe stemmig ook, vond ik ook wel wat erg graftakkerig en weinig toevoegen aan het geheel.

Ansel Adams was right! Rocks and trees! Give me a telephone pole anytime!

Wat een geniaal leuke film is dit, en hoe onterecht vergeten - arguably de eerste 'echte' film van Demi Moore, Ducky nog voordat hij Duckie werd, E.G. Daily nog van voor Say It Say It, George Wendt voor de kilos, Tim Robbins voor, voor, voor weet ik veel. En Jennifer Tilly.

Terwijl volgens plan Matthew Broderick de hoofdrol zou spelen - was iemand zodanig in de war om te denken dat hij het was, in plaats van Cryer? Je zou van minder in de war raken. En Ellen Barkin als de zangeres in plaats van Sally Field, gelukkig hebben ze daar Demi voor gevonden.

En hoe kan dit dan geen kaskraker geworden zijn indertijd. Onbegrijpelijk. Met de cinematografie van de beste DOP in de filmgeschiedenis, Vilmos Zsigmond. Een verhaal dat zo menselijk, invoelbaar en tegelijkertijd grappig is. En boven alles zo onwaarschijnlijk veel fraaie quotes in de tekst. Gefundenes fressen voor de criticaster, zou je denken, maar nee, alsof de azijn in de aanbieding was. Ik haal maar even aan uit de wikipedia laut der Christian Science Monitor "cares more about capturing the visual charms of San Francisco than smoothly unfolding the happy-sad story. The result is friendly but bland" - ik ben het nog nooit ergens zo mee oneens geweest. Onbegrijpelijk.

Zeker alle fans van Moore zouden deze film moeten zien. En alle fans van Zsigmond. Iedereen die iets met de jaren-80 of de voor de hand liggende populaire films uit die tijd heeft. En verder ook iedereen eigenlijk.

Deze film had ik indertijd al gezien, en toen vond ik 'm bovengemiddeld goed. Vandaag herzien, en dat viel toch wat tegen.

Wat er goed uit komt is de idioterie van Hollywood, de afstand van de filmwereld tot de echte - en specifiek voor dit geval het bestaan van de huurmoordenaar. Als er in het echt al ooit zoiets is geweest, dan is dat iemand die zich door een of andere stompzinnige film heeft laten wijsmaken dat dat een ding is, precies zoals wordt uitgelegd.

Jammer dat de rest van de film zich teveel in onzin verliest, wellicht dat ik indertijd voor dat moment in slaap gevallen was en daarom met een positieve herinnering achterbleef. En nog jammerder dat het Glen Powell is in de hoofdrol. Ik kan die man gewoon niet goed hebben, sorry. Het ligt niet aan hem, het ligt aan mij. En aan zijn plakkerige haar, en aan die uitgestreken rotkop.

Ja, het is allemaal wel vaag grappig, wel ok. Maar mag de lat hoger liggen, en zeker voor een regisseur als Linklater?

Tommy Wirkola doet haaien.

En dat levert zonder al te veel moeite de beste, leukste en spannendste haaienfilm ooit op. Jammer dat het genre al zo uitgekauwd is en er dus geen eer meer aan te behalen valt. En ja, het is fijn kijken terwijl de regen in Nederland met bakken van de hemel komt zodat je de haaien al haast door de straat ziet zwemmen, maar als concept is het toch wel een beetje te laf - en al zeker met deze regisseur. Aan de andere kant ook wel van begin tot eind soliede vakwerk, en daar heb ik dan toch ook wel respect voor - alle scares komen op precies het juiste moment, de final girl is bij voorbaat duidelijk.

Jammer dat Wirkola de vonk uit zijn eerdere films niet terug gevonden heeft. Maar aan de andere kant, van hem kan ik er mee leven dat hij ook af en toe iets meat and potato achtigs moet afleveren voor een Netflixje, de rekeningen moeten betaald tenslotte. Triest, maar zo werkt de wereld. Dat hij er dan nog steeds een redelijk filmpje uit weet te persen is daarmee gewoon werk, maar wel fraai werk. Het is tenslotte wel de beste haaienfilm ooit.

Ik vond I Onde Dager (2021) al bepaald niet Wirkola's beste film, en deze Amerikaanse remake verliest dan ook nog een heleboel in de vertaling. Blijft weinig over dan een wat opgesausde matpartij met wisselende deelnemers.

Sowieso passen Weaving en Segel voor mij niet in de hoofdrollen - absoluut geen overtuigend koppel, om mee te beginnen, en wie daar chemie in ziet mag mij het buskruit uitleggen. Maar erger is dat alle scherpe randjes uit het origineel verdwenen lijken. En daar krijgen we dan niks voor terug behalve Juliette Lewis en haar final moment. Ja, dat is dan ook wel zo'n beetje het enige geslaagde moment van de film. Toch wel erg mager.

