Log

Neom promotie.

Van alle geld dat Saoedi-Arabië in dat project gestoken heeft is dit wellicht niet de meest zinloze investering - tenslotte, het zal de filmindustrie van het land wel wat gebracht hebben. Jammer wel dat alles wat met Neom te maken heeft wel ten koste gaat van waar het verhaal precies over gaat - de kernwaardes van de oorspronkelijke bewoners van de woestijn. Waar het verhaal zo fraai mee begint.

De cast is een verzameling snabbelaars en up-and-coming acteurs.trices die wellicht een kans op een doorbraak dachten te krijgen. En precies zo wellicht ook met de hele crew. Jammer dat het verhaal zo'n rommeltje is - de wordingsgeschiedenis in samenvatting op de wikipedia spreekt daar ook wel boekdelen over.

Aan de andere kant is er ook iets van een troost te vinden in het geheel. Met geld kan je heel veel kopen, dat blijkt maar weer. Maar toch niet alles.

Voor wie zich afvraagt of dit een horrorfilm is heb ik de volgende challenge: ga in je eentje op pad naar een gebied waar je van die verlaten industrie hebt, waar geen gewone mensen meer wonen, met een koffer vol camera's mee en geen vastomlijnd plan. Ik vind het vooralsnog een heerlijke film (vraag me morgen, volgende week, eind van de maand, en bel de politie als je geen contact krijgt).

Fotograaf Alex komt op een aantal perfecte locaties - en ja, er is dus inderdaad echt iemand die er een ding van maakt om met een grootformaat camera foto's te maken van verlaten bioscopen dwars door heel Amerika. Daar is een boek van, en de ene plaat is nog mooier dan de andere. Je had natuurlijk beter naar de tentoonstelling kunnen gaan, want op een afdruk van drie bij vijf meter komt dat gewoon beter over. Dat dan gecombineerd met de vreemde figuren die je op zo'n trip wel eens tegen komt.

De voor mij volledig onbekende cast werkt perfect. In Kai Lennox, de zoekende fotograaf herken ik mezelf, Zachary Ray Sherman is precies waar ik ver van zou willen blijven, en Ashley Smith is waar ik met een boogje omheen zou lopen. En kennelijk met enig succes.

Verder is de ontwikkeling doorheen de film wel erg fraai, het bouwt wel erg knap op tot de onvermijdelijke ontknoping inclusief voldoende over the top om het fijn vet aan te zetten. En terwijl dat allemaal aan de hand is krijgen we het ene super mooie beeld na het andere te zien. Geen amateuristisch gepruts in de marge, maar gewoon beelden van iemand die snapt hoe dat werkt met uitkaderen, belichten en compositie. Erg mooi gedaan, fijn kijken.

Losjes gebaseerd op een film uit 1947, die op zich weer losjes gebaseerd was op een boek uit 1907. Wat misschien ooit een goed idee was, wordt zo wel heel homeopatisch verdund, en dat blijkt ook wel. Het eerste idee als je een komedie wil maken is volgens mij toch dat er af en toe iets te lachen valt. Dat kan dan met iets wat daadwerkelijk grappig is, of misschien ook door de timing, de situatie, iemand die door talent inherent grappig is.

Deze film zet zich op al die punten op achterstand. Een voice-over is niet grappig, niet goed, niet leuk, niet aardig. Een voice-over is een misser van de regie, een duidelijke aangever dat degene die voor die keuze verantwoordelijk was een ander beroep had moeten kiezen.

Zelfde met de grappen - als er al iets leuk is, dan wordt dat op een zodanig lamme en slome manier gebracht dat er niets meer om te lachen is. Het helpt ook niet dat degene die de meeste grappen zou moeten brengen zo ongeveer 's werelds lamste sufkt ooit is - een slechtere casting dan Glen Powell voor deze rol schiet me echt niet te binnen. Serieus, mijn buurman had het nog beter gedaan.

En dan de vertelling nog. Door de raamconstructie weten we al zo'n beetje hoe het afloopt voor de film maar begonnen is, elke spanning is dus bij voorbaat al verfuckt - de veel te voorspelbare twist laat ik maar als exercise for the reader.

Zo ongeveer het enige wat de film uiteindelijk goed doet is het moment dat Ed Harris verschijnt. Dan komt er tenminste nog iets van een acteur langs, iemand die dat wel eens gedaan heeft en er iets van snapt. Maar dat moment duurt veel te kort, en sneeuwt te snel onder met de draf die er nog op volgt.

Regisseur Ford maakte er met zijn eerste film al niet veel van, maar dit is gewoon echt prut. Ik hoop dat hij een ander vak vindt, iets waar hij wel iets in kan betekenen.

Een film waarin iemand als Hemingway als een buitenstaander gespeeld wordt door een extra. Alsof het al niet genoeg was om Linda Fiorentino in je cast te hebben, en dan nog in een film in de twenties, dat ze de hele tijd in de jurken uit die tijd rondloopt. De ultieme femme fatale. Het is die lach. Zelfs in een mislukte en door de tijd vergeten film als deze.

Wat ging er fout? Allereerst de casting van Carradine - wat een volkomen zouteloze zak hooi is hij. En dan ook Wallace Shawn nog, vaak grappig maar hier absoluut niet op zijn plaats. Kevin J. O'Connor als Hemingway, alsjeblieft. Je zou het de casting kunnen vergeven als er iets uit gesproken had als 'maar we hebben Linda Fiorentino'. Maar dat wist toen nog niemand. Ja, serieus, iemand dacht toen 'we hebben Keith Carradine, we kunnen achteroverzitten'. 'We hebben Genevieve Bujold, ons werk is gedaan'.

Als tijdsbeeld is het ook al een volkomen miskleun, alles wat die hele generatie bewoog ontbreekt. Had er een movable feast van gemaakt, wat een onvergetelijke film had het kunnen zijn. Ja, zelfs met deze cast.

De samenvatting.

Het gelijknamige autografische boek van Helen Macdonald, waar deze film op is gebaseerd, heeft behalve de verhaallijn die je ietwat marginaal te zien krijgt ook een verhandeling over het boek The Goshawk van T.H. White en een literaire beschouwing van zijn leven. Om het verhaal echt te begrijpen is het eigenlijk gewoon noodzakelijk dat je beide boeken leest - en dan de film nog eens kijkt. En ook de aflevering "H is for Hawk: A New Chapter" van de BBC-serie Natural World uit 2017 - met de échte Helen Macdonald. Ja, dat voegt allemaal wat toe. Aan het verhaal van Helen Macdonald, aan het verhaal van White, aan hoe je omgaat met het verlies van een ouder, wat een havik is en wat het inhoudt om er een te hebben, een te trainen, met een te jagen.

