Opinions

Een spannende en sterke film van de hand van Schoendoerffer. Stemmig in zwart-wit, en dat werkt mooi om de toch al duistere sfeer nog eens extra te benadrukken - en Marisa Mell met haar ook voor de jaren-60 toch wel wat aparte neo-hippiekleding komt er ook prima in uit. Misschien meer opvallend dan mooi, als ik heel eerlijk ben, maar dat is een kwestie van smaak.

Daarmee had Bruno Cremer het wellicht makkelijker, hij overtuigt volkomen als de ex-Indochine, ex-Algerije veteraan die nu zo langzamerhand helemaal nergens meer in gelooft en nergens meer om geeft. Een rol die hem prima past, en ook de regie van Schoendoerffer lag hem kennelijk goed gezien hun andere films waarin hij vergelijkbare rollen heeft gespeeld.

Over zijn motief wordt niet alles helder, net zo min als van de andere rollen overigens; dat wordt op een passende manier aan onszelf over gelaten. Ook in dat opzicht draagt de film duidelijk het zelfde stempel van vrijwel alle andere films van Schoendoerffer - het gaat veel meer om de karakterschets en de manier waarop zijn protagonisten met hun verleden omgaan, het verleden dat hij met ze deelt en wat getuigt zijn oeuvre diepe littekens heeft achtergelaten. Knap dat hij dat in zulke fraaie films heeft weten om te zetten.

De plaats van handeling van het einde ken ik overigens nog van een vakantie begin jaren-90, en er was zo te zien maar nauwelijks iets veranderd sinds de film daar opgenomen werd. Inderdaad is het daar buiten het hoogseizoen volstrekt uitgestorven. Wat halfvervallen huizen, een paar enorme bunkers die van het duin afgedonderd op het strand liggen, en verder geen kip.

Langdradig en uitleggerig. Het was beter geweest als er wat hardhandig met de rode stift door het script gekrast was. Heel geloofwaardig is het ook niet, er zitten toch wel wat vraagtekens in het verhaal achteraf gezien. En waarom de schitterend vormgegeven ruines hier en daar - handig - rechtop staan, blijft ook wat raadselachtig. En het einde is ook te slap. Toch nog steeds de grote valkuil van Hollywood.

Maar daar houdt de kritiek dan ook wel op, verdwijnt naar de achtergrond. Want de vormgeving is schitterend, van de ingetogen ruimtedingen tot de mooie helikopter. Van de ruines tot het ruimtestation, precies de juiste toon mee getroffen vind ik dan. Prachtig plaatjeskijken. En hoewel Morgan Freeman op zichzelf al een cliche begint te worden - sorry, derde keer deze week al dat ik hem zie - draait hij de rol die hij altijd speelt wel erg goed af.

Maar het goeie nieuws komt - hoe is het mogelijk eigenlijk - van Tom Cruise. Slim idee om niet net als Nicole z'n kop suf te laten botoxen, maar gewoon in een film spelen waarin zoveel CGI zit dat je rimpels ook wel even weggeveegd kunnen worden. En dat past dan nog in het verhaal ook. Net als de toch wat plastic verschijning van Andrea Riseborough. Net echt. Maar wel leuk gespeeld.

Olga Kurylenko heeft dat natuurlijk niet nodig. Ze past ook wel erg goed in het verhaal, haar uitstraling komt echt prima uit in de kille en desolate landschappen, en in de postapocalyptische ruines. Mooi gedaan van vormgeving en visagie - tenminste, ik denk niet dat ze zo over straat gaat om boodschappen te doen.

De mooie soundtrack van M83 maakt het dan nog helemaal af. En het huisje aan het meer, wie droomt daar niet van. Fijne film.

Niet echt gelukt.

Denk ik tenminste, want wat waren de bedoelingen van de regisseur dan. Het dubbele verhaal komt in ieder geval niet heel goed uit de verf, en dat van de groothertog uit de titel eigenlijk ook niet. Wel een erg mooie rol van Timothy Spall, die dit soort halfgare karakters toch wel echt heel mooi neerzetten kan. En wat een mooie quotes krijgt hij ook uit te spreken. Eigenlijk alleen daarom al is de film gewoon een soort van klassieker - maar wel een erg beperkte, vanzelf.