Al met al is de film wel mijlenver verwijderd van de genialiteit van waar Wirkola ooit mee begon. Ik hoop toch van ganser harte dat hij dat terug weet te vinden - en dat het niet in Hollywood ligt, dat mag toch ondertussen genoegzaam duidelijk zijn.

La Voiture: AMC Pacer Break 1979

Die vermelding op de titelrol - in rood, terwijl de rest gewoon zwartwit, nouja blauw-wit is - geeft me veel te veel de indruk dat de film eigenlijk alleen daarom ging - dat de regisseur, de producent of een van hun vriendjes die auto had en er iets mee gedaan moest worden. Tom Poes verzin een film.

En zo komt het verhaal dan dus ook nogal over. Waar het over gaat is op zich best interessant, maar dan zou je toch verwachten dat daar een inhoud aan wordt gegeven. Een progressie desnoods. Maar toch op zijn minst iets van een boodschap, iets wat mensen in een vergelijkbare situatie kenschetst, en bij voorkeur ook een beetje op weg helpt - of als henzelf niet, dan de mensen om hen heen helpt om dat te herkennen en het een plaats te geven. Niets van dat alles, en in de plaats daarvan speelt het script lange tijd verstoppertje met waar het om gaat.

Maar het gaat dus eigenlijk wellicht gewoon alleen om die auto. Past wel wat bij het materialisme en nihilisme dat hoogtij lijkt te vieren in de maatschappij. Meeliften op het leed van iemand anders, omdat je een kans zoekt je autootje te showen. Is het te ver dat ik er zoiets achter zoek? Wellicht, maar met het gedrag van de oligarchen tegenwoordig is het toch niet bepaald ongerijmd.

Verder, ja, Krieps speelt geloof ik wel goed, hoewel dat moeilijk beoordelen is als het verhaal zo absurd is. Voor de rest roep ik daar maar helemaal niets over. En Amalric, met ondertussen alweer zijn 14e film als regisseur, lijkt zich toch lelijk te verslikken in het concept, hoewel de regie in strikt technische zin wellicht wel ok is. Maar maak je daar een behoorlijke film mee?

vote changed, original voice was 4,0 stars

Het idee van de film is wellicht ontstaan op de achterkant van een bierviltje, en men is er wel redelijk in geslaagd om dat te vertalen naar een mood, maar het uitwerken van een verhaal was kennelijk te veel moeite. Laat staan een behoorlijke invulling van de karakters, begrijpelijke dialogen of zoiets sufs en ouderwets als een mise-en-scene of storyboards - bah, da's werk. En dat was misschien allemaal nog over het hoofd te zien geweest als de soundtrack niet de hele tijd zo'n zeurende en opdringerige brij over je uit had gestort. Als de beelden niet zo zweverig en loom-wazig waren geweest.

Een film om over te slaan. Ook als je lijstjes probeert vol te maken van een van de acteurs/trices. Dat iemand deze film nog eens opzoekt vanwege regisseur Martin Donovan lijkt me onvoorstelbaar.

Best een aardig filmpje, eigenlijk.

Het verhaal stelt misschien niet heel veel voor, maar dat hoort ook wel wat bij dit genre eigenlijk - je weet tenslotte al van te voren hoe het afloopt als je alleen maar kijkt wie de populairste actrice was op het moment van filmen. Maar de casting is ok, Zuniga doet het boven verwachting goed in haar 'eerste filmrol' die geloof ik toch wel haar tweede of derde was - en ook in een wat ander karakter dan we van haar gewend zijn, en ook dat gaat haar best geloofwaardig af.

Vermeldenswaard is verder de soundtrack, of moet ik zeggen soundscapes. Meteen vanaf het begin is dat al iets wat opvalt aan de film. En ook de 'special effects' aan het einde zijn best goed gedaan, gezien dat er toen nog geen CGI en bijbehorende trucendozen waren zijn sommige scenes echt intrigerend - hoe ze dat toch gedaan hebben.

Dat er achteraf veel betere films gemaakt zijn, vanzelf. Maar daarmee is deze niet ineens waardeloos.

Dit is dus een van die films die ik al meerdere keren gezien heb, maar nog nooit een mening over kon vormen - laat staan opschrijven. En wellicht lukt dat nog steeds niet eigenlijk. Bij deze.

