Log

De Australische remake van het IJslandse origineel, en daarbij zijn de scherpere randjes ook verdwenen en is het verhaal wat opgedomd. Daar staat dan weer tegenover dat de acteurs veel meer te doen hebben, en dat werkt dan toch wel wat beter. Leuk wel dat Michael Caton wel wat heeft van Theodór Júlíusson, en Sam Neill heeft in de opening dezelfde trui aan - je vraagt je haast af of dat ding wel gewassen is.

Welke is beter, het rauwe origineel of de publieksvriendelijke remake? Zeg het maar, voor mij zijn ze allebei wel ok, maar niet echt meer dan dat. Ik dacht deze te zien ter gelegenheid van het overlijden van Sam Neill, maar daar moet ik toch nog maar een betere film voor opzoeken.

Schapendrama.

Dat kan je dan ophangen aan de liefde voor de dieren, maar met dat ik te vaak gezien heb hoe de hobby- en geldboeren het voor hun dieren verzieken - en meest vanuit onkunde en desinteresse voor hun welzijn - is mijn geduld daarmee wel een beetje op. Dieren ruimen? Begin maar met de boer zelf, daar zit tien van de negen keer het probleem.

Als film werkt het half wel, met de overtuigende koude en de dikke baarden en truien. Maar ook dat is loze schapenromantiek zonder inhoud. Er wordt wellicht fraai gespeeld, en de landschapjes zijn ook wel leuk, maar om er iets bijzonders in te zien gaat me toch wat te ver.

Tell me now, even if it isn't true

What on Earth would be the point?

Jammer dat het toch vooral een tv-film is, ondanks de production value die de BBC daar ook in dit geval weer rijkelijk toepast. En wat een geniale cast - Williams in de hoofdrol, en wat past die haar goed. Scacchi als haar oudere zus, en ook die past perfect. En hoe mooi, onherkenbaar haast is Poots als Fanny. Hugh Bonneville, Tom Hiddleston - zo'n beetje zijn eerste serieuze rol.

Als film is het net een beetje te langdradig, te zeurderig, misschien voor een te klein publiek. En dan moet ik toch met het schaamrood op mijn kaken toegeven dat ik Austen's werk alleen ken van de films die ernaar gemaakt zijn, en over haar eigen leven al helemaal niets weet - terwijl daar toch duidelijk zo'n parallel in zit. Misschien toch eens een deeltje op mijn leeslijst zetten.

Banderas, Williams, zelfs Derek Jacobi in de cast. Vilmos Zsigmond als DOP. Een interessant idee voor het verhaal, en de perfecte locatie er voor. Hoe kan dat dan nog misgaan, zou je je afvragen.

Ik denk dat we dat wel zo'n beetje volledig op Jonas McCord kunnen afschuiven - die niet alleen de regie deed, maar ook het onderliggende boek omschreef naar een script, en daar zo te zien de nodige aanpassingen voor, ehh, nodig vond. Op zijn conto dus zowel de slechte prestaties van Banderas die ongekend staat te stuntelen, als de belabberde teksten die hij uit te spreken krijgt.

Timing en editing kloppen al evenmin. De hand van Zsigmond is nog wel duidelijk te zien, maar de epische beelden die hij wist te maken zijn niet op de sleutelmomenten van het verhaal terecht gekomen, en dan blijft er te weinig impact over.

Jammer. Je zou hopen dat er een remake komt, ooit nog eens, want het concept is beslist interessant genoeg om een betere film te verdienen.

Het heeft wat tijd gekost om deze film te laten landen voor me.

Ik had hem al talloze keren gezien, maar op 6 januari 2022 ter gelegenheid van het overlijden van Sidney Poitier was er natuurlijk geen ontkomen aan. Maar het lukte me niet om er iets over op te schrijven.

Waar het wrong, waar het nog steeds wringt was dat het verhaal zo'n laffe polderversie van het rassenissue geeft waarin iedereen wel weer een beetje gelijk heeft, terwijl dat toch zo overduidelijk nonsens is. Ja, het zijn allemaal racisten in het Zuiden van de VS, maar hee, Poitier zat ook fout met zijn vooroordeel, dus is het allemaal wel weer ok. Terwijl dat toch overduidelijk onzin is.

Pas vanavond, dik vier jaar later schoot me te binnen waarom het tóch een fijne film is - en dat is omdat ondanks het verhaal, ondanks alle verhulde en verborgen racisme, alle bias, alle gepolder en genunanceer, het zo overduidelijk is dat Sidney Poitier zonder zichtbare moeite te doen alle andere acteurs kansloos wegspeelt. Declasseert, terugverwijst naar de toneelvereniging van hun boerendorp.

Dat is het waarom ik deze film tóch goed vind.

Rust zacht, Mr. Tibbs. Je hebt het verdiend.

Herzog z'n vakantiefilm.

De documentaires die hij afgeleverd heeft zijn zonder enige uitzondering super interessant, laten volstrekt onbekende zaken zien en schijnen nieuw licht op wat je al dacht te weten.

