Opinions

We could be so free with each other! We could make each other so happy!

Maar zoals iedereen langzamerhand leert is dat wellicht het moeilijkste wat er is, en daar levert deze film waar ik net als iedereen door de naam van Ronan in gelokt ben een overdreven uitgebreid en langdradig bewijs van. Tobberigheid verheven tot een Olympische discipline, onzekerheid als baken voor het leven, de romantiek van het leiden van de jonge Werther. En het had zo mooi kunnen zijn - waarin de film heel knap een parallel met het bronmateriaal zoekt.

Want de film had toch wellicht een hoop mooier kunnen zijn, al was het eerste daarvan wellicht geweest om ander bronmateriaal te zoeken. Atonement was een redelijk succes - en een vergelijkbare draak als verhaal - en dat zal wel de overweging geweest zijn om het nog maar eens te proberen, maar de kruik gaat te water tot, en dit is te ver. Of het boek beter was, ik twijfel er eerlijk gezegd wat aan.

Saoirse (ik heb geleerd dat je dat uitspreekt als iets van zeur-zeur, en als dat klopt dan is dat een knappe voorspelling van deze film) loopt er beeldig bij in haar gebruikelijke lichtblauw dat zo mooi kleurt bij haar haar en ogen. Haar tegenspeler, Billy Howle, komt pas in de jaren-70 een beetje over - knappe casting op zich, want ook dat past goed in de vertelling. Vind daar eens een acteur voor - iemand die tot in de diepste vezels van zijn lijf en ziel uitstraalt niet op zijn gemak te zijn. Jammer dat hij zijn scene pas na anderhalf uur krijgt. Was de film daarmee begonnen, dan was het misschien iets meer geweest dan een volstrekte mislukking.

Want het mag toch geen verrassing meer zijn dat dat is wat de film is - een volstrekte mislukking. Tenzij je het vermakelijk vindt om twee mensen te zien die elkaar op een sullige manier volstrekt ongelukkig maken, en daar heel, heel erg lang over doen. Ik kijk liever naar het testbeeld als ik heel eerlijk ben.

Een van de meer bijzondere Bondfilms.

Uit de tijd dat Bond en Connery nog synoniemen van elkaar waren, en we langzamerhand, heel langzamerhand, moesten wennen aan de nieuwe draai die Roger Moore aan onze held gaf. In die setting komt dan even een George Lazenby langs voor slechts een enkel optreden, met deze toch eigenlijk vooral erg onderschatte film.

Want eigenlijk is het moeilijk om er iets aan te vinden dat niet goed is. De spanningsopbouw is prima. Het verhaal is prima, en volgt ook het originele boek nog eens behoorlijk goed. Er is een mooie en goeie Bondgirl - al moet je er misschien even voor terug in de Zeitgeist om dat te zien. En George Lazenby doet het eigenlijk ook heel goed - al mist hij misschien het charisma, de panache die we later in Bond zouden gaan verwachten. Maar kunnen we hem dat eigenlijk wel kwalijk nemen, want hij speelt een veel menselijkere, geloofwaardigere Bond, die beter overeenkomt met hoe Ian Fleming over hem schreef. Jammer dat het bij dat ene optreden gebleven is eigenlijk.

En misschien dat het enige kritiekpuntje is dat de actiescenes in de sneeuw wat lang duren. Maar heel erg is dat eigenlijk ook weer niet.

Onderschat, en onterecht een beetje vergeten.

Elordi heeft de vibes van Brando en Dean, Daisy Edgar-Jones doet Nathalie Wood.

Qua vormgeving vind ik het echt een enorm sterke film, alles klopt gewoon precies en de acteurs passen daar ook naadloos in - inclusief de hoofdrollen die met de jaren-50 kapsels meer zichzelf lijken dan in hun normale haardos. Het verhaal is dan wel wat moeizamer, het loopt niet echt van de vlugge paarden die beloofd zijn. Maar het einde is dan wel weer erg fraai, al moet ik even een twijfeltje wegpinken bij het wellicht metafysische paard in die scene. Net zoals ik wat twijfel bij het gerook - ja dat was een ding in de tijd waarin de film speelt, maar toch voelt het fout. Deze acteurs horen gvdgvdmme in de rookvrije generatie, gun mij dat, al is het wellicht paternalistisch.

Extra mooi is de soundtrack - origineel en ondersteunend aan het verhaal, zoals het hoort. Een kunstvorm die haast vergeten leek te zijn, en wat ben ik blij dat die toch nog blijkt te bestaan.

