Opinions

Vermakelijk filmpje met een wat onwaarschijnlijk maar wel aardig verhaaltje. McGregor ben ik meestal niet zo kapot van, maar voldoet redelijk - en Naomi Harris compenseert daar ook wel voldoende. Skarsgard vond ik best leuk werk doen als Rus, en de feestjes en deftige locaties zijn best leuk om te zien en mooi in beeld gebracht.

Vijf meiden uit Fort William - een dorp in Schotland, nog verder overal vandaan dan de spreekwoordelijke middle of fucking nowhere - op schoolreisje naar Emmbrrah. Met het koor van de nonnenschool, onder begeleiding van Sister Condom. Als dat maar goed afloopt, zou je dan denken, maarja, daar gaat het verhaal natuurlijk over. Coming of age, maar dan in de Schotse Hooglanden. Voor mij nogal herkenbaar hier en daar, vanwege een deel van mijn jeugd in een nogal suf plaatsje in Friesland. Niet helemaal hetzelfde, maar toch.

Wellicht dat het verhaal - origineel in de vorm van het boek 'The Sopranos' van Alan Warner - voor regisseur Caton-Jones op een vergelijkbare manier herkenbaar was. Hoe dan ook, het heeft hem kennelijk genoeg geraakt dat hij al in 1998 een optie nam om het te verfilmen, en nu dik twintig jaar later is het eindelijk zover - met nog een jaartje of wat extra vertraging door corona. Maarja, als je aan het verglijden van de tijd in een Schots provincieplaatje gewend bent of ooit in Friesland hebt gewoond, wat zal ik zeggen, je staat wel eens langer in de rij bij de benzinepomp.

Of dat meegespeeld heeft of niet, wie zal het zeggen - maar daarmee heeft Caton-Jones wel lang genoeg de tijd gehad om er een welhaast perfecte film van te maken. Want dat is het, zonder meer. Perfect balancerend op de rand van vertederend, vunzig, tragisch, lief en rauw, met vijf wereldrollen van actrices die wereldberoemd zijn in héél Schotland en Kate Dickie als zo ongeveer grootste naam. Of is dat toch David Hasselhoff. En dat geeft de cliché waar-gingen-ze-heen aftiteling toch wel een somber randje - en hoewel ik dat zo even niet vinden kan, zo'n detail geeft me dan toch de overtuiging dat daar een werkelijkheid onder ligt, ofwel van Caton-Jones ofwel van Alan Warner. The Hoff haal je niet zomaar te voorschijn, daar spot je niet mee.

Wat me naar de film toetrok was de teaser van dat de meiden in de kroeg een optredentje improviseren. Zingen kunnen ze ook wel, nouja, in het verhaal in ieder geval. Erg fijn.

BB #42

Alweer een komedie.

Gelukkig werkt deze dan wel, al vond ik het wat lang duren totdat de film leuk wordt, en een echte dijenkletser is het voor mij ook dan nog steeds niet. Maar BB is wel erg ontwapenend schattig en wint het daarmee met gemak, terwijl beer Gaspard ook best charmant is - Jean-Pierre Cassel speelt hem prima. Jammer dat de kinders een wat kleine rol hebben, daar blijven toch een aantal grappen liggen - net als op het feestje van BB. Of was het allemaal te subtiel voor me misschien.

De sfeer is ook wel erg leuk luchtig, dat helpt een heleboel om de film te laten werken. Jammer wel van de erg nerveuze muziek.

1988.

Net vanuit de provincie verhuisd naar Amsterdam, en deze film in Tuschinsky - op de opening night, en het was uitverkocht. Ik zat op de voorste rij ergens in het midden.

En ja, dan is die beer echt wel groot. Overal, boven, onder, links en rechts. Dat maakte best indruk, en de toch best indrukwekkende boom die hij al rug-krabbend aan het schudden brengt ook.

Bij de herziening ruim dertig jaar later valt het dan toch allemaal een klein beetje tegen. De beer is op mijn tv thuis toch wat kleiner. En ja, het kleine beertje is gewoon te schattig, maar je ziet ook wel wat erg duidelijk dat de rol van het kleine beertje door een groepje van tien of zo kleine beertjes gespeeld wordt. En het verhaal is wel wat dun.

Dat roept wel precies de vraag op - had Annaud niet beter een documentaire kunnen maken. Is deze film niet gewoon mislukt - want er zijn best wat voorbeelden die veel beter gelukt zijn. Nouja, misschien niet met een koppel grizzlys. Ik ben, zoals ik nu films bekijk, bepaald niet onder de indruk.

