Log

Dementia Day.

Het gebeurt maar zelden dat een film me zo volledig verkeerd valt als deze. Ten eerste het onderwerp en de uitwerking daarvan - wellicht een wensdroom voor de verstokte wappies, die nu massaal wel zullen gaan roepen 'zie je wel' en 'listen'.

Ten tweede, hoe absurd gemakzuchtig is het allemaal. Kennelijk was het teveel moeite om een beetje iets met vormgeving te doen voor de aliens. Toch meerdere films waarin met Roswell compatibele aliens veel fraaier zijn.

En dan het hele onzinnige verhaal nog. Veel te langdradig, veel te kwezelig en zelfs voor Spielberg nog te sentimenteel. En dan ga ik maar voorbij aan hoe stompzinnig het hele onderwerp al is, en in hoeveel dimensies het allemaal niet klopt. En wat ik echt niet snap, of misschien ook gewoon weiger te begrijpen, is dat toch redelijke en gerespecteerde acteurs als Blunt en Firth zich voor dit soort prut lenen. Kennelijk weegt geld zwaarder dan principes.

Is dit nu dan Spielberg's laatste, of komt er hierna nog een film waarin het bewijs wordt geleverd dat de aarde plat is, nog een deeltje over chloroquine misschien, iets over verkiezingsfraude wellicht ook nog? Te triest voor woorden toch, dat dit van dezelfde man komt als Raiders of the Lost Ark. Alle normen en waarden kwijt. We konden het misschien met The Post al kunnen zien aankomen, maar dat het zo ver zou gaan.

Saaie boel.

In het begin valt nog op dat men probeert sommige stukken tekst correct uit te spreken, maar dat mislukt dan ook weer zo potsierlijk dat ik me afvraag of het niet gewoon beter was om alles Engels te houden. Joe-trecht is beter dan Oe-trecht, zeg maar.

Verder is het vooral erg saai. Wie had dat kunnen denken, dat een vertelling over het leven van Han van Meegeren saai zou kunnen zijn. Nouja, hij wordt dan nog wel redelijk gespeeld, en dat kan je van de rest ook nauwelijks zeggen. En waarom het dan ook nog eens zo onhandig opgeleukt moest worden? De werkelijkheid is echt veruit spannend genoeg, dus waarom niet gewoon die versie?

Prutswerk, iets anders kan ik er niet echt van maken. Zonde van de tijd.

Viggo Mortensen schreef het verhaal en de muziek, speelde de hoofdrol, regisseerde en produceerde deze film. Alles in één hand, met wat hulp van een crew waar hij eerder mee gewerkt had.

Wellicht daardoor dat het zo'n fraaie film geworden is. Geen cliché western met bordkartonnen karakters en rokende colts, maar een enorm sterke sfeer en een realistisch en geloofwaardig overkomend verhaal. Met zeer sterke acteerprestaties voor de hoofdrollen - precies zoals je verwachten zou van Mortensen en Krieps. Super mooie beelden van DOP Marcel Zyskind, met net genoeg mystiek er in om ruimte voor eigen invulling over te laten.

Een van de weinige films ook waarin een nonlineaire structuur echt goed werkt, het langzame tempo compenseert en daarmee de sfeer sterker en indringender te maken. Erg knap werk, en een erg fraaie film.

Blue Lagoon met een kameel.

Schaamteloos jatwerk, tot en met dat Aames overduidelijk gecast is omdat hij net zo'n krullenbol heeft als Christopher Atkins in die film - en ook net zo'n vervelende blaag speelt. Maar ja, de plaatjes zijn mooi, vooral als Cates onder die waterval staat.

Voor de liefhebber, zal ik maar zeggen.

One of the most important films of our time.

Vanavond gezien in Eye. Volle zaal, een of twee lege stoelen misschien maar ook mensen op de trap. Een bevreemdende gewaarwording, nog nooit meegemaakt dat er tijdens een film zo weinig geluid uit het publiek kwam. Na de film daarvan nog de overtreffende trap, in plaats van het gebruikelijke gestommel en gemompel een doodse stilte met af en toe een snik, en meerdere mensen die moeite hadden zich goed te houden - en ook ik had daar moeite mee.