Heb het boek ooit wel eens gelezen, wat ik me herinner is dat ik er niet zo van onder de indruk was - het kostte wat wilskracht om het ook uit te lezen, staat me bij. Waar het dan wel precies over ging is wel verdwenen.

Wat me in de film opvalt zijn vooral de schoonheidsfoutjes. Het speelt voor 1950, maar er liggen rollen hooi in het land - maar rollen zijn van na 2000, in 1950 had je alleen balen - die mijn oom dan zo even op de hooivork optillen kon - maarja, als je hem een hand gaf leek het alsof je een tros bananen aanpakte.

Net als het boek - denk ik - gaat de film eigenlijk over niets. Zoals het hoort bij een road movie - onderweg, ik ga nergens heen, maar ik moet er snel zijn. Toch blijft het intrigeren, spannend is misschien het goede woord niet, maar weglopen is geen moment bij me opgekomen.

De makkers spelen dan ook echt prima. En behalve de schoonheidsfoutjes zijn de beelden ook echt prima in orde - ook als Kristen Stewart in beeld is - meer dan beeldvulling lijkt ze hier niet te zijn, maar toch zijn de paar scenes waarin ze acteren moet echt goed. Kan ze dus wel.

Maarja, een beroemd boek, veel acteurs - Buscemi zelfs - mooie plaatjes - toch kan ik er niet echt heel erg van onder de indruk zijn. Motorcycle Diaries, ja zelfs Jackie zijn betere road movies dan deze. Want die films gaan over iets meer dan alleen maar marihuana, drank, seks.

Sofia Coppola heeft een nogal kenmerkende stijl, en die werkt vaak erg goed - maar levert ook wel weer films op die niet voor iedereen werken. Deze doet het voor mij wel weer, al komt dat misschien vooral door Bill Murray. Alweer, zou ik dan haast zeggen, want in dat opzicht is een parallel met Lost in Translation makkelijk getrokken. Al vind ik Rashida Jones dan niet precies even sterk als Johansson in die film was, en is ook dit verhaal wel wat matter.

Wellicht de grootste makke van de film is wel dat Jones een wat druilerige rol te spelen krijgt, en alleen haar halfgare pa als tegenwicht heeft - hoe leuk Murray die dan ook speelt. Je zal toch zo’n pa hebben... Waarmee het meteen ook al wat ongeloofwaardig is dat ze echt een familieband hebben, je zou toch denken dat de dochter iets van het karakter van haar vader meekrijgt. Maar nee, kennelijk niet - en veel karakter krijgt ze uberhaupt al niet mee eigenlijk. Gewoon wat ronddobberen door het leven, en dat levert dan dit best vermakelijke maar niet heel opzienbarende filmpje op. Nouja, het is ook geen straf.

Twice.

Al vrij gauw bekroop me het gevoel dat ik dit al eens eerder had gezien, en nou zijn er natuurlijk talloze films met zo ongeveer dezelfde verhaallijn - een zelfkanter die op straat zijn brood probeert te verdienen, ‘ontdekt’ wordt met al of niet een romantisch subplotje erbij, en dan een mooie doorbraak. Of zoiets.

Maar in dit geval was de parallel anders - de opbouw van de liedjes en de manier waarop ze gefilmd zijn triggerde iets. En dat blijkt dan dus Begin Again (2013) te zijn - de wat opgeleukte en naar de VS vertaalde versie van deze film, maar dan met Knightley en Ruffalo in plaats van ietwat autobiografisch met de muziekmakers zelf in de hoofdrollen.

Die remake beviel me overigens wel een heel stuk beter, dit origineel is wat mij betreft toch wel wat te trekkerig, en het merendeel van de liedjes liggen me niet echt. Eigenlijk alleen ‘Broken hearted hoover fixer sucker’ komt een beetje door. Maarja, Hansard en Irglova spelen wel leuk, dat moet ik dan ook wel weer zeggen. Vooral van Hansard kan ik zijn acteren meer waarderen als zijn zangstem. Maar toch, ik zal The Swell Season maar eens gaan opzoeken.

Vroegâh, in de jaren 80, toen je nog échte vampieren en big-hair dames had.

Eigenlijk zijn er maar twee redenen waarom deze film nog enige aandacht verdient - het is een van de eerste rollen van Jim Carrey in een 'echte' film (ik dacht eerst aan het woord 'serieus', maar dat past toch niet zo goed). Voor zijn echte verstokte fans, alle gewone mensen kunnen deze best overslaan. Of de andere reden dan toch - want Lauren Hutton speelt mee. Amai wat een mooie vrouw is dat, en daar maakt de film erg dankbaar gebruik van.

