Opinions

Envoyés trės spéciaux en Special Correspondents - het cliché van het Franse origineel en de Hollywood remake. En geheel volgens dat cliché mist de remake de scherpe randjes, is het allemaal te glad en te gemakzuchtig geworden. De Amerikaanse versie van Jimmy is dan wel wat gekleurd, maar geen homo. Te woke voor de VS. En waarom Irak vervangen is door Equador? dat kwam kennelijk toch wat al te dichtbij, met de moord op James Foley nog vers in het geheugen. Misschien was het toch beter geweest om een andere film te kiezen om een remake van te doen.

De casting dan. Gervais heeft op zich wel wat van Jugnot, en Lanvin lijkt toch wat meer op een door de wol geverfde reporter dan Bana - die is veel te gladjes eigenlijk. Kaprisky wint het ook veruit van Farmiga - eigenlijk heeft de remake als enige Kelly Macdonald, die weer eens een fijne rol neerzet. De soundtrack is dan wel in beide gevallen gelijk. Tenenkrommend, dat liedje. En verder, ik noemde het al - de remake is wat flauwer, en dat verschil wordt naarmate het verhaal verder komt steeds groter. Geen oranje poedels in de remake, geen beroemde stuntman als chauffeur, en wat er overblijft van het losgeld, ehh, steken ze in de VS maar gewoon in hun eigen zak kennelijk.

Maar het belangrijkste blijft toch wel dat ik het eigenlijk gewoon niet zo’n verstandig onderwerp vind voor een film die als een comedy bedoeld is, en vooral de remake voelt dan wat bot en ondoordacht aan. En nu, weer een paar jaartjes later is het klimaat er voor de journalist weer niet prettiger op geworden, gezien de steeds vaker voorkomende intimidaties en bedreigingen door populistische politici en de daaraan gelinkte ‘alternatieve’ media. We mogen wel wat zuiniger en voorzichtiger zijn met onze journalisten.

Een geniaal werkje over een ezel waarvan ben ik bang wel heel veel verkeerd begrepen zal gaan worden. Als eerste maar even het ogenschijnlijke gebrek aan een normaal narratief, waarvan de onschuldige kijker wellicht kan vinden dat er een aantal losse scenes zonder enige samenhang aan elkaar geknipt zijn. Maar dat is vanzelfsprekend bedoeld als een aanklacht tegen het gebrek aan continuïteit van de omgang van de mens met de dieren, het staat overduidelijk symbool voor de onnadenkende achteloosheid waarmee er over het lot van onze medeschepselen beslist wordt.

De cinematografie is ontegenzeggelijk geniaal in het succesvolle gebruik van locaties en maakt dankbaar gebruik van het golden hour - waarbij gelukkig wel zorgvuldig vermeden wordt om daar op een of andere gratuit-clichématige manier een koppeling met het narratief in te maken. Knap ook hoe de ezel in veel scenes van diep onder de huid uit straalt zich enorm ongemakkelijk te voelen, bijvoorbeeld met de blaffende hond die een concept als personal space niet lijkt te snappen, of de koeien die daar onachtzaam overheen lopen. Mooi dat de mazen in de regelgeving daar zo succesvol in opgezocht konden worden, en er toch nog steeds zonder enig probleem aan het einde wordt gemeld dat het allemaal diervriendelijk gedaan is.

Wellicht nog even in de technische details gedoken, je zou je in de cinematografie vooral van de PoV shots kunnen afvragen wat toch de motivatie zou kunnen zijn om het beeld links en rechts te blurren en daarmee smaller te maken, in plaats van de ‘normale’ DonkeyVision die juist extra breed is. Dat lijkt me dan een overduidelijke verwijzing waarmee de regisseur onze beperkte blik op de belevingswereld van het dier wil aangeven, en daarnaast een steek onder water naar het gebrek aan inhoudelijke agrarische kennis bij de gemiddelde filmcriticus.