Visueel is het ook allemaal wel heel erg ok, dat helpt ook beslist wel.

Indie, arthouse en een beetje mumblecore-achtig.

Jenny Slate is af en toe best grappig, en weet de ruimtes daartussen aardig op te vullen. Vooral doordat het spel erg naturel overkomt is het niet moeilijk om in de film te komen en geboeid te blijven kijken hoe ze zich door haar leven slaat.

Maar verder weinig opzienbarends eigenlijk, en echt vernieuwend is het nou ook bepaald niet. Een aardig filmpje, niet meer dan dat.

Een heist film, als dat al een subgenre heten mag.

Maar het haalt het niet in de verte bij het origineel, en het mist het 'you were only supposed to blow the bloody doors off'.

En daar laat ik het dan ook maar bij denk ik. Zo'n cast, en dan doe je daar dit mee. Serieus, f$%* m&.

Fail.

Het idee van de belegering van het geisoleerde eiland wordt bespottelijk zwak uitgewerkt, en de romance is te ongeloofwaardig. En misschien het ergste nog, de storm blijkt alleen in een glas water - eigenlijk een mooie samenvatting van de hele film.

Het enige wat wel een beetje werkt zijn de flashbacks. Clarkson en Speedman proberen er nog wel iets van te maken, maar het script is te zwak. De soundtrack is op zich wel ok, en het huisje is best mooi - zou er zo willen wonen. Maar het totaal is toch echt veruit onvoldoende.

Aardig filmpje.

Wel een beetje krampachtig bij elkaar gesleept, dat de mensen uit de flashbacks op een zeker moment ook in de huidige tijdslijn langskomen ging me wat ver. Lijkt een beetje op genreverwarring, en vanaf dat dat in de film kwam vond ik de spanning wat wegvallen. Wel een mooi concept, en de 'kill switch' is een goed gevonden idee.

De acteurs vond ik best goed, geen bekende namen bij voor mij.

Saudara tetap.

Maar een enkele letter verwijderd van iets anders. Maar ook een wereld ver verwijderd van het boek van Hella Haasse, dat het grootste deel van het verhaal dat deze film vertelt op de laatste bladzijde had. Dat zou niet erg hoeven zijn, want het verhaal is op zich nog steeds wel integer - maar waarom dan gebruik, misbruik maken van deze titel, de legitimatie van het boek van Haasse. En behalve dat maar weer eens een overbodig bewijs dat er een stuk onuitspreekbaar gevoelige geschiedenis is tussen Nederland en Indonesie. Misschien dat er een paar generaties verder een neutrale en zinvolle dialoog kan ontstaan, en daarna misschien een film over de moeizame geschiedenis - die onmiskenbaar langer is dan alleen de Bersiap, minimaal de jaren 1816 tot 1955 zou moeten omspannen. En wellicht nog veel eerder dan dat, want de VOC en alle koloniale randverschijnselen daaromheen dreunt nog lang door.

Voordat het zover is is dit gewoon een niet heel beste film. Want het verhaal wordt te gefragmenteerd en te gedwongen verteld, zonder de literaire merites van Haasse om daar een waarde op zich aan te geven. En de historische waarde is twijfelachtig, want meer als een schets van de zeitgeist in Nederland kan er niet van gemaakt worden - het ontbreekt aan de verankering in min of meer echte gebeurtenissen door de breuk met het boek van Haasse, en een andere bron is er ook niet. Nee, de politionele acties worden genoemd en niet in een fraai daglicht, maar de excessennota komt lang niet in beeld, en de Celebes-affaire ook niet. Had dat gemoeten? nou ja wellicht wel, want zonder de authenticiteit van een min of meer eerste orde verslag vanuit de stem van Haasse - wat sowieso al twijfelachtig was omdat zij deze periode niet in Indonesie heeft meegemaakt - verwordt het geheel van de tegenwoordige tijd van de protagonist toch tot ietwat van horen-zeggen, op zijn best. En meer waarschijnlijk tot een politiek gewenste kleuring van een verslag uit derde hand, of een sprookje over de tempo doeloe - als je dat dan vertaalt als 'de goeie ouwe tijd'. Maar er zijn een heleboel andere herinneringen aan die tijd, zoals Oeroeg fijntjes opmerkt - en dat is wellicht de enige echte waarde van deze film.