Als kind van de jaren-70 heb ik het niet zo op experimenteren met de vrije liefde, omdat ik te veel gezien heb van dat dat eigenlijk nooit werkt maar wel enorm veel ellende veroorzaakt. En films die in de verte die richting op gaan staan ook altijd wel wat in dat licht, hoewel dat de laatste tijd wel ietsje genuanceerder wordt. In het gezin als hoeksteen van de samenleving heb ik nooit echt geloofd, maar daarmee ben je niet als vanzelf alle details kwijt de maatschappij je daarin opdringt, oplegt, dat heeft echt meer tijd en meer leed nodig - en het laat ook onverlet dat de nadelen van de vrije liefde maar al te duidelijk zijn. En dan is daar ineens deze film, en die past dus niet heel goed in dat wereldbeeld, want ineens zie ik een stel mensen die er wonderwel goed in slagen wat in mijn beeldvorming volstrekt onmogelijk leek te zijn. En wellicht is dat een levensles op zich, nog los van de wat zwevende afloop - niet precies het sterkste punt van de film wellicht, en misschien ook bedoeld als echo van het soort gevoel als waar ik mee begin. Zoals, nouja, wat had je er zelf als einde aan gedacht, 'we leefden nog lang en gelukkig'.

Maar los daarvan is de film verder een genot om te zien, zoals alle vier zo volstrekt naturel en enorm geloofwaardig zijn in hun rollen. Er zijn toch maar weinig films te vinden waarin alle rollen zo volledig overtuigen, zo volledig lijken op te gaan in wat ze spelen, dat je meegenomen wordt, deel wordt van hun geisoleerde wereld waarin alleen een plaats is voot liefde en schoonheid. Een droomwereld wellicht, een ideaal dat niet verwezenlijkt kan worden, maar desalniettemin enorm overtuigend neergezet - en daarmee even schokkend wanneer daar de haast bijbels onvermijdelijke inbreuk op komt, het onvermijdelijke calvinisme dat zijn tol vraagt van alles wat mooi, goed en prettig is.

Wellicht is dat het enige dat me echt dwars zit in de film. Waarom moest dat element er zo nodig in komen. Realisme was al ellendig genoeg geweest, maar altijd weer dat belerende vingertje. Dat het niet tot het einde uitgespeld wordt is maar een schrale troost.

Een volstrekt trieste made-for-tv film.

Het script is om te janken, de acteurs hadden er kennelijk ook absoluut geen zin in - ze verprutsen zo ongeveer elke scene, en het is toch wel duidelijk dat ze allemaal veel beter kunnen. En de veel te overdreven soundtrack, die vooral aan het einde iets pretendeert dat geen moment waargemaakt is.

Goed dat alle betrokken later in betere producties terug kwamen, behalve regisseur Fleming B. Fuller. Niet iedereen verdient een happy ending, denk ik dan maar.

That's a wrap! Drop everything!

Een avondje op stap met Cynthia Gibb, Virginia Madsen en Daphne Zuniga.

En alsof dat op zich al niet de moeite was, geeft de film ook nog eens een geniaal tijdsbeeld van de late jaren 80, het hoogtepunt wellicht van de big-hair kapsels. Icehouse in de soundtrack, hoe lang geleden lijkt dat wel niet. Het doet me denken aan mijn wat al te ver uit de hand gelopen nachten in Amsterdam ooit, en ook aan de film After Hours (1985) - epischer, beter en mooier, en ongetwijfeld heeft Jerry Kramer wel met een schuin oog naar dat voorbeeld gekeken, al is zijn variant dan wat menselijker en bereikbaarder - of misschien moet ik dan zeggen dat mijn buurmeisje indertijd best voor Daphne Zuniga had kunnen doorgaan, maar niet voor Linda Fiorentino.

Een film als dit een niemendalletje noemen is enerzijds de kern van de zaak, anderzijds gaat het volledig voorbij aan wat voor veel van ons een van de belangrijkste momenten van ons leven zal blijken te zijn. Waar je zoals ik af en toe met een lichte weemoed aan terugdenkt, of waar je zoals een van mijn andere buurmeisjes je liefde voor het leven mee vindt, en zoveel andere mensen naar op zoek zijn - al dan niet in de zin die Frank Boeijen bedoelde met zijn 'Reis naar het Einde van de Nacht'.

Verder is de kritiek op de leegheid van de Bekende Nederlander, kuch Amerikaan wellicht wat te dun om echt goed over te komen. Maar wel genoteerd, en fraai gedaan. Jammer dat Jerry Kramer niet veel meer van dit soort films heeft mogen maken. En ja, inderdaad, de poster is geweldig.

Ik dacht dat we het tijdperk van 'kijk wat mijn iphone allemaal kan' ondertussen achter ons gelaten hadden.