Even simpel laat zich verklaren waarom er ogenschijnlijk geen enkele moeite is gedaan om een aantal min of meer gelijkende ezels te vinden om de hoofdrol van Eo te spelen - de hoofdrolezel staat tenslotte symbool voor àlle ezels, niet slechts voor een enkele. Onderscheid maken op basis van leeftijd, grootte, of zichtbare tekening in de vacht is daarbovenop nog totaal nicht im Frage, dat doen we tegenwoordig niet meer, dat zou onmenselijk zijn. De regisseur lijkt zich meer te interesseren voor de echte essentie van het bestaan, de vraag aller vragen - zijn wij niet allen ezels.

Eenieder die de film gezien heeft kan die vraag toch alleen maar met een welgemeend ‘ia’ beantwoorden.

Er is kennelijk een derde deel uit, dus dacht ik me voor te bereiden en het tweede deel te zien. Deel 1 viel indertijd niet zo heel goed, maar wellicht was dat het moment - en bovendien al een tijdje geleden, dus redelijk blank deze film in.

Vooraleerst is het wel wat wennen om Denzel Washington in dit soort rol te zien - wellicht was dat ook een van de dingen die me in deel 1 verkeerd schoot. Ik zie hem toch primair als iemand die denkt, en dan niet met zijn vuisten. Maar daarnaast ook wat confronterend hoe oud hij er alweer uitziet. Kijk dan eens in de spiegel, zou je denken, maar daar wordt het ook niet vrolijker van.

Narratief zit het prettig complex in elkaar - talloze bijlijntjes die fraai gevlochten worden. Washington doet het voortreffelijk in zijn hoofdrol, zonder daarbij de bijrollen teveel te overschaduwen en ook daar is mooi spel van te zien. Geen acteurs, maar karakters - al heb ik nog steeds wel wat moeite met de persoon van McCall, die toch wat al te vaak in het vat met toverdrank gevallen lijkt te zijn. Het hoort een beetje bij Hollywood, net als het schieten zonder dat de good guys ooit maar geraakt worden.

Wellicht is dat ook de grootste makke van de film. Het is wel duidelijk dat men geprobeerd heeft om iets van die sfeer over te nemen, maar toch komt het nergens in de buurt van zo'n narrige, cynische oude Franse policier, met, roep maar even, een Philippe Noiret of zo. En misschien is dat ook niet iets wat je zou moeten willen. Amerika heeft zijn eigen cinema.

Ja wel leuk.

Of wellicht is 'stemmig' het betere woord, gezien de toch wat graftakkige soundtrack.

Het verhaal moet het net als in de voorgaande delen niet echt van de geloofwaardigheid hebben - land zelf eens ergens in de goot ergens langs de Amalfi-kust, en vertel me hoe het je afgaat. Aan de politie, carabinieri of niet zal het niet liggen geloof ik, die zijn voor zover ik meegemaakt heb altijd best vriendelijk en correct.

Wat het nog net wel een beetje boven water houdt is dat Washington zo'n fijne en aardige ouwe knar aan het worden is. En hoe ongeloofwaardig het verhaal ook is, de plaatjes zijn fraai, de locals worden prettig uitgebeeld en wellicht zelfs ergens in de verte zoals ze daar zouden kunnen zijn geweest, voordat het massatoerisme daar echt alles doodsloeg.

Hoe het met het volgende deel uitpakt is intrigerender dan de hele film eigenlijk, maar kennelijk komt dat er dan toch alsnog. We zullen wel zien, ik gun het Washington van harte dat het toch net iets meer wordt dan dit.

Standaard filmpje dat zich meer dan twee uur naar het volkomen voorspelbare einde speelt. Voor een formulewerkje toch echt veel te lang. Saai. Op en top ongeloofwaardig, de rol van Washington is zo overdreven dat het haast lachwekkend wordt. De bad guys spelen nog het beste, en ook daarvan was ik niet echt onder de indruk.

Er zijn nogal wat overeenkomsten met The Island (2005), maar eigenlijk gaat dat vooral over de oppervlakkige zaken als de overwegend witte kleding in de utopische samenleving. En wellicht over een deel van het plot.

Van vormgeving is het in ieder geval wel een mooi stukkie werk. De betonnen gebouwen, de werktafels, de plavonders met de ingebouwde lampjes, het bevalt me allemaal erg goed. Ik zou er zo willen wonen. Zonder al die emotieloze ijskonijnen, dat spreekt, maar toch is het een mooi stukje plaatjeskijken in deze film.