Maar van deze weet ik het niet zo. Herzog's schrapende stem lijkt af en toe net iets te veel op die van Paul Jambers, en de gelijkenis met de wat vreemde personages die je in West-Vlaanderen en op de Zuidpool tegenkomt is ook net een tikje te voor de hand liggend.

En dat raakt dan ook aan waar hij mee begint - hoe heeft hij het nu weer voor elkaar gekregen om daar te geraken, welke smoes was het die werkte. En eens hij daar dan is, wat doet hij daar dan mee achteraf - vragen stellen over pinguins die levensmoe worden bij gebrek aan uitzicht, van het padje geraakte wetenschappers belachelijk maken met zijn Jambers-analogie, een klein duister lichtje werpen op wat voor werk daar dan gedaan wordt en hoe dat in de historie past. Hoeveel gemiste kansen wil je op elkaar stapelen.

Ik ben er voor mij wel uit. De mens hoort daar niet - ook geen 'wetenschap' of ander excuus om landjepik te spelen, en al helemaal geen documentairemakers. Laten we dit stuk planeet nou gewoon eens met rust laten. We hebben de rest al verprutst, waarom dit stukje dan ook nog.

De beste manier om Antarctica te beleven is er niet heen te gaan, er geen films over te bekijken, geen boeken over te lezen. Nooit. Je kan er over dromen, maar laat het bij een droom.

Do you want the full story?

1994, op stap in Amsterdam met een van mijn ouwe schoolmakkers, voor hem een weekeindje op herhaling nadat hij alweer terug verhuisd was naar het hoge Noorden. Eerst even ergens wat eten, dan een filmpje en dan de kroeg in - dat was het plan. Behalve dat het eten er al bij ingeschoten was, en de film was deze, en na afloop waren we allebei niet echt meer in de stemming voor een van de gewone Amsterdamse kroegen - die ik indertijd toch al van alle hoeken kende. Moeilijk om iets als de Exotica te overtreffen, en even moeilijk om de film te parkeren en te focussen op iets wat dichterbij ligt dan een thousand yard stare. Dus zijn we maar naar huis gegaan om ons te laten vollopen met wat ik in huis had - een beter antwoord leek er niet te zijn, want elke andere voortzetting van de avond was zonder enige twijfel een enorme teleurstelling geworden.

Egoyan kwam met deze film in dezelfde periode als waarin de rest van de filmwereld bezig was de mozaïekfilm te ontdekken - zo'n onduidelijk gedoetje waarin de draadjes elkaar dan tegen het einde leuk vinden. Maar Exotica legt de lat zo onpeilbaar veel hoger dan zelfs de best gelukte vlechtwerkjes in dat genre - niet alleen is het mozaiekje veel beter, de lagen die er in het verhaal zitten zijn zo veel dieper en zo veel beter uitgewerkt. Deze film gaat zoveel dieper dan alleen een toevallige samenloop, deze film gaat over diepmenselijke relaties, en dan nog de moeilijkste en meest onbespreekbare die je daarin vinden kan - en misschien vooral ook over hoe je desondanks toch een mens blijft, hoe je begrip kan blijven hebben voor anderen, hoe moeilijk dat ook lijkt.

De lichtjes in Kirshner's ogen, de dreunende bas in de Exotica, Leonard Cohen, de krakende stemmen van Koteas en Khanjian. Misschien dat dat er alleen uitkomt als je de film op z'n minst ooit in de bioscoop ziet, met bijpassend overweldigend geluid van overal om je heen, en zonder afleiding van alle technologie die er toen nog niet was. En wellicht is er ook wel iets aan te merken op het plot - zou Francis de stem van Eric niet herkend hebben bijvoorbeeld, en is het draadje met Thomas niet net iets te gezocht.

De acteurs stijgen elk voor zich ver boven zichzelf uit - en geen van elk van hun heeft ook ooit meer iets gepresteerd dat ook maar in de verte in de buurt komt. Kirshner, Koteas - de intensiteit die ze hier brengen, tot en met de vechtpartij aan toe. Of Greenwood, toch echt geen slechte acteur verder. McKellar. Allemaal zoekend zonder enige hoop op een antwoord, en daarin volstrekt overtuigend en perfect ingevuld. Alleen Khanjian misschien, maar in haar geval kan je toch nauwelijks van een level playing field spreken.

Misschien nog het meest indrukwekkend is hoe de soundtrack je in de vertelling, met het verhaal meeneemt naar de apotheose tijdens de titelrollen. Ook daarmee komt Egoyan zo veel verder dan alle andere filmmakers. Alsof je Shakespeare vergelijkt met iemand die net het leesplankje heeft ontdekt, zo lijkt het wel.

Do you want the full story? Als je de film tien, twintig keer gezien hebt zoals ik, dan heb je nog niet alles er uit gehaald. Kijk nog maar eens.

Boek was anders, het.