Maar nee, het gaat nog maar eens om de techniek, en niet om de film. En dat blijkt ook wel. Niet alleen uit de spuuglelijke beelden - tsja, die camera's zijn om een reden zo groot, duur en zwaar. Maar zoals met alle films waar de techniek een motief is, is de rest een vergeten zorgenkindje, en in dit geval is dat vooral het verhaal, de timing waarmee het verteld wordt. En ja, ook de cinematografie, want behalve dat de techniek gewoon beroerd is, is de beeldvoering ook gewoon prut. En ook het geluid is ergerlijk slecht. Ja, er was geld zat voor dollies, stabilizers, tracks, crew, belichting, catering, trucs, editing, color grading, marketing en weet ik wat voor andere onzin - maar het moest zonodig gaan om hoe geweldig zo'n iphone dan wel is.

Wanneer hebben we nou eens collectief genoeg van dit soort prutserige amateurisme? Waarom laten crew en acteurs zich er nog steeds inluizen voor dit soort troep? Ga toch weg. Als je van je publiek verwacht dat ze naar je film kijken, kan je toch op zijn minst je best doen om er iets van te maken.

1 punt voor de beelden van Dynevor in de trein, maar dat is overduidelijk haar talent, niet dat van Burger. Geef die man een beroepsverbod, alsjeblieft.

Ik kende Lucille Ball alleen van The Lucy Show, daar moet ik indertijd talloze uren van gezien hebben. Maar in deze film blijkt ze veel meer te kunnen dan dat cliche typetje, al is het maar een tv-film en krijgt ze niet echt serieus tegenspel van een van de andere acteurs.

Toch, het komt me over dat de film een van de inspiratiebronnen voor Gilliam geweest is toen hij met zijn The Fisher King (1991) bezig was, en als twee enorm verschillende kanten van dezelfde medaille zijn de films samen eigenlijk een geniaal tweeluik waaruit blijkt dat je geen grootse plannen en megabudget nodig hebt voor een goede film - alleen maar een beetje talent en wat goede wil. En iemand die dat er in zien wil.

Horror is eigenlijk mijn ding niet, maar deze film stond op mijn lijstje omdat het de eerste 'echte' film is waar Daphne Zuniga aan meedeed ooit, en dat is het thema van de week. En jawel, ze doet een halve minuut mee inderdaad.

Verder is het voor mijn ongetrainde oog best een aardige film als teen slasher, hoe absurd dat genre op zich ook is. En wellicht doet de film het beter dan het gemiddelde van het genre, want het verloop vermijdt de grootse cliche's met gemak, terwijl er aan de andere kant toch best wat scares zijn, en vakkundig ondersteund door het gepast gruizige beeld en de griezelige soundtrack. Bepaald niet de slechtste film die ik ooit zag, daarmee.

Eervolle vermelding voor de fraaie tekst op de poster "the villain makes coed stew", al slaat dat op zich ook weer nergens op eigenlijk.

Niet precies de eerste credit van Helen Hunt misschien, deze tv-film. Maar wellicht wel de eerste film waarin ze de hoofdrol heeft. Ietwat verbazingwekkend dat ik het eerste bericht mag schrijven bij deze film dus.

Maar hierbij. Echt opzienbarend is het misschien niet, en de afloop is natuurlijk bij voorbaat al duidelijk, maar dat mag misschien niet verbazen voor dit soort productie. Toch, Hunt doet het heel aardig, en dat ze veel meer in haar mars heeft dan dit vrij suffe rolletje is ook wel erg duidelijk. En hetzelfde voor Daphne Zuniga, en voor haar is het geloof ik wel echt de eerste echte rol als de zus die in de schaduw blijft van de eerstgeborene. Daarin heeft het verhaal net wel wat meer diepte dan je verwachten zou, en het einde past daar ook bij. Net als de warmte van het team en de klasgenoten, die zoals dat gaat nergens een probleem in zien terwijl hun ouders staan te steigeren.

Toen ging het daarover, nu weer over wat anders. Sommige mensen hebben het kennelijk nodig om ergens tegen te zijn.

Clichefeestje.

Het verhaal rolt soepeltjes van A naar B zonder ook maar een enkele verrassing, nauwgezet volgens het afgezaagde recept van de lach en de traan. Met een bijbehorend flauwe soundtrack.

Maar de cast is leuk, ook wel een beetje cliche-jaren-80 maar daar heb ik vanwege de nostalgie dan nog vrede mee. Modine, Zuniga als eye catchers, maar ook een leuk rolletje van Zakes Mokae om toch wat kleur aan de cliches te geven. Daarmee is het niet meteen een goede film, maar wel leuk om eens gezien te hebben - en zeker als je fan van Zuniga bent, of dat indertijd was.

Donald P. Bellisario.