Nicholas Hoult maakt niet heel erg indruk op me eigenlijk. Kristen Stewart dan weer wel, maar dat had ze al gedaan in een serie mooie karakterrollen voor deze film. Het blijft wel ietwat een spook, maar wel een getalenteerd spook - tenminste, bij mij komt ze er mee weg.

Buiten vormgeving en wat schriel acteurswerk heeft de film verder niet zo heel veel te bieden eigenlijk. Het is allemaal wel wat op de rand van eerder gezien, eerder gedaan, en dan kan je het nog zo goed doen, het nieuwe is er wel wat af.

Rare film met een moeizame balans tussen shock en humor. Niet zo heel vreemd met deze hoofdpersoon natuurlijk, en daarmee de open deur waarom deze film dan gemaakt moest worden - heel goed werkt de humor niet, hoewel er een paar echt goeie grappen tussen zitten, maar de politiek correcte boodschap werkt ook niet heel goed; dat de film dient om mensen de ogen te openen over toestand van de huidige politiek lijkt me wat al te optimistisch. Ik denk dat een wat extremere keuze in de balans daar wel een veel interessantere film had opgeleverd, zoals het nu is is het een beetje te braaf wellicht.

En ja ja Hitler wordt weer eens fraai gespeeld. Bruno Ganz kon daar indertijd nog trots op zijn, ik vind het hier een beetje twijfelachtig.

Ja, lieve kijkbuiskinderen, dit is dus echt gebeurd. En nog helemaal niet zo lang geleden, in het land of the free, home of the brave. Zo ongeveer in dezelfde periode als dat de grunts zich mochten uitleven in de eerste golfoorlog.

En dit is dus precies waar het om gaat als ondernemers weer eens lopen te oreren over regeldruk. Het is een fraaie zaak die deze film daar uitlicht, maar er zijn er talloze en er komen elke dag nog nieuwe bij - en het is elke keer wel zo'n beetje hetzelfde verhaal. Jay, nieuw idee, mooi product, plenty afnemers, veel geld verdienen. Maar ook wat afval waar we nog geen oplossing voor hebben. Geen zorgen, zet maar over de muur, de samenleving pakt de rekening wel op, tegen de tijd dat ze er achter zijn hebben wij wel zo'n jacht van 150 meter. Het probleem is alleen dat er elke week wel zo'n film als dit uitgebracht kon worden. Er zijn te weinig Zjuuls om daar de hoofdrollen in te spelen. Maar zelfs ons'Zjuul met haar speciaal voor deze film opgehypete voorgeborchte redt het niet tegen het grote geld kennelijk, en in de VS maken mensen zich ondertussen zorgen over het toevoegen van fluoride aan drinkwater dat door de industrie in de omgeving al ver daarvoor ondrinkbaar was. Ehh, waar is Erin Brockovich als je haar nodig hebt. Nou, een korte blik op de wikipedia geeft aan dat ze bepaald niet stil zit, maar wat je eigenlijk zou verwachten is dat de samenleving - ook in de VS - leert van dit soort dingen. Nee dus.

Ons'Zjuul schittert in de hoofrol, met haar trailer trash kleertjes en opgehypete voorgeborchte - wellicht niet helemaal het juiste woord, maar eens het in mijn hoofd zat wou het er niet meer uit. Ergens op het snijvlak van het einde van het big-hair decennium en het in-your-face-voorgevel tijdperk, en ze zet daar alles in wat ze maar heeft. En of het trailer trash gebeuren er nou geloofwaardig uitkomt in haar spelen, ik durf daar geen oordeel aan te wagen maar mij overtuigt het wel.

Jammer dat de bijrollen eigenlijk toch wat zwak zijn. Maar, aan de andere kant, deze film hangt toch vooral aan de kracht van het verhaal, en niet aan de vertolkingen - dat is alleen maar bonus. Was er een soundtrack? Niets van gemerkt. Was er een behoorlijke cameraman, iets met cinematografie? Ook daar is me niks van opgevallen. Kennelijk best een goede film met een sterk verhaal dus.

Leuke cult. Maar voelt toch ook best wel gedateerd aan, de special effects zijn grotendeels eerder grappig door hun onbeholpenheid dan iets anders. Dat zal haast wel zo bedoeld zijn, zo oud is de film tenslotte nou ook weer niet.