Het is toch wel serieus lang geleden dat ik het voor het laatst gelezen heb en dat me er nog veel van bij staat is echt teveel gezegd, maar een korte blik op de gebruikelijke bronnen is in ieder geval daar wel duidelijk over. Net zoals de film niet op Bereneiland gedraaid is, maar in Alaska en British Columbia. Ook dat er te hardhandig ge-edit is om gevoeligheden te vermijden - al zag ik geloof ik de versie die daar niet onder viel, maar wie heeft nog scherp wat er daar al uit gehakt was. Als idee is het verhaal in ieder geval nauwelijks uniek, en in de manier waarop het verteld wordt ontbreekt de spanning ook wat te veel. Uiteindelijk is het wellicht een variantje van Schateiland of R. Crusoe, maar ook in het engere genre van goud en Duitsers was er dacht ik toch al eerder eens wat.

Niettemin is de cast wel erg mooi - Sutherland voorop natuurlijk, maar Richard Widmark, Vanessa Redgrave, Christopher Lee, Lloyd Bridges, zelfs Bruce Greenwood in zijn eerste filmrol. Sowieso elke film waarin iemand meespeelt die in het script Inge Von Zipper heet verdient al een Oscar - alleen welke.

Jammer dat het plot wat veel leunt op de actie, en dan daarbij nog vooral op gedoe met sneeuwscooters of hoe heten die dingen. Een beetje te veel James Bond zonder Bond, meer focus op de intrige had zomaar een veel betere film op kunnen leveren.

En nog zoiets, de soundtrack. Oscar voor de meest overdreven dramatische muziek ooit, en meteen in het begin al voordat er ook maar iets aan de hand is. Calm your jets, denk ik.

Gadverdamme! Alweer osseworst!

Het oude hoofdkantoor van de Hema. Claus Partyhouse. Liften doen het op en neer. Gebouw Kronenstede, en de Tativille-achtige geur die daar aan hangt. Overhead projectors en transparantjes. Telefoons met drukknoppen en draaischijven - en een rode voor in de lift. Drum sjek. De vette handen van Stapel die de liftdeur openwringen. Van Ammelrooy met haar perfect getimede 'ik kan je ook geen moment alleen laten'. De eindgeneriek met de dreunende muziek die me aan Tangerine Dream doet denken, aan Michael Mann's film The Keep (1983).

Twaalf jaar lang woonde ik op Uilenstede, en zowat elke dag daarvan kwam ik langs dat gebouw. En al die tijd werkte ik in gebouwen die er precies zo uitzagen, met liften die zich af en toe even onvoorspelbaar gedroegen, computers die zich onvoorspelbaar gedroegen, collega's in kostuums en vettige stofjassen die erger waren dan we later ooit van Jiskefet zouden zien. Kantines waar mensen brood uit hun doosje aten, liever dan vers. Hypermoderne kantoorgebouwen en oude troep. De paviljoens in Santpoort, de stilte en de herrie daar. Het klopt gewoon allemaal. Zo was dat toen.

Dick Maas staat misschien niet bekend om zijn observatietalent, maar deze film is toch wel het bewijs dat dat onterecht is. Nergens anders vind je een zo scherp en compleet document van de vroege jaren-80. Hoe het leven toen was voor iemand als Felix Adelaar. Of voor ieder ander die zijn ogen open had. Doe dat eens na - maak eens een film, nu, die mensen over dik veertig jaar zullen zien als de kern van die tijd. Knap werk, er is gewoon geen speld tussen te krijgen.

En een spannende film krijg je daar helemaal gratis bij. En die muziek? Deed Maas ook zelf.

Maas kan het nog steeds op zijn ouwe dag.

Amsterdamned-II doet precies wat zo'n beetje alle tweede delen ooit doen (of, proberen te doen) - voortborduren op wat goed werkte in het eerste deel. Vaak lukt dat minder goed, hier werkt het prima. Had er meer in de film gezeten, ongetwijfeld, maar dan was het geen Nederlandse film meer geweest, en ook geen tweede deel van het origineel.

Holly Mae is leuk - laat af en toe wel een scene vallen, en haar dictie is ook niet alles. Maar ze zit wel fraai in haar rol, net als Stapel. Niks mis mee, en voor een Nederlandse film ongewoon goed. Net zoals de actie dat is.

Is het Maas' beste film? Wellicht niet, maar wel een van de leukere. En een film die in 'mijn' stad speelt heeft altijd wel een puntje extra.

Leuk.

Echt zo'n film waarbij je het best blanco de film in kan gaan, en achteraf ook niet al te veel nadenken moet over het script, want daar wordt het niet beter op. Maar wel een fantastisch sfeerbeeld van de vroege jaren-90 - net voordat Nirvana op MTV kwam en de wereld ineens heel anders werd, zeg maar. Vroeger, toen we nog echte computers hadden, met floppies en letters op het scherm, en telefoons waar je mee bellen kon.