Verder is er weinig aan de hand - een typische vampieren comedy met alle verplichte cliches in het plot. Eng wordt het vanzelf nergens, dat hoorde in die tijd zeker niet - en er schiet me uberhaupt eigenlijk geen vampierenfilm te binnen die echt eng is.

Deel drie van de Mariachi-serie. Nogal een rommeltje eigenlijk, en het enige wat ik er echt leuk aan vind is de rol van Cheech Marin. Voor de rest is het allemaal toch net een tikkie té, en de link naar de eerdere delen is wat te zwak. Zowel stilistisch als narratief klopt het gewoon allemaal net niet goed genoeg.

Depp valt op in de zin dat hij veel beter speelt dan in zijn latere rollen - alles vanaf de PotC, zeg maar.

Ik ben al een tijdje niet meer zo onder de indruk van wat Tarantino aflevert. Er zit toch nogal een neergaande lijn in, de man lijkt echt een karikatuur van zichzelf geworden. Dat gaat de laatste jaren al zover dat ik er wat tegenop zie om een film van hem te gaan zien - zelfs al zijn de verwachtingen niet meer zo hoog, je weet dat het toch tegen gaat vallen, zoiets is het.

Toch deze maar eens aangezet. En jawel, weer een overdreven pompeus gedoe, weer een veel te lange speelduur, en weer veel te veel ruimte voor weer zo'n tenenkrommende soundtrack. En weer probeert Tarantino iets met historie, maar redt het net niet om er iets meer van te maken dan een losse sfeertekening. Ik had m'n review al zo'n beetje klaar. Maar dan komt dus de ontknoping.

En daarmee is het allemaal wel weer zo'n beetje ok eigenlijk. Toch ook maar weer eens voor het eerst dat ik vrede heb met een film die zich niet netjes houdt aan wat er gebeurd is. Wellicht vooral omdat dat ook niet gepretendeerd wordt, en het ook wel een leuk spel oplevert met de willekeur van Manson - of, zo je wilt, wat er gebeurd is verwisseld met hoe het af had kunnen lopen, op z'n Hollywoods.

Verder geen reden tot paniek nog, van de cinematografie was ik niet heel erg onder de indruk, de jaren-60 setting lag er wel erg larger than life bovenop, en de kleuren zijn lelijk met een overdreven geelzweem. In die tijd was kleur nog een serieus ding wat je goed probeerde te doen, en dat lukte dan meestal niet door de toch wat matige materialen - maar daar kreeg je toch niet dit effect van, en orange-and-teal is pas van veel later.

De hoofdrollen vond ik ook wel wat erg overdreven, en de uitleg dat het voor DiCaprio heel moeilijk was om een slechte acteur te spelen, pfff. Ik heb wel betere smoesjes verzonnen, denk ik dan. Net zo min heeft Pitt bij mij het stempel van karakteracteur, Robbie heeft nou ook weer niet zo'n grote rol, en veel van de andere namen - Pacino als mooiste voorbeeld, maar ook Damian Lewis, Emile Hirsch - irriteren gewoon. Het lijkt wel alsof je naar een Nederlandse serie zit te kijken - allemaal bekende koppen die vooral zichzelf spelen, zo komt het op me over.

Als enige uitzondering daarop schiet me dan Margaret Qualley te binnen - daar duurde het toch eventjes voordat me te binnenschoot waar ik die ook alweer eerder gezien had. Het millenial meiske in IO (2019). Die speelt tenminste nog een andere rol.

Prachtig dromerig sprookje, dat toch net weer niet helemaal een sprookje is. Mooie beelden, goed geacteerd, goeie cast met geloofwaardige invulling van de rollen. En een paar grappige en voorzover ik dat even weet originele vonsten in het verhaal, dat zoals het hoort bij sprookjes goed afloopt.

Met veel plezier naar gekeken, en dat ga ik beslist nog wel eens doen.

Jaah, nee.

One Battle After Another is ondertussen alweer de zoveelste film met kritiek op de Amerikaanse samenleving verpakt in een nogal absurde satire. Voor mij werkt het niet erg, het originele is er al heel lang vanaf en de satire is niet meer absurd in vergelijking met het dagelijkse nieuws. En in het genre zijn er ook nogal wat films die eerlijk gezegd domweg beter zijn - ik noem maar even een Civil War (2024).

Er worden wel een paar erg indrukwekkende rollen neergezet, nou verwacht je dat ook wel van een DiCaprio maar desondanks doet hij het erg knap. Ook de nogal homeopatische grappige momenten komen vaak uit zijn hoek, waarbij de truc met de boom gewoon geniaal is - en zijn reactie daarop het nog sterker maakt.

