Opinions

Niet al te best, dit. Het verhaal spreekt mij niet aan, met een plotwendinkje minder had het misschien wat beter geworden, het komt nu over als een heel lange zit, terwijl dat volgens de klok eigenlijk nog wel meevalt. De karakters worden niet uitgediept en roepen weinig sympathie op.

Rifka Lodeizen speelt nog wel aardig, maar ziet er niet uit met haar uitdossing van platte Amsterdamse met een weinig overtuigend accent. De rest overtuigt niet - vooral Bastiaan Ragas irriteert in elke scene.

Super flauw verhaaltje zonder verrassingen, veel te braaf allemaal. En het heet een komedie, maar er is niet echt wat te lachen - romantiek zou beter passen. Flauw kopieerwerk van Pretty Woman is dan meteen een betere omschrijving ook. Maar aiaiai, wat is die Lyndsey Fonseca een mooie meid.

Een moeilijke film om een mening over op te schrijven.

Sowieso een ongebruikelijke film - ongeveer geen enkele dialoog, en nauwelijks gesproken woord. We komen ook maar weinig te weten van de hoofdrolspeler - alleen wat droombeelden verraden wie hij is en waar hij vandaan komt. Het is eigenlijk alleen omdat zijn tegenstanders nog onsympathieker zijn, of omdat het verhaal al zo onwaarschijnlijk - en best controversieel is, dat je je gaat afvragen hoe het met hem af zal lopen. Maar of die ongebruikelijkheid het een goede film maakt, ik vraag het me af - en ook na een paar weken bezinken heb ik het antwoord nog niet scherp.

Of Vincent Gallo een mooie rol speelt is al een even moeilijke vraag. In ieder geval geen gewone.

Charmant.

Toch een moeilijk onderwerp, waar deze film zich mee bezig houdt - de ongemakkelijke relatie tussen Justine en haar vader. Karikaturaal - of misschien ook wel een model voor zoveel relaties in families. Ouders en kinderen gaan tenslotte nauwelijks zonder slag of stoot door een deur. Ook hier niet dus - met als ietwat absurde uitschieter toch wel de manier waarop pa met de ex-vriendjes van z'n dochter omgaat. Het laat het verhaal misschien wel wat rammelen.

Justine dan, dochterlief met haar vreemde hobby. Erg leuk ook - wie heeft er niet ooit eens van gedroomd om een uurtje of wat met dit soort speelgoed te kunnen rommelen. Qua kunstvorm nog voldoende geloofwaardig ook, en het wordt netjes in het verhaal verweven. Beter dan dat gedoe van pa, in ieder geval.

En zo zijn er in het verhaal nog wel wat dingetjes die niet helemaal lijken te kloppen. Maar, aan het einde bekruipt me het gevoel dat het daar eigenlijk helemaal niet om gaat. Want aan het einde van de film is er een ding dat echt opvalt - en dat is dat alle rollen echt goed gespeeld worden. De personen komen echt tot leven, krijgen diepte en karakter, zijn geloofwaardig in hun absurde gedoe en rare gedrag.

Als een familie, eigenlijk. Ah, daar gaat het om. En dan snap je ook de titel.

Mooie film met een interessant en origineel verhaal, dat bij mijn derde herzien nog steeds meer details lijkt te bevatten. Prachtig gespeeld, vooral door Jim Carrey. Prachtig in beeld gebracht.

Het idee is beslist interessant, maar de uitwerking nogal mat - en ook wat weinig origineel, het komt grotendeels toch wel neer op een wat luxere variant van Soylent Green (1973) - al is het dan zonder het aspect van de voedselverzorging. En dan ook nog, het idee om het verhaal op te hangen aan de twee van elkaar vervreemde zussen was wellicht gewoon een brug te ver.

Visueel is het maar matigjes, het centrum zelf ziet er wel uit als een prettig park maar om nou te zeggen dat er een geniale DoP aan het werk is gaat toch ook te ver, en de dames lopen er beslist ook niet feestelijk bij. Misschien logisch in de context, maar dat maakt het nog niet tot zoet kijkvoer. En ik vond de soundtrack ook nogal zagerig.

In het onderwerp vond ik Plus que jamais (2022) veel interessanter.