Spader is leuk als naieve maar wel slimme boekhouder, Lowe is wellicht het zwakke punt in het geheel in dat zijn rol mist in sinisterheid en karakter. En ja, de dames zijn mooi - té mooi misschien, en ze krijgen ook net wat te weinig inkleuring om heel geloofwaardig te worden in het plot. Kennelijk geen onderdeel van de doelgroep.

Verder, de beelden zijn fraai - ik mag die harde blauwtoon wel, zoveel leuker als de color grading van tegenwoordig waarin zachtgeel en bleekblauwgroen de hoofdrol spelen. De muziek past ook prima bij het tijdsframe - wat ik al zei, voordat Nirvana ineens verscheen en het allemaal nieuw en spannend werd. Ja, ik herinner me die week nog.

Het is voor iemand die zoals ik opgegroeid is met The A-Team wellicht onmogelijk om George Peppard als een serieuze acteur te zien.

Toch komt hij er in deze volstrekte miskleun nog als beste uit eigenlijk. Jean Seberg speelt hem wel weg, maar heeft een te kort rolletje, en de rest is ofwel een non-entiteit of doet aan overacting. Maar dat valt nauwelijks op, omdat het script zo ergerlijk zwak is dat dat alle strafpunten naar zich toe trekt.

Wat in technische zin nog wel interessant is is hoe fraai Technicolor de beelden zijn, met overdreven verzadigd geel en rood. Dat waren we toen gewend, en hoeveel frisser ziet dat er eigenlijk uit dan de uitgekauwde color grading van tegenwoordig waardoor alles een fletse brij wordt.

Kennelijk kan je nog zien dat er tijdens de opnames rellen waren in Washington vanwege de moord op MLK. Was me niet opgevallen, ik zag het pas achteraf genoemd worden in het lijstje trivia op IMDB.

Het idee van Greedy People is best sterk.

Toch werkt het niet. Waarom, is dan de vraag, en vooralsnog is er nog steeds niemand die dat behoorlijk kan uitleggen. Waarom werkt de ene film wel, en de andere niet? En vooral ook, waarom werkt deze specifiek dan niet? Leg het uit en je krijgt de Nobel-prijs voor Hollywood, en de eeuwige roem.

In dit geval is het volgens mij dat de timing van het verhaal niet klopt, er geen spanningsboog is die je aandacht vasthoudt. En wellicht niets dat dat beter uitdrukt dan het sullige liedje bij de aftiteling - een slaapliedje voor een film die in theorie spannend had moeten zijn.

Waar ik al mee begon, het idee is best sterk. En ja, het is best leuk om JGL zich te zien uitleven op een karakter dat tot op het bot slecht is, en al helemaal omdat hij er overduidelijk plezier in heeft. Maar de manier waarop het stelletje Patel/James daar dan nog hun plaats in vinden moet was kennelijk even vergeten, want dat komt toch wat weinig uit de verf. Net als alle andere verwikkelingen die er af en toe met de haren bijgesleept lijken te zijn. Totdat het haast aanvoelt als een verplichting om de titelrollen te halen.

Er zijn geloof ik maar weinig dingen onleuker dan films over opbrekende stelletjes, maar door er een draai over een standup comedian aan te geven wordt het inderdaad nóg onleuker. Vooral ook omdat de grappen eigenlijk nooit werken, en die ene die dat wel doet meer een ongemakkelijk lachje over de situatie oplevert dan iets echt leuks.

Dat is dan het slechte nieuws, het goede is dat de film gewoon werkt, het klopt, het is geloofwaardig, het gaat over echte mensen. De cast is boven elke twijfel verheven, met speciale vermelding voor hoe volslagen natuurlijk vader en zoon Ciàran Hinds en Will Arnett overkomen - en ook alsof ze al hun hele leven naar dezelfde kapper gaan. Jammer van de soundtrack op het einde, dat is gewoon wel echt weer te flauw. Foutje van de regie.

De film zet wel een fijn griezelige sfeer neer, en daar blijft het lang spannend mee. Helaas verliest het plot zich in te veel willen, te veel gedoe en net teveel gedraai. Het laatste halfuur voelt aan als volstrekt overbodig.

De hoofdrol van moeder Lucy Walters is prima - gedegen zonder grote uitschieters in positieve of negatieve zin. Zoonlief Hudson West zet een over the top irritant kkind neer, waarvan ik met plezier aanneem dat dat geniaal acteerwerk is. Maar het leukste is eigenlijk de knorrige oude man van Will Lyman.

You're broken, Mandy!

I know!

Een film met zo'n cast, en niemand (nouja bijna niemand) heeft 'm gezien, er op gestemd en ik ben na 7 jaar de eerste met een bericht. Hoe kan dat dan, zou je vragen.