Als je die volgorde volgt - film, boek, boek, documentaire, film, documentaire - dan blijkt de film slechts een samenvatting te zijn van waar het om gaat. Nog steeds wel een heel, heel erg goede samenvatting, en hoewel je dan de diepte en de breedte wel misloopt, je kan er natuurlijk voor kiezen om het daarbij te laten. Als je je er maar bewust van bent wat je mist.

Claire Foy zet in de film een geniaal sterke rol neer - breekbaar en onbreekbaar tegelijk, in alle schoonheid en lelijkheid die ze te brengen heeft. En er zijn een aantal bijzonder mooie beelden te zien van de havik terwijl ze jaagt, en je kan van mij aannemen dat je dat soort beelden niet alleen maar met puur geluk krijgt - maar wel dat je dat er bij nodig hebt. Zelfs als de havik ietwat tam is.

Tegelijkertijd krijgt het bovenliggende verhaal, het verhaal over het verlies van Helen's vader net iets meer diepte in de boeken en de documentaire, en wellicht daarmee beter invoelbaar dan met alleen de film. Knap hoe de film op zich daarmee wel net voldoende diepte geeft, maar er toch meer over blijft voor wie daar de moeite voor doet. En hetzelfde met de documentaire - want hoewel Foy erg, erg knap werk levert met de nogal onbaatzuchtige manier waarop ze Macdonald speelt, de échte Macdonald voegt daar in de documentaire nog een volledige extra dimensie aan toe.

Niet even simpel een filmpje kijken en daarmee klaar, dus. Je hebt huiswerk.

Als je je ooit afvroeg hoe het dan verder ging na dat 'happily ever after', nou zoiets.

In het verhaal verveelt Chazz Palminteri zich ietwat na een jaartje of dertig huwelijkse sleur, maar de film komt ook over alsof de acteur Chazz Palminteri zich verveelt - alsof hij al jaren geen rollen meer gehad heeft, en dan nu nog maar een. En hetzelfde voor Linda Fiorentino, en daar klopt het ook wel echt een beetje voor. In beide dimensies uitgerangeerd, onbelangrijk geworden, en op zoek naar waar het dan nog om draait.

De trieste production values van dit sullige DTVtje dragen daar nog eens aan bij - totdat ik me begin af te vragen of dat er niet wat al te dik op ligt. Zou de regisseur daar iets mee bedoeld hebben wellicht, een soort sarcastische boodschap over de vergankelijkheid van de roem wellicht? Ik kom er niet echt achter.

Ons' Clorinda is duidelijk wel een paar jaartjes ouder geworden sinds ik haar voor het eerst zag - met haar overdonderende optreden in Vision Quest (1985). Net als wij allemaal, maar het staat haar niet slecht. Jammer dat ze geen films meer gemaakt heeft sinds dit 'afscheid', toch een van de meest indrukwekkende actrices uit die tijd.

Een tv-film met wat herkauwde cliches over buitenaards leven, crazy scientists die ergens in de rimboe wonen en halfzacht gedoe over virussen en AI.

William Fichtner heeft wat nauwelijks meer dan een cameo mag heten, maar staat wel op de poster. Dan weet je wel genoeg. Wat puntjes voor de green screens en de oude radiotelescoop, maar dat is een erg persoonlijk iets.

Niet mijn ding, deze letterlijke en figuurlijke dobberfilm.

Het gaat al fout met de 4:3 verhouding, en erger, simpel vakmanschap als continuiteit of color grading is ook al te veel gevraagd. Gecombineerd met een zweverig maar ook nogal ernstig nietszeggend verhaal kan ik er maar weinig mee.

De Mavka is leuk, mooi, grappig, lief en onschuldig, en op zoek naar haar plek in alles wat er toe doet - net als de door haar gekozen geliefde in dit sprookje. Leuk en fris ongebruikelijk uitgewerkt met een erg fraaie rolbezetting en fijn ongebruikelijke beeldtrucs waar zowel creativiteit als het gebrek aan megabudget uit spreekt. Naar het einde toe valt daar af en toe wel een steek bij, maar daar staat zoveel positiefs tegenover dat dat niets uitmaakt.

Een heel fijn filmpje om te zien voordat je begint aan de zomer en de avonturen in de vrije natuur die daar bij horen. En dan maar dromen over dat je de Mavka tegen komt, en dat ze je goedgezind is.

Een fraaie en integere film over hoe een moeder strijdt om haar zoon te mogen zien, ondanks tegenwerking van haar ex en alles wat maar iets met de regeltjes te maken heeft. Als er ook maar ergens een kort eindje is, dan trekt ze daaraan. Wel vertelt ze dat verhaal zelf, en elke vorm van reflectie ontbreekt nogal opzichtig.

Tot in de perfectie geregisseerd, en tot in de perfectie gespeeld door Vicky Krieps die nog boven haar normaal al goddelijke prestaties uit rijst. Daarmee ook geen enkele ruimte overlaat voor de andere acteurs.trices, die dienen alleen als aangevers.

Rest me wel de lichte wrevel over hoe het drama over de uit de ouderlijke macht gepeste moeder zo dramatisch uitgespeeld wordt. Voor vaders is dat de gewoonste zaak van de wereld, maar als het een moeder overkomt is kennelijk ineens de wereld te klein. Het doet mij verlangen naar een utopische wereld waarin ouders hun kind bij de geboorte af moeten geven om te worden opgevoed door professionals, die niet in naam maar vanuit hun betrekking het beste voor hebben. Hoeveel ellende zou dat niet voorkomen.

Films uit het Franstalige deel van Canada hebben altijd wat extra's voor me. Het accent alleen al - eindelijk eens een soort Frans wat ik gewoon verstaan kan. Prettige cast ook, met Malia Baker die ik nog niet eerder gezien had, en Roy Dupuis die een onvergetelijke indruk maakte met zijn rol als kolonel Romeo Dallaire.

