Opinions

Meer een indrukwekkend verhaal dan een indrukwekkende film, want ik vond het hier en daar wel behoorlijk langdradig. En evengoed lijkt er een stuk te ontbreken, want de langste periode blijft nogal onderbelicht - terwijl dat eigenlijk toch het meest onbegrijpelijke aan het verhaal is.

Wat dan wel weer fenomenaal goed is is hoe het uniform exact gelijk is aan de originele foto’s van Onoda. Sowieso absurd dat hij zo lang in dat kloffie kon blijven rondlopen, dat moet wel serieus sterk materiaal geweest zijn. En dat is dan ook het soort details dat ik echt vind ontbreken in de film.

De scenes aan het eind zijn verreweg het meest interessant, maar het duurt wel een tijdje voordat het zover is. En daarna ging de echte Onoda overigens niet achter de geraniums zitten - misschien had dat ook wel een interessante film opgeleverd.

Erg teleurstellend.

Het begin is nog wel ietwat belovend, met de contrasterende Veit als vijfde wiel in het puberende en tweede-jeugdende gezinnetje. Maar er komt alleen flauwe humor uit, niet de scherpe en ietwat pijnlijke observaties waar je dan op hoopt. De keuze voor het einde is te voor de hand liggend en veel te slap uitgewerkt - als je die kant uit wilt, dan moet het ook echt over the top zijn. En dat is het niet. Net zoals de grappige situaties het eigenlijk allemaal net niet zijn - te flauw op leuk te zijn, te slap om echt fijne zwarte humor op te leveren.

Slecht geacteerd is het zeker niet. Maar regie en camerawerk zijn wel onder de maat of zelfs slecht. Veel te veel pretenties met de lange shots - denk er nou eerst eens even over na voordat je zoiets in een film stopt, het is geen doel op zich, het moet iets brengen. En dat doet het niet.

En dan de soundtrack nog. Verschrikkelijk. In combinatie met dat cameragedoe kost dat de film echt punten. Irritant slecht.

Ruim 70 jaar later ontstaat nog steeds ophef als er iets nieuws uitgebracht wordt over het onstaan van de staat Indonesie. Dat is op zich al wel een signaal dat er wel wat van de werkelijkheid weggedrukt is - toen, en ook nu nog. Bij toeval heb ik net een paar weken geleden het boek Revolusi van David van Reybrouck gelezen. Wel even een paar weekjes voor rekenen, want het is best een dik boek, maar ook wel erg interessant - en voor zover ik dat kan bepalen een heel stuk neutraler in de beschouwingen dan wat ik daarvoor tegen gekomen ben. Wellicht dat het helpt dat Van Reybrouck als Belg wat meer afstand van de materie houden kan.

En toen dus deze film. Nou had ik gehoopt een vergelijkbaar neutraal en feitelijk verhaal als basis te zien - en dan vrede genomen met het dramatiseren, romantiseren en anderszins opleuken wat helaas kennelijk als noodzaak wordt gezien. Maar Taihuttu vliegt daar wel wat hard mee uit de bocht, en zoals eigenlijk altijd vraag ik me dan vooral af waarom dat nou nodig was. De bekende en onweerlegbare feiten zijn zonder enige twijfel hard, controversieel, en verhalend genoeg om een erg sterke film mee te maken, met misschien nog wel meer controversie dan er nu opgeroepen wordt - wat ik dan maar heel oneerbiedig wat gedoe over de kleur uniform en een snor noem. Zeker over Westerling was toch echt wel een beter verhaal te vertellen geweest, en hoewel de scenes in de kampong op zich echt wel hardhandig genoeg zijn, komt dat nog lang niet in de buurt van de volle lengte en breedte van de Zuid-Celebes affaire.

Daarbuiten heb ik dan wel weer vrede met het plotje rond Johan en zijn familie. Er waren best een heleboel NSB-ers in Nederland, en het kan geen kwaad om daar af en toe even een herinnering aan op te roepen. Als je de verhalen tegenwoordig hoort, lijkt het wel alsof er indertijd alleen maar verzetshelden waren - maar, volgens het bekende citaat, pas na de oorlog zat iedereen in het verzet. Best aannemelijk dat een zoon van een NSB-familie zijn toevlucht zocht in 'de Oost', gelijk aan dat het Franse Vreemdelingenlegioen een bekend toevluchtsoord was voor SS-ers.