Terwijl de documentaire feitelijk niets nieuws brengt. Voor wie het nieuws gevolgd heeft de afgelopen jaren en daar af en toe zijn verstand bij gebruikt heeft worden de al bekende en uit meerdere bronnen bevestigde feiten eigenlijk alleen op een rijtje gezet. Een discussie over of wat er verteld wordt wel klopt is dan ook bij voorbaat zinloos, iemand die dat in twijfel denkt te trekken is ofwel doof en blind ofwel verspreidt bewust verwarring en misinformatie. Ik herhaal nog maar even wat in de aan- en aftiteling ook duidelijk vermeld wordt: wat gepresenteerd wordt is informatie die door meerdere onafhankelijke bronnen bevestigd is en onafhankelijk geverifieerd is onder andere door The Guardian - een van de laatste daadwerkelijk onafhankelijke nieuwsmedia in de wereld.

We kunnen het dus eigenlijk alleen nog hebben over de presentatie van die feiten. En ja, ook voor mij is het toch indrukwekkend, indringender en schokkender dan ik verwacht had om wat ik al wist op deze manier verteld te horen worden. De achtergrond van de ramen in downtown Tel Aviv is daarmee des te indringender, niet alleen vanwege de gelijkenis met de omgeving van Eye, maar ook door het contrast - het contrast van de 60 kilometer afstand tussen de glimmende flatgebouwen waar de bewoners hun dagelijkse sleur volvoeren in alle denkbare luxe en comfort, wellicht aan het chillen na een werkdag op het hoofdkwartier van IDF - en anderzijds de mensen in Gaza die zonder eten of drinken op zoek zijn naar hun familie onder het puin.

Dat vooral is wat ik in de documentaire zie. Niet zozeer of er wel sprake is van genocide - daar kunnen de sofisten onder ons nog jarenlang de juridische meetlat langs leggen. Maar wat er wel heel, heel duidelijk is is dat er van 'zelfverdediging' al heel lang geen enkele sprake meer is. Wat er gebeurt is de zo volledig mogelijke vernietiging van Gaza, zonder dat daar ook maar een schijn van een militaire noodzaak of aanleiding voor is. Dat is wat de documentaire - met onbetwistbare feiten onderbouwd - uitlegt, en de boodschap die het, ja, inderdaad tot one of the most important films of our time maakt.

Don't choose to be unhappy. It's lazy, and it's harder!

Eerst en vooral, ik vind het echt too soon voor een film over het leed dat covid heeft veroorzaakt. Dan moet ik maar weer denken aan de mensen die GSM-masten in de fik gingen steken, gingen 'theedrinken', gingen beweren dat het allemaal niet echt was terwijl mijn oom in het mortuarium lag, dat mondkapjes niet zouden werken en dat quarantaine maar onzin was. Nee, ik ben daar niets van vergeten, en al die mensen zijn wat mij betreft gewoon echt af, klaar, en als ik ze nooit meer zie is het me al te vroeg. Het zou me een lief ding waard zijn als ze allemaal en masse en rücksichtslos over de kling gejaagd waren, want daar hebben ze het gewoon naar gemaakt.

Qualley speelt haar rol wel leuk, maar is aan de andere kant ook teveel een speelbal van het plot, het lot om indruk te maken. Schwarzenegger is leuk om te zien omdat hij zo enorm op zijn pa lijkt, een betere en jongere versie is zoals dat hoort te zijn. En Keener maakt ietwat indruk met haar touwige en ongewassen Patti Smith haar - als er toch iemand is waar je op zou willen lijken.

En ja, de beelden zijn mooi, vooral in Portugal waar de wereld stil lijkt te staan en het verhaal een intermezzo, een idylle tussendoor brengt. Waarvan we ondertussen allemaal geleerd hebben dat die voor het merendeel van de ons die die periode hebben meegemaakt niet meer dan een verre droom was, en dat we met heel andere herinneringen aan die periode achtergebleven zijn. Ja, nu kunnen we daar weer heen, dat dan wel.

Verder blijft het er een beetje bij hangen voor mij - had deze film over een jaar of twintig gemaakt, dan had ik er misschien een ander gevoel bij gehad. Nu rakelt het alleen dingen op die ik geen plaats kan geven. Nu niet, en wellicht nooit.

Eindelijk weer eens een écht interessante film. Zo een die je tien keer achter elkaar kijken kan, en dan nog het gevoel hebt dat je niet goed genoeg hebt opgelet. Vol met details en nuances waar je voor terugmoet naar je schoolboeken, waar je de Godfather-serie opnieuw door zien wil, waar je de boeken voor opzoekt. Waar je het boek waar de film naar gemaakt is om lezen zal.