Met een heleboel beroemde acteurs in kleine en soms erg grappige rolletjes. Maar Kurt Russell is wel de held.

Leuk stukkie cult.

Sowieso schiet me daar even bij te binnen dat Kurt Russel nogal wat cult films op zijn naam heeft staan. Deze en het vervolg in LA, maar ook dingen als Soldier, The Thing, of zelfs maar Stargate - toen die uitkwam was er toch dacht ik niet echt de verwachting dat daar meer uit zou komen.

Maar deze film dan. Wat een afschuwelijke soundtrack, dat is het eerste wat me van het hart moet. Jaren-80 kitsch tot en met. Net als de aankleding en deels de decors, ouch. Maar de cast is wel ijzersterk, en het verhaal ook - zeker als je voor sommige van de plot gimmicks even terugtelt in hoeveel films die afgekeken worden. Want ik denk hier toch wat originele vondsten te zien.

Hoe dan ook een mooi stuk cult is het, en een mooi blijk van het kunnen en de durf van Carpenter.

Ouwe knarren in de bak.

Leuke chemie tussen Stallone en Schwarzenegger. Wederzijds respect dat natuurlijk overkomt. Waar Arnie wel wat knarrig overkomt is in zijn Duits... zou hij zijn moedertaal dan echt zo vergeten zijn, of sprak hij altijd al zo weinig overtuigend. Nouja, het zij hem vergeven.

Veel te brengen heeft het geheel niet, een beetje spektakel en dat is het dan wel. Toch een aardig filmpje.

Tara is niet gelukkig. Niet met haar man, niet met haar kinderen, niet met haar huis-met-uitbouw, niet met haar dagelijkse sleur, niet met haar leven. En dat heeft ze al zo lang onder de mat proberen te vegen dat er geen goedmaken meer aan is, en de enige uitweg nog een ontsnapping is.

Gemma Arterton speelt dat onvoorstelbaar sterk, zo sterk dat het gewoon onaangenaam is om naar te kijken. Hoe haar onbegrijpende maar voor zijn eigen normen liefhebbende man zich opdringt, hoe haar kinderen het bloed onder haar nagels vandaan zuigen, hoe elk denkbaar pleziertje wat ze vindt haar ontzegd wordt.

Jammer wel dat Dominic Cooper, haar man zo'n onwezenlijke oaf is - dat doet voor mij af aan de kracht van het verhaal. Dat onderdeel, het ligt er gewoon te dik op - voor ons als kijkers. Maar het dient ook om aan te geven dat er een grens overschreden is, en alles wat hij zou kunnen doen niet meer genoeg zal zijn, zoals dat gaat als een relatie eigenlijk al kapot is maar geen van beiden dat besluit nog genomen heeft.

Jammer dat het einde wat nietszeggend blijft. Daar had meer in gezeten voor mijn gevoel. Maar de film gaat daar niet over, het gaat om het spel van Arterton, en dat is gewoon fenomenaal.

Goed verhaal.

Ietwat fictief, voor zover duidelijk, voor zover het het hoofdmotief uit het verhaal betreft - hoewel daar toch ook wel elementen van de waarheid in zouden zitten. Wie zal het zeggen, veel getuigen zullen daar wel niet van overgebleven zijn. Pablo zelf zal het niet meer navertellen.

Waar het verhaal in ieder geval goed in slaagt is om een beklemmende en angstaanjagende sfeer neer te zetten. Hutcherson lijkt daar wel deels goed voor gecast - precies de goede sukkelige uitstraling - maar heeft wat te weinig diepte om daar een indrukwekkende invulling van te maken. Benicio del Toro compenseert dat dan weer moeiteloos, zet een geniale Escobar neer en straalt in elk opzicht geloofwaardig de nietsontziende drugskoning uit. Indrukwekkend.

Niet al te best, dit. Het verhaal spreekt mij niet aan, met een plotwendinkje minder had het misschien wat beter geworden, het komt nu over als een heel lange zit, terwijl dat volgens de klok eigenlijk nog wel meevalt. De karakters worden niet uitgediept en roepen weinig sympathie op.