Wellicht is het makkelijkste antwoord dat de film door Covid tussen wal en schip geraakt is. Maar het is ook niet helemaal precies een 'makkelijke' film - en dan ook in geen enkel opzicht, want Piper zoekt met haar narratief geen enkele steun of sympathie van welke partij of groepering in de eeuwigdurende strijd tussen man en vrouw. Ze zoekt het zelf wel uit, en juist daarom is de film uiteindelijk des te meer de moeite waard. Ook die boodschappen die niet makkelijk in een vakje passen zijn het waard om naar te luisteren - al moeten we wel scherp blijven op de overweldigende druk van wat zich ongehoord noemt, maar juist heel makkelijk in een vakje past en geen enkele toegevoegde waarde heeft.

Piper regisseert zichzelf, en ook daar neemt ze nergens de makkelijke afslag. Jammer dat het haar kennelijk niet heel goed bevallen is, want vooralsnog haar enige director credit, terwijl ze het er voor mij toch best goed afbrengt - een film als geen ander, met een enorme cast die op hun tenen loopt inclusief een David Thewlis die haast onherkenbaar zou zijn als zijn stem anders was. En Lily James in een heerlijk maar wel erg, erg klein bijrolletje - dat mag dan de enige teleurstelling zijn, want daar had ik toch iets meer van verwacht. Fijn om toch af en toe weer wat verrast te worden.

Ere wie ere toekomt, ik was nooit op het idee gekomen om deze film op te zoeken zonder de tip van Jeroen Kraan, de milieuverslaggever van, jawel, nu.nl.

Als film is het nogal een wisselvallig gedoetje, met enorm twijfelachtig acteerwerk en een script om te janken. Maar ook wel weer erg fraaie citaten, vooral in het laatste uurtje of zo. Iets als

Oh, errhm, Colonel. I think you're moving in on my lady.
Well I wouldn't worry about that, son. You'll probably be a casualty.

En zo zijn er talloze. Maakt dat het tot een goede film? wellicht niet, maar wel een grappige. En hetzelfde over alle parallellen met de uit de hand gelopen zuivelindustrie. Ook daarvan kan je vragen of dat het tot een goede film maakt. Ja, wellicht wel.

Een erg sterk vervolg op het eerste deel - wie er over was van de cast doet weer mee, en alles wat in het eerste deel goed was is in het tweede deel beter. Aan de andere kant vond ik ook hier de spanningsboog wat rommelig, en kwam er net een uitleggerige flashback te veel langs - al is er ook meer detail en meer diepte in het verhaal. En ook dit keer is de ontknoping perfect en maakt dat alle kritiek overbodig.

Ook de soundtrack is weer prima. Erg fijn. Nou maar hopen dat er een derde deel komt, maar hoe moet dat heten. Influencer, Influencers, Influencent?

Leuk.

Het plot is origineel, de locaties zijn fijn en de actrices mooi, en af en toe een erg fijn muziekje in de soundtrack. Wat kan er dan nog mis gaan zou je denken - nou, dat het verhaal halverwege net een beetje te veel inkakt misschien, en dat er net wat te veel uitleggerig geflashbackt wordt, al blijft er gelukkig ook genoeg over om je eigen invulling aan te geven. Maar de ontknoping maakt dat allemaal ruimschoots goed. Horror dekt misschien niet helemaal het genre van de film, mystery past wellicht wat beter.

Als enige kritiekpuntje dacht ik op te gaan nemen dat Tennant en Canning te veel op elkaar lijken - uitwisselbaar als de spreekwoordelijke influencer. Maar nu ik terug kijk valt dat wel mee, ik zal wel niet heel goed opgelet hebben.

Lily James doet het levensverhaal van Whitney Wolfe Herd.

Wellicht als enige kritiekpunt dat het verhaal wordt verteld vanuit het gezichtspunt van Wolfe, en zij daarmee alle sympathie naar zich toe trekt. Aan de andere kant speelt dat ook wel erg fraai op de sterke kant van James - die volgens mij als ze de duivel zelve speelt hem nog sympathiek over laat komen.

Inhoudelijk is het verhaal interessanter dan ik had verwacht, het overspannen gedoe bij startups is nogal herkenbaar, net als het gekonkel en de kleinzieligheid van het management. Maar ook buiten dat is het in autobiografische zin ook interessant genoeg om de volledige - best lange - speelduur te blijven boeien.

En NDA's zouden in deze vorm gewoon verboden moeten worden natuurlijk. Daar gaat elke integriteit mee ten onder.

Als film gewoon een raar ding en nogal onder de maat - de verhalen kloppen te slecht, de timing is onvoldoende, het komt er allemaal niet echt uit. Ook de karakters blijven erg aan de oppervlakte, het gaat allemaal nogal nergens over - al zal de doelgroep dat indertijd graag vergeten zijn bij de laatste minuut of zo, de beelden van een lachende Jamie Gertz en Kevin Bacon in, ahem hoe noem ik dat, 'minimaal deels ontklede toestand'.

Maar als tijdsbeeld is het echt allemaal geweldig. Van de lelijke synthesizerpiepjes tot de auto's, de meiden met big-hair kapsels en de nylon marinetrui met schoudertjes van Bacon. Maar ook de waanzin van beurshandel in die tijd, de absurde oude computers en alle gedoe wat daar bij hoorde.

