Opinions

Ik vond het eigenlijk best een aardige film.

De sfeer wordt erg sterk opgebouwd in het begin, en dat het verhaal daarna steeds ongeloofwaardiger wordt, allez - dat kan je van het begin dan ook wel zeggen. Het is in ieder geval wel fijn vlot, qua cinematografie dapper en spannend uitgewerkt, en voor zover ik gezien heb tot dusver ook best origineel.

De combinatie Elijah Wood en Sasha Grey, hoe onwaarschijnlijk ook, werkt eigenlijk best goed. Best goed gecast als naïeve nerd en manipulatieve bitch. Grey valt me niet tegen, doet het veel beter dan in TGE, hoewel het misschien wel eerlijk is om te zeggen dat ze niet zo bijster veel te acteren heeft.

Flauw verhaal met wat twijfelachtig acterende kinders die zoals gebruikelijk in het genre uitblinken door domheid. Wel erg mooie plaatjes van de natuur, een lief hondje, en wat slordige beelden van de verplichte ijsbeer. Toch best een aardig filmpje, en dat komt vooral door de beelden van de besneeuwde landschapjes.

Grappig.

Het idee is best aardig uitgewerkt en ook wel deels origineel. Jammer wel dat Opération Lune (2002), ook wel bekend als Dark Side of the Moon, een veel leukere en veel beter uitgewerkte conspiracy theory vertelt. Maar stappen we daar voor het gemak even overheen dan kan ik hier best om lachen. Wellicht vooral om de studentikoze bedoening die de grapjassen er van maken.

Best mooi uitgewerkt, de locaties zijn vanzelf precies goed - en knap hoe ze dat gedaan hebben. Het getruc om de beelden er gepast vintage uit te laten zien is ook goed gedaan.

En geloof ik de eerste found footage film waar ik het einde van haal. Dat zegt ook al weer wat.

Ik heb het nooit zo met Kingsley - of met elke andere gevierde acteur die met een erg herkenbaar uiterlijk altijd de balans tussen zelf en karakter moet laten doorslaan tot iets dienends en onzelfzuchtigs. En met alle mooie woorden, wie lukt dat. Ik had er echt twijfels bij of dat zou gaan werken.

De eerste helft, misschien zelfs de eerste driekwart van de film zijn moeizaam. Niet alleen door Kingsley misschien, maar dat zette de toon voor me, al voor hij potentieel maar iets fout had kunnen doen. Het gedeelte van het psychologische spel lag me ook niet bijzonder goed, waar het als dat zo is misschien echt zo gebeurd is, voor de film werkte het niet bijzonder goed vond ik. Maar zodra dat gedaan is, komt de film los.

En dan het einde. Ik schaam me er niet voor dat ik daar echt moeite had om niet in tranen uit te barsten - en dat lukte maar matig, want ik had wel wat af te drogen. Zit je dan, grote sterke vent, te grienen als een kind - en nu weer, als ik er aan terugdenk. Wellicht het sterkste einde dat ik ooit in een film gezien heb.

Ai, een dubbele punt in de titel, en bewegend beeld tijdens de aftiteling.

Ritchie heeft de zeitgeist wel aardig te pakken - doe gewoon een heleboel actiescenes, en maak je geen zorgen over narratief, logica of samenhang. Kennelijk werkt dat voor een behoorlijk groot publiek best goed, maar helaas hoor ik daar niet bij. Mij maak je aan de andere kant wel weer blij met acteurs als Eddie Marsan, Aubrey Plaza of zelfs Josh Hartnett - hoewel die laatste maar weinig laat zien. Marsan is zoals altijd geniaal, en Plaza zit precies op het juiste snijpunt tussen een leuk karakter en perfecte delivery.

Had daar nou iets mee gedaan in een film zonder alle Richie-poeha, en misschien ook zonder Statham en Grant. Of juist met, maar dan zonder de karakteracteurs. Deze mix werkt gewoon niet.