Het verhaal speelt op een absoluut idyllische plek midden in de wildernis, en het meiske Tori wordt daar gestald bij haar opa - het soort opa waar iedereen recht op heeft ook, zo'n stereotype ouwe brombeer die eigenlijk stiekem nog te jong is om al opa te zijn.

Als de bad guys dan verschijnen begint het spel - en even lijkt dat wat op wat jatwerk van Dead of Winter (2025). Maar het is toch een heel andere film, en ook met een heel andere sfeer. Het mystieke deel daarin had van mij wel een stuk dikker aangezet mogen worden - en dat had ook wellicht wat duidelijker eer gedaan aan de titel. Ergens komt het ook wel wat over alsof dat eigenlijk de bedoeling was, maar er iets is gesneuveld in de final edit.

Iets om zelf maar in te vullen, hoe het plot gelopen was als ik het had mogen schrijven. Toch is het zo ook een erg fijn filmpje.

Beschamend slecht.

Dit is zo'n film die je laat verlangen dat er zoiets als een Berufsverbot was en dat iedereen die er aan meegewerkt heeft inclusief hun familie tot in de vierde graad daar onder zou vallen.

Het enige dat ergens in de verte klopt zijn de landschapjes - die nogal doen denken aan De Gouw in de LOTR films, en je kan beter die nog een keer aanzetten dan tijd te verspillen met dit stuk draf.

Wat Mitchell en Roth er van verwacht hebben is me een raadsel, hoewel Mitchell zelf ook gewoon super slecht speelt en volstrekt ongeloofwaardig blijft met haar neppe accent - sterker nog, de openingsscene waar ze een rondje hardloopt overtuigt al geen seconde. En OMFG is dat Ioan Gruffud, de ooit zo stoere held die Horatio Hornblower spelen mocht. Hoe diep kan je zinken.

Als er nog een soort van verhaal geweest was, maar nee. Mensen die moeilijk kijken met een stuk schiettuig in hun handen, dat is de samenvatting van 90% van de storyboards, en het verhaal komt over alsof ze ook nog omgeschud zijn.

In de ontknoping wordt het zo mogelijk nog belachelijker. Nee, als je de frontlens van je vizier hebt weten te breken, dan ziet dat er niet uit als het scherm van een kapotte telefoon.

Oh, en de eerste les die een scherpschutter leert, hou je andere oog open. De tweede? Zoek geen dekking achter een auto. En rechtop in een open veld staan?

Superflauw.

Checco Zalone (uitgesproken als Che Cozzalone, vrij vertaald 'wat een eikel') is kennelijk een Bekende Italiaan, die zijn bekendheid dankt aan wat liedjes in de WK voetbal en aan wat tv series. En nog een stuk of wat flauwe films zoals deze.

Echt slecht is het in technische zin misschien niet, maar de grappen werken maar nauwelijks - het is allemaal wat al te opzichtig en met een te hoog poep- en plasgehalte. Eigenlijk is het enige wat me als positief overblijft dat we een paar beelden langs de Camino krijgen, al is het dan maar erg kort - en dat Letizia Arnò wel ontwapenend en aardig speelt. Verder is het vooral heel, heel veel meh en deja moo.

Lost in translation, of ben ik er gewoon te oud voor? Ik vond er echt helemaal niets aan, niet meer dan een heel klein flauw glimlachje af en toe. Dat er echt zulke mensen zijn geloof ik blindelings, ik zie alleen niet wat er om te lachen valt.

Wellicht dat het grappig is als je de personages al van iets anders kent en daardoor de (inside?) jokes mee krijgt. Ik vond er geen klap aan.

Het idee is geniaal, de setting in de Zwitserse alpen is perfect, de cast is mooi, grappig en ter zake sinister. Maar het draad wordt te dun uitgerekt, op een gegeven moment raak je 'm gewoon kwijt.

Toch, een ieder die nog ergens de echo in zijn hoofd heeft van Kaleb Cooper die met zijn dieseltrekker de Power of the Claas uitroept, kan niet anders dan zich verbazen over de Singer. En zo heeft de film nog een hele serie andere geniale vondsten. Jammer dat de grap vaak net te ver wordt opgerekt, jammer dat de film zich verliest in een soort groundhog day. Te duidelijk daarmee dat de bron een short was.

Pas in de laatste minuut of wat komt het allemaal bij elkaar, en dan is de film ineens geniaal - dan klopt het verhaal, dan klopt het beeld, dan is er een liedje dat door je ziel snijdt. Jammer dat de aanloop van veel te veel minuten niet op datzelfde niveau zit, teveel wil, een mengelmoesje van John le Carre en Jeanne Bon probeert te zijn en daar op geen enkele manier een deuk in een pakje boter mee krijgt.

Het zou een oefening voor de filmacademie moeten zijn - neem de laatste twee minuten van de film, en verzin een boeiend, spannend, meeslepend en relevant verhaal dat op dat einde uitkomt. En maak daar dan een film van. Hadden de makers die oefening gedaan, begrepen en er van geleerd, dan had deze film alle prijzen kunnen winnen.

Aan Marine Vacth ligt het niet, die doet wat de regie en de rol van haar vraagt en meer dan dat. Hoe lang is het geleden dat ze jeune en jolie was? nog niet zo lang, en alle harde kritieken zijn haar kennelijk niet van de bevallige schouders af gevallen. Wat zet ze deze rol goed neer, en hoe jammer is het dat ze die niet in een betere productie mocht spelen.

The unbearable lightness of being an American.

Tegenwoordig zijn we nauwelijks meer verbaasd als uitkomt dat de halve Amerikaanse overheid gevormd wordt door nepotisme en vriendjespolitiek, dat de primaire drijfveer niet een hogere moraal is maar een verdienmodel, en dat het recht gezien wordt als een machtsmiddel, niet als concept op zich.

Toen waren we daar nog wat verbaasd over. Dat een oorlog gevoerd werd zonder aanleiding, de Am. burgers daar miljarden en miljarden plus hun bloed voor mochten neerleggen, en dat een handjevol rijken dat opstreken en daarnaast en passant een land leegroofden.

Het zou leuk zijn als we er eens wat van leerden. Maar het lijkt er vooralsnog op dat alleen dat handjevol rijken er wat van geleerd heeft - dat ze zich nergens meer iets van hoeven aan te trekken bijvoorbeeld. Dat het recht alleen voor arme mensen geldt. Of een ideologie, een hogere moraal.