Op de wikipedia staat een wel aardig overzicht van wat je wellicht allemaal wel niet in deze film zou kunnen zien. En wellicht is daar ook wel wat van aan. Ik zie er ook de aanleiding voor wat voor mij de oorzaak is waarom de film niet werkt - er zit een waar gebeurd verhaal achter. Wellicht verklaart dat waarom er net teveel inhoud, te veel vertelling is, waarom zeker het tweede en derde deel draderig en zelfs overbodig aanvoelt. De neiging om te willen vertellen hoe het afliep, zoiets, maar het effect is een onsamenhangend en inconsistent geheel dat geen vragen oproept en ook geen antwoorden geeft. Totdat de film aanvoelt alsof het beter zou zijn om te kijken zonder geluid, want visueel is het eigenlijk allemaal even prachtig, met regelmatig de vervreemding die Roeg als altijd zo fraai onder controle heeft.

De cast is erg fijn, met voorop Hackman (die kennelijk regelmatig ruzie had met Roeg, en in ieder geval geen positieve indruk maakte op Russell, als je de wikipedia daarmee geloven mag). En ons aller Rutger, hier nog met een behoorlijk lelijk accent dat hij later toch beter wist te maskeren. Theresa Russel (toen mevrouw Roeg) op haar mooist, met een paar erg mooie scenes maar ook wat lelijke. Mickey Rourke die helaas te weinig uit de verf komt, te weinig sinister en evil mag zijn. Joe Pesci die niet irriteert - en waar ik nog niet uit ben of dat nou goed of fout is. De mooie en wulpse heks Frieda van Helena Kallianiotes.

Visueel is het eigenlijk allemaal even fraai - niet voor niets dat me door het hoofd schoot dat de film misschien wel beter tot zijn recht komt als je 'm zonder geluid, zonder titels kijkt. Want als je daar het fraaie citaat van David Sterrit naast legt, ja, daar is echt wel wat van aan inhabited by characters who'd be tedious even if they didn't talk, talk, talk through one self-indulgent scene after another.

Daar wou ik het maar bij laten.

Meh.

Low budget tot daaraantoe, maar ik vond de film wel erg inspiratieloos. Sowieso het found footage idee is wel een beetje flauw, en de gang van zaken die naar het einde leiden ook wel wat te sukkelig, met het motief uit het begin - we sturen mensen ipv robots omdat mensen ter plekke problemen kunnen oplossen - lijkt in de uitwerking wat vergeten.

Verder overheerst het noodlot wat teveel naar mijn smaak. Vergelijk het met de can-do mentaliteit van het Apollo-programma als je wilt, het optimisme van halverwege de vorige eeuw. Ik mis dat.

Verrassende film - echt zwaar ondergewaardeerd wat mij betreft. Kijk naar de prachtige toekomstvisie van hoe mens en machine interacteren, en hoe mooi de CGI daarvoor uitgewerkt is - daar is overduidelijk iemand met heel veel inspiratie en inzicht bezig. En zo'n kat zou ik ook morgen gaan ophalen - en dat zijn dan nog maar twee voorbeelden van wat een echt mooi uitgewerkt beeld van de toekomst is, en wat mij betreft ook nog eens erg realistisch. Erg grappig is het retro-idee daarbij - een echt geniaal idee om zowel geloofwaardig te blijven, als ook de omvang van de toekomstbeelden in de klauw te houden. Alleen voor die mix al verdient iemand een heel mooie prijs.

De acteurs zijn ook erg goed bezig - inclusief de onderlinge chemie die Gauke ook al noemt, en een Eva die daar nog een schepje bovenop doet. Wat misschien een wat minder sterk punt is is het script - waarvan het zo oppervlakkig lijkt alsof er wel eens een paar gaatjes in zouden kunnen zitten. Maar dit is nou ook beslist weer zo'n film die meer dan een ziening nodig heeft om de details allemaal in je op te nemen.

Wat de film misschien wat ontoegankelijk maakt is dat het verhaal net ietsje buiten de gebaande paden treedt. Niet alleen precies door de inhoud van het verhaal, maar ook doordat je zo'n film niet echt uit Spanje verwacht - en daar behalve de taal toch ook wat andere details bij meekomen die net iets anders zijn dan wanneer de film uit Hollywood was gekomen. Maar juist dat is ook weer een extra pluspunt dat we zouden moeten waarderen, vind ik. Respect voor dat de film voor een in vergelijking absurd klein budget gemaakt is, bijvoorbeeld.