Maar het beertje is wel te schattig

Het is me veertig jaar lang gelukt deze film te ontlopen.

Waarom? Omdat ik Meryl Streep niet zo goed trek, en omdat de hype indertijd het tegen maakte. Ik heb zelfs het boek nog ergens staan, cadeau gekregen van zo'n bezorgd familielid 'dat moet je gelezen hebben hoor!'.

Maar nu dan dus toch. En ik moet zeggen, het viel me mee - ondanks dat Streep wel precies weer in die overdreven maniertjes van haar blijft hangen waar ik slecht tegen kan, en het zogenaamd Deense accent klinkt in mijn oren vooral bekakt en nep. Redford doet het in mijn ogen een stuk beter.

Met een klein beetje research blijkt dat wat we te zien krijgen vrij weinig met het boek uit te staan heeft, maar dat Pollack er een soort romantische saus overheen gegoten heeft totdat er weinig overeenkomsten meer zijn dan de namen van de hoofdpersonen. Ook dat kan ik normaal gesproken slecht hebben, maar in dit geval werkt het gewoon. Langdradig of saai vond ik de film allerminst, al komt dat misschien grotendeels omdat er zo veel mooie beelden te zien zijn.

Toch best een ok film uiteindelijk. En dat boek moet ik toch ook maar eens lezen. Had Tante Marie dus toch gelijk.

Mislukte poging om een film-noir te maken.

Jammer dat het trage tempo daarbij vooral slaapverwekkend is, en daar niet alleen mij maar ook Dennis Hopper mee laat indutten. Ook jammer dat in het idee van iedereen-belazert-iedereen er ietwat vergeten is om nog een sympathiek personage in het script toe te voegen, of om de beweegredenen van de karakters wat geloofwaardigheid mee te geven - dat lijkt alleen bij Dennis Hopper's rol nog in de verte ergens op.

Het zal wel iets zijn als die quote ergens in het begin - buiten het seizoen zijn we allemaal een beetje gek. Dat zal wel voor de hele crew gegolden hebben.

Diane Kruger is beslist een goede actrice - genoeg films gezien ondertussen waarin ze erg goed speelt. Wat wel eens mis gaat is dat ze niet zo goed in staat lijkt om de goede scripts te kiezen. Of wellicht is het geen kwestie van kiezen, en speelt er iets anders een rol, wie zal het zeggen.

Dit is er dan dus weer een die niet echt op een gezegende dag gekozen is. De cast overtuigt geen moment, en ook Kruger komt maar op de rand weg met haar femme fatale - dat kan ze volgens mij toch wel een heel stuk beter. Haar tegenspeler valt helemaal genadeloos door de mand, en de rest komt nergens. En dan het script nog. Alsof je een wikipedia-artikel leest over de verplichte ingredienten van een film noir, en daar blijft het dan ook precies bij. Geen enkele verrassing, niks nada nakkes.

Een paar mooie plaatjes van Diane in haar rode badpakje, daarna kan je beter afhaken. Oh, dat is dus al na een paar minuten.

Stiles mag misschien niet de beste actrice ooit zijn, toch mag ik haar graag zien. Misschien niet in deze film, want echt goed doet ze het er nou ook weer niet in. Een paar bijrolletjes lijken er dan beter uit te komen.

Eng wordt het niet echt, het is meer dat de overdreven soundtrack af en toe lawaai maakt waar je dan van moet vinden dat het met zoveel herrie wel eng zal zijn. Kwam niet echt op me over eigenlijk.

De eindlocatie is zoals Onderhond al zegt erg gaaf, maar helaas maar erg kort in beeld of erg donker. Horror in het donker doet het nooit zo goed bij mij, als ik niet zie waar ik bang van zou moeten zijn word ik het ook niet.

Flauw tussendoorfilmpje, meer niet.

Sterke sfeer.

Het grauwe en uitzichtloze overheerst, de vervallen roestige locaties in en om de oude staalindustrie van Amerika geeft een perfecte achtergrond voor het grauwe en uitzichtloze verhaal. Wel is het verhaal erg schatplichtig aan de vorige generatie veteranen, vooral The Deer Hunter lijkt nogal erg sterk als inspiratiebron gebruikt te zijn. Zelfs de herten moeten het ontgelden. Maar in tegenstelling tot dat grote voorbeeld is de sfeer hier donkerder, nog meer uitzichtloos - de film schiet daarin echt door.