Beide onderdelen op zich hadden wel tot een behoorlijke film kunnen leiden misschien, en het lijkt er wat op dat Taihuttu gewoon wat teveel hooi op zijn vork genomen heeft door allebei in combinatie te proberen. Jammer, want het begin is zonder meer sterk, het is vooral de tweede helft die dan echt teleur stelt.

Voor een Nederlandse film wordt er overigens wel buitengewoon goed gespeeld. Lakemeier overtuigt zeker, en Kenzari zet een onaangenaam sinistere Westerling neer - al is het wel jammer dat hij op geen enkele manier op de 'echte' Westerling lijkt. Misschien eigenlijk maar goed ook.

Ondertussen voegt de film, behalve dan het oprakelen van deze moeilijke hoofdstukken van de Nederlandse en Indonesische geschiedenis, eigenlijk maar weinig toe. Wie geïnteresseerd is in wat er in die periode gebeurd is krijgt wat beelden, maar geen historische werkelijkheid te zien - waar ik al naar verwees, je bent beter af als je Revolusi leest. En ik vond daarnaast Orlow Seunke's film Gordel van Smaragd (1997) een meer persoonlijk en daardoor beter invoelbaar beeld van die tijd geven.

En breder dan dat, wellicht is het ook gewoon nog te vroeg om een echt neutraal beeld van het ontstaan van de Indonesische staat te verwachten - kom daar over een jaar of honderd nog eens om. Zo ingewikkeld ligt dat wel.

Dodelijk saai.

Terwijl er toch wel een interessant verhaal te vertellen is eigenlijk, en er komen ook nogal wat randjes aan bod die dan weer niet uitgewerkt worden. Jammer, dat had misschien net die extra inhoud gegeven die het verschil tussen saai en net niet helemaal spannend zou hebben gemaakt.

Camilla Belle doet haar naam eer aan, het is een mooie meid. Maar da's niet genoeg om de film te dragen. En verder, er gebeurt gewoon echt te weinig. Andy Garcia en Juliette Lewis komen langs als een soort cameo, een minuut screentime is al veel. Dus ook daar hoef je niet voor te kijken.

Ik vond het eigenlijk best een aardige film.

De sfeer wordt erg sterk opgebouwd in het begin, en dat het verhaal daarna steeds ongeloofwaardiger wordt, allez - dat kan je van het begin dan ook wel zeggen. Het is in ieder geval wel fijn vlot, qua cinematografie dapper en spannend uitgewerkt, en voor zover ik gezien heb tot dusver ook best origineel.

De combinatie Elijah Wood en Sasha Grey, hoe onwaarschijnlijk ook, werkt eigenlijk best goed. Best goed gecast als naïeve nerd en manipulatieve bitch. Grey valt me niet tegen, doet het veel beter dan in TGE, hoewel het misschien wel eerlijk is om te zeggen dat ze niet zo bijster veel te acteren heeft.

Flauw verhaal met wat twijfelachtig acterende kinders die zoals gebruikelijk in het genre uitblinken door domheid. Wel erg mooie plaatjes van de natuur, een lief hondje, en wat slordige beelden van de verplichte ijsbeer. Toch best een aardig filmpje, en dat komt vooral door de beelden van de besneeuwde landschapjes.

Grappig.

Het idee is best aardig uitgewerkt en ook wel deels origineel. Jammer wel dat Opération Lune (2002), ook wel bekend als Dark Side of the Moon, een veel leukere en veel beter uitgewerkte conspiracy theory vertelt. Maar stappen we daar voor het gemak even overheen dan kan ik hier best om lachen. Wellicht vooral om de studentikoze bedoening die de grapjassen er van maken.

Best mooi uitgewerkt, de locaties zijn vanzelf precies goed - en knap hoe ze dat gedaan hebben. Het getruc om de beelden er gepast vintage uit te laten zien is ook goed gedaan.

En geloof ik de eerste found footage film waar ik het einde van haal. Dat zegt ook al weer wat.