Voor de verrassing eens een film waarin de klimscenes niet volledig door de mand vallen. Niet dat het allemaal klopt, maar Theron lijkt waarachtig te snappen hoe het werkt, en dat is al dermate boven het gemiddelde dat ik op de andere slakken maar geen zout leg.

Ze speelt ook niet onaardig - meer dan dat kan ik er eigenlijk niet van maken, terwijl Taron Egerton zich overduidelijk senang voelt in zijn voor mij eerste rol als bad guy.

Verhalend is het wel droefenis alom. Te mager eigenlijk om de aandacht vast te houden. Kormákur komt bij mij tot dusver niet voorbij een mager drietje, en ook nu weer.

Flauwe boel.

Het idee is op zich nog wel leuk gevonden, en de from russia with love truc met de ballerinapumps is dan wel voor de hand liggend maar het werkt wel. Maar de uitwerking is allemaal veel te serieus, er is niks te lachen, en dan wordt het toch wat moeizaam voor een film die inhoudelijk verder niets te brengen heeft.

Ik merk dat wel vaker, de laatste tijd - filmmakers die niet lijken te begrijpen dat wat ze leveren gewoon plat vermaak is, brood en spelen. Want dat is deze film dus, van begin tot eind - op zich ok gezien dat er geen pretenties zijn, maar neem daar dan de consequenties van. En als er dan ook nog eens helemaal niks te lachen valt, dan heb je dus gewoon echt gefaald.

Oh, en deed Uma Thurman mee? Niks van gemerkt. Ik hoop dat ze haar hypotheek er weer een maandje van betalen kan.

Monique van de Ven speelt een voor de jaren-80 overtuigende vrijgevochten vrouw, maar voor de normen van nu is het toch wel een beetje achterhaald allemaal. Zelfs voor het diepste platteland mag ik hopen dat het idee van een vrouwelijke veearts toch niet meer zulke kinderachtige stuipjes veroorzaakt - waarom moet een vrouw in elk denkbaar 'mannenberoep' eerst een soort vuurdoop ondergaan, spitsroeden lopen voordat er naar haar geluisterd wordt? Tenenkrommend pubergedrag. Je wenst dat soort mensen dat ze een draaibal oplopen, en er alleen vrouwelijke artsen beschikbaar zijn.

Maar goed, alleen dat was kennelijk indertijd genoeg om te vinden dat de film voldoende verhaal en inhoud had. De dierenartsenijscenes overtuigen inderdaad behoorlijk, en Van de Ven ook. Laat dat genoeg zijn.

Two weeks with with no phones and no TV!

Or movies! We'll only look at each other!

Ik herinner me het liedje nog wel, dat was indertijd een hit, kwam om de haverklap langs op de radio en staat zelfs nu nog ergens op een vergeten playlist die af en toe langs opduikt, met altijd weer een vrolijke herinnering aan de positieve en zorgeloze zomer van 1984 - net begonnen op de HTS, in Groningen in plaats van het platteland van Friesland, alles nieuw en mooi en beter dan ik ooit gezien had. Uit de klei naar het licht, als een ontsnapping uit Mordor voelde het.

Maar het was alleen dat liedje dus, want de film - als die al draaide ergens - is me ontgaan. Ver vooruit op het genre, wellicht - veel volwassener en geloofwaardiger dan iets als Weird Science (1985) een jaar later, en met een visie die ook nu met wat subtiele aanpassingen nog wel zou werken. En dan de visuals nog - dat kon toen nog nauwelijks met een machine die voor een simpele filmproductie bereikbaar was, ik ben eigenlijk best benieuwd naar hoe ze dat gedaan hebben.

Wellicht interessanter in de directe zin is de integratie van verhaal en geluid, tot en met de titelsong aan het einde. Kennelijk was dat opgezet door regisseur Barron samen met Giorgio Moroder en Phil Oakley, in een poging om eenzelfde multimediaal succes te halen als met Flashdance. Inhoudelijk toch best goed gelukt, vind ik.

Vrij onbegrijpelijk dat er geen succes in de zalen of de box office volgde, want als film veel beter dan veel vergelijkbaars wat er op volgde. De massa was er niet klaar voor, dat is wellicht het makkelijkste wat je er van zeggen kan. Maar daarnaast en los van alle andere overwegingen, amai, wat een mooie vrouw is Virginia Madsen in deze film. De door de echte fans zo gewenste remake is daarmee toch op voorhand teleurstellend, zou je denken. Ik hou vooralsnog het origineel maar in mijn archief.

Op zich een veelbelovend gegeven, en het ontspint zich in de eerste helft ook leuk, met de romance tussen de fotograaf en de seismologe. Vanuit mijn vak mag ik dat soort verhalen natuurlijk ook graag zien.

Toch ben ik over de film als geheel niet zo heel enthousiast. Er wordt wel heel hollywoodesk omgegaan met de werkelijkheid, en zoals we allemaal al sinds Pompeii weten werkt het in het echt niet zo. Fraaie beelden, maar ik huiver als ik er aan denk hoeveel milieuvervuiling daarvoor gepleegd is - deze as is toch niet alleen maar verbrande turf, is wat me als eerste door het hoofd schiet.

Meer zinvolle inhoud over de recente uitbarstingen op IJsland zijn eenvoudig op joetoep te vinden, zoek bijvoorbeeld eens naar een meneer die zich bedient van de titel 'Just Icelandic'. Daar kom je een stuk meer van te weten, en de bijgaande muziek werkt minder op je zenuwen.

Herzog doet olifanten.

En daarbij wijkt hij geen millimeter af van het pad dat hij al zo vaak uitgetreden heeft: een onwaarschijnlijk onderwerp, wat erg mooie beelden van onbekende landschappen en dingen, mensen die vreemd uit hun ogen kijken en zijn eigen schraperige stem als voiceover. Het onderwerp dat op zich al interessant is, maar eigenlijk vooral dient als kapstok, als spiegel om onszelf voor te houden en de bredere context van de maatschappij en ons nogal onberedeneerde gedrag daarin te beschouwen.

Toch doet doe ik Herzog daarmee eigenlijk tekort, want hij flikt het toch maar weer om een fraaie documentaire af te leveren - en even interessant als de voorgaande die hij al op zijn lijstje heeft staan. Had het baanbrekender kunnen zijn? Zeker. Maar moet dat ook altijd?