Giorgio Moroder in de soundtrack, check.

Een onbegrepen maar wel erg fraai filmpje, met een lomp motief dat desalniettemin door vrijwel niemand herkend wordt. Terwijl de fraai krakerige stem van Willem Dafoe het zo ongeveer voorzegt. De tol van de roem, terwijl je daar niet om gevraagd had. Geen pre-Madonna, maar post-Madonna, met alle diva gedrag dat daar onvermijdelijk bij hoort, met knipogen naar iedereen die wel eens een liedje gezongen heeft en op MTV te zien geweest is.

In stijl en in boodschap achteraf gezien een vingeroefening voor de nòg veel ambitieuzere The Brutalist (2024), die beter aansloeg maar geloof ik toch uiteindelijk ook even slecht begrepen werd. En een even fraaie cast, en nog met overlap ook, want Raffey Cassidy verdient wel alle punten die Portman krijgt. Jammer overigens dat haar rol niet door Rooney Mara gespeeld was, zoals eerder leek te gaan gebeuren - ja, Portman is een godin, maar ook daar kan nog een overtreffende trap in zijn.

Als punt van kritiek, het concert had niet gemoeten voor mij. Zingen is echt iets anders dan acteren, en het gaat Portman ook niet heel goed af, en de dansjes zien er ook te moeizaam uit. Voor ons stervelingen wellicht als troost, net als dat Corbet kennelijk ook fouten maakt.

Ja wel leuk.

Of wellicht is 'stemmig' het betere woord, gezien de toch wat graftakkige soundtrack.

Het verhaal moet het net als in de voorgaande delen niet echt van de geloofwaardigheid hebben - land zelf eens ergens in de goot ergens langs de Amalfi-kust, en vertel me hoe het je afgaat. Aan de politie, carabinieri of niet zal het niet liggen geloof ik, die zijn voor zover ik meegemaakt heb altijd best vriendelijk en correct.

Wat het nog net wel een beetje boven water houdt is dat Washington zo'n fijne en aardige ouwe knar aan het worden is. En hoe ongeloofwaardig het verhaal ook is, de plaatjes zijn fraai, de locals worden prettig uitgebeeld en wellicht zelfs ergens in de verte zoals ze daar zouden kunnen zijn geweest, voordat het massatoerisme daar echt alles doodsloeg.

Hoe het met het volgende deel uitpakt is intrigerender dan de hele film eigenlijk, maar kennelijk komt dat er dan toch alsnog. We zullen wel zien, ik gun het Washington van harte dat het toch net iets meer wordt dan dit.

Een cast van vrienden die overduidelijk plezier heeft om samen te werken aan een film die het commercieel nooit gaat maken, maar wel een boodschap heeft: in naam van 'de economie' wordt onze hele wereld vergiftigd. Of concreter, de huidige manier van oliewinning in de VS is funest voor het grondwater.

Edward James Olmos is met het verstrijken van de jaren alleen maar sympathieker geworden. David Strathairn misschien niet, maar in deze film irriteert hij me nergens. Bosworth heeft niet het soort rol wat we van haar gewend zijn, en amai, wat lijkt Aselton op Famke Janssen.

Deze film zal waarschijnlijk wel niemand het licht laten zien - dat het anders moet. Maar toch, ook van deze boodschap zit de kracht in de herhaling. En misschien dat er een verdwaalde boer in de VS is die zich herkent in het lot van de oude makkers - als hij al die voorgaande boodschappen dan echt heeft weten te missen. Maar zoals het gezegde gaat, al weet je maar één enkel iemand te overtuigen, dan heb je niet vergeefs geleefd.

Right turn, Clyde.

Meer van hetzelfde in dit vervolgdeel, maar ook wat weinig fantasie. Wel meer gezapigheid in de soundtrack. Ook meer Clyde, alleen is het niet dezelfde Clyde - die werd te oud bevonden en vervangen door een jonger exemplaar dat vervolgens ook halverwege vervangen moest, en er zijn verschillende versies van waarom dat nodig was - die van Jane Goodall luidt dat de trainer hem doodgeslagen heeft. Niet fraai.

Verder is het misschien wel een vermakelijke film, maar voor Clint ook wel een van de matste. Zelfs in de reeks van Clint's Americana-films zijn eigenlijk alle andere toch wel beter.

Clint als hillbilly.

Dat gaat hem vanzelf als gegoten af, en verder is het smullen met Lewis als zijn broer en Locke als zijn vriendinnetje. Dan geeft het niet echt dat het nergens over gaat, dat de motorbende er alleen voor de slapstick bijhangt. Het einde is wel een beetje erg makkelijk, hoewel ook stichtelijk leerzaam.

Clyde (Manis) is dan zowel de held van het verhaal, als de enige echte zorg die ik er bij heb. De film is tenslotte van heel, heel ver voordat daar regels voor kwamen, en nog veel verder voordat men zich daar een beetje aan ging houden.