Wellicht kan je hetzelfde ook zeggen voor Sean Penn, maar wat dat voor mij nogal verpest is dat hij met zijn in nazi-model geschoren kop met vette lok sprekend lijkt op iemand die ik hier bij mij in de buurt nogal eens zie lopen. Ook met zo'n wat korstige militaire broek aan. Als ik die vent bij de supermarkt zie word ik zo onpasselijk dat ik zonder iets te eten weer vertrek.

Verder is het allemaal een beetje te veel deja moo. Weer zo'n film die episch probeert te zijn door een epische speelduur, maar net te veel vergeet die ook te vullen met een spannend, meeslepend of desnoods maar onderhoudend verhaal. Nee het is niet slecht, maar het brengt gewoon te weinig. Wellicht is de beste manier om mijn gevoel over de film uit te drukken het verschil tussen slecht en teleurstellend. Van PTA verwacht je toch iets meer dan dit gevalletje 'doe nog maar een'.

Langdradig gezeur.

De twee hoofdpersonen blijven maar een beetje om elkaar heen draaien, en interessant, romantisch of spannend wordt het daarbij nergens. Het verhaal wordt daarbij hoe langer hoe suffer en ongeloofwaardiger, totdat dan de plotwending komt die moet voorkomen dat de film helemaal van zeurderigheid uit elkaar valt. Bah. En dan komt het einde nog - en wordt het verhaal nog stompzinniger. Het houvast in de film - de terugkerende dag - werkt niet, komt niet tot uiting, blijft bijna compleet in het niets hangen. De romance die er zou moeten zijn mis ik volledig, ik zie niets van spanning, chemie of zelfs maar interesse - totdat het veel en veel te laat is.

Anne Hathaway is al zeker niet m'n favoriete actrice deze eeuw - en daarnaast heeft ze het zeldzame talent om vooral in mislukte films te spelen, lijkt het. Ze steekt hier wel met kop en schouders boven de rest uit. En dat is nou niet bepaald een compliment.

Extra vermelding nog voor de muziek. Zeker de meest irritante soundtrack van de afgelopen jaren. En ook dat is beslist geen compliment.

Ik kwam recent bij toeval op het spoor van een nieuwe documentaireserie van (of beter, met medewerking van) de VPRO, en voordat ik daaraan toekwam zag ik een verwijzing naar deze film, van wat voor mij een van de beste documentairemakers ooit is: Kevin Macdonald. Tijd dus om te kijken.

Wat overtuigt is de verbijstering over de ongekende naïviteit van de organisatie. Blunder op blunder werkelijk, en geen enkel excuus komt maar in de buurt. Het was toch tenslotte niet voor het eerst dat er iets met een aanslag, een gijzelneming, of een kaping werd georganiseerd met overduidelijke directe betrokkenheid van de PLO. Zelfs niet in Duitsland - en dan zelfs ook nog niet eens in Beieren. Hoe men heeft kunnen denken dat er geen beveiliging nodig was. Hoe men zichzelf in een hoek heeft weten te zetten zodanig dat het leger niks mocht, de politie niks kon, er geen leiding was en de volledige macht der wet er bij liep als de spreekwoordelijke Keystone Kops. Bewonderenswaardig, zowel van Macdonald als van de betrokkenen, dat dat zo helder en openlijk uitgesproken wordt.

Maar evengoed verbijstert de redactie van Macdonald me - net als die van de serie van de VPRO jl. Het schiet me gewoon echt verkeerd dat de gijzelnemers daar zonder duiding, zonder tegenwerpingen en zonder kritische noot een podium krijgen voor hun aperte zienswijze. Ze vonden dat ze in oorlog waren, en daarom was het wel ok. Daarbij wordt dan maar even vergeten op welke ongekend beestachtige manier ze met hun slachtoffers omgingen, en daar vraagt ook niemand ze even naar, hoe ze dat dan zelf zien. Dan kan je naief denken dat dat pas sinds 2015 boven water is met de publicatie van de NYT, maar daar blijkt ook duidelijk uit dat er al sinds 1992 voldoende duidelijk was, in ieder geval in beperkte kring - maar met alle talking heads die Macdonald bij elkaar heeft weten te krijgen, hij moet daar vanaf geweten hebben. Dus waarom worden de daders daar niet mee geconfronteerd? Of, alternatief, als je er om wat voor reden dan ook geen ruchtbaarheid aan had willen geven, waarom krijgen ze de daders van deze beestachtigheden de gelegenheid om te spreken? Onbegrijpelijk.

En waar ik ook niet mee door de bocht kom is de muziek. Bij dat soort beelden past wat mij betreft alleen een volstrekte stilte.