Ik heb het nooit zo met Kingsley - of met elke andere gevierde acteur die met een erg herkenbaar uiterlijk altijd de balans tussen zelf en karakter moet laten doorslaan tot iets dienends en onzelfzuchtigs. En met alle mooie woorden, wie lukt dat. Ik had er echt twijfels bij of dat zou gaan werken.

De eerste helft, misschien zelfs de eerste driekwart van de film zijn moeizaam. Niet alleen door Kingsley misschien, maar dat zette de toon voor me, al voor hij potentieel maar iets fout had kunnen doen. Het gedeelte van het psychologische spel lag me ook niet bijzonder goed, waar het als dat zo is misschien echt zo gebeurd is, voor de film werkte het niet bijzonder goed vond ik. Maar zodra dat gedaan is, komt de film los.

En dan het einde. Ik schaam me er niet voor dat ik daar echt moeite had om niet in tranen uit te barsten - en dat lukte maar matig, want ik had wel wat af te drogen. Zit je dan, grote sterke vent, te grienen als een kind - en nu weer, als ik er aan terugdenk. Wellicht het sterkste einde dat ik ooit in een film gezien heb.

Ai, een dubbele punt in de titel, en bewegend beeld tijdens de aftiteling.

Ritchie heeft de zeitgeist wel aardig te pakken - doe gewoon een heleboel actiescenes, en maak je geen zorgen over narratief, logica of samenhang. Kennelijk werkt dat voor een behoorlijk groot publiek best goed, maar helaas hoor ik daar niet bij. Mij maak je aan de andere kant wel weer blij met acteurs als Eddie Marsan, Aubrey Plaza of zelfs Josh Hartnett - hoewel die laatste maar weinig laat zien. Marsan is zoals altijd geniaal, en Plaza zit precies op het juiste snijpunt tussen een leuk karakter en perfecte delivery.

Had daar nou iets mee gedaan in een film zonder alle Richie-poeha, en misschien ook zonder Statham en Grant. Of juist met, maar dan zonder de karakteracteurs. Deze mix werkt gewoon niet.

Een goed plot en een behoorlijk goede uitwerking - die wel wat ruikt naar beperkte middelen, maar grotendeels goed uitpakt. De onbekende acteurs voldoen in vrijwel alle scenes, er staat me maar een echt voor de geest die echt ernstig onder de maat is. Verder doen de mooie beelden in de sneeuw vanzelf een hoop goed, en zijn de rollen van Ólafsson en Oni fijn getroffen. Ólafsdóttir is best aardig in de hoofdrol, maar is ook in voornoemde scene - maar allez, ze krijgt het voordeel van de twijfel, al ligt dat misschien deels aan haar fraai afkledende zilveren pooloutfit. Wat de hele productie wel wat nekt is het al te nadrukkelijk zinspelen op een vervolg - als dat er in zit, dan volgt dat uit de kwaliteit, niet omdat je erom zeuren moet, denk ik dan.

Het verbaast me af en toe nog steeds - Diane Kruger die een sterke rol neerzet, terwijl dat toch echt al eens vaker gebeurd is. Sterker, zeker de laatste tijd vaker wel dan niet. Wellicht heeft ze haar looks tegen, en er zijn natuurlijk ook wel een paar voorbeelden te bedenken waar ze echt niet verder in komt dan een beetje blond haar en wat blauwe ogen.

Maar dan deze film maar weer. Superspannend met een soort John le Carre achtig verhaal - beklemmend en zonder opsmuk of overdreven spionnenromantiek, en ook geen superspectaculaire actiescenes. Maar daarmee denk ik toch wel heel wat realistischer dan gemiddeld, wilde achtervolgingen en schietpartijen bij daglicht hoort toch liever niet bij het onopvallende spionnenwerk - het is veel meer een kwestie van saai en langdradig, eenzaam en angstig. En precies dat weet Kruger erg goed over te brengen. IJzersterk, en een erg fijne film.

Prometheus stole fire from the gods and gave it to man. For this he was chained to a rock and tortured for eternity.