Een goed plot en een behoorlijk goede uitwerking - die wel wat ruikt naar beperkte middelen, maar grotendeels goed uitpakt. De onbekende acteurs voldoen in vrijwel alle scenes, er staat me maar een echt voor de geest die echt ernstig onder de maat is. Verder doen de mooie beelden in de sneeuw vanzelf een hoop goed, en zijn de rollen van Ólafsson en Oni fijn getroffen. Ólafsdóttir is best aardig in de hoofdrol, maar is ook in voornoemde scene - maar allez, ze krijgt het voordeel van de twijfel, al ligt dat misschien deels aan haar fraai afkledende zilveren pooloutfit. Wat de hele productie wel wat nekt is het al te nadrukkelijk zinspelen op een vervolg - als dat er in zit, dan volgt dat uit de kwaliteit, niet omdat je erom zeuren moet, denk ik dan.

Het verbaast me af en toe nog steeds - Diane Kruger die een sterke rol neerzet, terwijl dat toch echt al eens vaker gebeurd is. Sterker, zeker de laatste tijd vaker wel dan niet. Wellicht heeft ze haar looks tegen, en er zijn natuurlijk ook wel een paar voorbeelden te bedenken waar ze echt niet verder in komt dan een beetje blond haar en wat blauwe ogen.

Maar dan deze film maar weer. Superspannend met een soort John le Carre achtig verhaal - beklemmend en zonder opsmuk of overdreven spionnenromantiek, en ook geen superspectaculaire actiescenes. Maar daarmee denk ik toch wel heel wat realistischer dan gemiddeld, wilde achtervolgingen en schietpartijen bij daglicht hoort toch liever niet bij het onopvallende spionnenwerk - het is veel meer een kwestie van saai en langdradig, eenzaam en angstig. En precies dat weet Kruger erg goed over te brengen. IJzersterk, en een erg fijne film.

Prometheus stole fire from the gods and gave it to man. For this he was chained to a rock and tortured for eternity.

Welke quote kies je om deze film samen te vatten. Voor mij werkt deze eigenlijk beter dan die uit de Bhagavad Gita, en wellicht beschrijft het Oppenheimer ook beter - al is daar overduidelijk een verschil van perspectief, of je dat vanuit je innerlijk beleeft, of als observator. Voel je het, of zie je het.

Het verhaal van Oppenheimer is al gekend - en daarmee moeilijk om daar een bruikbaar nieuw perspectief in te vinden. De insteek om de hearing over Oppenheimer's Q-clearance te volgen is daar een tamelijk briljante vondst in - want een perfecte kapstok om Oppenheimer zijn levensverhaal te laten vertellen, in alle pijnlijke details - en briljant maar ook pijnlijk hardhandig hoe Nolan die in absoluut visceraal ongemak in beeld brengt, maar ook weer geniaal in de beheersing om daar een paar voor de hand liggende sleutelscenes juist uit weg te laten, vanuit dat iedereen die toch al wel weet. Ook een inzicht in de idioterie van de macht - hoe Oppenheimer en Truman elkaar de verantwoordelijkheid over de op-een-na meest gruwelijke oorlogshandeling ooit niet gunnen, en daardoor niet met elkaar in gesprek komen. Briljant ook in dat de structuur Nolan de gelegenheid geeft zijn gebruikelijke hap-snap brokjes op te dissen, en dat daarmee evengoed nog steeds een logisch en volledig verhaal verteld wordt dat recht doet aan de geschiedenis.

In de details weinig nieuws - wie in dit onderwerp geïnteresseerd is heeft ongetwijfeld net als ik al talloze documentaires gezien, en daarnaast de nogal briljante film Fat Man and Little Boy (1989) - met de weergaloze Dwight Schultz in de rol van Oppenheimer. Deze film moet het daarentegen stellen met Cillian Murphy, en het duurde echt een paar minuten voordat dat begon te overtuigen - Murphy is toch een wat beperkte acteur, en het komt in het begin vooral door wat getruc met groothoeklenzen en veel aandacht van de regie dat het er uiteindelijk genoeg op lijkt. Later in de film verwordt dat meer tot een afmattingsstrijd - is het Murphy of Oppenheimer die sneller aftakelt, en dat verdient beslist waardering. Hij groeit in zijn rol, noem je dat dan eufemistisch - maar toch, aan het einde is de balans beslist goed, al is er nog steeds veel teveel de geur van de Peaky Blinders.