Voorlopig maar eens 4, maar ik heb zo'n gevoel dat dat nog wel eens stijgen kan na een tweede kijkbeurt.

Mooie plaatjes en een heleboel mooie en getalenteerde actrices kunnen niet voorkomen dat deze film dodelijk saai blijft.

Deze film is qua verhaal spannend en ook af en toe best echt eng, vind ik. Niet alle special effects zijn nu nog overtuigend, daar is wel een beetje aan te zien dat deze film uit de vorige eeuw komt. Maar de ontwerpen van beide ruimteschepen zijn wel echt prachtig, zoals bijvoorbeeld de zaal waarin de gravity drive zit. Wat een horrorhok is dat... om nachtmerries van te krijgen. En het ding zelf ook al...

Sam Neill speelt sterk - maar dat mogen we ook wel van hem verwachten. De rest is minder overtuigend, doen gewoon hun werk - maar dat is in deze film ook genoeg, er worden niet echt geniale acteerprestaties gevraagd.

Hmm.

Bij zo'n bekend verhaal is het op zich een goede keuze om niet al te veel te dramatiseren - hoewel Krakauer er evengoed kritiek op geuit heeft, en Kormákur meteen maar geantwoord heeft dat de film ook niet op Krakauer's boek gebaseerd was. Hoe dan ook, en wie van de twee het ook bij het rechte eind heeft, echt spannend wordt het niet als je al weet hoe het afloopt - en ik heb zowel Krakauer's boek als een wat meer prozaïsche beschrijving gelezen. Meer dan een keer zelfs, denk ik. Dat dat toch ook anders kan, daar is de verfilming van Joe Simpson's Into the Void een mooi voorbeeld, en van spanning komt deze film daar lang niet in de buurt. Dat komt ergens toch wel heel erg over als een gemiste kans.

De beelden maken dan wel weer heel erg veel goed. En ondanks dat het naar de top van een berg klimmen absoluut mijn ding niet is, en ik er ook nog eens absoluut niet op zit te wachten om in een rijtje aan een vast touw naar boven te sjokken - je zou er met deze beeldenpracht haast toch naartoe willen.

Verder eigenlijk te melden - er doen best wat bekende acteurs mee, maar daar gaat het eigenlijk domweg niet om. En van de soundtrack is me ook al niets bijgebleven.

Een hoop negatieve kritiek, maar ik vond het eigenlijk een leuke en verrassend goede film. In het genre dan wel, en dat is natuurlijk wat beperkt - het 'over the top ongeloofwaardig veel geweld in een kleine setting' genre zal ik het maar noemen. Een diepere moraal moet je in die richting als regel niet zoeken, en in dit geval heb ik die ook niet gevonden.

Visueel ziet het er allemaal best goed uit, en dat is overduidelijk ook de kracht van de film. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van de wat beperkte ruimte en ook wat beperkte acteurs - inclusief Salma Hayek met haar zware wapens, ze staat misschien niet bekend om haar gevierde acteurstalent maar is in deze rol wel prima op haar plaats.

Het begint veelbelovend, met een paar onverwachte gebeurtenissen en dat dan met erg kunstige cinematografie die zeer mooi de vervreemding van de karakters weergeeft. Maar daarna is de vonk er teveel uit, kakt het teveel in - of misschien dat ik te moe was en half in slaap sukkelde. Het vlakke spel van Franco hielp me daar ook echt niet bij. Verder is de cast wel erg sterk.

This is out of a movie!!

Ohjee.

In mijn enthousiame over het plan om álle films met Julia Roberts te kijken (en zoveel mogelijk ook nog eens in volgorde) had ik even wat details over het hoofd gezien. Zoals, dit is een musical. Dit is een film van Woody Allen. Dit is niet alleen een film van Woody Allen, maar hijzelf speelt erin mee - de hoofdrol zelfs.

En het wordt erger - zoals wel vaker in Allen’s films worden je de oren van het hoofd geluld, en veel te vaak nog door een voiceover ook. Kennelijk onvermijdelijk om alle verwikkelingen uit te leggen van wat vooral aanvoelt als een boeketreeksje over een volstrekt oninteressante familie samengesteld uit veel te veel volstrekt oninteressante mensen. Voor mij ver, ver verwijderd van waar Allen-fans altijd zo hoog over ophemelen maar wat ik nooit in zijn films vindt - de 'interessante dialogen'. Het wordt gewoon nooit interessant, of zelfs maar in de verte intelligent. De hele film is gewoon simpelweg bloedsaai in de flauwe en oninteressante verwikkelingen van de familie. Zoals het spreekwoord luidt, the opera ain’t over till you’ve heard the fat lady sings, maar ons’Zjuul is niet dik en vanaf haar zingen heeft je zitvlees nog een uur te gaan.