Als film an sich vindt het geheel bij mij ook niet veel gratie. Het blijft een beetje raden wat nou eigenlijk de boodschap was die de maker dan in zijn hoofd had - was dat de broederschap tussen de twee jongens? dat had er dan toch wel wat beter uit mogen komen. Tenzij het de bedoeling was om aan te geven dat dat soort broederschap-voor-het-leven eigenlijk toch in de realiteit maar voor een paar weekjes geldt, maar dat past dan weer niet zo goed bij de rest van de film.

En zoals altijd met Nederlandse films uit die periode - laat ik het ruim nemen, alles tussen 1970 en 2005 - is er een echt serieus probleem met de casting. De hoofdrollen zijn op zich wel goed, maar wie heeft het dan in zijn hoofd gehaald om Peter Faber en Jeroen Krabbé in een paar vrij onbetekenende bijrolletjes te casten - werkelijk iedereen, tot aan de buurman van de schoonmaker van de kantine op de set was beter en geloofwaardiger geweest. Het idee was ongetwijfeld dat met die namen meer publiek naar de zalen zou trekken, maar nu, bijna 30 jaar later maakt dat de film zo ongeveer stuk. Nederland heeft gewoon echt een serieus probleem met acteurs en Bekende Nederlanders. Spijtig dat deze film daar weer zo'n pijnlijk bewijs van moet leveren.

Vroeger was Jenny Seagrove bekend om haar ietwat mysterieuze rollen, meestal in van die nogal stereotype Britse producties vol met vreemde typetjes - en daar viel zij dan in op door nog wat vreemder te zijn. En natuurlijk haar rol in Local Hero, die film met dat plingeltje van Mark Knopfler. Die had ik een paar jaar geleden nog eens opgezocht en dat viel toen toch nogal tegen, soms is de herinnering echt veel mooier dan de werkelijkheid. Maar ik was toch ook wel nieuwsgierig wat dit dan voor film zou zijn, en of ze nog steeds dat mysterieuze zou hebben.

En dus wel. Maar dat is dan ook wel zo’n beetje het enige, want voor de rest is dit toch echt niet mijn film. Nou kon ik Mamma Mia alleen in deel twee een klein beetje hebben, maar deze Blondie-variant van hetzelfde idee is toch echt een stevige brug te ver voor Blurp. En behalve dat al, het narratief knarst me ook als nagels over een schoolbord - ik kan al niet zo goed tegen dat soort bucketlist gedrag, en als de dames dan ook nog gaan stelen. Nee, dat hoort niet.

Veel leuker dan ik gedacht had.

Van deze cast - en dan bedoel ik Aniston, Bateman, Corddry in ieder geval - heb ik al een heleboel nogal onleuke comedies gezien, dus is het een prettige verrassing als het een keer wel lukt. Misschien deels wel doordat de best grote cast een heleboel leuke kleine rolletjes heeft en daar ook genoeg ruimte voor krijgt. En het is allemaal leuk ver over the top, dat helpt ook wel.

Wel een gemiste kans met het einde, met een flauwe en onmogelijke twist die er een laffe boel van maakt. Dat had toch wel beter gekund met een beetje meer durf.

Geniaal. En heel herkenbaar van de scene in de file totaan het gedoe met Milton, de TPS-reports, en Lumbergh.

Alweer veertig jaar oud, deze film, maar je ziet het er niet echt aan af. Toch een soliede stuk werk, met een degelijk verhaal al is het wat weinig verrassend. In het genre wel een beetje een voorbeeld van hoe het moet geloof ik ook. Knap hoe het verhaal meerdere elementen weet te mengen - niet alleen het gebruikelijke gedoe van de drill sergeant, maar ook de coming-of-age van de hoofdrolspelers, het zoeken van een plaats in het bestaan.

Qua cinematografie misschien niet heel bijzonder, maar daartegenover is de soundtrack wel erg fijn. Ook een fraaie cast die het verhaal prima invult.

