Of Love and Shadows (1994)

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up. Het verhaal - naar een boek van Isabel Allende - speelt in Chile tijdens de dictatuur van Pinochet, en daarmee is het wel genoegzaam duidelijk waar het heen gaat. Of anders dient de samenvatting bij monde van Jennifer Connelly wel, he has a greasy notebook with everything in it. Aan de andere kant is het verhaal er een van alle tijden. En een waarschuwing voor de toekomst, want meer dan ooit zien we weer mensen die zich van een betere soort wanen, die menen meer rechten te hebben dan een ander, dat 'hard werken' meer rechten geeft of vrij maakt, en die die anderen maar weg willen hebben - maakt niet uit waarheen. Je zou denken dat we weten hoe dat afloopt, maar nee. Als film is het een mengelmoes van goede bedoelingen, mooifilmerij en gepruts in de marge. Goede bedoelingen te over in het onderwerp, mooifilmerij wanneer Connelly maar in beeld is, en gepruts als het Banderas is - in weinig films is het zo duidelijk dat hij maar twee typetjes kan spelen: mijn opa en de held uit Desperado, en niets daar tussen in. Maar daar gaat het duidelijk niet om. Het is de vraag die blijft open staan bij het Good night, Chile - wanneer we nou eindelijk eens met zijn allen door krijgen dat het anders moet. Terwijl over heel Europa het fascisme nieuwe successen viert, Amerika en Rusland al ten prooi gevallen zijn, en we allemaal heel goed weten waarmee dat komt - een overtreffende trap van de gruwelen van de vorige keer dat ze de macht in handen hadden. I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.