In de rest van de cast meer overtuiging - Damon die een bijzonder onaangenaam maar wel eerlijk personage neerzet met zijn Leslie Groves, en ik denk dat hij dat wel echt perfect getroffen heeft. Downey Jr, waarvan ik echt niet durf te zeggen of hij Lewis Strauss eer aandoet, maar wel een geniaal fraaie rol speelt - en een briljante keuze om dat deel van de geschiedenis in knetterhard zwartwit te filmen. Talloze bijrollen - Branagh, Schweighöfer, Hartnett, Affleck, Oldman, en Pugh vooral ook - waarvan ik grotendeels pas achteraf doorhad dat zij het waren. Dan speel je je rol pas echt goed, vind ik, als je welhaast onherkenbaar bent.

Filmisch gezien is het allemaal ver mooier en beter dan ooit tevoren - het verhaal van Oppenheimer wordt verteld op een manier waar, tenminste toch in zaal 1 van Eye, je nieren over meepraten kunnen. De waarschuwing over het geluidsniveau aan de deur vond ik wat overdreven, maar dat bleek het niet te zijn - en of oordoppen de trillingen in mijn stoel aangenamer hadden gemaakt betwijfel ik evengoed. Meer iets over de projectie en de zaal dan over de film wellicht, maar het adagium dat je geluid moet voelen in plaats van horen vond ik hier echt niet van toepassing. Niet in balans en te overheersend, en vooral in de lage tonen. Geluid is iets wat je hoort, niet iets wat je stoel laat trillen, basta. De soundtrack had van mij op een paar punten echt wel wat minder scare jumps mogen hebben - er zijn een paar knallen die echt functioneel zijn, maar ruim meer dan de helft is dat gewoon echt niet. De muziek vond ik in tegenstelling daarmee wel vrijwel overal echt erg mooi - vooral de krassende viool kwam een paar keer erg goed binnen.

In de cinematografie - jawel, 70mm - veel ernstig mooie beelden, maar de extra scherpte in het beeld gaf mij ook wel erg vaak het idee dat de focus niet altijd precies op het onderwerp lag, of halverwege een scene heen en weer aan het floepen was zonder dat daar een narratieve reden voor was. Nogal in lijn met de waan van de dag, het is nogal in de mode om te denken dat autofocus altijd goed is maar dat is echt heel veel te naïef - overduidelijk. Of de missers aan de projectie lagen of dat er een daadwerkelijk gebrek aan behoorlijke focus was, ik laat het maar in het midden, dat oordeel stel ik uit totdat ik de film thuis kan zien en met een vergrootglas op mijn scherm kan beoordelen. Toch, ik vond daarmee de veronderstelde extra scherpte uit de 70mm eerder afleiden dan iets extras bieden. Wellicht wel iets met de diepte van de kleuren - ondanks de mode-toning van vooral veel blauw. Het schiet me nu door mijn hoofd dat het geheel wellicht beter tot zijn recht was gekomen als de hele film in het zwart-wit van de segmenten met Strauss was gehouden - je had dan de cues gemist in welk deel van de geschiedenis je zit, maar visueel was het wel een stuk strakker en mooier gebleven.