De cast is geniaal en wordt ook gepast geregisseerd, Schnabel geeft notoire overacteerders als Malkovich en Pacino geen kans, en laat ze ook niet in hun afgezaagde maniertjes vervallen - alleen dat al verdient alle lof, want welke regisseur kan dat zeggen. De dubbelrollen van Isaac en Butler werken voor mij ook prima, waarbij het fraai werkt om het heden in modern kneiterhard en scherp zwartwit te doen en het verleden in verzadigde kleuren met een korreltje. Aan Gal Gadot moest ik wel even wennen, maar na een paar dagen bedenktijd klopt haar rol ook.

Tot zover even, eerst het boek maar eens opzoeken, en dan nog maar eens kijken. Zo'n film is dit.

Leuk.

Waar ik normaal gesproken niks moet hebben van dit soort film - mijn overtuiging is 'geniet, maar mindfuck met mate' - als je dan toch zoiets maken moet dan is dit wel de manier waarop het moet. De inleiding kon wat vlotter, dat is wel zo'n beetje het enige wat ik er echt op aan te merken heb.

De cast was mij geloof ik volledig onbekend maar overtuigt. En de regie ook. Fijn filmpje.

Het lijkt er best een tijdje op dat de film iets gaat brengen, de beelden zien er fraai uit en de spanning wordt fraai opgebouwd. En, hoe zal ik het zeggen, de belichting is prima in orde. en het camerawerk ook. Maar jammer genoeg barst de zeepbel en blijkt het verhaal nergens over te gaan en de regisseur zich vertild te hebben.

Maiara Walsh, de regisseur en Charlie in het verhaal is een overweldigend mooie mevrouw, maar verhalen vertellen valt kennelijk niet onder haar talenten. Als actrice vond ik haar beslist niet slecht, overigens.

Een wat zeurderig drama dat er veel te lang over doet om tot de voorspelbare ontknoping te komen, en zelfs daarbij is er eigenlijk zo ongeveer niets te melden, geen enkele verrassing.

Maar de productie is wel ok, de beelden van de omgeving, zo spaarzaam als we die te zien krijgen, zijn haast alleen al de moeite waard. Maar buiten dat, en geheel onverwacht is Maika Monroe ineens goed aan het spelen. Wie had dat in haar gezien, kom maar door.

Het is me veertig jaar lang gelukt deze film te ontlopen.

Waarom? Omdat ik Meryl Streep niet zo goed trek, en omdat de hype indertijd het tegen maakte. Ik heb zelfs het boek nog ergens staan, cadeau gekregen van zo'n bezorgd familielid 'dat moet je gelezen hebben hoor!'.

Maar nu dan dus toch. En ik moet zeggen, het viel me mee - ondanks dat Streep wel precies weer in die overdreven maniertjes van haar blijft hangen waar ik slecht tegen kan, en het zogenaamd Deense accent klinkt in mijn oren vooral bekakt en nep. Redford doet het in mijn ogen een stuk beter.

Met een klein beetje research blijkt dat wat we te zien krijgen vrij weinig met het boek uit te staan heeft, maar dat Pollack er een soort romantische saus overheen gegoten heeft totdat er weinig overeenkomsten meer zijn dan de namen van de hoofdpersonen. Ook dat kan ik normaal gesproken slecht hebben, maar in dit geval werkt het gewoon. Langdradig of saai vond ik de film allerminst, al komt dat misschien grotendeels omdat er zo veel mooie beelden te zien zijn.

Toch best een ok film uiteindelijk. En dat boek moet ik toch ook maar eens lezen. Had Tante Marie dus toch gelijk.

You know, they've already made a movie about me, Forster.

You mean The Godfather?

No, it's about a big shark.

Een mooie film.

Vooral de beelden dan, en hoewel dat misschien voor de hand liggend is gezien de setting op een eilandje in de middellandse zee met het spreekwoordelijke blauw, inclusief fotogenieke steigers, bootjes met messing beslag, en een fraai opgeknapte oude villa. En daar loopt dan een Vic Carmen Sonne in rond in diverse los zittende badjurkjes. Prijsschieten voor DOP Gris Jordana, en ze mist daarbij geen enkele kans.

De cast is al even mooi, met behalve VCS natuurlijk Willem Dafoe en genoeg mooie mensen om een fraai verjaardagsfeestje mee vol te krijgen. Nouja, Joe Cole misstaat daar misschien een tikje in, maar daar ging het verhaal dan ook om. Wat ook opvalt is de lijst producers, van gewoon tot executive tot supervising tot assistant. 31 zijn het er maar liefst, en dat doet me dan weer denken aan dat geniale moment in State and Main (2000).