Rifka Lodeizen speelt nog wel aardig, maar ziet er niet uit met haar uitdossing van platte Amsterdamse met een weinig overtuigend accent. De rest overtuigt niet - vooral Bastiaan Ragas irriteert in elke scene.

Super flauw verhaaltje zonder verrassingen, veel te braaf allemaal. En het heet een komedie, maar er is niet echt wat te lachen - romantiek zou beter passen. Flauw kopieerwerk van Pretty Woman is dan meteen een betere omschrijving ook. Maar aiaiai, wat is die Lyndsey Fonseca een mooie meid.

Een moeilijke film om een mening over op te schrijven.

Sowieso een ongebruikelijke film - ongeveer geen enkele dialoog, en nauwelijks gesproken woord. We komen ook maar weinig te weten van de hoofdrolspeler - alleen wat droombeelden verraden wie hij is en waar hij vandaan komt. Het is eigenlijk alleen omdat zijn tegenstanders nog onsympathieker zijn, of omdat het verhaal al zo onwaarschijnlijk - en best controversieel is, dat je je gaat afvragen hoe het met hem af zal lopen. Maar of die ongebruikelijkheid het een goede film maakt, ik vraag het me af - en ook na een paar weken bezinken heb ik het antwoord nog niet scherp.

Of Vincent Gallo een mooie rol speelt is al een even moeilijke vraag. In ieder geval geen gewone.

BB #17

Il faut que tu m'aimes très fort!

Niet de eerste kleurenfilm voor BB, maar wel de eerste waarin de kleuren ook werken, met dank aan de frisse kleuren aan de haven - en als BB in haar rode jurk rondloopt. Misschien is het nog steeds wel dezelfde ouderwetse Technicolor waarvan het rood niet goed klopt, maar in deze film werkt het gewoon goed - of wellicht is het gewoon dat deze door de bekendheid zorgvuldiger is gerestaureerd.

Niet precies de eerste film waarin BB de hoofdrol heeft, maar wel de eerste waarin haar mimiek zo duidelijk is - hetzelfde wat me ook al opgevallen was in die ene film die ik echt van haar gezien had voordat ik aan mijn BB-retrospectief begon: Le Mepris. Veel meer dan het uitspreken van wat teksten, speelt ze haar rol vol van gebaartjes, houding, oogopslag, bewegingen en dans, met overtuiging en een zekere ongehaaste loomheid. Erg knap eigenlijk, ze heeft misschien nooit de naam gehad dat ze precies een góede actrice was, maar ook deze film laat weer zien dat dat toch wel onterecht was. Een toch algemeen gerespecteerde karakteracteur als JLT weet tegenover haar maar weinig indruk te maken. Curd Jürgens heeft daar dan misschien minder last van, maar ook een makkelijkere rol daarvoor.

Behalve de fraaie kleuren waar ik al mee begin vond ik de beelden ook erg goed. Het is natuurlijk prijsschieten met deze locatie, de oude stad, de bootjes, de haven, het strand en de eeuwig blauwe luchten als achtergrond - maar DOP Armand Thirard maakt er zeker fraai gebruik van. Het maakt voor mij de film tot meer dan waar hij bekend om is, meer dan alleen de doorbraak van BB als sexsymbool of filmster, meer dan alle ophef. Ook los van al dat is het een vernieuwende film die nog steeds leuk is om te zien, en beter verdient dan alleen om die ophef herinnerd te worden.

Charmant.

Toch een moeilijk onderwerp, waar deze film zich mee bezig houdt - de ongemakkelijke relatie tussen Justine en haar vader. Karikaturaal - of misschien ook wel een model voor zoveel relaties in families. Ouders en kinderen gaan tenslotte nauwelijks zonder slag of stoot door een deur. Ook hier niet dus - met als ietwat absurde uitschieter toch wel de manier waarop pa met de ex-vriendjes van z'n dochter omgaat. Het laat het verhaal misschien wel wat rammelen.

Justine dan, dochterlief met haar vreemde hobby. Erg leuk ook - wie heeft er niet ooit eens van gedroomd om een uurtje of wat met dit soort speelgoed te kunnen rommelen. Qua kunstvorm nog voldoende geloofwaardig ook, en het wordt netjes in het verhaal verweven. Beter dan dat gedoe van pa, in ieder geval.