Welke quote kies je om deze film samen te vatten. Voor mij werkt deze eigenlijk beter dan die uit de Bhagavad Gita, en wellicht beschrijft het Oppenheimer ook beter - al is daar overduidelijk een verschil van perspectief, of je dat vanuit je innerlijk beleeft, of als observator. Voel je het, of zie je het.

Het verhaal van Oppenheimer is al gekend - en daarmee moeilijk om daar een bruikbaar nieuw perspectief in te vinden. De insteek om de hearing over Oppenheimer's Q-clearance te volgen is daar een tamelijk briljante vondst in - want een perfecte kapstok om Oppenheimer zijn levensverhaal te laten vertellen, in alle pijnlijke details - en briljant maar ook pijnlijk hardhandig hoe Nolan die in absoluut visceraal ongemak in beeld brengt, maar ook weer geniaal in de beheersing om daar een paar voor de hand liggende sleutelscenes juist uit weg te laten, vanuit dat iedereen die toch al wel weet. Ook een inzicht in de idioterie van de macht - hoe Oppenheimer en Truman elkaar de verantwoordelijkheid over de op-een-na meest gruwelijke oorlogshandeling ooit niet gunnen, en daardoor niet met elkaar in gesprek komen. Briljant ook in dat de structuur Nolan de gelegenheid geeft zijn gebruikelijke hap-snap brokjes op te dissen, en dat daarmee evengoed nog steeds een logisch en volledig verhaal verteld wordt dat recht doet aan de geschiedenis.

In de details weinig nieuws - wie in dit onderwerp geïnteresseerd is heeft ongetwijfeld net als ik al talloze documentaires gezien, en daarnaast de nogal briljante film Fat Man and Little Boy (1989) - met de weergaloze Dwight Schultz in de rol van Oppenheimer. Deze film moet het daarentegen stellen met Cillian Murphy, en het duurde echt een paar minuten voordat dat begon te overtuigen - Murphy is toch een wat beperkte acteur, en het komt in het begin vooral door wat getruc met groothoeklenzen en veel aandacht van de regie dat het er uiteindelijk genoeg op lijkt. Later in de film verwordt dat meer tot een afmattingsstrijd - is het Murphy of Oppenheimer die sneller aftakelt, en dat verdient beslist waardering. Hij groeit in zijn rol, noem je dat dan eufemistisch - maar toch, aan het einde is de balans beslist goed, al is er nog steeds veel teveel de geur van de Peaky Blinders.

In de rest van de cast meer overtuiging - Damon die een bijzonder onaangenaam maar wel eerlijk personage neerzet met zijn Leslie Groves, en ik denk dat hij dat wel echt perfect getroffen heeft. Downey Jr, waarvan ik echt niet durf te zeggen of hij Lewis Strauss eer aandoet, maar wel een geniaal fraaie rol speelt - en een briljante keuze om dat deel van de geschiedenis in knetterhard zwartwit te filmen. Talloze bijrollen - Branagh, Schweighöfer, Hartnett, Affleck, Oldman, en Pugh vooral ook - waarvan ik grotendeels pas achteraf doorhad dat zij het waren. Dan speel je je rol pas echt goed, vind ik, als je welhaast onherkenbaar bent.

Filmisch gezien is het allemaal ver mooier en beter dan ooit tevoren - het verhaal van Oppenheimer wordt verteld op een manier waar, tenminste toch in zaal 1 van Eye, je nieren over meepraten kunnen. De waarschuwing over het geluidsniveau aan de deur vond ik wat overdreven, maar dat bleek het niet te zijn - en of oordoppen de trillingen in mijn stoel aangenamer hadden gemaakt betwijfel ik evengoed. Meer iets over de projectie en de zaal dan over de film wellicht, maar het adagium dat je geluid moet voelen in plaats van horen vond ik hier echt niet van toepassing. Niet in balans en te overheersend, en vooral in de lage tonen. Geluid is iets wat je hoort, niet iets wat je stoel laat trillen, basta. De soundtrack had van mij op een paar punten echt wel wat minder scare jumps mogen hebben - er zijn een paar knallen die echt functioneel zijn, maar ruim meer dan de helft is dat gewoon echt niet. De muziek vond ik in tegenstelling daarmee wel vrijwel overal echt erg mooi - vooral de krassende viool kwam een paar keer erg goed binnen.