Voor zover ik tot dusver gezien heb verreweg de meest respectvolle documentaire waarin San voorkomen. Ook dat is iets wat bij Herzog hoort, hij heeft daarin zijn jeugdzonden begaan en er iets van geleerd.

Ik kan het er niet erg mee worden.

Veel gedoe in een apocalyptische setting, en daarbij wordt volledig vertrouwd op de supermodel cast om het beoogde publiek maar niet te veel op het verhaal te laten letten. Maar de enige ietwat grappige rol is die van Richard Jordan, de rest heeft zo ongeveer niks te doen dan rondlopen en mooi zijn. Nouja, Lukas Haas is irritant als altijd, maar ergens telt dat ook niet echt.

Heel erg jaren-80, ook. Maar niet op een positieve manier. Dit is gewoon veel te veel Mad Max voor de middelbare-schooljeugd.

Pierre of de meerduidigheid, poging 10.

Nogal een obscure en avantgardistische film waarvan eigenlijk alleen die meerduidigheid duidelijk gelukt is. Dat wil zeggen, totdat je ietwat de moeite neemt om het verhaal te begrijpen, en wellicht is het daarvoor gewoon eigenlijk het beste om het boek van Herman Melville te lezen.

Depardieu fils is sterk, overtuigt met zijn gejaagde en geplaagde uiterlijk en bijbehorende manier van bewegen. En op dezelfde manier Delphine Chuillot ook, maar van Yekaterina Golubeva was ik misschien wat minder onder de indruk.

In de stijl zie ik nogal wat parallellen met LADPN, en of dat nou echt positief is is niet precies een eenvoudige vraag. Wel zijn de locaties geniaal mooi, en de band die aan het oefenen/spelen is is ook erg fijn.

Ik dacht indertijd dat het met het laatste deel - tenslotte The 'Final' Chapter genoemd wel een beetje op zou zijn met Resident Evil, maar er kwam toch nog een nabrander. En ook nog een serie, zie ik nu ook nog.

Voor de fans van de spelserie is het kennelijk allemaal wel herkenbaar, maar helaas - ik heb de spellen nooit gespeeld, en dan blijft er vooral een wat rommelige zombiefilm over met erg matige acteerprestaties. Nouja, behalve Scodelario dan misschien, al is ze lang niet zo stoer als Milla in de eerste films.

Wat een heerlijk ongegeneerd rare film is dit, en behalve dat al, geniaal ook hoe goed het maffe gebeuren werkt ook, met hoe het concept van de foley artist overgaat in de soundtrack, hoe het lange haar van Ewa overgaat in een paardenstaart. Enorm knap in hoe het geluid steeds een rol speelt in het verhaal, bijna het verhaal wordt terwijl het daar toch echt niet over gaat.

Wat een knappe meid is die Simone Bucio in de hoofdrol, en wat staat haar lange haar haar goed - ja, ook die paardenstaart. Knap hoe de film een zo absurde fetish haast gewoon weet te maken - of is de film gewoon ver over de rand en ben ik dat ineens zelf ook. Zeg het maar, kom maar door. Maar niet voordat je de film zelf ondergaan hebt.

Het meisje op lijn 80 van Groningen naar Heerenveen, ik denk 1985. Of zij waar ik die taxi mee deelde van het Leidseplein naar Amstelveen, 1998 misschien. Een paar jaar later, die beeldschone jonge deerne die in die gloednieuwe Alfa zat te wachten voor de flat, en in de weg voor waar ik moest zijn om de bus te lossen, en dat ze zei dat ik die Alfa wel mocht verzetten als ik er maar niet met haar vandoor ging.

Het idee achter het verhaal klopt van het begin af zo goed omdat het zo herkenbaar is - wie heeft er niet ooit eens iemand ontmoet en daar in een paar seconden een enorme klik mee gehad, maar daarna geen enkel contact meer, nooit meer teruggezien. Was dat iets wat vroeger vaker gebeurde, voordat iedereen bereikbaar was en social media had?

Fearn en Rice zijn zo geniaal als maar kan, de verwikkelingen zijn dan wel voorspelbaar maar ook wel gewoon perfect getimed, alle bijrollen zijn super - yay Minnie Driver als dean van de unief, of hoe noem je dat. Frida Kahlo, yay. De idiote verwikkelingen van het verhaal zijn ook allemaal fraai en goed gevonden. Het Emily-feest, yay, het liedje, yay. De podcast, yay. En wellicht nog het meest bijzonder, de soundtrack is origineel, fris en toepasselijk. Kom daar nog eens om. Allemaal precies het soort gelikte en gladde perfecte productie wat je van een Working Title film zou verwachten.

Het enige wat een klein beetje knaagt is dat het einde aanvoelt als te gemakzuchtig, te flauw en te voorspelbaar. Het had natuurlijk gewoon het meisje van de bus moeten zijn, niet Emily.

Deze documentaire laat een aantal minder bekende diersoorten zien die in het stroomgebied van de Amazone leven. Daarbij wordt duidelijk hoe alle leven verweven is en alles een rol speelt in het geheel. Een sterk punt is het enthousiasme van de onderzoekers die vertellen over hun werk, of eigenlijk hun passie.

Helaas is de speelduur van krap drie kwartier veel te kort om meer dan een soort overzicht te geven. Mijn favoriete dier, de brilbeer (jaah, Paddington!) komt maar heel eventjes langs. Niettemin leuk om gezien te hebben.

Het gerammel van de sleutels.

Claudel doet Dangerous Minds, en vlecht er als terloops nog even een mozaiekfilmpje bij, terwijl hij ook nog een bijbaantje heeft als manager van een supermarkt. Maar wat is het dat Alexis Pasquier naar de verborgen wereld van de gevangenis trekt - is dat het geheim van de voor gewone mensen verborgen wereld, is het het mysterie van wie al die mensen zijn en wat ze tot hun daden gebracht heeft, is dat de hoop ze te helpen, terug te brengen op het rechte pad. Of allemaal tegelijk misschien wel.

In mindere handen zou dat een goedkoop en gemakzuchtig gedoetje worden, maar Claudel vindt daar een nuance en diepte in die maar voor weinig regisseurs beheersbaar is - zonder er ook maar een lettergreep aan te verspillen herinnert hij je er bijvoorbeeld aan dat in elke familie er binnen een graad of twee, hoogstens drie iemand is die in deze film meespeelt. Knap werk van Cyril Descours, zoals hij in zijn mimiek iets enorm afstandelijks overbrengt terwijl zijn innerlijk zo zoekend en behoevend is - en daarmee de absolute tegenpool met de immer mooiere Déborah François die haar ziel op haar arm draagt, met haar mimiek die voelbaarder is dan wat boekdelen spreken kunnen.