Om terug te komen op het narratief, de kapstokvertelling maakt het verhaal mooi rond, en ondanks dat ik de geschiedenis behoorlijk scherp in mijn hoofd had, voelde de objectief toch nogal moordende speelduur eigenlijk helemaal niet lang aan. Wellicht dat de structuur daar ook erg goed bij helpt, want er was nergens ook maar een moment waarbij de spanning wegviel of de vaart uit de film viel. Of de scene met Einstein ooit zo plaatsgevonden heeft, en daarmee Strauss op zijn pad gezet heeft lijkt me wel wat aan de dunne kant, maar interessanter dan dat, de bevoogdende woorden van Einstein raken wel precies aan het leven van Oppenheimer en aan dat van iedereen die ooit iets gepresteerd heeft. De samenleving kan maar bijster slecht overweg met alles wat boven het maaiveld uitsteekt.

En wellicht nog even een beschouwing - met alles wat we al van Oppenheimer wisten, uit documentaires, eerdere films, boeken, en een veelheid van andere bronnen. Voegt deze film daar nog wat aan toe. Voor mij beslist wel, en dat ligt vooral aan de heel korte momenten van interactie met vooral Einstein en Jean Tatlock. Niet dat je daar antwoorden in vinden zal, denk ik, maar het geeft wel meer diepte en kleur aan zijn persoonlijkheid die ik niet in andere bronnen gelezen heb nog.

Simpel verhaal, langzaam verteld. Ondanks de best interessante cast - Walken, Farmiga, Lauper - geen vuurwerk qua acteren, maar meer een rustig dobberend verhaal zonder grote verrassingen. Kennelijk iets voor tussendoor, maar daar is het ook wel een leuk filmpje voor.

Lauper staat natuurlijk niet bekend om haar geïnspireerde rollen of indrukwekkende acteertalent, maar ze brengt het er in dit kleine rolletje niettemin prima af. Maakt de film tot net ietsje meer, want met alleen Walken die hier niet echt op dreef lijkt is het toch een klein beetje te mager.

Mena Suvari is een opvallende actrice.

Niet bepaald mooi, wat mij betreft. Er is iets met de vorm van haar hoofd aan de hand dat mij in ieder geval niet die indruk geeft. Maar soms dan weer toch, en misschien juist door dat contrast dat het effect dan weer groter is.

De film is overigens wat flauwtjes. Het verhaal is nog niet echt onaardig, maar ook nergens bijzonder en het mist ook teveel een vonk die het tot iets interessants zou maken. Geen slechte film voor een saaie avond, maar niet meer dan dat.

Tot halverwege wel leuk, daarna kakt het wat in en neemt de vertelling teveel de voorspelbare richting. Jammer, het zou leuk geweest zijn om eens een andere insteek te zien. Een die wat minder sociaal acceptabel mainstream is, bijvoorbeeld - of een met een wat harder scherp randje, dat zou ik ook wel leuk gevonden hebben.

Goed gespeeld, dat wel - hoewel ook daar de matheid wat toeslaat, en ik meende even Hugh Laurie op zijn Dr. House-beentrekken te betrappen. Verder geen parallellen daarmee, en da's toch knap als je die rol een jaar of acht gespeeld hebt.

Een poging om mee te liften op het succes van Jaws, zo komt deze film vooral op me over. Oh, er was al een boek - nouja, dat was dan toch beslist geinspireerd door het grote voorbeeld van Herman Melville. Maar daar kan je natuurlijk zo ongeveer elk verhaal met een vis en een man mee doodslaan.

Slecht is de film zeker niet. Maar ook niet echt goed, er komt net een beetje te weinig uit en de beelden zijn ook niet niet echt goed - tenminste niet voor de normen van nu. En vergelijkbaar is Richard Harris als Captain Nolan - close, but no Ahab. Wat dan overblijft is vooral de altijd tijdloze muziek van Ennio Morricone, en de mysterieuze uitstraling van Charlotte Rampling. En dat is ook wel genoeg.

Overdreven over the top gedoe van een stel ongeloofwaardige boeven achterna gezeten door een ongeloofwaardig blunderend zooitje politie. Bekende acteurs, maar ook veel gemodder van diezelfde bekende namen, slechte nep aanvoelende Ierse accenten, en te krampachtig vlot en hip - en de humor kwam niet echt op me over, nauwelijks een flauw glimlachje kon er af.