Al met al een moeilijke film om een mening over te vormen - en ik begin nog maar niet eens over de misselijkmakende houding van het IOC, en hoe die tot op de dag van vandaag voortduurt. Sport staat niet los van politiek, en dat zal ook nooit zo zijn.

Suffe B-film met maar een paar heel kleine momenten. Een aflevering van Baantjer is het nog net niet helemaal, maar spannend wordt het beslist ook niet. En grappig ook niet, op een paar korte uitzonderingen na.

Heigl is het enige pluspunt dat een beetje de moeite waard is om de film voor te kijken. Ze doet het hier wel heel veel beter dan in de romcoms waar ik haar in gezien heb. Misschien moet ze maar naar dit genre overstappen.

Leuk.

De absurde situatie blijft lang genoeg raadselachtig om het interessant te maken, en nadat de aap uit de mouw is wordt daar nog een keer of wat een leuke draai aan gegeven. Roept ook wel wat de vraag op wat je zelf zou doen in zo'n situatie. Best knap gefilmd. Het einde is dan wel wat voor de hand liggend achteraf, maar komt toch met een voldoende sterke timing dat het wel weer leuk wordt. Jammer wel dat Duplass en Moss wat weinig natuurlijk samenspelen - maar misschien ligt dat ook wel wat aan mij, ik kan ze beiden eigenlijk niet zo goed hebben.

Evengoed een leuk fris filmpje. En nou maar eens kijken wat ik morgen bij mijn ontbijt krijg

Rommelig en onevenwichtig, vind ik deze film vooral. De veel genoemde monsters zijn hier en daar best mooi, maar daar staat dan weer tegenover dat sommige scenes echt ontzettend lelijk zijn. Sommige van de special effects zijn ook niet om aan te zien.

Verder is de neppig-zonnebankbruine Welch ongeveer wel de enige reden om deze film te kijken. Een culthit kan ik er nauwelijks in zien.

Kijkvoer.

Ik had nog wat serieuze martial arts verwacht, maar dat is erg mager. En tussen de actie door gebeurt er eigenlijk maar weinig. Saaie boel. Wel grappig dat Dacascos nogal sprekend lijkt - fysiek en van manier van bewegen - op een aantal mensen die ik ken die in Thailand gewoond hebben. Nooit geweest, geen idee of dat misschien gewoon toeval is.

Verder heeft de film eigenlijk niets met Bangkok te maken, het had net zo goed in elke andere stad kunnen spelen. Lijkt er nogal op dat Bangkok alleen voor de titel gekozen is.

Snipes in een karakterrol.

En dat gaat hem verrassend goed af eigenlijk. Al is het even met kromme tenen, als meteen in het begin al de vierde wand doorbroken wordt - ik ben er nog niet uit of ik dat een regiefout vind, want een stukje later in de film werkt het misschien wel. Maar behalve dat dus, best goed. En een erg mooie cast voor de andere rollen ook, en dan heb ik het nog niet eens over Kinski die misschien niet haar beste rol ooit speelt, maar er wel schattiger uitziet dan ooit.

En het verhaal is dan wellicht niet heel nieuw of verheffend, het wordt wel goed gebracht. Langzaam misschien, als je een stereotyp Snipes vehikel verwacht had. Maar zo’n film is dit net niet, hoewel het er naar het einde toch eventjes een beetje op lijkt. Aan de andere kant ontbreekt er eigenlijk wel iets speciaals, un certain je ne sais quoi dat de film leven geeft, een vonk inblaast, de kijker wakker houdt.

Maar bij gebrek daaraan is er wel een erg fijne soundtrack.

Mooie beelden, mooi consequente stijl, goed beklemmend duister en claustrofobisch gedoe in het vervallen appartementencomplex. Maar het acteren van een paar van de bijrollen vind ik wat tegenvallen, en als het verhaal duidelijk is krijg ik ook zo'n gevoel dat daar wel wat meer mee te doen was geweest. Op zich wel een origineel gegeven. Misschien wat meer aandacht en wat minder zijplotjes.

Overigens merkte ik halverwege op dat ik deze film al eens gezien had. Een jaartje of drie geleden moet dat zijn geweest. Maakte dus kennelijk inderdaad toen ook al vrij weinig indruk.

Het had een leuke en misschien zelfs mooie roadmovie kunnen zijn. Maar de zeperige kwijlstem van de verteller maakt een hoop stuk, en de overbodige zijsprongetjes die hij het verhaal af en toe laat maken doen de rest - dat irriteert echt, en ook de korte natuurbeelden die er op dezelfde manier af en toe tussendoor gegooid worden storen me echt. En dat is jammer, want het gegeven wordt verder wel aardig uitgewerkt, en Joshua Jackson en Liane Balaban spelen best goed, en de Norton is best een mooie karaktervolle motor om een roadmovie aan op te hangen.