Een triest stukje geschiedenis, en wat mij betreft bijzonder boeiend verteld. En dat vind ik dan ook meteen verreweg het sterkste punt van de film - in tegenstelling tot de gemiddelde mening vond ik Keira Knightley nou niet zo heel sterk acteren. Dat zenuwachtige lachje van haar zie ik eerlijk gezegd liever niet. Wel erg leuk om Ralph Fiennes nou eens een ander soort rol te zien spelen - meestal is hij in dit soort film de uber bad guy. Dat maakt hem hier haast onherkenbaar.

Maar daarnaast, goed dat we er door deze film weer eens aan herinnerd worden dat een rechtsstaat en geheime diensten niet zo goed samengaan. Misschien wat naief utopisch, maar het zou me een heel stuk beter lijken als het staatsgeheim maar afgeschaft zou worden. Er blijkt toch keer op keer dat er erg weinig goeds van terecht komt. Dit is natuurlijk al een mooi voorbeeld, en daarnaast heeft Groot-Brittannie nog een erg vuil zaakje lopen met Assange. Niet fraai.

Oh, Canada.

De voor ons Europeanen wellicht wat abstracte geschiedenis van de draft dodgers in de VS - de hippies die niet als grunt naar Vietnam gestuurd wilden worden, geen rijke ouders hadden, niet op de universiteit zaten om iets 'zinvols' te worden, geen familiale betrekkingen hadden, en ga zo maar door met het lijstje smoesjes en excuses. Zo lang als mijn arm en die van iemand anders, want net als nu had de VS toen bepaald geen gebrek aan kansarme jongeren voor wie het leger ondanks een gerede kans op sneuvelen een uitweg was. Het land wordt er zo ongeveer door gedefinieerd tenslotte - het grootste, meest moderne leger van de hele wereld. En waarom? The economy, stupid.

Maar die kant gaat het verhaal dus niet op, en daarmee is het me eerlijk gezegd een beetje onduidelijk wat nou precies de bedoeling was - allerlei erg hoogdravende maar out-of-band verwijzingen naar Russische literatuur ten spijt. Show, don't tell, denk ik dan. Wat in ieder geval lukt is om de hoofdpersoon te duiden als een extreem onaangenaam en zelfzuchtig persoon - maar precies waarom, en welke boodschap draagt dat in het gepolariseerde politieke landschap van nu. Ik zie er zo direct niet iets in wat me het gevoel geeft dat de mensheid er iets mee opschiet, maar wellicht mis ik daar allerlei dog whistles bij.

Kijk ik dan naar de rollen van Gere en Thurman, dan komt Gere er bijzonder onbaatzuchtig uit met zijn beginscene in zijn tena outfit. Maar waarom. En Thurman, ja, wellicht is ze mooier dan ooit nu, maar ook daar vraag ik me bij af waarom ze in deze film spelen wilde.

Waar het uiteindelijk wellicht gewoon op neerkomt is of de boodschap die de film erg subliminaal probeert te brengen je goed ligt. Maar als ik heel eerlijk ben weet ik niet zeker of ik wel goed begrijp wat die boodschap dan precies is, en meestal is dat een teken dat het er een is waarmee we het allemaal heel, heel ernstig mee oneens zouden moeten zijn.

Als we het over Canada hebben, laten we er dan eerst eens bij stilstaan dat in de tweede wereldoorlog meer dan 1 op de 10 Canadezen hun leger diende - vrouwen, kinderen en bejaarden meegeteld. En als we het over de VS hebben, laten we er dan eerst eens bij stilstaan dat de economie van de VS eerst en vooral op oorlog draait. Vrijwel alle wapens in de wereld komen daar vandaan, de VS heeft verreweg het grootste leger, en nooit gebrek aan nieuwe rekruten. In het land of the free, home of the brave is de enige uitweg maar al te vaak om te tekenen.

Zet de film daar tegen af, en er blijft alleen een onsmakelijke geur over.

Spannend.

Wel achteraf misschien een paar rammeltjes in het plot, tijdens de film zelf was me daar niet echt veel van opgevallen. Daar is het toch te spannend voor. Leuk ook dat lange tijd onduidelijk blijft hoe de vork in de steel zit, en daarna blijft het nog een hele tijd in het ongewisse hoe het afloopt. En het einde is dan best mooi - en zeker de oerromantische laatste scene dan nog. Leuk gevonden.

Erg mooi.