In de cinematografie - jawel, 70mm - veel ernstig mooie beelden, maar de extra scherpte in het beeld gaf mij ook wel erg vaak het idee dat de focus niet altijd precies op het onderwerp lag, of halverwege een scene heen en weer aan het floepen was zonder dat daar een narratieve reden voor was. Nogal in lijn met de waan van de dag, het is nogal in de mode om te denken dat autofocus altijd goed is maar dat is echt heel veel te naïef - overduidelijk. Of de missers aan de projectie lagen of dat er een daadwerkelijk gebrek aan behoorlijke focus was, ik laat het maar in het midden, dat oordeel stel ik uit totdat ik de film thuis kan zien en met een vergrootglas op mijn scherm kan beoordelen. Toch, ik vond daarmee de veronderstelde extra scherpte uit de 70mm eerder afleiden dan iets extras bieden. Wellicht wel iets met de diepte van de kleuren - ondanks de mode-toning van vooral veel blauw. Het schiet me nu door mijn hoofd dat het geheel wellicht beter tot zijn recht was gekomen als de hele film in het zwart-wit van de segmenten met Strauss was gehouden - je had dan de cues gemist in welk deel van de geschiedenis je zit, maar visueel was het wel een stuk strakker en mooier gebleven.

Om terug te komen op het narratief, de kapstokvertelling maakt het verhaal mooi rond, en ondanks dat ik de geschiedenis behoorlijk scherp in mijn hoofd had, voelde de objectief toch nogal moordende speelduur eigenlijk helemaal niet lang aan. Wellicht dat de structuur daar ook erg goed bij helpt, want er was nergens ook maar een moment waarbij de spanning wegviel of de vaart uit de film viel. Of de scene met Einstein ooit zo plaatsgevonden heeft, en daarmee Strauss op zijn pad gezet heeft lijkt me wel wat aan de dunne kant, maar interessanter dan dat, de bevoogdende woorden van Einstein raken wel precies aan het leven van Oppenheimer en aan dat van iedereen die ooit iets gepresteerd heeft. De samenleving kan maar bijster slecht overweg met alles wat boven het maaiveld uitsteekt.

En wellicht nog even een beschouwing - met alles wat we al van Oppenheimer wisten, uit documentaires, eerdere films, boeken, en een veelheid van andere bronnen. Voegt deze film daar nog wat aan toe. Voor mij beslist wel, en dat ligt vooral aan de heel korte momenten van interactie met vooral Einstein en Jean Tatlock. Niet dat je daar antwoorden in vinden zal, denk ik, maar het geeft wel meer diepte en kleur aan zijn persoonlijkheid die ik niet in andere bronnen gelezen heb nog.

Simpel verhaal, langzaam verteld. Ondanks de best interessante cast - Walken, Farmiga, Lauper - geen vuurwerk qua acteren, maar meer een rustig dobberend verhaal zonder grote verrassingen. Kennelijk iets voor tussendoor, maar daar is het ook wel een leuk filmpje voor.

Lauper staat natuurlijk niet bekend om haar geïnspireerde rollen of indrukwekkende acteertalent, maar ze brengt het er in dit kleine rolletje niettemin prima af. Maakt de film tot net ietsje meer, want met alleen Walken die hier niet echt op dreef lijkt is het toch een klein beetje te mager.

Mena Suvari is een opvallende actrice.

Niet bepaald mooi, wat mij betreft. Er is iets met de vorm van haar hoofd aan de hand dat mij in ieder geval niet die indruk geeft. Maar soms dan weer toch, en misschien juist door dat contrast dat het effect dan weer groter is.

De film is overigens wat flauwtjes. Het verhaal is nog niet echt onaardig, maar ook nergens bijzonder en het mist ook teveel een vonk die het tot iets interessants zou maken. Geen slechte film voor een saaie avond, maar niet meer dan dat.

Tot halverwege wel leuk, daarna kakt het wat in en neemt de vertelling teveel de voorspelbare richting. Jammer, het zou leuk geweest zijn om eens een andere insteek te zien. Een die wat minder sociaal acceptabel mainstream is, bijvoorbeeld - of een met een wat harder scherp randje, dat zou ik ook wel leuk gevonden hebben.