De beroemde regisseur en producent die we allemaal van naam kennen van Magnum, P.I. - de originele serie dan vanzelf - heeft een enkele speelfilm geregisseerd. Deze. Kennelijk beviel dat niet zo goed, en wellicht is dat voor een belangrijk deel gekomen door de nogal venijnige kritiek. Een priester die er met een jongedame van twijfelachtige zeden vandoor gaat, onwaarschijnlijk - dat iemand daar over vallen zou bedoel ik dan vanzelf.

Terwijl het grotendeels toch een vrij geweldige film is, en niet in het minst door de rol van de mooie, de supermooie Daphne Zuniga die zich overduidelijk even goed op haar plaats voelt als femme fatale als in haar bevallige en smetteloze huid. Het is pas in de laatste paar minuten dat het 'oh ja' gevoel echt de overhand neemt, dat er net een konijntje te veel uit de hoge hoed komt. Jammer, maar om daar de film dan mee af te serveren als de slechtste film van 1988, zoals rogerebert kennelijk gedaan heeft? Toch wat flauw en gemakzuchtig. Net als de plotomschrijving hier.

Ja, Zuniga verknoeit de sleutelscene wel ietwat. Een missertje van Donald P, die had moeten ingrijpen, ofwel tijdens de opnames ofwel in de editing. En evenzo met het verhaal. Maar daar staat ook weer tegenover dat het spel van verleiding en spanning tussen Berenger en Zuniga volstrekt overtuigt - zoals de taxichauffeur het zegt, zet me onder de douche met haar en al mijn kwaaltjes zijn vergeten. Inclusief het katholicisme, had hij er wellicht nog aan kunnen toevoegen.

Een toch wat onterecht vergeten film, daarmee. Een 'parel' wil ik het niet precies noemen, maar ook niet iets om te laten liggen. Er zijn zo veel slechtere films - sterker nog, er worden er dagelijks tientallen gemaakt die veel, veel slechter zijn. En die hebben dan vrijwel geen van allen nog de historische waarde van deze film - Donald P, Daphne en Tom Berenger.

May the Schwarz be with you!

Ik zag bij toeval de aankondiging dat Eye deze film a.s. maandag (15 juni) draait, ter gelegenheid van dat Mel Brooks deze maand 100 wordt. Een mooie aanleiding om 'm uit mijn verzameling te zoeken.

En wat een heerlijk onzinnige jaren-80 nostalgie is het. Alleen al een feest om de acteurs uit die tijd terug te zien, zoals Daphne Zuniga en Bill Pullman, John Candy. Toen nog nauwelijks bekend behalve als je naar MTV keek, want daar werden de films waarin ze al gespeeld hadden geplugd. En Rick Moranis, met die belachelijk grote Dark Helmet.

Er wordt vanzelf aan alle kanten de draak gestoken met de films waar van gejat wordt - soms flauw, soms superflauw, en soms ook verrassend grappig - die beer alleen al. Van alle films die Brooks zelf geregisseerd heeft vind ik deze wel het best gelukt - al moet ik daar bij toegeven dat ik altijd een zwak heb gehad voor Zuniga, en die ziet er in deze film ook nog eens bijzonder schattig uit in haar prinsessenjurk.

Super leuk om weer eens terug te zien, en voor iedereen die er voor naar Eye gaat, veel plezier!

Mijn moeder vindt dit zo ongeveer de beste film ooit - ze is 93 nu, licht dement en diep in de fabeltjesfuik. Maar zelfs dan geeft ze nog toe dat het vooral is omdat ze ooit verkikkerd was op Howard Keel, inclusief zangstem - over het verhaal moet je niet vragen, want daar weet ze niets meer van.

Je kan er op twee manieren naar kijken, door de nostalgische blik van mijn moeder, en daarbij vergeten dat de omgangsvormen die je in de film langs krijgt in haar jeugd al ver uit de tijd waren. Of met de bril van nu, en dan is het wel heel, heel erg, ehh, 'ouderwets' allemaal. Toch, binnen de kaders van het keurslijf is Milly overduidelijk de baas, net als mijn moeder dat altijd was - en nog steeds denkt te zijn.

Gelukkig leven we niet meer in die tijd, en zijn zowel man als vrouw nu veel vrijer in de invulling die ze voor hun leven kunnen kiezen, en kunnen we deze film beschouwen als een curiosum uit een vervlogen tijd. Als een familiealbum, waarin alleen de positieve zaken opgenomen zijn, en de negatieve onbesproken blijven.

Goed dat we als mensheid verder gekomen zijn. En ook wat jammer dat de musical niet mee achtergebleven is in die tijd.