Fijn dat dat nu niet meer kan. Die 'goeie' ouwe tijd komt gelukkig nooit meer terug.

We can't just keep sucking the soul out of everything, gutting it and then repackaging it. To what end?

Nou het heeft kennelijk terwijl ik dit schrijf al een 688 miljoen opgebracht, en dat zal vast nog wel meer worden. Toch, het blijft irriteren. Hoe schrijft iemand zo'n tekst zonder enige reflectie, zonder te begrijpen dat het een perfecte beschrijving is van waar je op dat zelfde moment mee bezig bent.

Als film vind ik dit dus ook behalve dat al echt volkomen waardeloos. Het verhaal doet geweld aan het eerste deel en gaat nergens over. De beelden zijn buiten wat gratuitous beauty shots van Venetie en New York ongeinspireerd en lelijk, tot en met dat veel van de dialoog-scenes er uit zien alsof ze met een double met een lelijke pruik op geschoten zijn - als het al geen AI is. Te lelijk voor woorden. En elke keer dat een van de hoofdroldames in beeld komt komt er een mengeling van AI en 'noise reduction' langs totdat het lijkt alsof de film in het wassenbeeldenmuseum speelt. Geen millimeter natuurlijke expressies, geen verdiend rimpeltje of wat ook maar. Alleen nep.

Triest dat de filmindustrie zo ver weggezakt is, dat de makkelijke dollar kennelijk belangrijker is dan integriteit, dan de trots op wat je maakt. Maar ja, het volk vreet het toch wel, met wat hulp van de algoritmes. Brood en spelen, het kenmerk van een beschaving in verval.

Deel 3.

Net als de vorige twee delen ziet het er allemaal erg gelikt uit. Het verhaal is wel een beetje moeizaam en rammelt ook misschien wel een beetje als je goed op de details let. Maar wellicht het grootste verschil met de eerdere twee films is dat MBB net dat tikkie ouder is, en ze ineens niet meer een meisje is maar een vrouw, en hoewel ik Benjamin Lee's review in The Guardian wel wat erg aan de narrige kant vind, hij heeft beslist een punt waar hij zegt dat MBB wat moeite lijkt te hebben met haar nieuw-verworven volwassenheid.

Verder moeten we er wellicht niet al te veel achter zoeken, en al helemaal geen vergelijk met de (kuch) échte Sherlock Holmes. Nouja, er komt zo te zien wel weer een volgend deeltje, en dat mag van mij dan best in Meiringen spelen. Mooi plekkie.

Indertijd wel gezien, maar vergeten om er iets over op te schrijven. Tot ik er van de week aan herinnerd werd, door een roddelartikeltje op nu.nl gotbetert, en zo'n vraagteken voelde van 'hoe zat dat ook alweer'. Nou zo dus.

De review van RogerEbert (verplicht leesvoer bij deze film) zegt eigenlijk alles al wel, dat ga ik maar niet herhalen - behalve dat ja, inderdaad, als er ooit nog een making-of komt, die beslist interessanter zal zijn dan de film zelf. Toch, de beelden zijn af en toe bijzonder fraai - dit is echt zo'n film die je zonder geluid aan kan zetten als een soort bewegend behang. Helpt wellicht ook dat ik Amber Heard altijd een erg knappe vrouw heb gevonden - zonder geluid en zonder opletten irriteert het alvast niet dat ze slecht in haar rol zit en ze wellicht niet een heel begiftigde actrice is. En het kost met die farsicale rechtszaak nog ergens in het geheugen ook wel wat meer moeite om uberhaupt haar rol te volgen moet me van het hart.

Met hoe slecht de film leek ben ik er eigenlijk blind van uitgegaan dat ik de producer's cut gezien heb, is er iemand die de moeite gedaan heeft - taking one for the team, zeg maar - de director's cut op te zoeken, of erger nog, te vergelijken wat de verschillen zijn? Is het de moeite waard om daar een minuut of wat in te steken? Ik vraag het voor een vriend, vanzelf.

Mackie speelde ook al in IO (2019), en ook daarin zaten de survivors van een of andere apocalyps op de top van de heuvel. Daar omdat de lucht te slecht geworden is, in deze film omdat lager monsters wonen. En dat lager telt nogal binair en tot op de millimeter - logica hoef je niet te verwachten van de film, zoveel is wel duidelijk. Ook dat deed IO beter, en die film had ook nog eens Margaret Qualley. Nou heeft deze Morena Baccarin, ok. Is al wel een tijdje geleden dat ze haar mooie en stoere rol in Firefly speelde, maar daar zal ik niks van zeggen, ik ben ook ouder geworden en voor mij is ze nog even mooi.