Maar ja, dat verhaal. Gebaseerd op een boek, wat ik er van begrijp, en dan ga ik er meteen vanuit dat het wel beter zal zijn. Wat in de film in ieder geval nogal ontbreekt is precies waarom dít verhaal over déze onplezierige familie nou zonodig verteld moest worden.

Maar het is fijn plaatjeskijken, en dat is ook wat waard.

Er is iets enorm belerends aan de manier waarop deze film zich ontrolt - iets wat sterk doet denken aan de producties van de VARA in de jaren-80. Het is iets over de manier waarop je de wereld zou moeten beleven, de normalisatie van, eeh, wat 'normaal' zou moeten zijn. In dit geval wellicht ongerijmder en vergezochter dan ooit, maar toch is die Hilversumse spruitjesmeur onmiskenbaar. In de eindscene bijvoorbeeld, die is daar een erg sterk voorbeeld van.

Jammer, want voor de rest is het een alleraardigste film, en de hoofdrollen van O'Gorman en Benaddi zijn zo ongeveer perfect - en wat een super mooie en leuke meid is Benaddi. Verder is Howard een gepast ongepaste hork, is Savage grappig en onbevangen, en is Aubrey een mooie moeder die ook nog eens op haar filmdochter lijkt.

Het verhaal laat nogal wat deuren open, en niet alleen die in je gezicht dichtgeslagen wordt - ik bleef ook nogal wat op mijn honger zitten wat ze nou van hun werkstuk gingen maken. Maar ok, doe me dan maar een tweede deel om dat uit de doeken te doen. Want met alle spruitjesmeur is het toch wel een erg fijn filmpje.

Niet echt mijn ding - ik hou al niet zo van horror, en de beelden zijn ook grotendeels nogal afstotelijk. Maar wel ontegenzeglijk een knappe film, met een heerlijk absurde take op het uitgekauwde genre van de wens. Inde Navarrette is echt super eng, ik loop beslist een blokje om mocht ik haar ooit tegenkomen. Knap werk, en net zo goed ook van Johnston als tenenkrommende sul.

Verder wel wat lichte irritatie, ik vind tradities in dit soort dingen wel iets belangrijks, en dus is het wel een beetje een minpunt dat het maar 1 wens is, en niet drie. En daarnaast, het idee is dat je letterlijk - al te letterlijk - krijgt waar je om vraagt, en dat is het toch ook niet bepaald in deze versie. Het had allemaal gekund, gepast als die kat ook Nikki geheten had, maar dat punt is een beetje gemist.

Will you paint what you believe I would paint? Were I whomever you think I was, whenever you think I was whatever you think I was?

Ik heb altijd wel wat met dit soort films, die de kunstwereld een spiegel voorhouden - de onbegrijpelijke wereld waarin een krabbeltje van de een een astronomische waarde krijgt toegekend, terwijl hetzelfde van een ander waardeloos blijft.

Deze film speelt daar een bijzonder fraai spel mee, en houdt ook tot het laatste verborgen waar het heen gaat terwijl er ondertussen het ene na het andere konijn uit de hoge hoed komt. Fijn gespeeld door Ian McKellen vanzelf, je verwacht ook niet anders. Maar het is Michaela Coel die de eigenlijke hoofdrol heeft en ook vrijwel elke scene naar zich toe trekt - met haar kapsel waarvan ik de ene scene vind dat het bloedmooi is en bij haar past, en de volgende het tegenovergestelde.

Ongetwijfeld precies zoals Soderbergh dat bedoeld heeft, en even heerlijk ambigu als de hele film al. Het blijft een uitermate wisselvallige regisseur, van de bio van Che Guevara tot die van Magic Mike, maar met deze film levert hij wel weer een mooi kunstwerkje af.

De onbekende wereld onder water, de onbekende wereld van de duikers, de onbekende wereld van de smokkel. Ik ken toevallig best wat mensen in twee van die drie werelden, moet ik ze er eens over vragen hoe dat echt toegaat? En wil ik het niet weten, of wil ik niet dat ze me sprookjes gaan vertellen? De kans dat er op een zeeschip geen ratten zitten is astronomisch klein, zegt men. En wellicht is de kans dat er niet iets gesmokkeld wordt nog kleiner. Voor een landrot is een schip misschien een geheel, iets waterdichts - maar voor iedereen die wel eens zijn neus onder water gestoken heeft is een schip een opbergdoos met heel, heel veel vakjes.