Oh, voor de volledigheid, ik vond het verder een best slechte film, met de bordkartonnen achtergronden, de gezochte liedjes, de halfhartige acteerprestaties, de musical onzin, alle overdreven gedoe en te veel opgedrongen moraal. En nee, vrouwen kidnappen leidt in het echt nooit, nee echt nooit tot een happily ever after.

De aftocht uit Afghanistan.

Het desastreuze gevolg van Trump's waanzinnige idee om een 'deal' te sluiten met de Taliban - in een 70 jaar lange serie van monumentale vergissingen van de Amerikaanse bemoeienis in de regio wellicht de grootste, de meest misdadige stommiteit, en dat zegt wat. Daar geeft hij dan graag Biden de schuld van, maar het is echt allemaal voor eigen rekening, want tegen dat Biden er iets aan had kunnen doen was de Amerikaanse militaire positie in Afghanistan al zo zwak dat terugtrekken de enig overgebleven optie was, en dat dat niet fraai ging worden was ook een gegeven, een cadeautje van de Don.

In Nederland hebben we geen Roschdy Zem, en ook geen Mohamed Bida. Maar toch, ik stond bij toeval op de Veluwe toen de overgebleven C-130s vertrokken voor de repatriatie - helemaal alleen midden op de heide, en ze maakten een rondje, haast recht boven mijn hoofd - hadden ze me zien staan, en maakten ze daarom een ererondje? Ik zou nergens zo trots op zijn, maar ik denk van niet, het zal wel wat anders geweest zijn. En waren ze echt onderweg, of was het een proefrondje? Ook dat zal ik wel nooit weten.

De film geeft een geloofwaardig beeld van de verwarring, de angst, de puinhoop - maar vreemd genoeg ook juist van alles wat positief is aan de mensheid. Meestal zijn we erger dan beesten, maar als het het meeste nodig is lijken we toch altijd net iets beters te kunnen. Toch blijven de beelden van de wanhopige mensen op het vliegveld op mijn ziel ge-etst, inclusief de wetenschap dat er ergens anders op de aardbol bij diezelfde beelden een dik mannetje met vreemd haar en makeup zat te kraaien van de lach. Losers!

Zem speelt zoals we van hem gewend zijn - dit is niet een van zijn karakterrollen. Maar dat wordt ook nauwelijks gevraagd, en met dit onderwerp en met zo'n grote cast zou het ook ongepast zijn. Het verhaal is op zich al genoeg, daar hoeft weinig meer aan gespeeld te worden. Qua beeld ziet het er voldoende overtuigend uit, al zal het voor iemand die ter plaatse geweest is hier en daar wel een beetje scheef zitten. En is het echt zo gegaan, met dat groepje kunstenaars? Des te beschamender voor Nederland, dat we niet eens de mensen die voor ons gewerkt hebben willen toelaten. Niet alleen niet toen, tijdens de chaos van de repatriatie, maar nog steeds niet. Wat een triest land zijn we toch geworden. Hoe kan iemand dit soort film zien, en de volgende dag leuteren over gelukszoekers.

Tsja, wat zal ik er eens van zeggen.

Dat precies hetzelfde op industriele schaal gebeurt voor en door mannen is wel genoegzaam bekend, dus waarom zouden we verbaasd zijn dat vrouwen dit ook doen. Niks nieuws onder de zon, en wie de illusie heeft dat de film over iets uitzonderlijks zit heeft niet opgelet, want vergelijkbare berichten staan met enige regelmaat in de krant - en de Engelstalige wikipedia heeft ook een nogal ontluisterend artikeltje klik!. Triest, hoe mensen hun eigen pleziertje kennelijk zo belangrijk gaan vinden dat elk gevoel voor medemenselijkheid verdwijnt, ongezien het raam uit gaat. Misschien eerder neokapitalisme dan kolonialisme, hoewel er voor allebei wel wat te zeggen is.

Charlotte Rampling zet zoals verwacht weer eens een angstaanjagend sekreet neer, en wat kan ze dat goed. En wat een ondankbare klus voor de andere dames, die ondergesneeuwd blijven maar wel een wat plakkerig karakter op hun naam hebben staan. Indrukwekkend eerder dan goed, zeg ik dan maar.

En misschien nog schokkender dan het verhaal zelf al vond ik dat ik, toen ik wat achtergrond dacht op te zoeken op IMDB, daar wel een stuk of 40 foto's tegenkom van diverse events voor de film, maar geen enkele daarvan een van de 'lokale' acteurs laat zien. Kennelijk waren zij alleen voor de film zelf nodig. Ziet er ook niet uit alsof ook maar een van hen een carriere als acteur over gehouden heeft aan de film.