Van het acteren ben ik niet zo kapot. Woody Harrelson is te karikaturaal, te overdreven. Casey Affleck komt er beter mee weg, maar heeft erg weinig diepte in zijn karakter - er wordt alleen in de verte verwezen naar het hoe en waarom, waardoor zijn motivatie nogal aan de abstracte kant blijft, weinig invoelbaar wordt. De enige die eigenlijk iets krijgt om mee te werken is Christian Bale, maar maakt daar op mij ook niet zo heel veel indruk mee - we hebben hem wel eens wat beters zien doen.

Kortom, het gaat om de sfeer. Goeie film om te kijken als het rotweer is en je in een sacherijnige bui bent. En ook een film om daarna weer snel te vergeten.

Het idee is op zich best interessant - kruisvaarders die niet naar huis gaan maar doortrekken naar het Oosten, en de belevenissen die ze daar meemaken in een fusion tussen Europese en Aziatische filmstijlen te vatten.

Maar dit is geen goede poging. In plaats daarvan is dit de zoveelste niet al te beste film die door de aanwezigheid van Nick Cage zorgvuldig vermoord wordt. Los van de opening tenslotte, is het geheel best genietbaar tot hij weer in het verhaal komt. Zelden een acteur zo slecht zien spelen. Christensen is dan niet veel beter, maar steekt nog steeds met kop en schouders boven Cage uit. Maar beiden worden volledig weggespeeld door Yifei Liu en Andy On.

Het camerawerk is ook nogal slecht - slecht gekaderd, teveel geschud en getril waar dat niet van toepassing is. Wordt nog wel ietwat gered doordat de landschapjes op de achtergrond - zeker in het begin - erg mooi zijn. Maar dat is dan ook alles.

Een tv-film met wat herkauwde cliches over buitenaards leven, crazy scientists die ergens in de rimboe wonen en halfzacht gedoe over virussen en AI.

William Fichtner heeft wat nauwelijks meer dan een cameo mag heten, maar staat wel op de poster. Dan weet je wel genoeg. Wat puntjes voor de green screens en de oude radiotelescoop, maar dat is een erg persoonlijk iets.

Een film uit een ander tijdperk.

En de tijd ook ver vooruit, met een toekomstvisie die welhaast perfect aansluit op hoe we daar nu, ruim veertig jaar later tegen aan kijken. Hoeveel realistischer blijkt dit te zijn dan vrijwel alle andere sf uit die periode en heel veel van wat later kwam. Super mooie vormgeving en heel veel diepte in de detaillering, een verhaal dat gewoon goed klopt in de omgang met natuurwetten - ongekend in het genre haast. Met vanzelf wat uitzonderingen in de wijze van omgang met IT en communicatiemiddelen, maar daar ga ik de film niets op aanleunen - eerder een plus, om de vintage sfeer ook wat uit te laten komen.

Connery speelt vanzelf zijn gewone rol - de onwankelbare held van het verhaal, die nietsontziend op het rechtvaardige einde afgaat zonder zich iets aan te trekken van tegenstand of tegenwerking. Dat raakt meteen ook aan een van de weinige zwakke punten van het verhaal - waar bij de gemiddelde western, waar het plot duidelijk van gelicht is, het als regel begrijpelijk is dat de sherrif de plaatselijke notabele niet rechtstreeks in de slammer gooien kan, komt dat hier wat weinig logisch uit de verf.

Evengoed een erg prettige film, en verrassend onaangetast door de tand des tijds - de ontknoping staat als een huis.

Perfecte western.

Heerlijk simpel verhaal, met een messcherpe scheiding tussen goed en kwaad, en zoals het hoort zonder ook maar de minste nuance. Waarbij zoals het hoort in het genre er adequaat en efficient korte metten gemaakt wordt met de bad guys, totdat die op zijn - en dan komt de aftiteling.

En ook zoveel meer nog. Want de pow wow met Ten Bears is schitterend, en het idyllische dal met de boerderij ook. Zo ontstaan de legendes over het wilde westen, en de stereotype figuren die er hier rondlopen passen wel heel perfect in dat plaatje.

Waarbij me dan nog een dingetje opviel in deze film - vroeger, zeg een jaartje of twintig geleden, was me niet zo precies duidelijk wat iemand nou in Sondra Locke kon zien, en meer to the point, wat Clint kennelijk in haar gezien heeft. Daar denk ik nou toch wel wat anders over. Mooie vrouw.

