The Moderns (1988)

Het kunstenaarsmilieu uit het Parijs van de twintigerjaren wordt een eerder bederflijk en bedrieglijk cachet toebedeeld en dat is ook het enige van de film dat zal bijblijven want het verhaal betekent niets, de dialogen zijn even flauw en zelfs de acteurs, misschien op Geraldine na, kunnen nooit overtuigen. Trouwens aan de karaktertekening is geen touw aan vast te knopen.

Een film waarin iemand als Hemingway als een buitenstaander gespeeld wordt door een extra. Alsof het al niet genoeg was om Linda Fiorentino in je cast te hebben, en dan nog in een film in de twenties, dat ze de hele tijd in de jurken uit die tijd rondloopt. De ultieme femme fatale. Het is die lach. Zelfs in een mislukte en door de tijd vergeten film als deze. Wat ging er fout? Allereerst de casting van Carradine - wat een volkomen zouteloze zak hooi is hij. En dan ook Wallace Shawn nog, vaak grappig maar hier absoluut niet op zijn plaats. Kevin J. O'Connor als Hemingway, alsjeblieft. Je zou het de casting kunnen vergeven als er iets uit gesproken had als 'maar we hebben Linda Fiorentino'. Maar dat wist toen nog niemand. Ja, serieus, iemand dacht toen 'we hebben Keith Carradine, we kunnen achteroverzitten'. 'We hebben Genevieve Bujold, ons werk is gedaan'. Als tijdsbeeld is het ook al een volkomen miskleun, alles wat die hele generatie bewoog ontbreekt. Had er een movable feast van gemaakt, wat een onvergetelijke film had het kunnen zijn. Ja, zelfs met deze cast.