Hetzelfde idee is best vaak veel beter uitgewerkt.

Een ongewone man.

Waar het hem in zit weet ik zogauw niet, in het begin gaat het nog wel ietwat maar na een paar minuten begin ik echt moeite te krijgen om in Kingsley een voormalige generaal en oorlogsmisdadiger te zien. Het overtuigt gewoon nergens. Niet dat hij nou zo onschuldig en ongevaarlijk overkomt, verre van, maar er is gewoon niets generaligs aan de man. Niet eens iets militairs. En het brave prima Engels dat hij spreekt is wellicht beter dan hem krom-Slavisch engels te laten spreken, maar ook daar overtuigt het niet. Dan doet Hera Hilmar(-sdóttir) het eigenlijk een stuk beter, lijkt beter in haar rol te zitten en te passen. Al heeft een IJslandse even weinig in dit Joegoslavische drama te zoeken als Ben Kingsley.

Het einde is dan al helemaal een draak. Als je geen behoorlijk eind voor je film vinden kan, dan is dit niet echt de goede oplossing, vind ik. Jammer, want het idee was best goed en ook behoorlijk origineel, en de wat troosteloze beelden van de troosteloze plaatsen waar de generaal zijn lot afwacht zijn dan wel weer prima in orde.

Als een spannend jongensboek.

Wat vooral leuk is is de mooie opbouw van het verhaal. De verwikkelingen stapelen zich mooi op, de kwajongens-achtige streken verworden tot serieuze zaken. Wel wat gedateerd in het onderwerp misschien, ik vraag me even af of het voor de generatie jongvolwassenen van nu nog invoelbaar is hoe dit soort koude-oorlog taferelen indertijd speelden.

Maar voor mij is dat geen punt. Spannende film.

Super mooie beelden, super mooie vormgeving en een geniale rol van Swinton. En de soundtrack klopt ook helemaal voor mij.

En vanzelf is Swinton wel zo'n beetje de enige die deze rol zou hebben kunnen spelen - hoewel ze, hoe mannelijk ze ook kan overkomen, toch vooral altijd een vrouw blijft in mijn ogen. Daarmee werkt het hele concept van de verwisselingen ook maar matig, al is dat wellicht een heel persoonlijk iets. In een boek komt dat ongetwijfeld beter uit, daar heb je minder last met dit soort beperkingen.

Dat het origineel van Woolf is is wellicht ook de oorsprong van een hele serie erg mooie quotes in de film. Ook daarmee erg knap.

Ik heb iets met films met een dubbele punt in de titel - of eigenlijk moet ik zeggen, ik heb daar iets tegen. Statistisch scoort zo’n film al gauw een vol punt lager dan zonder die dubbele punt.

Ook hier weer. Het idee om Fuhrman te casten voor de hoofdrol is natuurlijk erg fijn, maar het werkt absoluut niet voor mij - in plaats van dat ik in het verhaal kom zit ik constant te kijken hoe ze haar gefilmd hebben. Maakt dat de hele film ontzettend fake overkomt, en nergens in de verte eng - terwijl het toch horror zou moeten zijn. Leuk om Stiles weer eens een echte rol in een film te zien spelen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

Het is wellicht meer een indrukwekkend verhaal dan een indrukwekkende film. Niet alleen het wellicht wat beperkende budget, maar ook de vertaling vanuit een toneelstuk levert een wat statische setting op. Toch, er wordt goed gespeeld, waarbij vooral Wilson en Dau opvallen.

In het narratief ook een paar echte pareltjes, zoals het moment waarop Ahmet Qurei bekent nog nooit een Jood te hebben gesproken of gezien. Of dat daadwerkelijk zo gegaan is maakt niet veel uit, het is erg tekenend voor dit soort hooglopende conflicten - een complete onbekendheid met de andere partij, een volstrekt gebrek aan communicatie en geen enkele vorm van wederzijds begrip. Des te knapper dat in zo'n situatie de Oslo-accoorden tot stand gekomen zijn, en bijzonder tragisch dat dat nu weer zo ver uit elkaar gedreven is.