Met alle negativiteit die ik zelf al voel bij films met het Netflix logo... de series gaan nog wel meestal, maar de films zijn erg vaak om te janken. En dan de algemene negativiteit hier nog er eens bij... maakte dat ik niet heel hoopvol aan de film begon. Maarja, wat moet je, op een regenachtige zondagavond.

Dan valt de film toch behoorlijk mee. Of het allemaal heel historisch zuiver is, mwah, maar toch, ik heb al gauw meer twijfels bij Braveheart - en waarom niet vergelijken met die film. Dezelfde periode, hetzelfde stukje van de geschiedenis tenslotte. En parcivalis heeft beslist een punt als hij noemt dat veel films die in de middeleeuwen spelen de normen en waarden van nu hanteren, in plaats van die van toen - maar de moeilijkheid is natuurlijk ook dat we niet zo heel erg goed of zeker weten hoe het toen toeging. En dan is deze invulling wellicht beter gevonden en wat geloofwaardiger.

De makke van de film blijft, ook in deze wat korter gesneden versie, dat er wel een heleboel verhaal te vertellen is. Dat maakt het wel interessant voor een klein publiek wellicht, maar de kans is er ook dat de grote massa's daar wat makkelijk bij afhaken. En ook ik moet bekennen dat ik halverwege even de draad kwijt was. Niet echt een probleem, want het is wel duidelijk hoe het afloopt, ook als je een stukje van de intriges gemist hebt.

Ik heb het niet met deze film.

Over de stompzinnigheid van de hogere rangen, de bevelvoerders in oorlogen zijn al veel meer en vooral veel betere films gemaakt. Zo ook over de zinloosheid van oorlog - maar daar gaat deze overigens volgens mij dus niet echt over. Wel over 'helden', voor wat dat dan ook waard is. Patriottistisch gedoe - ook al zo zinloos. En verder veel misverstanden tussen de soldaten en de brave bevolking. Je zou je haast gaan afvragen wat de Amerikanen daar eigenlijk precies te zoeken hadden - als dat ook niet allang uitgekauwd was.

En na een heleboel geschiet en geknal, de onvermijdelijke aftiteling met de portretten van de 'echte' soldaten naast een stukkie film van de acteur in een herkenbare actie. Dan moet me van het hart dat ik de soldaten er gemiddeld toch een heel stuk sympathieker uit vind zien dan de acteurs die ze spelen. Dat maakt de hele film dan weer bijna de moeite waard.

Origineel verhaal. Natuurwetten en dat soort onzin moet je voor het gemak maar even vergeten, maar als dat lukt is het een fijn actiefilmpje met een mooi duister plot, veel zombies, genoeg gore en lekker weinig zinvol verhaal. Het begint dan nog vrij normaal, maar dat duurt niet echt lang gelukkig. Daarbij verder geen uitschieters, het gaat toch wel ietwat om de shock, de griezelige sfeer en de nazizombies. Jammer dat die zo weinig tekst hebben overigens. Maar wel leuk vormgegeven, de zwarte zon vind ik wel aardig gevonden bijvoorbeeld - past best goed bij de engerds.

Catherine Steadman is best goed bezig, haar nog niet eerder gezien maar ze maakt een goeie indruk. Richard Coyle is goddank wel zijn Jeffrey-rol kwijt - in ieder geval het bijbehorende accent - maar heel goed acteren vind ik het nou ook weer niet. Had beter gekund. Het is voor deze film net voldoende, maar het zit al tegen de rand van irritatie aan. De rest van de cast valt dan in vergelijking weer mee - echte karakterrollen zijn dan ook niet echt vereist.

Het einde van de film vind ik wat zwakjes, en er wordt wat erg nadrukkelijk een deur naar een vervolg opengezet. Dus de volgende film ook maar zien. Duurt nog effe.

Eigenlijk de hele film lang zat ik me te beraden op wat ik er dan eigenlijk van zou gaan vinden, meer dan me gewoon te verliezen in het plot. Wellicht omdat het toch af en toe wat te dichtbij komt. Is het zeurende en niet al te aimabele karakter dat Ronan zo fraai neerzet me desondanks sympathiek, wil ik net als zij eigenlijk gewoon naar de Orkneys verhuizen en mijn vrienden en vooral mijn ouders vergeten - heb ik dan genoeg aan het mooie landschap of verveel ik me binnen een dag dood. Kan ik leven zonder drank, en ben ik dan nog steeds gelukkig, kan ik mezelf vergeven voor wat ik gedaan heb terwijl ik zo dronken was dat ik er niets meer van weet. Waar leidt de Proustiaanse zoektocht naar het geluk ons heen.