Goed gespeeld, dat wel - hoewel ook daar de matheid wat toeslaat, en ik meende even Hugh Laurie op zijn Dr. House-beentrekken te betrappen. Verder geen parallellen daarmee, en da's toch knap als je die rol een jaar of acht gespeeld hebt.

Een poging om mee te liften op het succes van Jaws, zo komt deze film vooral op me over. Oh, er was al een boek - nouja, dat was dan toch beslist geinspireerd door het grote voorbeeld van Herman Melville. Maar daar kan je natuurlijk zo ongeveer elk verhaal met een vis en een man mee doodslaan.

Slecht is de film zeker niet. Maar ook niet echt goed, er komt net een beetje te weinig uit en de beelden zijn ook niet niet echt goed - tenminste niet voor de normen van nu. En vergelijkbaar is Richard Harris als Captain Nolan - close, but no Ahab. Wat dan overblijft is vooral de altijd tijdloze muziek van Ennio Morricone, en de mysterieuze uitstraling van Charlotte Rampling. En dat is ook wel genoeg.

Overdreven over the top gedoe van een stel ongeloofwaardige boeven achterna gezeten door een ongeloofwaardig blunderend zooitje politie. Bekende acteurs, maar ook veel gemodder van diezelfde bekende namen, slechte nep aanvoelende Ierse accenten, en te krampachtig vlot en hip - en de humor kwam niet echt op me over, nauwelijks een flauw glimlachje kon er af.

Hetzelfde idee is best vaak veel beter uitgewerkt.

Een ongewone man.

Waar het hem in zit weet ik zogauw niet, in het begin gaat het nog wel ietwat maar na een paar minuten begin ik echt moeite te krijgen om in Kingsley een voormalige generaal en oorlogsmisdadiger te zien. Het overtuigt gewoon nergens. Niet dat hij nou zo onschuldig en ongevaarlijk overkomt, verre van, maar er is gewoon niets generaligs aan de man. Niet eens iets militairs. En het brave prima Engels dat hij spreekt is wellicht beter dan hem krom-Slavisch engels te laten spreken, maar ook daar overtuigt het niet. Dan doet Hera Hilmar(-sdóttir) het eigenlijk een stuk beter, lijkt beter in haar rol te zitten en te passen. Al heeft een IJslandse even weinig in dit Joegoslavische drama te zoeken als Ben Kingsley.

Het einde is dan al helemaal een draak. Als je geen behoorlijk eind voor je film vinden kan, dan is dit niet echt de goede oplossing, vind ik. Jammer, want het idee was best goed en ook behoorlijk origineel, en de wat troosteloze beelden van de troosteloze plaatsen waar de generaal zijn lot afwacht zijn dan wel weer prima in orde.

Als een spannend jongensboek.

Wat vooral leuk is is de mooie opbouw van het verhaal. De verwikkelingen stapelen zich mooi op, de kwajongens-achtige streken verworden tot serieuze zaken. Wel wat gedateerd in het onderwerp misschien, ik vraag me even af of het voor de generatie jongvolwassenen van nu nog invoelbaar is hoe dit soort koude-oorlog taferelen indertijd speelden.

Maar voor mij is dat geen punt. Spannende film.

Super mooie beelden, super mooie vormgeving en een geniale rol van Swinton. En de soundtrack klopt ook helemaal voor mij.

En vanzelf is Swinton wel zo'n beetje de enige die deze rol zou hebben kunnen spelen - hoewel ze, hoe mannelijk ze ook kan overkomen, toch vooral altijd een vrouw blijft in mijn ogen. Daarmee werkt het hele concept van de verwisselingen ook maar matig, al is dat wellicht een heel persoonlijk iets. In een boek komt dat ongetwijfeld beter uit, daar heb je minder last met dit soort beperkingen.

Dat het origineel van Woolf is is wellicht ook de oorsprong van een hele serie erg mooie quotes in de film. Ook daarmee erg knap.

Ik heb iets met films met een dubbele punt in de titel - of eigenlijk moet ik zeggen, ik heb daar iets tegen. Statistisch scoort zo’n film al gauw een vol punt lager dan zonder die dubbele punt.