Het einde is me dan echt veel te sentimenteel, het was een stuk beter geweest wat mij betreft als het een minuutje of tien eerder was afgekapt.

Horror voor jonge ouders.

En misschien moet je ook in die doelgroep zitten om het verhaal ten volle te kunnen, ahem, 'waarderen'. Daarbuiten is het eerder een wat voorspelbaar en mat drama dat als enige pluspunt de aardig spelende Poésy is. Tenminste, ik was van de rest niet heel erg onder de indruk, het is niet slecht of zo maar er zitten ook wel wat matige scenes tussen. En het einde vond ik wat teveel aan de onwaarschijnlijke kant.

Ik mis even waarom deze film zo'n cultstatus heeft. Ja, de gevechten zijn geniaal. Maar daar zit dan weer een - storend - verhaal omheen. En de muziek tijdens het vechten, tenenkrommend. En de af en toe overdreven herhalingen - waarvan sommige ook best lelijk zijn.

De 'achtervolging' door de stad maakt de film wel heel erg de moeite waard. Was het geheel op dat niveau geweest, dan had ik het wel gesnapt. Nu vind ik het een beetje gemiddeld.

Al een week geleden gezien. Moest even bezinken.

Laat ik beginnen met dat het wat mij betreft absoluut geen style over substance film is. Er is wel degelijk een verhaal, met voldoende details ingevuld om substance te mogen heten - en wellicht zelfs met meerdere diepere lagen, diepere motieven om te ontdekken - of minstens naar op zoek te gaan. De uitnodiging om daarover na te denken is onmiskenbaar.

De style is dan daarnaast wel overheersend, maar ook geniaal. Heerlijk sloom, donkere harde kleuren, prachtige beelden aangevuld met een prachtige soundtrack, maar bijna zonder dialoog. Wellicht daardoor dat de karakterisering van style over substance zo snel gemaakt wordt. Maar waar in die films het magere verhaal vaak een omhulsel is dat als je daarin begint te wroeten geen inhoud blijkt te hebben, is hier het verhaal als een heel summiere samenvatting van iets dat haast uitpuilt. En daardoor zoveel meer intrigeert, zoveel meer boeit.

Gosling krijgt een hoop naar zijn hoofd. Niet terecht, vind ik - ik zie hem vooral erg goed uitvoeren wat de film van hem vraagt. Misschien lijkt het wel wat op het autistische en emotionally unavailable-zijn van zijn vorige rollen, maar toch is het anders. Typecasting, ja - maar geen herhaling. En prachtig in contrast met het maffe personage van Vithaya Pansringarm - de karaokezingende en ietwat gezette wreker. En dan aan de andere kant nog zo'n contrast tussen Gosling en KST. Alleen dat verdient al punten - een zo gerespecteerde actrice als KST op te laten draven als luipaardbimbo. Geniaal.

Het einde komt als wat onbevredigend over. Maar na wat afstand denk ik dat het ook niet anders kan zijn. Iets anders was niet passend geweest.

Op basis van de omschrijving had ik eigenlijk een clichefeestje verwacht, maar op een of andere manier weet de film daar precies elke keer tussendoor te laveren. Wellicht door de prima cast, waarbij de hoofdrol van Turner misschien nog de zwakste is - maar daarnaast Bridges, wellicht in een karakter dat niet heel onbekend is, maar wel erg overtuigend. En Brosnan, toch bepaald niet mijn favoriete acteur, die hier echt op zijn plaats is. En natuurlijk Beckinsale - ook al niet zo'n gevierd actrice in mijn boek, maar hier volstrekt geloofwaardig als de femme fatale die het met vader en zoon tegelijk houdt. Dan kan het er wel bij dat het basisgegeven van auteur, uitgever en vriendinnetje wat uitgekauwd is. Dat valt na een kwartiertje nauwelijks meer op.

Geniaal.

Deze film is precies wat 'ie moet zijn. Enorm sfeervol. Een tikje mysterieus, een tikje zweverig, en op een wat aparte cynische manier erg grappig. Net genoeg verhaal en dialoog om de scenes aan elkaar te laten passen, maar niet zoveel dat het de overhand neemt. Tot in perfectie gefotografeerd, tot op het punt dat zo ongeveer elk beeld in een galerie kan. Van de rommelige studio van Adam, de oude instrumenten en elektronica, het vervallen Detroit tot de donkere straatjes van Tanger, alles is even mooi.