Denk ik, want eerlijk gezegd word ik nou niet zo vertederd door het varkentje. Misschien dat het iets Koreaans of Aziatisch is dat ik mis. Wel ontegenzeglijk erg mooi gemaakt, Okja ziet er prima uit en de interactie met het meiske en de andere gewone acteurs zijn echt prima. En ja, Swinton is dan altijd wel een erg speciaal geval - wat een bijzonder mens toch, en ook hier weer. Al is het dan misschien niet precies sympathiek. Gyllenhaal krijgt nogal wat kritiek dan, maar ik vond het eigenlijk best goed - en Dano ook.

Het verhaal is dan wel net wat te weinig opvallend ben ik bang. Of misschien net iets te subtiel voor mij als botte en lompe Hollander.

Ietwat interessant voor de hardcore fans van Scott of Dunaway. Of misschien zelfs als je iets hebt met de historie van het feminisme of de olieindustrie. Met deze film kan je alle kanten uit.

Helaas zijn de beelden wat korrelig, is het camerawerk overtuigend ongeinspireerd jaren-70 broodwerk, is het verhaal wat oninteressant en de regie wat slordig. Maar oew, wat een stoer mooi wijf zet Faye Dunaway hier neer. Vind er zo eens een.

Knap werk van de casting, dat dan wel.

Verder heb ik het niet beslist met het concept van de film - net een klein tikkie teveel suspension of disbelief nodig, en meer dan ik op voorraad had. Dan blijft het bij een onbevredigend plot en wat mooie plaatjes. Evengoed nog wat ontregeld door de regelmatig toch storend aanwezige acteurs, die zo ongeveer geen van allen fraaie prestaties neerzetten. Nou is MNS wellicht ook niet gekend om dat op te roepen, maar het valt dan alsnog wat tegen - met namen als die van Krieps en Bernal verwacht je je toch aan iets.

Teleurstellend, als ik de telling af maak. Laat ik er verder niet lang aan denken, want het wordt hoe langer hoe minder.

Cyrano de Bergerac maar dan op een engelse kostschool van het old boys network. Met alle idioterie die daar bij past - en die je doet afvragen waarom niet gewoon iedereen die ooit op zo’n school geweest is meteen voor het leven in een kliniek opgesloten wordt. Zelfs als je maar op bezoek was. Maar, eerlijk gezegd, aan de andere kant ben ik ook nog steeds wel jaloers op de historie, de grandeur die die scholen meebrengen. Toch mijlenver verwijderd van de pretentieloze kinderbewaarplaatsen waar ik op gezeten heb - met noodlokalen, lekkende daken, en donkere gangen omdat niemand bereid was een nieuw peertje te zoeken. En met navenant onderwijs, tot mijn 22ste aan toe.

Veel verrassends heeft de film ogenschijnlijk niet - behalve dan hoe fraai het allemaal gemaakt is, en hoe schattig de romance van de geliefden zich ontspint. Dat is toch wel erg mooi gedaan. En extra fraai dat er in de toepasselijke rollen échte Fransen gecast zijn. Nouja, Pauline Etienne komt uit Belgie, maar dan wel Wallonie - maar, eerlijkheidshalve, ik had dat nergens aan gehoord, ik zag het op haar bio.

Verder zijn eigenlijk alle rollen perfect ingevuld, het is niet alleen de hoofdrol van Lawther die de lof verdient maar de hele cast. Fijn gespeeld, mooie locaties, leuke film.

Wat een volslagen nietszeggend gedoetje is dit weer.

Superhelden ok, maar dit gaat echt wel wat al te makkelijk - en wat ook niet helpt is dat ze onderling niets speciaals hebben. Daarmee steekt Layne er als nieuwkomer makkelijk bovenuit, als enige die iets van een verhaal en een diepgang meekrijgt behalve dat van Theron. Verder allemaal volstrekt inwisselbaar. Net als de hele film eigenlijk al - er komt niets uit wat ik me over een week of twee nog herinneren ga, behalve misschien de teleurstelling. Oh, Kenzari doet het best leuk. Jammer dat het niet in een wat betere film was.

Netflix geeft weer eens een brevet van onvermogen af. Als de McDonalds van de entertainmentwereld - een liefdeloos geproduceerde smakeloze snelle hap die je maar beter zo snel mogelijk vergeet.