Mooie film - het is een gedeeltelijk natuurlijk een geschiedenisles, en vanaf dat je de naam Henry VIII of Anne Boleyn hoort weet je al hoe het afloopt - dus dat je nou niet echt meer op een happy end meer hoeft te rekenen voor de arme Anne. Henry - Eric Bana - overtuigt niet, en moet je maar vergeten denk ik, ik vind dat hij voor deze rol echt volstrekt miscast is. Er is gewoonweg niets wat aangeeft dat hij de koning is, of dat hij boven alle andere mensen uit wil en kan stijgen - en dat vond en deed de echte Henry VIII toch echt wel - tenslotte, eeuwen later staat hij daar nog bekend om. Maar Scarlett Johansson - in haar van the girl with a pearl earring bekende rol van dom blondje - maar vooral Natalie Portman overtuigen echt, vind ik - en een film met Kristin Scott Thomas er in kan al nauwelijks slecht zijn.

Het was al wel op een afstandje duidelijk dat dit niet zo’n goede film zou zijn, maar het gegeven intrigeerde me dus wilde ik ‘m toch zien. Maar ja, heel best is het niet. Eigenlijk nog niet eens doordat de acteurs niet goed zijn - het is vooral het plot dat alle kanten uit zwabbert. Zelfs te onwaarschijnlijk voor de VS - en wat een raar land is dat toch.

Vrouwenfilm.

En niet zozeer door het onderwerp, maar meer omdat kennelijk zowat alle humor die er in zit typisch vrouwelijk is. Tenminste, ik kan er nauwelijks om lachen - meer zoiets van 'ik snap dat ze dit leuk vindt', maar meer dan dat wordt het niet.

Blijft dan weinig anders over dan een paar mooie dames.

Visueel erg mooi en met een origineel en leuk gegeven. Mooi uitgewerkt ook, eigenlijk een goed voorbeeld hoe je met beperkte middelen en een uitspreekbaar budget nog steeds een interessante film kan maken. Voor een niet onbelangrijk deel komt dat ook door het overduidelijke enthousiasme van de cast, hoewel daar wel wat zwaar op Jessica De Gouw geleund wordt misschien. En waar ik al mee begon, visueel zit het erg mooi in elkaar, vanaf de eerste scene op het strand. Ook de graphics waarmee de effecten van de oogdruppeltjes worden gesuggereerd vielen bij mij best goed.

Zoals wel meer films over dit onderwerp wat breedsprakig, wat langdradig en wat sentimenteel. Japan heeft wat moeite om van het verlies van de oorlog en van het schip af te komen, dat blijkt er wel uit. En net als ook wel vaker is het misschien eerder een bijzondere film dan een goede. Hoewel er beslist goed geacteerd wordt, en het verhaal met alle denkbare zorgvuldigheid uitgewerkt wordt - en daarbij vooral de beleving van de individuele marinemannen volgt. Echt nieuw is het allemaal niet, en je weet ook al hoe het afloopt natuurlijk.

Behalve dan dat Baggerman nog even een verrassing bezorgt Tatsuya Nakadai, ik had hem niet herkend. Mooie rol, niet zijn mooiste natuurlijk, maar zeker wel een eervolle. Je zou hem zijn leeftijd niet geven, en ondertussen alweer een jaar of tien na deze film is hij nog steeds niet met pensioen.

Een soort komedie met een bijtend scherp randje - want we weten natuurlijk allemaal zo langzamerhand wel dat er in de politiek, en zeker in de verkiezingstijd, erg graag en erg regelmatig vuil spel wordt gespeeld. Een van de mooiere inzichten daarin, en al uit 1994 - nee, dit is zeker niet iets van de laatste jaren - kan je vinden in het boek Interface, onder pseudoniem geschreven door Neal Stephenson en zijn oom George Jewsbury. Daarin roept de verliezende partij op een gegeven moment de hulp in van iemand die in de industrie bekend staat als The Prince of Darkness.