De cast is perfect. De mysterieuze onwereldlijk-aparte uitstraling van Tilda Swinton past precies in de film, maakt elke scene waarin ze speelt tot iets bijzonders. Mooi aangevuld door Tom Hiddleston, en samen zijn ze een mooi stel - chemie, samenspel, de hele rimram. Alsof ze al vanaf de prehistorie samen zijn, zo voelt het. En de randfiguren die de duistere wereld bevolken zijn niet minder, ik noem ze maar niet allemaal maar bijvoorbeeld John Hurt en Mia Wasikovska zijn erg leuk en even schilderachtig.

Even sterk is de soundtrack - passend bij de hele film, zweverig, mysterieus, en een tikje onwereldlijk. Behalve op zichzelf mooi ook nog eens in perfecte harmonie met de beelden en de gebeurtenissen. Zo zie je dat niet vaak - niet vaak genoeg eigenlijk.

In de dialogen en beelden zit dan nog een wereld van details verborgen, waar je in de eerste keer zien waarschijnlijk overheen kijkt. Echt een film om vaker te zien.

De titel is al spoiler genoeg, als je het citaat kent.

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film vinden moet. Zeker het begin voelt aan alsof het een low-budget documentaire is - rommelig en niet heel erg ter zake, veel gedoe maar weinig wol, geschreeuw en stoere redneck taal maar weinig inhoud. En erg Amerikaans sentimenteel ook. Maar er is wel een enorme sterrencast bij elkaar gehaald. Niet dat die nou heel erg mooie acteerprestaties laten zien eigenlijk… hoewel het wel echt smullen is als Jeff Bridges met zijn bandje aan het spelen is. Daar komt de rest dan toch echt niet bij in de buurt. Jennifer Connelly komt misschien op de tweede plaats met haar paardenboel. Of Miles Teller wellicht, als je op de sentimentele kant leunt.

Maar zoals dat hoort in een ‘waargebeurd’ verhaal, leunt de film vooral op dat verhaal. Maar of dat nou zo mooi verteld wordt, meh, ik heb daar zo mijn twijfels over. Het is op zich erg positief dat het verhaal erg dicht bij de historie blijft, maar ik was niet heel erg onder de indruk van de film die dat oplevert. Hoe vreemd het ook klinkt misschien, er gebeurt wat weinig, en ondanks dat er wel wat geprobeerd wordt om het verhaal van een paar van de hoofdpersonen - Brendan, Eric, Duane, Amanda, om maar wat names te droppen - in te kleuren, komt het toch niet echt bij me aan wat daar mee is. Het blijft wat afstandelijk en abstract. Je zou denken dat er meer te vertellen geweest was. En dat die dappere mannen waar de film zijn titel aan te danken heeft, dat die dat verdiend hadden, dat is wel buiten kijf.

Meer een indrukwekkend verhaal dan een indrukwekkende film, want ik vond het hier en daar wel behoorlijk langdradig. En evengoed lijkt er een stuk te ontbreken, want de langste periode blijft nogal onderbelicht - terwijl dat eigenlijk toch het meest onbegrijpelijke aan het verhaal is.

Wat dan wel weer fenomenaal goed is is hoe het uniform exact gelijk is aan de originele foto’s van Onoda. Sowieso absurd dat hij zo lang in dat kloffie kon blijven rondlopen, dat moet wel serieus sterk materiaal geweest zijn. En dat is dan ook het soort details dat ik echt vind ontbreken in de film.

De scenes aan het eind zijn verreweg het meest interessant, maar het duurt wel een tijdje voordat het zover is. En daarna ging de echte Onoda overigens niet achter de geraniums zitten - misschien had dat ook wel een interessante film opgeleverd.

Erg teleurstellend.

Het begin is nog wel ietwat belovend, met de contrasterende Veit als vijfde wiel in het puberende en tweede-jeugdende gezinnetje. Maar er komt alleen flauwe humor uit, niet de scherpe en ietwat pijnlijke observaties waar je dan op hoopt. De keuze voor het einde is te voor de hand liggend en veel te slap uitgewerkt - als je die kant uit wilt, dan moet het ook echt over the top zijn. En dat is het niet. Net zoals de grappige situaties het eigenlijk allemaal net niet zijn - te flauw op leuk te zijn, te slap om echt fijne zwarte humor op te leveren.

Slecht geacteerd is het zeker niet. Maar regie en camerawerk zijn wel onder de maat of zelfs slecht. Veel te veel pretenties met de lange shots - denk er nou eerst eens even over na voordat je zoiets in een film stopt, het is geen doel op zich, het moet iets brengen. En dat doet het niet.