Ook hier weer. Het idee om Fuhrman te casten voor de hoofdrol is natuurlijk erg fijn, maar het werkt absoluut niet voor mij - in plaats van dat ik in het verhaal kom zit ik constant te kijken hoe ze haar gefilmd hebben. Maakt dat de hele film ontzettend fake overkomt, en nergens in de verte eng - terwijl het toch horror zou moeten zijn. Leuk om Stiles weer eens een echte rol in een film te zien spelen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

Het is wellicht meer een indrukwekkend verhaal dan een indrukwekkende film. Niet alleen het wellicht wat beperkende budget, maar ook de vertaling vanuit een toneelstuk levert een wat statische setting op. Toch, er wordt goed gespeeld, waarbij vooral Wilson en Dau opvallen.

In het narratief ook een paar echte pareltjes, zoals het moment waarop Ahmet Qurei bekent nog nooit een Jood te hebben gesproken of gezien. Of dat daadwerkelijk zo gegaan is maakt niet veel uit, het is erg tekenend voor dit soort hooglopende conflicten - een complete onbekendheid met de andere partij, een volstrekt gebrek aan communicatie en geen enkele vorm van wederzijds begrip. Des te knapper dat in zo'n situatie de Oslo-accoorden tot stand gekomen zijn, en bijzonder tragisch dat dat nu weer zo ver uit elkaar gedreven is.

Mooie film - het is een gedeeltelijk natuurlijk een geschiedenisles, en vanaf dat je de naam Henry VIII of Anne Boleyn hoort weet je al hoe het afloopt - dus dat je nou niet echt meer op een happy end meer hoeft te rekenen voor de arme Anne. Henry - Eric Bana - overtuigt niet, en moet je maar vergeten denk ik, ik vind dat hij voor deze rol echt volstrekt miscast is. Er is gewoonweg niets wat aangeeft dat hij de koning is, of dat hij boven alle andere mensen uit wil en kan stijgen - en dat vond en deed de echte Henry VIII toch echt wel - tenslotte, eeuwen later staat hij daar nog bekend om. Maar Scarlett Johansson - in haar van the girl with a pearl earring bekende rol van dom blondje - maar vooral Natalie Portman overtuigen echt, vind ik - en een film met Kristin Scott Thomas er in kan al nauwelijks slecht zijn.

Waarom wou ik deze ook alweer zien?

Ohja. Christinith - die scene was ik ergens tegengekomen. Helaas is dat wel meteen ook zo'n beetje de grappigste uit de hele film, en de rest is toch duidelijk minder, vaak veel te flauw of eigenlijk helemaal niet leuk. Grootste probleem is dat de film te hard probeert, te krampachtig cool wil zijn. Wat aan de andere kant dan wel weer leuk is is dat zo ongeveer iedereen meedoet, je bent sneller klaar als je een lijstje maakt van wie er niet in zit.

Verder eigenlijk verrassend weinig over te zeggen, het is echt zo'n film die ik na vijf minuten al weer zo'n beetje vergeten ben. Behalve, nouja, Christinith dan misschien.

Het was al wel op een afstandje duidelijk dat dit niet zo’n goede film zou zijn, maar het gegeven intrigeerde me dus wilde ik ‘m toch zien. Maar ja, heel best is het niet. Eigenlijk nog niet eens doordat de acteurs niet goed zijn - het is vooral het plot dat alle kanten uit zwabbert. Zelfs te onwaarschijnlijk voor de VS - en wat een raar land is dat toch.

Vrouwenfilm.

En niet zozeer door het onderwerp, maar meer omdat kennelijk zowat alle humor die er in zit typisch vrouwelijk is. Tenminste, ik kan er nauwelijks om lachen - meer zoiets van 'ik snap dat ze dit leuk vindt', maar meer dan dat wordt het niet.

Blijft dan weinig anders over dan een paar mooie dames.