Een film om nog wekenlang over na te denken, urenlange discussies over te voeren.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.

Het verhaal - naar een boek van Isabel Allende - speelt in Chile tijdens de dictatuur van Pinochet, en daarmee is het wel genoegzaam duidelijk waar het heen gaat. Of anders dient de samenvatting bij monde van Jennifer Connelly wel, he has a greasy notebook with everything in it.

Aan de andere kant is het verhaal er een van alle tijden. En een waarschuwing voor de toekomst, want meer dan ooit zien we weer mensen die zich van een betere soort wanen, die menen meer rechten te hebben dan een ander, dat 'hard werken' meer rechten geeft of vrij maakt, en die die anderen maar weg willen hebben - maakt niet uit waarheen. Je zou denken dat we weten hoe dat afloopt, maar nee.

Als film is het een mengelmoes van goede bedoelingen, mooifilmerij en gepruts in de marge. Goede bedoelingen te over in het onderwerp, mooifilmerij wanneer Connelly maar in beeld is, en gepruts als het Banderas is - in weinig films is het zo duidelijk dat hij maar twee typetjes kan spelen: mijn opa en de held uit Desperado, en niets daar tussen in.

Maar daar gaat het duidelijk niet om. Het is de vraag die blijft open staan bij het Good night, Chile - wanneer we nou eindelijk eens met zijn allen door krijgen dat het anders moet. Terwijl over heel Europa het fascisme nieuwe successen viert, Amerika en Rusland al ten prooi gevallen zijn, en we allemaal heel goed weten waarmee dat komt - een overtreffende trap van de gruwelen van de vorige keer dat ze de macht in handen hadden.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.

Dit is precies het soort film waarvan ik me aan het einde afvraag of ik er wel een moer van begrepen heb - of zelfs maar een heel klein moertje. Aan de andere kant ontgaat me ook volledig de lust om de film dan nog maar eens te kijken, er verder in te duiken of duiding over op te zoeken.

Connelly speelt denk ik goed, net als Englert en Nekrasova; Whislaw is een griezelig glibberige creep, wat wellicht betekent dat ook hij goed speelt. Englert had ook de regie en het script, daarmee knap werk en dat voor een eerste film in die hoedanigheid al helemaal. Ik kijk uit naar haar volgende project, al hoop ik dat dat misschien ietsje toegankelijker is.

BB #47

Vroegâh toen ik nog in een studentenhuis woonde, zo een met 12 kamers en een gedeelde keuken waar dan de tv stond, en een bank om op te hangen. Steevast als we dan als jongens een film zaten te kijken en een van de meiden binnenkwam, je kon de klok er op gelijk zetten dat het enige stukje bloot vel in een film van anderhalf uur precies op dat moment te zien was. En de commentaren die we kregen natuurlijk. Tot een van mijn buurmannen in een geniaal moment van bijdehandheid zei 'nee, jullie zien het verkeerd, het gaat om het camerawerk! De belichting! Cinematografie! Dit is kunst!'

Zo'n film is dit dus, maar dan écht - misschien dat er indertijd wel een verdwaalde ziel voor een bloot borstje of billetje deze film heeft willen zien, maar met de normen, kuch ik bedoel natuurlijk de eenvoudige beschikbaarheid van overdadige hoeveelheden porno van nu speelt dat geen enkele rol meer, en gaat het daadwerkelijk alleen nog om, jawel, het camerawerk. De belichting. De cinematografie, de filmmuziek, het steeds terugkerende melodietje van Colinot de rokkentiller en de ongedwongen manier waarop hij in het leven staat. Het tegenovergestelde van het calvinisme in de lage landen, die vinden dat het leven geleden moet worden voor de beloning in het hiernamaals - we leven nu, laten we het leuk hebben.

Objectief is de film misschien een weinig interessante klucht - en daarmee precies ook de samenvatting van het merendeel van de films waarin BB een rol gespeeld heeft. Maar aan de andere kant is het ook net iets meer - een viering van het leven, het plezier boven de altijd zeurende kritiek, het goede dat beter is dan het betere. Voor BB een passend afscheid van de filmwereld. Jammer dat er niet nog talloze Mépris, Vérites, Coeurs of Lumières in zaten, en diep respect voor het lef om gewoon een dikke, vette streep te trekken. Deed iedereen dat maar zo.

BB #46

Met een soundtrack die meer toepasselijk zou zijn voor een uitvaartplechtigheid begint de film al met een miskleun. Het verhaal is al even dramatisch - wat een tenenkrommend gezever, en het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Misschien dat het idee van Vadim in de verte nog wel iets in zich had kunnen hebben, maar deze uitwerking is gewoon ver onder de maat, en misschien ook alleen te verteren als het je eigenlijk vooral om de billen van BB ging - maar dan nog, dat is maar een halve minuut op anderhalf uur. En nee, die handenwas-scene vond ik ook al helemaal niets.

Wat nog wel werkt is het absurde appartement van BB, en BB zelf - hier wellicht op haar verleidelijkst, al heb ik dat tijdens mijn BB-marathon al vaker gezegd geloof ik. Het blijft toch een beetje melancholiek dat ze maar zo weinig in betere films gespeeld heeft. Er hadden toch van haar kant volgens mij zonder enige twijfel tientallen Mépris in gezeten. Maar als die dan maar niet komen, dan begrijp ik ook wel dat ze op dit punt zei dat dit haar laatste of een-na-laatste film zou zijn.

BB #45

BB en CC. De oliemeisjes.

Alle cliches op een grote hoop met een twist, van Franssprekende cowgirls tot een Rus die een native American speelt en Chinees klinkende spreekwoorden uitkraamt - le chemin du plaisir ne va jamais a ligne droite, inderdaad. Niettemin maakt de film niet bepaald een grote omweg, het gaat tenslotte om onze twee heldinnen en niets anders, en daar wordt ook vanaf het begin niet al te zuinig mee gedaan. Onserieus vermaak waarbij behalve de twee hoofdletters eigenlijk alleen Spitting Bull iets interessants te melden heeft - maar wat een flater dat hij niet eens goed op de titelrol staat. Zo'n film is het dus. Toch fijn kijken, graag gezien, al had ik liever wat meer inhoud in de rollen van BB en CC gevonden.