En dan de soundtrack nog. Verschrikkelijk. In combinatie met dat cameragedoe kost dat de film echt punten. Irritant slecht.

Ruim 70 jaar later ontstaat nog steeds ophef als er iets nieuws uitgebracht wordt over het onstaan van de staat Indonesie. Dat is op zich al wel een signaal dat er wel wat van de werkelijkheid weggedrukt is - toen, en ook nu nog. Bij toeval heb ik net een paar weken geleden het boek Revolusi van David van Reybrouck gelezen. Wel even een paar weekjes voor rekenen, want het is best een dik boek, maar ook wel erg interessant - en voor zover ik dat kan bepalen een heel stuk neutraler in de beschouwingen dan wat ik daarvoor tegen gekomen ben. Wellicht dat het helpt dat Van Reybrouck als Belg wat meer afstand van de materie houden kan.

En toen dus deze film. Nou had ik gehoopt een vergelijkbaar neutraal en feitelijk verhaal als basis te zien - en dan vrede genomen met het dramatiseren, romantiseren en anderszins opleuken wat helaas kennelijk als noodzaak wordt gezien. Maar Taihuttu vliegt daar wel wat hard mee uit de bocht, en zoals eigenlijk altijd vraag ik me dan vooral af waarom dat nou nodig was. De bekende en onweerlegbare feiten zijn zonder enige twijfel hard, controversieel, en verhalend genoeg om een erg sterke film mee te maken, met misschien nog wel meer controversie dan er nu opgeroepen wordt - wat ik dan maar heel oneerbiedig wat gedoe over de kleur uniform en een snor noem. Zeker over Westerling was toch echt wel een beter verhaal te vertellen geweest, en hoewel de scenes in de kampong op zich echt wel hardhandig genoeg zijn, komt dat nog lang niet in de buurt van de volle lengte en breedte van de Zuid-Celebes affaire.

Daarbuiten heb ik dan wel weer vrede met het plotje rond Johan en zijn familie. Er waren best een heleboel NSB-ers in Nederland, en het kan geen kwaad om daar af en toe even een herinnering aan op te roepen. Als je de verhalen tegenwoordig hoort, lijkt het wel alsof er indertijd alleen maar verzetshelden waren - maar, volgens het bekende citaat, pas na de oorlog zat iedereen in het verzet. Best aannemelijk dat een zoon van een NSB-familie zijn toevlucht zocht in 'de Oost', gelijk aan dat het Franse Vreemdelingenlegioen een bekend toevluchtsoord was voor SS-ers.

Beide onderdelen op zich hadden wel tot een behoorlijke film kunnen leiden misschien, en het lijkt er wat op dat Taihuttu gewoon wat teveel hooi op zijn vork genomen heeft door allebei in combinatie te proberen. Jammer, want het begin is zonder meer sterk, het is vooral de tweede helft die dan echt teleur stelt.

Voor een Nederlandse film wordt er overigens wel buitengewoon goed gespeeld. Lakemeier overtuigt zeker, en Kenzari zet een onaangenaam sinistere Westerling neer - al is het wel jammer dat hij op geen enkele manier op de 'echte' Westerling lijkt. Misschien eigenlijk maar goed ook.

Ondertussen voegt de film, behalve dan het oprakelen van deze moeilijke hoofdstukken van de Nederlandse en Indonesische geschiedenis, eigenlijk maar weinig toe. Wie geïnteresseerd is in wat er in die periode gebeurd is krijgt wat beelden, maar geen historische werkelijkheid te zien - waar ik al naar verwees, je bent beter af als je Revolusi leest. En ik vond daarnaast Orlow Seunke's film Gordel van Smaragd (1997) een meer persoonlijk en daardoor beter invoelbaar beeld van die tijd geven.

En breder dan dat, wellicht is het ook gewoon nog te vroeg om een echt neutraal beeld van het ontstaan van de Indonesische staat te verwachten - kom daar over een jaar of honderd nog eens om. Zo ingewikkeld ligt dat wel.

Dodelijk saai.

Terwijl er toch wel een interessant verhaal te vertellen is eigenlijk, en er komen ook nogal wat randjes aan bod die dan weer niet uitgewerkt worden. Jammer, dat had misschien net die extra inhoud gegeven die het verschil tussen saai en net niet helemaal spannend zou hebben gemaakt.

Camilla Belle doet haar naam eer aan, het is een mooie meid. Maar da's niet genoeg om de film te dragen. En verder, er gebeurt gewoon echt te weinig. Andy Garcia en Juliette Lewis komen langs als een soort cameo, een minuut screentime is al veel. Dus ook daar hoef je niet voor te kijken.