It is estimated that at least 30% of the ammunition that comes back in American soldiers' bodies is American made.

Amerika, het land van de onbegrensde mogelijkheden. Land of the free, home of the brave. Maar in de werkelijkheid is er in grote delen van het land geen enkele andere toekomst dan dienst te nemen in het leger. In de voormalige mijnbouwstreken, op het platteland kan je geen enkele andere kant uit - precies zoals Bruce Springsteen al sinds de jaren-80 zingt.

Voor Amerika is oorlog voeren een economische noodzaak. Alles wat niet of olie of Silicon Valley is is direct met de military industrial complex verbonden, en die twee indirect - en de links worden via AI steeds sterker. En de echte valuta waarin het military industrial complex afrekent is bloed, niet crypto of dollars.

Jammer dat de film dat zo matig vertelt, en er zo'n onduidelijk en ambigu drama van maakt. Ja, Lena Heady is geniaal in hoe ze haar pijn als moeder van haar enige zoon uitbeeldt, de waanzin die ze doormaakt overbrengt. Maar gaat het iemand overtuigen, die in die absurde en helse molen mee zit? Ik twijfel er oprecht aan.

Toch is het een film die eigenlijk verplicht gezien zou moeten worden. Hoe slap de spanningsboog misschien ook is, hoe brak de vertelling ook is. Alleen al aan de reacties hier is te zien dat je daar misschien die oogclips uit A Clockwork Orange bij nodig hebt. Maar neem je de moeite, of word je wat mij betreft gewoon gedwongen om te kijken, dan is de boodschap toch echt onweerlegbaar: de VS is het grote probleem van nu.

Laat het even rustig tot je doordringen, die letterlijke boodschap die de film voor je heeft: Een derde van de Amerikaanse soldaten die in bodybags thuiskomen uit oorlogen die zoals we allemaal weten, vooral door de VS zelf worden geinstigeerd - ja, al die arme grunts dus, die sneuvelen doordat een Amerikaans bedrijf een mooi handeltje had. Goeie deal. En dan als trap na nog, dat hun eigen president ze 'losers' noemt.

Dus laat iedereen rechts van het spectrum deze film maar kijken. En inderdaad, misschien gewoon met die oogclips in. Kijk maar eens niet weg. Zoals het gezegde gaat, guns don't kill people. Bullets do.

Vorig jaar oktober begon ik aan een missie, een project om alle, ja àlle films met Gene Hackman te zien. De trigger daarvoor was misschien de sufste ooit: ik zag een clipje op het Youtube kanaal van Adam Savage - je weet wel, de helft van wat ooit de Mythbusters was. Hij was bezig met een Nagra, en noemde twee films waarin die te zien waren. De eerste daarvan was de onnavolgbare The Conversation (1974), en daarbij ontstond het plan.

Deze film was in de lijst de laatste die ik nog zien moest- er is er nog een die dermate obscuur is dat ik de film gewoon echt niet vinden kon, nog een paar waarin hij alleen als stemrol aanwezig is, waarvan 1 zelfs zonder vermelding op de titelrol, en wat flauwe posthume documentaires waarin hij alleen als talking head fragment of als quote langskomt. En er is er nog een die ik al vaak genoeg gezien heb, maar nog geen mening over geschreven heb, maar dat telt niet echt mee dus.

Dit is dan dus de laatste. Ja, er is een reden waarom ik deze film uitgesteld had, want zoals zo veel van ons heb ik echt serieuze issues met mijn ouders. Bij mij is de bad guy niet mijn vader zoals in dit verhaal - en hij is al een jaren geleden overleden. Maar dus mijn moeder, maar alle onaangenaamheden komen langs in de film, alle verwijten, alle latente schuldgevoelens, alle oneigenlijke argumenten, alle misbruik van sentiment en beroep op van alles en nog wat, wat er dan maar nodig is om het eigen gelijk te laten prevaleren over wat redelijk of normaal zou zijn. De normale visie is dan dat ouders kinderen krijgen, maar het is natuurlijk andersom: kinderen krijgen hun ouders. Maar aan wie kunnen ze ze teruggeven, als ze niet goed zijn? Waar is de servicedesk, het garantiebewijs, het bonnetje?

Deze film is de eerste die ik zie van ondertussen naar schatting een stuk of 5000 die die vraag durft te stellen. Wanneer heb je als kind genoeg gedaan, hoeveel mogen je ouders van je eisen. Ja, ze hebben dag en nacht voor je gezorgd en je r..t afgeveegd toen je dat zelf nog niet kon, maar dat maakt je niet tot slaaf voor het leven. Zelfs het oude testament gaat niet verder dan dat je je ouders eren moet, maar is dat inclusief dat je hun wereldbeeld moet respecteren, terwijl dat in de vorige eeuw is blijven steken? Als ze dement aan het worden zijn?