Niettemin vind ik dat deze film daar een maar weinig meeslepend verhaal van weet te maken. De karakters worden maar marginaal uitgediept, het werk wordt maar nauwelijks ingevuld, het gevaar wordt maar nauwelijks tastbaar - en dan nog op een manier waarvan ik het gevoel heb dat mijn kennissen ervan afhaken.

Verder, als gewone film boven water schiet het ook nogal tekort allemaal. Weinig soeps. De La Torre laat alles drijven op wat oude-mannen gedoe en drijft op de zeggingskracht van zijn rimpels, Lennie speelt de zorgende vrouw. Allemaal erg weinig verrassend, erg weinig zeggend, en vooral ook erg gemakzuchtig.

Zelfs van de setting in Huelva wordt niets gemaakt, terwijl de verhalen daar toch voor het oprapen liggen. Er is een beeld, ergens een minuutje in, maar dat blijft even kansloos drijven als de hele film. Had liever daar iets van gemaakt, in plaats van een kansloos gedoe met drugs in een buitenboordskast - terwijl iedereen ondertussen toch wel uit de krant weet dat dat tegenwoordig per container op het dek binnenkomt, en niet per kilo maar per ton.

Nogal een gemiste kans dus. Kijk liever nog eens The Deep (1977) terug, die film had tenminste een behoorlijk verhaal - en volgens mij dus een heel stuk geloofwaardiger dan wat dit sprookje je wil opspelden. Betere beelden, ook. En een veel, veel betere soundtrack.

There are people in this country who have profited from keeping us apart!

Ruim dertig jaar geleden is deze aanklacht tegen de verdeeldheid van de samenleving, maar ondertussen is die alleen maar erger geworden, en terwijl we indertijd nog de illusie konden vasthouden dat het alleen in de VS zo ver ging, gaat het hier ondertussen al haast verder en is de VS afgegleden richting apartheidsstaat, en de mensen waarnaar Kirsten Connor [Kristy Swanson] met haar toespraak verwijst zijn ondertussen miljardair.

Als film klopt het allemaal wel, met voldoende intellectuele diepgang er in zoals Lebarron hierboven aanhaalt - inderdaad, alleen Phipps gaat wellicht echt vrijuit. Maar aan de andere kant, Malik laat zich met weinig moeite motiveren harder te lopen, maar Remy kiest daar bewust niet voor en dat is wat we nu nog steeds erg stereotype zien aan die kant van het politieke spectrum - waar alles in de richting van de slachtofferrol graag tot de laatste drup uitgemolken wordt, en discriminatie helemaal ok is tot het de eigen groep een keer mocht raken.

Niet echt iets wat hoopvol stemt daarmee. En zoals altijd vraag ik me ook ietwat af wat het doel, het nut van een film als dit is - de onwelwillende tegenpartij bereik je er echt niet mee, en de mensen die wel van goede wil zijn hebben de boodschap al wel begrepen.

Er doet in ieder geval een mooie cast mee, en iedereen daarvan is ook prima op dreef. Knap werk van Singleton om dat voor elkaar te krijgen - als ik het goed gezien heb, komt hij aan het eind zelf ook nog een halve tel in beeld. Respect.

Als er haaien in de samenvatting staan weet je al genoeg eigenlijk, maar ik ben weer zo stom dat ik blijf hopen dat iemand er wél een keer een behoorlijke film van maakt. Maar dat is dus niet deze, deze zit zelfs voor een haaienfilm nog ver onder het gemiddelde, want wat een onwezenlijk stompzinnige film is dit. Lelijke beelden, acteurs die er niks van bakken - bij gebrek aan talent of door desinteresse, wie zal het zeggen - maar het zal me roesten, ik hoef van dit hele zaakje nooit meer iets te zien. En de rest van de crew net zo hard, want beeld en geluid lijkt ook allemaal nergens op.

En dan Banderas nog. Te hard aan de mezcal gezeten en nu een worm in zijn hoofd, is dat het? Man man man waar is dat toch zo verkeerd gegaan.

L'Adieu au Roi.

De film is nogal losjes gebaseerd op het boek van die titel van Pierre Schoendoerffer, dat op zich weer nogal losjes gebaseerd was op het leven van Tom Harrisson - met wellicht ook nog wat jatwerk uit Heart of Darkness. Het boek kwam ver voor Apocalypse Now uit, dus dan mag dat, zal ik maar zeggen. De film is wel van daarna, en ook duidelijk minder - minder sterk, minder rauw, minder indringend. De vraag doet zich aan wat Schoendoerffer er zelf van had kunnen maken, maar het antwoord is wellicht al gekend in dat hij er zelf voor koos om af te zien van dat project en het bij een boek te laten.