En zo zijn er in het verhaal nog wel wat dingetjes die niet helemaal lijken te kloppen. Maar, aan het einde bekruipt me het gevoel dat het daar eigenlijk helemaal niet om gaat. Want aan het einde van de film is er een ding dat echt opvalt - en dat is dat alle rollen echt goed gespeeld worden. De personen komen echt tot leven, krijgen diepte en karakter, zijn geloofwaardig in hun absurde gedoe en rare gedrag.

Als een familie, eigenlijk. Ah, daar gaat het om. En dan snap je ook de titel.

Mooie film met een interessant en origineel verhaal, dat bij mijn derde herzien nog steeds meer details lijkt te bevatten. Prachtig gespeeld, vooral door Jim Carrey. Prachtig in beeld gebracht.

Het idee is beslist interessant, maar de uitwerking nogal mat - en ook wat weinig origineel, het komt grotendeels toch wel neer op een wat luxere variant van Soylent Green (1973) - al is het dan zonder het aspect van de voedselverzorging. En dan ook nog, het idee om het verhaal op te hangen aan de twee van elkaar vervreemde zussen was wellicht gewoon een brug te ver.

Visueel is het maar matigjes, het centrum zelf ziet er wel uit als een prettig park maar om nou te zeggen dat er een geniale DoP aan het werk is gaat toch ook te ver, en de dames lopen er beslist ook niet feestelijk bij. Misschien logisch in de context, maar dat maakt het nog niet tot zoet kijkvoer. En ik vond de soundtrack ook nogal zagerig.

In het onderwerp vond ik Plus que jamais (2022) veel interessanter.

Op de wikipedia staat een wel aardig overzicht van wat je wellicht allemaal wel niet in deze film zou kunnen zien. En wellicht is daar ook wel wat van aan. Ik zie er ook de aanleiding voor wat voor mij de oorzaak is waarom de film niet werkt - er zit een waar gebeurd verhaal achter. Wellicht verklaart dat waarom er net teveel inhoud, te veel vertelling is, waarom zeker het tweede en derde deel draderig en zelfs overbodig aanvoelt. De neiging om te willen vertellen hoe het afliep, zoiets, maar het effect is een onsamenhangend en inconsistent geheel dat geen vragen oproept en ook geen antwoorden geeft. Totdat de film aanvoelt alsof het beter zou zijn om te kijken zonder geluid, want visueel is het eigenlijk allemaal even prachtig, met regelmatig de vervreemding die Roeg als altijd zo fraai onder controle heeft.

De cast is erg fijn, met voorop Hackman (die kennelijk regelmatig ruzie had met Roeg, en in ieder geval geen positieve indruk maakte op Russell, als je de wikipedia daarmee geloven mag). En ons aller Rutger, hier nog met een behoorlijk lelijk accent dat hij later toch beter wist te maskeren. Theresa Russel (toen mevrouw Roeg) op haar mooist, met een paar erg mooie scenes maar ook wat lelijke. Mickey Rourke die helaas te weinig uit de verf komt, te weinig sinister en evil mag zijn. Joe Pesci die niet irriteert - en waar ik nog niet uit ben of dat nou goed of fout is. De mooie en wulpse heks Frieda van Helena Kallianiotes.

Visueel is het eigenlijk allemaal even fraai - niet voor niets dat me door het hoofd schoot dat de film misschien wel beter tot zijn recht komt als je 'm zonder geluid, zonder titels kijkt. Want als je daar het fraaie citaat van David Sterrit naast legt, ja, daar is echt wel wat van aan inhabited by characters who'd be tedious even if they didn't talk, talk, talk through one self-indulgent scene after another.

Daar wou ik het maar bij laten.

Meh.

Low budget tot daaraantoe, maar ik vond de film wel erg inspiratieloos. Sowieso het found footage idee is wel een beetje flauw, en de gang van zaken die naar het einde leiden ook wel wat te sukkelig, met het motief uit het begin - we sturen mensen ipv robots omdat mensen ter plekke problemen kunnen oplossen - lijkt in de uitwerking wat vergeten.