Op ondertussen mijn 60e begin ik steeds sterker de overtuiging aan te hangen dat kinderen hun ouders helemaal niets verschuldigd zijn. Zeker in die tijd was het 'nemen' van kinderen bepaald niet alleen onbaatzuchtig of zelfs maar liefhebbend, en net ietsje daarvoor was een kind gewoon iets waar waarde aan ontleend werd in het economisch verkeer - ik druk me maar even eufemistisch uit, in de generatie van mijn vader was een kind gewoon een productiemiddel. En nu in de belevingswereld van mijn moeder is dat nog steeds zo, ik ben tenslotte goedkoper dan de tuinman, en ik werk ook harder - en dat dat alleen zo is omdat ik dan niet naar haar hoef te luisteren ontgaat haar natuurlijk volledig.

Oh, het ging over de film, en ik was alleen met een inleiding en duiding bezig, hoe maak ik die draai even. Wellicht dat iemand anders het anders zal zien, er iets anders in leest, maar voor mij is hoe de film alle redenaties van mijn moeder een voor een langs laat komen welhaast geniaal in de scherpte van de observatie. De reactie van Hackman en Stickney daarop is tot in de lichaamshouding een feest van herkenning - of beter, het tegenovergestelde van een feest. Geniale acteerprestaties, zonder enige twijfel moeten alle drie inclusief Melvyn Douglas ervaring gehad gehad hebben met het onderwerp, en de regie en schrijver nog meer dan dat. Een meesterlijke film in dat opzicht, en een enorme durf ook om over zo'n gevoelig onderwerp dat toen maar ook nu nog volstrekt taboe is zo scherp te durven vertellen.

De monoloog aan het einde maakt dat nog duidelijker. Deze film vertelt een enorm autobiografisch verhaal van iemand, iemand in de kring van schrijver, regisseur en hoofdrollen - wie is me niet duidelijk - die daar met deze film een waarschuwing mee geeft. Een waarschuwing aan alle ouders, voor zover ze het geluk van hun kinderen niet alleen met de mond belijden maar ook echt en onbaatzuchtig belangrijk vinden. En voor hun kinderen, dat ze op tijd vragen waar het bonnetje is, en of de garantie al verstreken is.

Lost in absolute freedom

Drie jonge vrouwen steken in een zelf met takken, steigerplanken en touwtjes opgeknapt oud pieremagochel de Atlantische oceaan over. Met behoorlijk wat style over substance, het plan blijft wat onderbelicht en een belerende boodschap ontbreekt ook. Meer een lifestyle piece dan een documentaire, meer een droombeeld, een persoonlijk document dan een verhaal.

Maar wat een mooi avontuur vertelt de film. Anderhalf uur idyllisch mooie beelden van de zon, de zee, de boot en bruine lijven en zongebleekte blonde haren. Misschien een beetje te veel - zoals de review in Sail Magazine terecht opmerkt, er is een duidelijk gebrek aan zwemvesten en lifelines, en even onverantwoordelijk lijkt het om voor een Atlantische oversteek te vertrouwen dat je het weerbericht wel doorkrijgt van passerende cruiseschepen.

Narratief klopt het allemaal prima - How to make a movie? Go out on a wooden boat. In the middle of the ocean. Wait. See what happens. De beelden zijn zoals al gezegd idyllisch mooi - maar ook af en toe wat te gekunsteld, en dat komt vooral terug in dat de dames als het weer dat toelaat in hun blootje rondlopen, en je daar zo ongeveer elke centimeter van te zien krijgt behalve wat technisch aanstoot kan geven. Dat voelt vaak wat erg gezocht, alsof je naar de gecensureerde versie kijkt, niet het hele verhaal te zien krijgt, en de puriteinen zoals voornoemd Sail Magazine vallen er toch al over.

Met een fijn dienende soundtrack er onder, die beperkt blijft tot vooral ambient soundscapes om de mood te duiden. Wel viel me op dat af en toe niet duidelijk is wie je hoort spreken, hoe beeld en geluid bij elkaar passen.

Alizé Jireh, de regisseur was ik toevallig een tijd geleden op de socials al tegengekomen door haar project om iets met een jaar op een vuurtoren te doen. Dan hoop ik maar dat dat een vergelijkbaar fijne film oplevert - en dat we die ook snel te zien krijgen. Want voor een film die zonder verhaal, zonder dwangmatige boodschap toch een indruk achterlaat, je aan het denken zet op een manier waarbij je je afvraagt of je niet iets heel anders moet gaan doen, daarvoor heb ik altijd tijd.