Je zou dan denken dat dit scenario daardoor geinspireerd is - maar nee, het is gebaseerd op de Boliviaanse verkiezingen van 2002. Waar gebeurd, dus, en nogal vrij letterlijk ook precies zo, als ik het tussen de regels door even nazoek. En even makkelijk kan je ook nu en ook bij ons zo ongeveer elke dag voorbeelden vinden van strategisch geplande propaganda in de politiek - vooral de rechtse populisten maken daar dankbaar ge(mis)bruik van.

Of de keuze om het verhaal als komedie te verpakken een integere is, mwah - maar het werkt wel, al moet er van mijn hart dat er van de erg zware cast maar vrij weinig gebruik gemaakt wordt. Billy Bob en Joaquim de Almeida, daar had ik toch wat meer vuurwerk van gehoopt te zien, maar ze blijven een beetje veel in de schaduw van de hoofdrol van Bullock. En de film als geheel is wellicht wat meer kijkvoer dan een echt politiek document. Daardoor wel veel toegankelijker voor de massa, en dat zal dan wel Green en/of Clooney’s motivatie geweest zijn.

Fijne feelgood film. Niet met het stereotiepe verhaal dat bij dat genre lijkt te horen. Ook niet precies met de serie flauwe grappen, maar net wat origineler.

Ned is misschien inderdaad wat dom - naief is het betere woord eigenlijk. Maar is dat niet de naiviteit die we allemaal liever zouden moeten hebben? Dat is lijkt me de boodschap die we mee kunnen nemen. De wereld zou er denk ik een stuk prettiger van kunnen worden.

Mooi gespeeld, Paul Rudd doet het prima, en de drie zussen ook. Voor mij is niet Zooey Deschanel de ster - die heeft nog ietsje een stigma vanwege (500) Days of Summer (2009). Da's toch wel het kenmerk van een steengoeie actrice, als ze een rol zo goed speelt dat ik twee jaar later nog een hekel aan haar heb. Maar Emily Mortimer is het wel helemaal. Prachtmens.

En er doen trouwens verder ook nog een heleboel bloedmooie actrices mee, veel meer dan de ene ster die in de gemiddelde feelgood movie rondlopen mag. Maakt de film toch weer een stuk meer feelgood.

Vermakelijk filmpje met een wat onwaarschijnlijk maar wel aardig verhaaltje. McGregor ben ik meestal niet zo kapot van, maar voldoet redelijk - en Naomi Harris compenseert daar ook wel voldoende. Skarsgard vond ik best leuk werk doen als Rus, en de feestjes en deftige locaties zijn best leuk om te zien en mooi in beeld gebracht.

Vijf meiden uit Fort William - een dorp in Schotland, nog verder overal vandaan dan de spreekwoordelijke middle of fucking nowhere - op schoolreisje naar Emmbrrah. Met het koor van de nonnenschool, onder begeleiding van Sister Condom. Als dat maar goed afloopt, zou je dan denken, maarja, daar gaat het verhaal natuurlijk over. Coming of age, maar dan in de Schotse Hooglanden. Voor mij nogal herkenbaar hier en daar, vanwege een deel van mijn jeugd in een nogal suf plaatsje in Friesland. Niet helemaal hetzelfde, maar toch.

Wellicht dat het verhaal - origineel in de vorm van het boek 'The Sopranos' van Alan Warner - voor regisseur Caton-Jones op een vergelijkbare manier herkenbaar was. Hoe dan ook, het heeft hem kennelijk genoeg geraakt dat hij al in 1998 een optie nam om het te verfilmen, en nu dik twintig jaar later is het eindelijk zover - met nog een jaartje of wat extra vertraging door corona. Maarja, als je aan het verglijden van de tijd in een Schots provincieplaatje gewend bent of ooit in Friesland hebt gewoond, wat zal ik zeggen, je staat wel eens langer in de rij bij de benzinepomp.