Sissy Spacek maakte vroeger echt helemaal geen indruk op me. Maar naarmate ze ouder wordt, vind ik haar mooier en mooier worden. Komt dat omdat ik zelf ouder ben, of omdat ik beter zie? Hoe dan ook, ik mag graag een film zien waarin ze speelt, zelfs als het maar een vrij klein rolletje is zoals hier.

Maar behalve dat komt ook Robert Redford. Met een erg mooie rol, al moet ik bij hem dan wel zeggen dat hij wellicht net een tikje té oud is voor wat het verhaal nodig heeft. Toch komt hij er mee weg, en dat ligt vooral aan zijn charisma, de manier waarop hij zonder enige moeite alles voor elkaar krijgt met een scheve glimlach.

En dat maakt de film. Meer nog dan het absurde verhaal, dat toch wel echt zo'n beetje zo gegaan is. Echt gebeurd.

Eerst de remake uit 1990 met Anthony Quinn bekeken, en toen nieuwsgierig geworden naar deze. Spencer Tracy, dat belooft toch wat.

En nou dat viel dus nogal tegen. Tracy speelde niet erg goed vond ik, de strijd met de vis overtuigde me nergens. In vergelijking met de remake, Quinn vult de rol met veel meer overtuiging in, en ik moet zelfs zeggen dat de aanpassingen aan het script me beter bevallen dan deze meer originele versie. Ook de voiceover is te irritant, erger dan in de remake. En wellicht het allerergste nog, de vis ziet er volslagen nep uit, zeker aan het einde.

Een mooi en simpel verhaal van Hemingway, ietwat simpel en sentimenteel zoals veel van zijn werk. Wellicht daardoor juist zo sterk. De essentie blijft goed overeind, ondanks de wat simpele en tv-film achtige verfilming die wat is aangepast aan het kijkende publiek - da's net een tikje jammer, maar daar staat tegenover dat Quinn vrijwel perfect is als de trotse oude man. Leuk om Patricia Clarkson langs te zien komen in een vroege rol, wat een karakteractrice is dat geworden.

Het drong wat laat tot me door dat dit de remake is van de oudere versie uit 1958, met Spencer Tracy. Die meteen maar besteld, ik ben benieuwd naar de verschillen. Ik hoop dat de scenes met de vis daar wat beter in zijn uitgewerkt.

Een formulewerkje misschien voor regisseur Ken Loach, die zijn politieke richting nooit onder stoelen of banken gestoken heeft. Tegelijkertijd ook een neutrale en factuele weergave van wat er nog steeds veel te vaak gebeurt als er vluchtelingen opgevangen worden - het onbekende slaat door in vreemdelingenhaat, het eigen falen wordt geprojecteerd op de zondebok, en de mensen die het minst bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken hebben de grootste bek over hoe ze alles ‘afgepakt’ wordt, alsof ze ergens recht op zouden hebben.

Mij hoeft Loach niet te overtuigen, ik heb ruim twaalf jaar tussen de vluchtelingen gewoond en daarvan geleerd dat de overgrote meerderheid daarvan alles wil aanpakken om maar op de een of andere manier iets positiefs in hun leven te krijgen - al was het maar als compensatie voor de machteloosheid van de situatie waar ze uit gevlucht zijn. En ook nu kom ik regelmatig zulke mensen tegen die graag en met veel energie al hun tijd steken in de samenleving waar ze terecht gekomen zijn.

In schril contrast met de klagende Nederlander, die zich vanuit zijn onbegrip en onwetendheid laat ophitsen door een stel kwalijke populisten - zich allerlei fabeltjes laat aanpraten tot het doorslaat naar vreemdelingenhaat op grote schaal, terwijl ze nog nooit daadwerkelijk een vluchteling gezien of gesproken hebben.

Loach legt het met zijn film nog eens netjes uit - wellicht weinig subtiel, maar dat hoeft van mij ook niet. De vraag is wellicht wel of hij er nog wat mee zal bereiken. De gemiddelde PVV-stemmer bereik je er niet meer mee ben ik bang, die is al zo gebrainwashed dat ik er aan twijfel of het ooit nog wel goed komt. Terwijl de parallellen in de historie toch zo angstaanjagend duidelijk zijn, en we al weten hoe dat gaat aflopen.