Zo ongeveer het enig positieve wat ik er uit slepen kan is de enorm rijke cast, en soms ook fraaie acteerprestaties. Maar daar staat de grotendeels tenenkrommend slechte zang tegenover, is de helft van de cast 30 tot 50 jaar verwijderd van wat het karakter vraagt, trekt het plot op niets, zijn de verwijzingen uber flauw en gratuit, is het geluid bij de zang regelmatig niet in sync, worden de liedjes enorm cheezy gerecycled. Zo ongeveer de MO van Allen tout court - de spruitjeslucht, de kaas druipt er rijkelijk van af, de fans vinden het toch wel geweldig.

Ik dus niet. Ik kan hier zo ongeveer helemaal niets mee. Een fijne musical die ook nog iets interessants met de filmindustrie doet, dan denk ik aan Paint Your Wagon (1969). Zoek de acht verschillen met dit flauwe misbaksel.

Ik kan hier niet zoveel mee - ook na wat extra moeite en de derde kijkbeurt.

In de geschiedenis van de film kunnen we een soort van progressie herkennen van realisme, fictie, sprookje, tijdrijzen, tot nu parallelle universa. Interessant wellicht, maar aan de andere kant ook hoe verder naar rechts in die progressie hoe armzaliger het narratief meestal wordt. Vooral in het tijdrijsgenre en verder komt dat nogal eens voor, de ene gezochte twist na de andere zonder dat daar ook nog maar enige logica voor nodig geacht wordt. Dat kan je dan 'postmodern' noemen, maar daarover kwam ik het fraaie citaat van onze filosoof hier tegen "Een postmoderne film wil geen illusie scheppen maar veeleer de illusie van film doorprikken". En dat zie ik dus ook al niet in EEAOO, het geheel komt vooral op me over als een allesovertreffend nihilisme, narratologische luiheid - en wat je overhoudt is vooral een onsamenhangende brij van actiescenes die voortdobberen tot de eindgeneriek. Nog steeds mooi gedaan en met een paar grappige situaties er in, maar meer wordt het voor mij gewoon niet.

Hong, Yeoh en Curtis zijn leuk, maar ik had ze liever in een wat meer traditionele film gezien.

Pas ergens op driekwart wordt het een beetje spannend. Tot die tijd is het vooral een enorm langdradig gedoe met irritant slechte beelden waar je eigenlijk nauwelijks iets in herkent. Allez dat is dan een plotelement, maar dat maakt het nog niet een fijne film om naar te kijken. Behalve de twijfelachtige beelden ook nog een boel twijfelachtig acteerwerk - de dames, Radha Mitchell incluis, lijken niet echt een goeie dag te hebben. De irritante soundtrack maakt het af.

Wellicht leuk voor de hardcore CSI fan, voor anderen gewoon een rommelig en flauw stuk kijkvoer. En nee, ik had de laatste plottwist niet echt zien aankomen, maar die is ook wel wat vergezocht en als je er zo lang op moet wachten vind ik dat dat ook geen punten meer verdient.

Lange varkens.

Een leuk idee en best leuk uitgewerkt in de vormgeving. Maar daar was het kennelijk een beetje op qua creativiteit, want de film hapert net een beetje te veel en sommige stukken hangen een beetje als los zand aan elkaar.

Visueel is het wel prima in orde, de overdreven bloederige manier waarop het toegaat is mooi in verzadigde kleuren in beeld. En Alison Bath heeft een paar mooie scenes

Lomp.

En een stevige dramatische kant heeft deze romantische komedie ook zeker - meer dan komedie eigenlijk. De lompheid zit 'm daarbij vooral in het gemak, de snelheid waarmee het verhaal tot stand komt.

Mooi gefotografeerd met mooie kleuren en mooi licht. En Leyla is een mooi meisje, met deftige mooie kleren - een mooier contrast met haar Iskender is er nauwelijks denkbaar.