BB #44

Ik ben nooit precies een fan geweest van Lino Ventura, en ook dit keer ben ik weer niet kapot van zijn rol. Teveel hetzelfde als de gewone muffe boel, teveel herhaling. Met BB is het op zich vergelijkbaar, die doet ook niet veel anders dan in de meeste van haar films, het is grotendeels weer het onschuldige spontane meiske wat ze hier uithangt. Kennelijk ben ik daar dan wel ontvankelijk voor.

De Engelsen zijn grappig - wel enorm ongeloofwaardig, maar dat maakt niet echt uit als je Joe Turner en zijn band aan boord hebt. Het was beter geweest als ze de muziek aan hem hadden overgelaten, BB zingt wel aardig maar dat liedje doet me niks.

Qua verhaal wordt het niet echt grappig, net als in de meeste komedies waar BB in speelt. Het moet meer uit de situaties komen die dan kennelijk grappig waren, maar te vaak komt dat niet echt over. Wellicht een beetje ingehaald door de tijd.

De NYT had een nogal interessante opinie over de film - "the death of a star [...] and the birth of an actress: Brigitte Bardot". Kennelijk hadden ze even Le Mépris gemist, en À Coeur Joie, La Vérité. Of zelfs maar L'Ours et la Poupée. En al die talloze rollen waarin BB hetzelfde speelt als in deze kluchterige onleuke komedie.

BB #43

Prions, mes soeurs!

En nog maar weer een komedie die er lang over doet om een beetje grappig te worden. Maar vanaf dat de dames op de ambulance werken wordt het stilaan leuker, al blijft het toch vooral een nogal situationele bedoening - ik stel me tenminste voor dat de gemiddelde bezoeker al in een deuk lag bij het idee van BB als non. Nochtans toch een kleine twee miljoen Fransen die ervoor naar de bioscoop togen, kennelijk. Ik zie het er niet direct in, hoe charmant BB en Girardot dan misschien ook zijn.

BB #42

Alweer een komedie.

Gelukkig werkt deze dan wel, al vond ik het wat lang duren totdat de film leuk wordt, en een echte dijenkletser is het voor mij ook dan nog steeds niet. Maar BB is wel erg ontwapenend schattig en wint het daarmee met gemak, terwijl beer Gaspard ook best charmant is - Jean-Pierre Cassel speelt hem prima. Jammer dat de kinders een wat kleine rol hebben, daar blijven toch een aantal grappen liggen - net als op het feestje van BB. Of was het allemaal te subtiel voor me misschien.

De sfeer is ook wel erg leuk luchtig, dat helpt een heleboel om de film te laten werken. Jammer wel van de erg nerveuze muziek.

BB #41

Oh, het was een komedie.

Het was me niet echt opgevallen, en met alle oeverloze gezever van Ronet valt er ook wel wat erg weinig te lachen - en even raadselachtig blijft het waarom iemand zijn boeken zou willen lezen.

BB is op zich goed - ze speelt fraai en ze is gepast grappig, en loopt er in haar minijurkjes heerlijk jaren-70 bij. Jammer dat de rest lang niet op dat niveau komt - Ronet is vervelend, en de dames waar hij zijn sprookjes over vertelt zijn wel mooi maar hangen ook als los zand in het verhaal.

Zo ongeveer het enige wat me in de film aansprak was het leuke shot in de trein als BB en Ronet hun avondritueel doen. Verder is de film gewoon oninteressant en erg, erg langdradig.

BB #40

Pussy Galore.

Ik ga er maar even van uit dat iedereen die per ongeluk en zonder voorafgaande informatie in deze film terecht komt, zich net als ik als eerste afvraagt 'wie is die andere blonde nou ook maar weer, waar ken ik haar nou toch van. Nou daar van dus. Ze is, of wellicht correcter, wàs Honor Blackman, ons ontvallen op 5 april 2020, op 94-jarige leeftijd.

Het verhaal van de film is ondanks dat het op een boek van Louis L'Amour gebaseerd, herschreven en omgewerkt is nauwelijks interessant. Het idee van de rijke bounty hunters in het Indianenland had toch bepaald spannender verteld kunnen worden, al was er maar simpelweg wat meer naar de tradities van de western gekeken - een messcherpe scheiding tussen goed en kwaad, en een moralistische boodschap bijvoorbeeld. Maar nee.

Evenmin overtuigt Connery erg als de held Shalako - maar wel mogen we hem dankbaar zijn dat hij deze rol koos boven Bond in On Her Majesty's Secret Service, want daardoor kreeg George Lazenby zijn kans. Toch een fraai stuk filmgeschiedenis, en de beste Bond-film ooit.

BB heeft eigenlijk maar een klein rolletje, maar is wel leuk met haar maffe accent. Een van de weinige dingen aan de film die wél werkt. Ook zij was overigens gevraagd voor On Her Majesty's Secret Service. Zou ze de rol van Tracy beter gespeeld hebben dan Diana Rigg? Ik betwijfel het, maar aan de andere kant had ze ook wel een betere film verdiend dan dit misbaksel.

BB #39

Een drieluikje verhalen van Edgar Allen Poe.

In het eerste deeltje zien we Jane Fonda als gravin, als absolute heerser die de betekenis van het woord 'nee' niet kent. Net na Barbarella opgenomen, maar hier is ze nòg mooier en zijn haar uitdossingen nòg onthullender. In het tweede deeltje komt de even blonde Katia Christine even langs, en dat bracht me even in de war - nóg eens Jane Fonda? Nee dus, ze lijkt er alleen best op. Verder een jonge Alain Delon als legerofficier die wat van het padje is, BB die met een zwarte pruik op een desastreus spelletje kaart speelt, en een duel met een gemaskerde man - is er niet een ongeschreven regel over hoe dat afloopt? En dan het derde deel nog, met Terence Stamp en veel hallucinant gedoe I'm English, to me the Devil is cheerful, agile - he looks like a little girl.

Van de drie luikjes vond ik het middelste, het segment van Malle niet zo indrukwekkend - en BB ook wat onder de maat, om een woord als tegenvallen maar te vermijden. De opening van Vadim is leuk, maar hangt erg sterk op Fonda en haar niemendalletjes. Deel drie is visueel overdonderend, maar mist net iets te veel een behoorlijk plot. Toch wint Fellini het wel, al is het op het randje.