Verder overheerst het noodlot wat teveel naar mijn smaak. Vergelijk het met de can-do mentaliteit van het Apollo-programma als je wilt, het optimisme van halverwege de vorige eeuw. Ik mis dat.

Verrassende film - echt zwaar ondergewaardeerd wat mij betreft. Kijk naar de prachtige toekomstvisie van hoe mens en machine interacteren, en hoe mooi de CGI daarvoor uitgewerkt is - daar is overduidelijk iemand met heel veel inspiratie en inzicht bezig. En zo'n kat zou ik ook morgen gaan ophalen - en dat zijn dan nog maar twee voorbeelden van wat een echt mooi uitgewerkt beeld van de toekomst is, en wat mij betreft ook nog eens erg realistisch. Erg grappig is het retro-idee daarbij - een echt geniaal idee om zowel geloofwaardig te blijven, als ook de omvang van de toekomstbeelden in de klauw te houden. Alleen voor die mix al verdient iemand een heel mooie prijs.

De acteurs zijn ook erg goed bezig - inclusief de onderlinge chemie die Gauke ook al noemt, en een Eva die daar nog een schepje bovenop doet. Wat misschien een wat minder sterk punt is is het script - waarvan het zo oppervlakkig lijkt alsof er wel eens een paar gaatjes in zouden kunnen zitten. Maar dit is nou ook beslist weer zo'n film die meer dan een ziening nodig heeft om de details allemaal in je op te nemen.

Wat de film misschien wat ontoegankelijk maakt is dat het verhaal net ietsje buiten de gebaande paden treedt. Niet alleen precies door de inhoud van het verhaal, maar ook doordat je zo'n film niet echt uit Spanje verwacht - en daar behalve de taal toch ook wat andere details bij meekomen die net iets anders zijn dan wanneer de film uit Hollywood was gekomen. Maar juist dat is ook weer een extra pluspunt dat we zouden moeten waarderen, vind ik. Respect voor dat de film voor een in vergelijking absurd klein budget gemaakt is, bijvoorbeeld.

Voorlopig maar eens 4, maar ik heb zo'n gevoel dat dat nog wel eens stijgen kan na een tweede kijkbeurt.

Mooie plaatjes en een heleboel mooie en getalenteerde actrices kunnen niet voorkomen dat deze film dodelijk saai blijft.

Deze film is qua verhaal spannend en ook af en toe best echt eng, vind ik. Niet alle special effects zijn nu nog overtuigend, daar is wel een beetje aan te zien dat deze film uit de vorige eeuw komt. Maar de ontwerpen van beide ruimteschepen zijn wel echt prachtig, zoals bijvoorbeeld de zaal waarin de gravity drive zit. Wat een horrorhok is dat... om nachtmerries van te krijgen. En het ding zelf ook al...

Sam Neill speelt sterk - maar dat mogen we ook wel van hem verwachten. De rest is minder overtuigend, doen gewoon hun werk - maar dat is in deze film ook genoeg, er worden niet echt geniale acteerprestaties gevraagd.

Hmm.

Bij zo'n bekend verhaal is het op zich een goede keuze om niet al te veel te dramatiseren - hoewel Krakauer er evengoed kritiek op geuit heeft, en Kormákur meteen maar geantwoord heeft dat de film ook niet op Krakauer's boek gebaseerd was. Hoe dan ook, en wie van de twee het ook bij het rechte eind heeft, echt spannend wordt het niet als je al weet hoe het afloopt - en ik heb zowel Krakauer's boek als een wat meer prozaïsche beschrijving gelezen. Meer dan een keer zelfs, denk ik. Dat dat toch ook anders kan, daar is de verfilming van Joe Simpson's Into the Void een mooi voorbeeld, en van spanning komt deze film daar lang niet in de buurt. Dat komt ergens toch wel heel erg over als een gemiste kans.

De beelden maken dan wel weer heel erg veel goed. En ondanks dat het naar de top van een berg klimmen absoluut mijn ding niet is, en ik er ook nog eens absoluut niet op zit te wachten om in een rijtje aan een vast touw naar boven te sjokken - je zou er met deze beeldenpracht haast toch naartoe willen.

Verder eigenlijk te melden - er doen best wat bekende acteurs mee, maar daar gaat het eigenlijk domweg niet om. En van de soundtrack is me ook al niets bijgebleven.