Verder vooral veel moeilijk gedoe zonder reden, de ene onwaarschijnlijkheid na de andere - het is niet alleen die hoogtegrens en de magische manier waarop de monsters op een meter voor de grens blijven staan. Alsof het script door een Amerikaanse politicus geschreven is, zeg maar, zo'n type dat zijn eigen natuurwetten uitvindt en tot werkelijkheid verklaart - het gaat gewoon nergens over. Dan maakt het op een gegeven moment niet meer uit hoe de uitwerking is. Maar dan blijkt de ontknoping toch nog erger dan wat ik al verwacht had. Serieus man man man wat een onzin. Mensen die dit soort dingen bedenken horen gewoon een beroepsverbod te krijgen. Wegens misdaden tegen de menselijkheid, op zijn minst. En die knipoog naar een vervolg, een serie. Verschoon ons.

Een verzameling gemiste kansen.

Om maar te beginnen, de stijl van de kunstvoorwerpen ligt me helemaal niet, en ook nog eens op een persoonlijke manier - ik heb wat kunstenaressen meegemaakt die dit soort dingen maakten, en dat roept niet direct iets positiefs bij me op. Evenmin doet het zweverige en nogal antisociale gedrag van Lizzy en Jo dat, je hoeft van mij echt niet de hele dag met andere mensen bezig te zijn, maar wat ze laten zien is gewoon onverantwoordelijk kleutergedrag en daar kan ik ook al niet zo goed tegen.

Maar het wordt erger. De beeldstijl is overweldigend lelijk, en dan wordt een deel van de beelden ook nog eens extreem slecht uitgelicht. Dat kan wellicht een bewuste artistieke keuze zijn, maar ik zie er vooral onvermogen en technische onkunde in. En wellicht zelfs onwil, een gebrek aan de wens om er iets van te maken. En ja, daar kan ik dus ook al niet zo goed tegen.

Eddie Marsan is eigenlijk altijd geniaal in bijrollen.

Hier heeft hij eerder een hoofdrol, en heel goed bevalt dat niet. Wellicht is dat niet echt zijn schuld overigens, want het plot is te saai voor woorden - de verveling waar in de omschrijving al over gesproken wordt slaat ook toe bij de slachtoffers van deze film.

En dan ook nog. Er zou een straf moeten zijn voor het laten opdraven van Suki Waterhouse, en haar vervolgens niks te laten doen. Tien jaar eenzame opsluiting in dat huis, zoiets.

Aussienostalgie.

Bryan Brown is op de leeftijd om naar een verzorgingshuis te verhuizen. Gelukkig maakt de film daar een gemoedelijke en gezapige Aussie bedoening van waardoor het drama nogal onderkoeld blijft, er is in de verte geen scherp randje te bekennen.

En maar goed ook, want wat een schok is het om Brown als zo'n oud mannetje door de film te zien strompelen. Nouja, hij is dan ook 78, maar toch - het lijkt vorige week dat hij nog jong was. In de film dan. Zoiets als Cocktail (1988). Ohja, dat is wel al best een tijdje geleden.

Geen film om te kijken als je moe bent, want je dommelt zo weg.

Gadverdamme wat een lucht.

Her Smell is zo ongeveer alles waar ik kotsmisselijk van word in een film - lelijke mensen, van karakter, die zichzelf zo ver laten afglijden dat de letterlijke en figuurlijke stank die om hen heen hangt je dwars door het medium heen onpasselijk maakt. Langdradig en zonder enig doel bezig met niets dan zichzelf, geen boodschap, geen verhaal, geen moraal. Wel slecht camerawerk, cinematografie die er vooral op gericht lijkt te zijn om de lelijke karakters ook fysiek zo lelijk mogelijk over te laten komen, met grime en styling die hun volle talent in hetzelfde doel storten. En dan met een soundscape eronder alsof je de roerselen vanuit hun verzamelde onderbuiken rechtstreeks je eigen brein in geprojecteerd krijgt, en dan ook nog zo dat het lijkt alsof je driekwart van je gehoor eigenlijk al kwijt bent. Ja, dat duurt dan allemaal 134 minuten lang.

Je kan er misschien een bijzondere acteerprestatie in zien - maar met hetzelfde gemak kan je het ook de bonte avond van de toneelvereniging in zien. Driekwart, negentig procent is geen traditioneel acteren maar vervelende mensen die vervelend doen - is dat geacteerd, of de bewegende versie van hun RBF? Zeg het maar.

Het enige moment wat vagelijks interessant wordt is het einde, als de band opkomt - en dan nog alleen vanuit het contrast tussen backstage en on. Is dat dan de boodschap die Perry met zijn film wil brengen? Zinloos nihilisme wat mij betreft, en domweg ook gewoon onwaar als karakterisering van de popwereld - of zelfs maar van de voor de hand liggende iconen daarvan. Weer zo'n volstrekt kansloos over het paard getilde regisseur die zijn volledige rise to fame te danken heeft aan de simpele natuurwet dat een grote klont stront boven komt drijven in de septic tank.

In de korte samenvatting I'm here for you, thank you all for being here with me - of, zoals we dat tegenwoordig nog korter zeggen, fijne dag!