Wat me altijd wat vrolijk maakt is de - vertaalde - aanspreekvormen, waar iedereen elkaar broer, vriend, zuster noemt. Of dat ergens in de buurt van de strekking van de Turkse woorden komt weet ik niet, maar het klinkt wel erg vriendelijk vind ik altijd. En die vriendelijkheid ligt eigenlijk ook wel over de hele film heen. Ook het einde. Geeft het een mooi tastbaar uitheems iets - en dat doet het verhaal inhoudelijk ook nog eens. Net een tikje anders, en misschien mooier en beter dan we gewend zijn.

Inderdaad, voor de romantici onder ons. Leuke film.

Grappig, onpretentieus vermaak.

Het verhaal slaat natuurlijk nergens op en overtreedt zo'n beetje alle natuurwetten. Maar toch is het best grappig. Niet cult genoeg om daar punten op te halen, te slordig om een parodie op het genre te kunnen zijn. David Duchovny slaagt er maar half in om Agent Mulder te laten vergeten, en is eigenlijk het zwakste punt. De mix met Orlando James werkt dan wel weer aardig. Die met Julianne Moore dan weer niet. Geen van de acteurs is echt goed op dreef eigenlijk, en de regie lijkt ook wat mat.

Maar als filmpje tussendoor best goed te doen.

Tweeslachtig.

Aan de ene kant bewonderenswaardig hoe niet zozeer de inhoud maar wel de sfeer van Brusselmans' boek overkomt. Aan de andere kant dan weer de irritatie met de te veel herhaalde gimmicks, het achteruitfietsen dat vanaf de derde seconde al verveelt, en de morsige, vieze helaasheid der dingen die zonodig over alles wat Belgie is moet worden uitgesmeerd.

Toch qua cinematografie af en toe weer heel mooi. Jammer dat dat zovaak verpest wordt. En ik vraag me af of iemand die de boeken van Brusselmans niet kent het verhaal wel gaat snappen. Een acquired taste, dat is het zeker. Wat de film boven het boek heeft is in ieder geval een mooie soundtrack. Want daar is niet zoveel op af te dingen vind ik.

Ex Machina doet een heleboel dingen heel erg goed. Maar op sommige punten net een heel klein tikkie te braaf.

De invulling van de rollen bijvoorbeeld. De nerd is net iets teveel een nerd, te onzeker en daardoor te makkelijk in te palmen. De baas is net een tikkie te stereotype normvervaagd. Ava is net een tikkie teveel een lief meiske - en doet ook nog eens een lief bloemetjesjurkje aan, met een vestje. Ligt er een beetje erg dik bovenop allemaal.

Maar dat is het dan ook wel qua minpunten eigenlijk. Want, de locatie is heerlijk, het verhaal wordt leuk monomaan en zonder afleiding uit de doeken gedaan, de intrige ontspint zich keurig, en de acteurs zijn stuk voor stuk perfect op hun plaats - niet alleen Alicia Vikander die, hoewel ze terecht daar een hoop lof voor krijgt, natuurlijk niet alleen staat in het overtuigend neerzetten van een wat vreemd personage. Daar zit de hele film tenslotte vol mee, en de Kyoko van Sonoya Mizuno is ook bepaald niet mis. Leuk voorbeeld overigens van wat ik dan maar het normvervaagde gedrag van Nathan noem, en daarnaast, het dansje is wel een van de filmische hoogtepunten.

En dat brengt me dan toch onafwendbaar tot de vragen die de film bij me oproept - en grotendeels zijn dat dan het type vragen dat de film tot een intrigerender iets maakt, en daardoor het geheel versterkt in plaats van eraan afdoet. Is het tenslotte niet een kenmerk van een goede film dat je achteraf nog iets hebt om over na te denken, wat blijft knagen in je achterhoofd...


- Waarom is Nathan op zoek naar bevestiging van zijn werk? Hij komt niet echt direct over als een onzeker typetje, en hij straalt ook niet echt uit dat hij Caleb's mening heel erg respecteert. Is het dan toch iets van behoefte aan 'echt' menselijk contact misschien?
- Waarom valt Caleb zo makkelijk voor de elektronische charmes van Ava? Als programmeur/techneut zou hij toch niet zo heel erg gauw geshockeerd moeten raken bij het idee van 'we proberen de nieuwe betere versie', lijkt me. Of is hij echt zo stereotype naief?
- Aan het einde van de film is er een stroomstoring - tenminste, het rode licht brandt. Maar hoe is die ontstaan, Ava is hem dan al gesmeerd. En waarom gaan de deuren dan niet open?
- Ava heeft het huis nodig om haar accu op te kunnen laden. Het lijkt dus nogal een voor de hand liggend foutje dat ze ontsnapt. Mis ik iets?