Of dat meegespeeld heeft of niet, wie zal het zeggen - maar daarmee heeft Caton-Jones wel lang genoeg de tijd gehad om er een welhaast perfecte film van te maken. Want dat is het, zonder meer. Perfect balancerend op de rand van vertederend, vunzig, tragisch, lief en rauw, met vijf wereldrollen van actrices die wereldberoemd zijn in héél Schotland en Kate Dickie als zo ongeveer grootste naam. Of is dat toch David Hasselhoff. En dat geeft de cliché waar-gingen-ze-heen aftiteling toch wel een somber randje - en hoewel ik dat zo even niet vinden kan, zo'n detail geeft me dan toch de overtuiging dat daar een werkelijkheid onder ligt, ofwel van Caton-Jones ofwel van Alan Warner. The Hoff haal je niet zomaar te voorschijn, daar spot je niet mee.

Wat me naar de film toetrok was de teaser van dat de meiden in de kroeg een optredentje improviseren. Zingen kunnen ze ook wel, nouja, in het verhaal in ieder geval. Erg fijn.

1988.

Net vanuit de provincie verhuisd naar Amsterdam, en deze film in Tuschinsky - op de opening night, en het was uitverkocht. Ik zat op de voorste rij ergens in het midden.

En ja, dan is die beer echt wel groot. Overal, boven, onder, links en rechts. Dat maakte best indruk, en de toch best indrukwekkende boom die hij al rug-krabbend aan het schudden brengt ook.

Bij de herziening ruim dertig jaar later valt het dan toch allemaal een klein beetje tegen. De beer is op mijn tv thuis toch wat kleiner. En ja, het kleine beertje is gewoon te schattig, maar je ziet ook wel wat erg duidelijk dat de rol van het kleine beertje door een groepje van tien of zo kleine beertjes gespeeld wordt. En het verhaal is wel wat dun.

Dat roept wel precies de vraag op - had Annaud niet beter een documentaire kunnen maken. Is deze film niet gewoon mislukt - want er zijn best wat voorbeelden die veel beter gelukt zijn. Nouja, misschien niet met een koppel grizzlys. Ik ben, zoals ik nu films bekijk, bepaald niet onder de indruk.

Maar het beertje is wel te schattig

Mislukte poging om een film-noir te maken.

Jammer dat het trage tempo daarbij vooral slaapverwekkend is, en daar niet alleen mij maar ook Dennis Hopper mee laat indutten. Ook jammer dat in het idee van iedereen-belazert-iedereen er ietwat vergeten is om nog een sympathiek personage in het script toe te voegen, of om de beweegredenen van de karakters wat geloofwaardigheid mee te geven - dat lijkt alleen bij Dennis Hopper's rol nog in de verte ergens op.

Het zal wel iets zijn als die quote ergens in het begin - buiten het seizoen zijn we allemaal een beetje gek. Dat zal wel voor de hele crew gegolden hebben.

Diane Kruger is beslist een goede actrice - genoeg films gezien ondertussen waarin ze erg goed speelt. Wat wel eens mis gaat is dat ze niet zo goed in staat lijkt om de goede scripts te kiezen. Of wellicht is het geen kwestie van kiezen, en speelt er iets anders een rol, wie zal het zeggen.

Dit is er dan dus weer een die niet echt op een gezegende dag gekozen is. De cast overtuigt geen moment, en ook Kruger komt maar op de rand weg met haar femme fatale - dat kan ze volgens mij toch wel een heel stuk beter. Haar tegenspeler valt helemaal genadeloos door de mand, en de rest komt nergens. En dan het script nog. Alsof je een wikipedia-artikel leest over de verplichte ingredienten van een film noir, en daar blijft het dan ook precies bij. Geen enkele verrassing, niks nada nakkes.

Een paar mooie plaatjes van Diane in haar rode badpakje, daarna kan je beter afhaken. Oh, dat is dus al na een paar minuten.