Het enige positieve wat me na de film dan wel weer bijblijft is dat er ook gelukkig nog normale mensen op de wereld zijn. Niet alleen hier, maar ook in het VK.

Ik was indertijd niet zo heel kapot van het origineel. Toch is die wel wat in m'n hoofd blijven hangen, vooral door het volkomen absurde en onbegrijpelijke verhaal en het absolute doordraven in de wraak die er genomen moet worden.

Helaas, dat heeft dus net de vertaling niet overleefd. Deze film is vergeleken daarbij wat toegankelijker, en mist daardoor nogal wat van de kwaliteit van het origineel. Maar daar staat dan ook weer tegenover dat ik met het origineel echt moeite had om me ook maar in de verte in te leven in het verhaal, en dat lukt hier toch echt wel wat makkelijker - elke stijlfiguur, elk beeld is dan ook makkelijker te begrijpen, en met vooral Koreaanse films heb ik nogal eens moeite met het overbruggen van alle subtiliteiten van de cultuurverschillen.

Brolin en Olsen spelen erg goed vind ik. Jackson voor zijn doen ook, maar nog steeds irriteert hij - altijd toch weer hetzelfde soort gedrag, hetzelfde typetje. Iets anders of met pensioen, alsjeblieft. Maar misschien toch wel de hoofdrol voor de artwork, de mooie posters die je moeten intrigeren. Voor mij werkt het wel, en in de film zelf zie je dat dan terug in de choreografie van de gevechten. Mooi gestileerd, onzinnig en onecht - maar wel erg goed passend bij de sfeer.

Toch een leuk filmpje, en lang niet zo overbodig als ik verwacht had.

Was met redelijk hooggespannen verwachtingen deze film ingegaan. Nouja - t'is geen slechte film, echt niet. Maar het verhaal komt toch echt niet bij me aan - een volstrekt overdreven wraakscenario vind ik het, te absurd voor woorden, en in details ook hier en daar volkomen ongeloofwaardig.
Meest opvallende daarvan is, als Lee Woo-jin al zo lang bezig is met zijn wraak, waarom laat-ie Oh Dae-su op het eind dan zo makkelijk een soort van happily-ever-after in gaan? Zou me toch logischer lijken als hij dan door zou draven - dat doet hij de hele tijd al tenslotte, een redelijk mens zou het trieste lot van zijn zus niet na een jaar of twintig nog steeds aan Oh Dae-su nadragen.
Daarmee kan ik deze film nou toch niet echt het meesterwerk vinden dat het hier af en toe opgestempeld krijgt. De enige waarde die ik erin kan ontdekken is dat het best lang spannend blijft hoe het nou in elkaar zit - maar dat maakt het verhaal niet tot iets goeds als je de clou een keer te zien hebt gekregen.

Acteren is ongetwijfeld geweldig - maar als ik weinig met het verhaal kan doet dat weinig ter zake. De beelden zijn ook best goed - maar daar geldt hetzelfde voor, een boek waarvan het verhaal me niet boeit bewaar ik niet omdat het lettertype nou zo mooi is. Kortom, hoe hoog de rating dan ook is hier en welke top-250 notering dan ook, bij mij gaat-ie gewoon de prullenbak in, ik hoef dit niet nog eens te zien. Er zijn nog films genoeg die wat mij betreft mijlen boven deze uitsteken - en dat geldt vast ook voor een heleboel films die ik nog ga zien. Klaar, af door de zijdeur.

De film gezien, en het commentaar hier gelezen - niet in het minst dat van de filosoof - bekruipt me zoals wel vaker het gevoel dat de filosofie en antroposofie te ver van het leven af staan om hun mening daarover serieus te nemen.

Wat we zien in de film is vrijwel exact hetzelfde als wat in de banlieues van Amsterdam al sinds de jaren-80 ongeveer precies zo toegaat - of toch in ieder geval tot half jaren-0, toen ik daar vertrok. Maarja, dan klinkt het niet zo spannend natuurlijk. En dan komt er nog bij dat in vrijwel alle banlieues van Parijs het eigenlijk ook gewoon redelijk prettig wonen is, met een beetje begrip voor je buren. En dat gaat dus verrassend vaak best goed. Maar Les Olympiades is nauwelijks een banlieue, maar meer de up and coming hipster place to be, binnen de peripherique - en daarmee zet, bedoeld of onbedoeld, Audiard alle goedbedoelende antroposofen nogal stevig op het verkeerde been. Echt geen slechte wijk, en daarmee is dat als verhaallijn of motief dus ook gewoon meteen onzin.