En misschien juist door het oproepen van dit soort vragen is dit voor mij toch wel de film van het jaar.

De Kaiser hakt hout, en wacht op een uitnodiging om terug te gaan naar Duitsland.

Af en toe best interessant, in de sfeertekening van het hof in ballingschap. Of het echt zo toeging, wellicht, misschien ook niet - ik geloof er wel wat van eigenlijk. Jammer wel dat het romantische spionageplotje wat suf is. En Jai Courtney is pijnlijk miscast, al ligt dat misschien aan mij. Plummer is wel een genot om te zien, en hij zet een fraaie Kaiser neer. En Eddie Marsan als Himmler. En ja, Lily James doet geen pijn aan m'n ogen, maar haar rol is met die van Courtney wel het zwakke punt in de film.

Heerlijk inktzwarte humor. Pauline is geweldig - perfect gespeeld ook, de gekkigheid spat er gewoon vanaf. Erg grappig, hoe ze de ideeen die we allemaal wel eens in ons hoofd hebben gewoon uitvoert - zonder remming of wat.

Het einde gaat me dan weer wat te ver over the top. Aan de andere kant, een ander einde was niet makkelijk te vinden denk ik. Was misschien ook niet zo'n verstandige timing om de laatste tien minuten met een bord eten erbij te kijken.

Een wat ingetogen timing maakt dat de film het eerste halfuurtje of zo wat saai overkomt. Totdat Melissa Archer en Ewa da Cruz aantreden, zo'n beetje. Daarna wordt het wel ietsje grappiger en vlotter.

Echt leuk of romantisch wordt het nou ook weer niet, het is zeker geen topper in het genre. Maar er zijn wel wat leuke dingetjes aan - de rol van Christopher Lloyd (even opgezocht - ohja dat is die) vind ik dan net wel weer leuk. En Melissa Archer is best een mooie meid, dat maakt ook wat goed.

Wel met de production values van een gemiddelde tv-soap gemaakt, het ziet er allemaal wat afgeraffeld en plat uit. Geen budget kennelijk. Of misschien ook wel geen talent.

De vergankelijkheid.

Exodus, zowel het boek als de film, hebben - onderkend door voor- en tegenstanders van de al of niet Zionistische inhoud - een enorme impact gehad op de vorming van de staat Israel, via de beïnvloeding van de Amerikaanse opinie. In het lijstje van Preminger, maar ook Newman en Saint denk ik toch vrij makkelijk dat dit de film met de meeste impact en de meeste controverse zal zijn. Dat vergeten we misschien wat makkelijk omdat het al een 'oude' film is en die controverse allang weer voorbijgewaaid is...

Het verhaal, net als het boek van Uris, gebruikt een aantal historische elementen die een fictief verhaal kaders geven. Met andere woorden, het is niet waar gebeurd, maar het lijkt op iets wat wellicht gebeurd had kunnen zijn - er was bijvoorbeeld echt een schip met de naam Exodus, maar daar liep het wel wat anders mee af. De aanpak levert in deze vorm wel een glad en gelikt narratief op, maar geeft ook alle ruimte aan kritiek - en die zou ook wel eens terecht kunnen zijn, afhankelijk van met welke partij in het conflict je je identificeert en welke verhalen en feiten je accepteert. Stap je daaroverheen of heb je daar geen emotie mee, dan is het een mooi en meeslepend epos, vol van de tragiek en het optimistische idealisme van de jaren-50 en -60.

Even los van de controverse is dat wel het sterke punt van de film, en waardoor de voor de begrippen van nu absurd lange speelduur in een oogwenk voorbij lijkt te zijn. Net als het boek overigens, dat heb ik indertijd (nouja, in 1980 or zo) ongeveer in een ruk uitgelezen. En hoewel de hele cast perfect in hun rol zit en ook perfect daarvoor gecast is, zijn ze toch vooral in functie daarvan. Geen acteursfilm, maar een epos - als genre lijkt dat wel haast volledig verdwenen te zijn.

Ergens wel jammer, en na afloop zat ik even te mijmeren of de filmindustrie in de afgelopen 50 of 60 jaar eigenlijk nog wel iets vooruitgegaan is. Geen makkelijk te beantwoorden vraag.