Nolte speelt wellicht wel de rol van zijn leven, en Havers mag daar de exacte tegenpool van neerzetten - waanzin tegenover verstand, wildernis tegenover beschaving. De hand van de schrijver is wellicht nog te herkennen in de wat lompe benadering van de vertelling, het larger than life van de helden.

In de handen van Milius komt er van de film weinig meer terecht dan boter en brood - niet precies een verwijt, want het is gewoon een prima film waar goedbeschouwd niks mis mee is, alles klopt gewoon. Maar het had wellicht veel meer kunnen zijn. Een snufje meer Apocalypse, een korreltje Geronimo.

Nicola Peltz.

Ik vind dat ze het niet slecht doet met deze eerste film als schrijver en regisseur, en dan ook nog de hoofdrol. Toch krijgt ze niet veel lof, met als meest gehoorde klacht dat ze een nepo baby is. Maar dan denk ik, als we die meetlat gaan gebruiken kan driekwart van Hollywood wel thuis blijven. Of misschien wel 99% ook.

Langs dezelfde as is het wat flauw om de film af te doen als 'poverty porn' zoals The Guardian doet. Er spreekt wel degelijk een verhaal uit wat in de VS maar al te vaak speelt, en dat verandert niet door het zo te noemen - en al evenmin wordt het minder echt door de constatering dat Peltz zelf nooit maar zelfs in de verte zoiets doorgemaakt heeft.

Maar buiten dat, wie zich daardoor laat beinvloeden mist de fraaie niet-zo-fraaie rol van Madsen, en wellicht zelfs de voorspelling dat Lola wellicht meer op haar lijkt dan ze bevroeden kan. Jammer dat het wat te voorspelbare einde net iets te lang op zich laat wachten.

Een erg fijn filmpje, dat maar weer eens genoegzaam aantoont dat je geen bekende sterren of een megabudget nodig hebt. Waar het om gaat is nog steeds dat je een verhaal te vertellen hebt - al lijkt de filmindustrie zich steeds verder van dat simpele credo te verwijderen, het werkt nog steeds beter dan alles wat er als alternatief gepresenteerd is.

In dit geval, een heerlijk absurd spel met aliens en tentakel-seks en trainingspakken. Meer dan een leuk blondje en een wat vreemd uit zijn ogen kijkende bijrolacteur heb je daar niet voor nodig, laat dat even duidelijk zijn. Taylor Dudley of Taylor Pucci, zeg maar.

Het einde had wellicht wat sterker kunnen zijn, maar hoe. Goeie vraag, en als ik het antwoord wist zou ik allang een rijtje Oscars hebben staan.

Oi, wat is Samuel L hier weer miscast.

Verder is het in het genre wel een beetje een ok filmpje - Maggie Q is leuk, en in haar leren broek ziet ze er ook erg appetijtelijk uit. Maar dat er iets van een geloofwaardig en boeiend verhaal zou moeten zijn was kennelijk een brug te ver. Net zoals saaie ouderwetse dingen als karakterontwikkeling. Het is een beetje hoe het genre zich de afgelopen jaren ontwikkeld heeft - doe iets met een killer, met een spannend muziekje er onder en af en toe een beetje mano a mano, wat beperkte gore en splatter. Maar serieus, wie vindt dat dan ineens een goede film?

Behalve Maggie Q is de muziek het spannendste aan de hele film. Jammer, want de crew krijgt het wél voor elkaar om fijne beelden te maken. Zoveel talent, en dit is dan wat er uit komt.

Deze film verzamelt alle cliche fouten die er in dit genre maar te maken zijn.

First and foremost, er is gewoon geen verhaal. De omkering van het basisidee is al niet eens in de verte geloofwaardig. Tweede, zelfs koppels die ten tijde van de film alle bladen vol kregen weten geen chemie over te brengen. Derde, het duurt veel en veel te lang - een epische speelduur maakt geen epische film. Vierde, te veel voiceover. Vijfde, de serie treppenwitzen tijdens de aftiteling.

Leuk dat half Bekend Amerika er een snabbeltje aan had, maar het resultaat is toch vooral bah, een supersized smakeloze nothingburger die niet weg te krijgen is. Het kostte me daadwerkelijk drie dagen om er doorheen te komen, en dat was niet omdat ik het nou zo druk had.