Visueel erg mooi en met een origineel en leuk gegeven. Mooi uitgewerkt ook, eigenlijk een goed voorbeeld hoe je met beperkte middelen en een uitspreekbaar budget nog steeds een interessante film kan maken. Voor een niet onbelangrijk deel komt dat ook door het overduidelijke enthousiasme van de cast, hoewel daar wel wat zwaar op Jessica De Gouw geleund wordt misschien. En waar ik al mee begon, visueel zit het erg mooi in elkaar, vanaf de eerste scene op het strand. Ook de graphics waarmee de effecten van de oogdruppeltjes worden gesuggereerd vielen bij mij best goed.

Zoals wel meer films over dit onderwerp wat breedsprakig, wat langdradig en wat sentimenteel. Japan heeft wat moeite om van het verlies van de oorlog en van het schip af te komen, dat blijkt er wel uit. En net als ook wel vaker is het misschien eerder een bijzondere film dan een goede. Hoewel er beslist goed geacteerd wordt, en het verhaal met alle denkbare zorgvuldigheid uitgewerkt wordt - en daarbij vooral de beleving van de individuele marinemannen volgt. Echt nieuw is het allemaal niet, en je weet ook al hoe het afloopt natuurlijk.

Behalve dan dat Baggerman nog even een verrassing bezorgt Tatsuya Nakadai, ik had hem niet herkend. Mooie rol, niet zijn mooiste natuurlijk, maar zeker wel een eervolle. Je zou hem zijn leeftijd niet geven, en ondertussen alweer een jaar of tien na deze film is hij nog steeds niet met pensioen.

Een soort komedie met een bijtend scherp randje - want we weten natuurlijk allemaal zo langzamerhand wel dat er in de politiek, en zeker in de verkiezingstijd, erg graag en erg regelmatig vuil spel wordt gespeeld. Een van de mooiere inzichten daarin, en al uit 1994 - nee, dit is zeker niet iets van de laatste jaren - kan je vinden in het boek Interface, onder pseudoniem geschreven door Neal Stephenson en zijn oom George Jewsbury. Daarin roept de verliezende partij op een gegeven moment de hulp in van iemand die in de industrie bekend staat als The Prince of Darkness.

Je zou dan denken dat dit scenario daardoor geinspireerd is - maar nee, het is gebaseerd op de Boliviaanse verkiezingen van 2002. Waar gebeurd, dus, en nogal vrij letterlijk ook precies zo, als ik het tussen de regels door even nazoek. En even makkelijk kan je ook nu en ook bij ons zo ongeveer elke dag voorbeelden vinden van strategisch geplande propaganda in de politiek - vooral de rechtse populisten maken daar dankbaar ge(mis)bruik van.

Of de keuze om het verhaal als komedie te verpakken een integere is, mwah - maar het werkt wel, al moet er van mijn hart dat er van de erg zware cast maar vrij weinig gebruik gemaakt wordt. Billy Bob en Joaquim de Almeida, daar had ik toch wat meer vuurwerk van gehoopt te zien, maar ze blijven een beetje veel in de schaduw van de hoofdrol van Bullock. En de film als geheel is wellicht wat meer kijkvoer dan een echt politiek document. Daardoor wel veel toegankelijker voor de massa, en dat zal dan wel Green en/of Clooney’s motivatie geweest zijn.

Fijne feelgood film. Niet met het stereotiepe verhaal dat bij dat genre lijkt te horen. Ook niet precies met de serie flauwe grappen, maar net wat origineler.

Ned is misschien inderdaad wat dom - naief is het betere woord eigenlijk. Maar is dat niet de naiviteit die we allemaal liever zouden moeten hebben? Dat is lijkt me de boodschap die we mee kunnen nemen. De wereld zou er denk ik een stuk prettiger van kunnen worden.

Mooi gespeeld, Paul Rudd doet het prima, en de drie zussen ook. Voor mij is niet Zooey Deschanel de ster - die heeft nog ietsje een stigma vanwege (500) Days of Summer (2009). Da's toch wel het kenmerk van een steengoeie actrice, als ze een rol zo goed speelt dat ik twee jaar later nog een hekel aan haar heb. Maar Emily Mortimer is het wel helemaal. Prachtmens.

En er doen trouwens verder ook nog een heleboel bloedmooie actrices mee, veel meer dan de ene ster die in de gemiddelde feelgood movie rondlopen mag. Maakt de film toch weer een stuk meer feelgood.