Geniaal hoe daar dan een antwoord op komt. Een van de mooiste filmeindes ooit.

Ernstig slechte kritieken voor deze Netflix productie. En ja, wat The Guardian bijvoorbeeld noemt - het vlakke verhaal, de lijst Japan-cliches die netjes afgewerkt wordt - het is allemaal wel waar, maar aan de andere kant is het ook te waarderen dat Zandvliet niet geprobeerd heeft de Japanse versies van het genre precies na te doen. Een eigen smoel is precies wat deze film z'n kracht geeft.

Visueel is het wel bijzonder sterk overigens, en de soundtrack sluit mooi aan - niet overdreven om een term als 'style over substance' te noemen. Het vlakke emotieloze tronie van Leto als contrast tegenover de vlakke emotieloze tronies van de Yakuza families, maar wel met precies hetzelfde nette pak aan, en de haartjes blauwzwart geverfd. Past erg mooi in het blauwzweem dat over de meeste beelden ligt. En de groezelige achterbuurtjes van Osaka waar ze met hun glimmend zwarte pooierbakken rondrijden, erg treffend. Of het realistisch en historisch verantwoord is kan me dan toch even ietwat gestolen worden. Ook die kritiek kan ik niet echt terecht vinden.

Wie een snelle actiefilm verwacht komt ook bedrogen uit, overigens. Het gaat om de sfeer, en die wordt langzaam opgebouwd, en waar de actie komt is die snel, vaak onverwacht, en kort. Maar daarmee niet minder goed.

Veel leuker dan ik verwacht had op basis van de titel en de omschrijving. Het idiote gegeven wordt leuk uitgewerkt, de grappen komen met de goede timing, en er is af en toe een onverwachte draai in het gebeuren. Wat ook helpt is de mooie lach van Lake Bell, dat houdt het geheel leuk luchtig.

Ik vond I Onde Dager (2021) al bepaald niet Wirkola's beste film, en deze Amerikaanse remake verliest dan ook nog een heleboel in de vertaling. Blijft weinig over dan een wat opgesausde matpartij met wisselende deelnemers.

Sowieso passen Weaving en Segel voor mij niet in de hoofdrollen - absoluut geen overtuigend koppel, om mee te beginnen, en wie daar chemie in ziet mag mij het buskruit uitleggen. Maar erger is dat alle scherpe randjes uit het origineel verdwenen lijken. En daar krijgen we dan niks voor terug behalve Juliette Lewis en haar final moment. Ja, dat is dan ook wel zo'n beetje het enige geslaagde moment van de film. Toch wel erg mager.

Al met al is de film wel mijlenver verwijderd van de genialiteit van waar Wirkola ooit mee begon. Ik hoop toch van ganser harte dat hij dat terug weet te vinden - en dat het niet in Hollywood ligt, dat mag toch ondertussen genoegzaam duidelijk zijn.

Meh, wat een drama.

Ernstige miscast van Engelkes en Mantel. Daardoor komt de onbekende Sheena Tchai er in vergelijking wel erg goed uit. Camerawerk is eigenlijk niet onaardig, en ook een paar aardige locaties. Maar waar het misgaat is in het trekkerige verhaal - ik wil dat anderhalve uur terug. En dan die dramatische soundtrack nog.

Niet echt een leuke film - tenminste, dat vond ik. Meer een half-half geslaagde poging om een redelijk neutrale beschouwing - want realistisch - van een vreemde avond tussen twee stellen uit te beelden. Realistisch in die zin dat er eerst mooi weer is, en naarmate de avond vordert en de drank en de drugs geconsumeerd zijn, de zwarte randjes langs de wolk steeds meer gaan overheersen. De ontknoping vond ik dan wel weer wat flauw, en gezien de lange en langdradige opbouw ook wel wat teleurstellend eigenlijk. Qua film best goed gemaakt, maar wel zo een waarvan ik me achteraf afvraag of ik niet beter een andere had kunnen uitzoeken.

Leuk idee en best aardig uitgewerkt. Het houterige spel van de kinders (ik neem maar even aan dat dat zo bedoeld is) draagt sterk bij aan de wat vervreemdende sfeer in het begin van de film, en staat leuk in contrast met de frisse en mooie beelden. Het einde had wel wat sterker kunnen zijn, er is op zich voor het gegeven wel een goede manier gevonden maar de uitwerking is niet heel scherp.

Leuke frisse film, en gelukkig weer eens iets dat wat minder mainstream is.