De ledigheid van de millenial dus, maar dan zonder aanleiding of motief. Aan de huisvesting ligt het echt niet, ondanks wat we hier af en toe willen geloven - wie daar aan twijfelt mag voor alle argumentatie net als ik een jaartje of 12 op Uilenstede gaan wonen, daarna praten we verder. En net zo makkelijk ga ik me afmaken van het argument dat de jongeren in de film losjes omgaan met hun relaties en hun lichamelijke betrekkingen - dat was in mijn tijd nog wel een heel stuk losser, dat is dan het enige wat ik daar zo'n beetje over kwijt wil, afgezien van dat het in de film allemaal nogal geromantiseerd en probleemloos verloopt.

Van Audiard valt dit gedoetje me nogal tegen - als je het vergelijkt met zijn eerdere werk lijkt dit toch vooral op een ondoordachte en vluchtige poging om wat centjes binnen te halen. Wellicht begrijpelijk, de tijden zijn niet voor iedereen makkelijk. Maar daardoor wordt het niet tot een goede film.

Een film van Olympic Channel, en met als eerste onder het kopje ‘thank you’ Thomas Bach op de titelrol. Dan weet je al bij voorbaat dat er geen onvertogen woord vallen zal. En eigenlijk is het ietwat verrassend dat de hoofdrol niet voor een medaillewinnaar is, maar voor een van die tallozen die daar goedbeschouwd gewoon geen enkele kans op maken - als de spreekwoordelijke bobsleeërs uit Jamaica welhaast.

Maar als bij een wonder komt er alsnog ondanks al die hindernissen toch nog ergens in de verte een film uit, al moet je daar beslist wel voor in een toegeeflijke stemming zijn. Met de Olympische spelen heeft het maar heel weinig te maken, anders dan de geforceerde setting die zo’n event met zich meebrengt. De overdaad aan cringy scenes hebben daar eigenlijk niets mee te maken, en de schattigheid van de hoofdrollen eigenlijk ook niet - het doet me denken aan die film waarin de hoofdrolspelers door een vulkaanuitbarsting op IJsland bij elkaar kwamen en er wat moois ontstond. Het enige wat de Olympische setting daar echt aan toevoegt is de line ‘tot over vier jaar dan maar’. Gezien de astronomische hoeveelheden geld die er in de spelen en het Olympic Channel rondklotsen is dat toch wel een beetje een zwaktebod - hoe schattig Pappas en Kroll misschien ook zijn.

Ik vind het gewoon prut.

Slecht, tenenkrommend slecht acteerwerk van Radha Mitchell, Gerard Butler, Aaron Eckhart, Angela Bassett - en die kunnen echt allemaal heel veel beter. Eigenlijk is de enige die een beetje behoorlijk speelt Morgan Freeman, en dat is misschien alleen omdat hij een van hem heel bekend typetje afdraait.

Het plot struikelt van de ene best grote fout naar de andere. En als je daar al overheen kijken wilt, dan blijf je achter met iets wat zo verschrikkelijk voorspelbaar is dat er geen lol meer aan is.

Oh en de actie is te ongeloofwaardig voor woorden. Het hele verhaal klopt al van geen kanten, maar de actiescenes leggen daar nog een heel eigen dimensie van onzin overheen.

Troep. Een schandaal om met zoveel talent en zoveel budget zo'n stuk prut te produceren. Puur gemakzucht.

Te veel bijbel en te weinig waarachtig geloof.

Er zijn zat films waarin de piloot even indisposed wordt, en iemand anders gaat vliegen en naar de grond gepraat moet worden. Even los van hoe realistisch dat dan is, de geloof-saus die deze film daar overheen denkt te mogen leggen is gewoon misselijkmakend. De beelden tijdens de aftiteling zijn veel beter dan de film zelf. Had het daarbij gelaten, denk ik dan.

Triest om Quaid en Graham in dit soort productie te zien. Was het geld op, of hebben ze het licht gezien - de lust ontgaat me om het na te zoeken.