In de vergelijking met de BB-reeks vind ik het vooral een rariteitenkabinet, niet iets wat serieus meedoet als ik zou gaan nadenken over welke BB-films dan het beste zijn. Hors compét zal ik dan maar zeggen.

BB #38

I never tried to ask more questions / they just kept their secrets / day after day i was more in love / with my small country

BB is getrouwd met Jean Rochefort, maar raakt verstrikt in een avontuurtje van twee weken met Laurent Terzieff. Met een zingend hart, de vlinders in de buik en wat al niet meer zij. Een stuk kijkvoer van honderddertien in een dozijn zou je denken, maar nee, want dit is geen flauwe BB-komedie zoals zoveel van haar films maar een erg fraaie en integere kijk op het leven. En daarmee een van de betere films uit haar lijst, en gelukkig ook supermooi gerestaureerd door Kino Lorber - eindelijk weer eens een BB film waarvan de kleuren gewoon kloppen.

Maar daar blijft het niet bij, BB speelt op haar best in deze film, op minstens het niveau van Le Mépris of La Vérité. Maar behalve dat is ze in deze film ook op haar verleidelijkst, mooier en aantrekkelijker dan ooit tevoren. Als je je ooit afvroeg waar ze haar faam precies aan te danken had, dan is deze film je huiswerk.nHad nou alleen nog de rol van Terzieff omgewisseld geweest met Rochefort, dan had het wellicht een meesterwerk kunnen zijn. Niet dat Terzieff slecht is, verre van, maar hij mist net dat beetje diepte, het mysterieuze dat een acteur als Rocherfort met zijn handen op zijn rug speelt.

Verder is het een heerlijk spel van de jaren-60, een sfeerbeeld, de filosofische zoekerigheid van die tijd en de intrigerende mengeling tussen burgerlijkheid en een haast volledig loslaten daarvan. Ietwat wollig uitgedrukt door de tekst die David Gilmour zingt in de opening, nog voordat hij zich bij Pink Floyd zou aansluiten.

BB #37

Jean-Luc Godard.

Niet zo'n meesterwerk als Le Mépris en ook veel gemakzuchtiger, maar evengoed wel een erg interessante film, tegen de stroom in maar wel met een boodschap die eigenlijk vandaag even relevant is als zestig jaar geleden. Denk ik tenminste, want waar de jeugd zich mee bezig houdt, ik moet bekennen dat ik geen idee heb. Het gehannes met de nummertjes - de hoofdstuktitels waar ik anders zo'n bloedhekel aan heb, ik zie het voor deze keer natuurlijk door de vingers. Godard mag dat, kan dat doen zonder dat het pretentieus aanvoelt.

De film hangt aan Léaud en Goya - een zangeres in plaats van een actrice, maar er zijn beroepsactrices die er een stuk minder van bakken. Ze speelt enorm ontwapenend, en daar speelt voor mij dan nog bij mee dat ze nogal op een vroeger vriendinnetje lijkt, ook qua mimiek.

En ja, BB vanzelf, wel weer met een cameo. Deze keer hoef je daar niet heel goed voor op te letten, en ze heeft ook gewoon tekst. In de film wel vrij onbetekenend overigens, als je haar mist mis je niets van waar de film over gaat.

BB #34

James Stewart.

Wellicht was het gezinnetje waar hij de vader van speelt wel ietwat een persoonlijk iets voor hem, want kennelijk was muziek bij de Stewartjes thuis net zoiets als wat we hier te zien krijgen. Aan de andere kant, hij staat algemeen bekend om zijn sympathieke rollen, maar als gezinsvader in deze vind ik hem toch nogal een hork, al komt het langzamerhand wel een beetje goed.

Niettemin blijft de film nogal dobberen en om de hete brij heen draaien totdat BB zelf langs komt - het merendeel van het gedoe daarvoor is echt te flauw, zoals de rekenkunstjes, de computer en al. En na BB is de sjeu er al helemaal af, mosterd na de maaltijd.

Het leek op papier misschien een leuk idee, maar in de film komt er wat weinig van terecht vind ik. En voor een komedie zit er toch wel wat veel moraal in en wat weinig humor, maar wel een wat onaangename zweem van uitbuiting van buitenbeentjes - onschuldig en vriendelijk kan ik het toch maar nauwelijks vinden, en niet in het minst door het horkerige gedoe van Stewart.

2*, en die zijn volledig voor BB.

BB #33

Agent 38-24-36

Dat was indertijd de titel in de VS, en wellicht moet ik dat uitleggen voor wie de jaren-60 en -70 niet meegemaakt heeft: dat zijn de maten van wat in die tijd als een 'ideale' vrouw gezien werd. Het is af en toe moeilijk te herkennen met alle gedoe, gezeur en geklaag uit de samenleving, maar dat we dat soort dingen langzamerhand vergeten voelt dan toch als een soort overwinning van de nadenkende mensheid op de holbewoners.

De film is wellicht bedoeld als het Franse antwoord op de Pink Panther, die een jaartje eerder uitkwam. Net wat minder over de top, maar hetzelfde soort flauwe humor, een vergelijkbaar soort verhaal en op de zelfde manier doorspekt met cliches - maar denkelijk ook met een fractie van het budget. Kleur kon er in ieder geval al niet af. Toch trokken kennelijk ruim twee miljoen Fransen er voor naar de bioscoop.

Voor BB is deze film weer een soort terugkeer, of is het een terugval, naar haar eerdere rollen als onschuldig en vrolijk meiske. Als ze niet al in films als Le Mepris en La Vérité had laten zien heel goed raad te weten met veel complexere rollen en karakters zou je kunnen denken dat dat soort luchtige rol haar het beste lag, maar we weten beter, en dan is dit soort stap terug toch ietsjewat een terleurstelling, hoe leuk het ook is om haar zo te zien.

Behalve BB ook Anthony Perkins, de acteur die synoniem werd met Norman Bates. Maar hier speelt hij een Russische spion in een slapstick komedie, en dat gaat hem ook heel goed af. Super grappig om hem met wat door moet gaan voor een Russisch accent Frans te horen brabbelen.

Een van de gimmicks van de film is verder de, hoe noem je dat, overdreven uitbundige schaterlach. Echt vrolijk word ik daar ook al niet van, het wordt net iets te vaak herhaald.