Do an old soldier a favor

Kennelijk heeft de cgi afdeling daar goed naar geluisterd, want in het smoeltje van Fox is geen rimpel te bekennen - haar wangetjes zijn gladder dan met een kilo plamuur van de Hema. Helaas, in tegenstelling tot de gangbare opinie wordt het daar niet echt mooier van. Wel nepper. Het blijft dan natuurlijk wel een beetje de vraag of we de rimpels van Stallone en Statham wel allemaal in volle glorie mogen tellen, want zij worden er ook niet jonger op. Het blijft een beetje wachten tot de RED serie met de Exp(\d+)nables serie gaat mergen. Of misschien ook wel niet, want eigenlijk vond ik die reeks leuker dan deze.

Dit deeltje brengt ook weer heel weinig. Vooral weinig nieuws, maar in het genre is dat op zich nog niet zo fout. Wel slecht is dat de kloppartijen ook nogal ongeinspireerd zijn, het verhaal kan je ook maar beter vergeten, en de karakterontwikkeling valt je niet meer als zodanig op als je boven de 12 bent. Het kan toch allemaal zoveel beter, en zelfs zonder dat het echt moeite zou moeten kosten. Het doet me denken aan die vage theorie die ik tegenkwam in een of andere duistere hoek van het internet, dat we door het oplopende gehalte CO2 in de lucht collectief allemaal suffer en dommer aan het worden zijn. 416 ppm is het gemiddelde vandaag kennelijk, ik vraag me af hoeveel het was in Hollywood toen dit geval bedacht werd.

De namen van Statham en Stallone stonden vroeger garant voor een zekere mate van vakwerk, voor amusement in het genre. Ik zie het in deze film niet echt meer terug. Leuk dat Uwais het tot in Hollywood geschopt heeft, maar ik had hem liever in een betere film gezien.

Krasse knarren op het oorlogspad.

Het verhaal is flinterdun. De actie maakt dat wel een beetje goed, maar toch knaagt het gevoel dat het een heel stuk beter had kunnen zijn met een klein beetje meer moeite. Net zoals de oneliners eigenlijk allemaal net de punch missen. Goed bedacht, maar net niet helemaal.

Wel leuk dat het hele zooitje meedoet. Het zijn toch wel allemaal echt helden natuurlijk. Helden van de nostalgie. En dat is dan ook meteen de enige line die wel echt snedig is en met een goede timing komt.

Stallone: That thing belongs in a museum.
Arnie: We all do!

Tsja.

De vorige delen waren nog wel grappig, omdat we onze geliefde krasse knarren nog eens op herhaling zagen gaan. Maar er zijn er nu zoveel, en ook nog eens een club jonkies er bij, dat elke knar op zich maar weinig screen time krijgt - en dus ook nauwelijks in actie is. Met uitzondering van de vertrokken grijns van Stallone is er weinig van de grijze plaag te zien eigenlijk.

Ik vond het daarbij ook wat liefdeloos gefilmd, het hele zaakje vooral in blauw- en grijstonen. Wel een paar aardige locaties - ik heb het altijd wel met dit soort vervallen ouwe troep.

Op het verhaal heb ik maar niet gelet, ik had niet echt de indruk dat dat wat te brengen had. De actie is wat ongeloofwaardig hier en daar - een geweer dat een hardere klap geeft dan een tankgranaat, om maar even een flauw voorbeeld te geven.

Op naar deel 4, en deze maar gauw vergeten geloof ik.

Alweer vier delen in deze serie, dus ik dacht even op te halen vanaf het begin - ik herinnerde me niet veel van dit eerste deel, anders dan dat het wel 'een ok filmpje' was.

In de herziening valt dat dan toch wat tegen eigenlijk. Het had kunnen werken als het wat meer over the top was geweest, en er net ergens een vleugje comic relief tussen alle macho spierballen onzin gepropt was. Nu is het het allemaal net niet - nouja, met uitzondering van de Stuka aanval met die vliegboot, had de rest van de actie zoiets in zich gehad dan was het een heel ander verhaal geweest.

En of ik de film indertijd daadwerkelijk gezien heb, ik durf het niet te zeggen. Ik had nergens ook maar het minste gevoel van herkenning. Misschien in de war met iets anders - iets anders wat wel 'een ok filmpje' was.