Een hoop negatieve kritiek, maar ik vond het eigenlijk een leuke en verrassend goede film. In het genre dan wel, en dat is natuurlijk wat beperkt - het 'over the top ongeloofwaardig veel geweld in een kleine setting' genre zal ik het maar noemen. Een diepere moraal moet je in die richting als regel niet zoeken, en in dit geval heb ik die ook niet gevonden.

Visueel ziet het er allemaal best goed uit, en dat is overduidelijk ook de kracht van de film. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van de wat beperkte ruimte en ook wat beperkte acteurs - inclusief Salma Hayek met haar zware wapens, ze staat misschien niet bekend om haar gevierde acteurstalent maar is in deze rol wel prima op haar plaats.

Het begint veelbelovend, met een paar onverwachte gebeurtenissen en dat dan met erg kunstige cinematografie die zeer mooi de vervreemding van de karakters weergeeft. Maar daarna is de vonk er teveel uit, kakt het teveel in - of misschien dat ik te moe was en half in slaap sukkelde. Het vlakke spel van Franco hielp me daar ook echt niet bij. Verder is de cast wel erg sterk.

Clint als hillbilly.

Dat gaat hem vanzelf als gegoten af, en verder is het smullen met Lewis als zijn broer en Locke als zijn vriendinnetje. Dan geeft het niet echt dat het nergens over gaat, dat de motorbende er alleen voor de slapstick bijhangt. Het einde is wel een beetje erg makkelijk, hoewel ook stichtelijk leerzaam.

Clyde (Manis) is dan zowel de held van het verhaal, als de enige echte zorg die ik er bij heb. De film is tenslotte van heel, heel ver voordat daar regels voor kwamen, en nog veel verder voordat men zich daar een beetje aan ging houden.

Fijn dat dat nu niet meer kan. Die 'goeie' ouwe tijd komt gelukkig nooit meer terug.

This is out of a movie!!

Ohjee.

In mijn enthousiame over het plan om álle films met Julia Roberts te kijken (en zoveel mogelijk ook nog eens in volgorde) had ik even wat details over het hoofd gezien. Zoals, dit is een musical. Dit is een film van Woody Allen. Dit is niet alleen een film van Woody Allen, maar hijzelf speelt erin mee - de hoofdrol zelfs.

En het wordt erger - zoals wel vaker in Allen’s films worden je de oren van het hoofd geluld, en veel te vaak nog door een voiceover ook. Kennelijk onvermijdelijk om alle verwikkelingen uit te leggen van wat vooral aanvoelt als een boeketreeksje over een volstrekt oninteressante familie samengesteld uit veel te veel volstrekt oninteressante mensen. Voor mij ver, ver verwijderd van waar Allen-fans altijd zo hoog over ophemelen maar wat ik nooit in zijn films vindt - de 'interessante dialogen'. Het wordt gewoon nooit interessant, of zelfs maar in de verte intelligent. De hele film is gewoon simpelweg bloedsaai in de flauwe en oninteressante verwikkelingen van de familie. Zoals het spreekwoord luidt, the opera ain’t over till you’ve heard the fat lady sings, maar ons’Zjuul is niet dik en vanaf haar zingen heeft je zitvlees nog een uur te gaan.

Zo ongeveer het enig positieve wat ik er uit slepen kan is de enorm rijke cast, en soms ook fraaie acteerprestaties. Maar daar staat de grotendeels tenenkrommend slechte zang tegenover, is de helft van de cast 30 tot 50 jaar verwijderd van wat het karakter vraagt, trekt het plot op niets, zijn de verwijzingen uber flauw en gratuit, is het geluid bij de zang regelmatig niet in sync, worden de liedjes enorm cheezy gerecycled. Zo ongeveer de MO van Allen tout court - de spruitjeslucht, de kaas druipt er rijkelijk van af, de fans vinden het toch wel geweldig.

Ik dus niet. Ik kan hier zo ongeveer helemaal niets mee. Een fijne musical die ook nog iets interessants met de filmindustrie doet, dan denk ik aan Paint Your Wagon (1969). Zoek de acht verschillen met dit flauwe misbaksel.