Opinions

Absoluut geen slechte film, maar wel een wat vreemde. Niet omdat het een 'vrouwenfilm' is - dat is het beslist wel, denk ik, en misschien ook wel veel sterker dan wat er normaal onder die term zou kunnen vallen. Maar vooral door het fragmentarische vertellen, het springen tussen twee verhaallijnen zonder dat daar nou echt een helder verband tussen zit. Tenminste voor mij niet. Misschien wel voor de primaire doelgroep.

Wat mij aan de acteurs vooral opvalt is de - vrij kleine - rol van Richard Coyle. Die ik toevallig in de vorige film ook al langs zag komen, en die we vooral kennen uit de serie Coupling - en misschien als Moist von Lipwig. Vooral dat laatste toch absoluut geen sterke rol. Maar kennelijk heeft Madonna als regisseur onvermoede talenten - en niet alleen hier, de andere acteurs vallen me zeker ook niet tegen. Abbie Cornish en Andrea Riseborough zijn best overtuigend als bijna-dubbelrol.

Historisch verantwoord is het allemaal niet echt, een korte blik op de wikipedia geeft toch wel een iets ander beeld dan wat je in de film te zien krijgt. Zowel sterk geromantiseerd als toch wel wat in een bepaalde richting gestuurd, lijkt het me - hoewel ik er niet echt in terugzie welke richting dat is, en waarom. En dan nog de idioterie met de tijdfoutjes - de Sex Pistols aan het hof in 1935 - wat voegt het toe, vraag ik me dan toch echt af. Daar word je in Engeland alvast niet heel populair mee - vanwaar misschien de toch wat erg lage score op imdb. Maar misschien speelt daar ook de relatief moeilijk te vatten hoofdrol in mee - wie is die troelala Wally, wat zoekt ze, en waarom moet haar verhaal verteld worden dwars door dat van Wallis heen? Wat hebben die vrouwen precies gemeen? Wat ik er van snap toch niet zo heel veel. Waar het nu wat op lijkt is dat de film zich richt tot vrouwen die in de situatie van Wally steken. Da's - hoop ik tenminste - niet een heel grote doelgroep.

En toch heeft de film dan af en toe wel z'n moment weer. Verdient best het voordeel van de twijfel.

Een toch wel wat erg onevenwichtig geheel. Duitsers die Duits spreken, maar Fransen in het Engels met een Allo-Allo accent. Behalve Jean Reno, want heeft zijn eigen accent. En Angelica Huston - ernstig miscast en slecht geregisseerd - daar dan ook nog tussendoor, en dat zal dan wel Spaans moeten zijn. Allemaal heel erg niet, en erg authentiek komen de bewoners van het bergdorp toch al niet over. En dan het verhaal, dat rammelt ook nog eens aan alle kanten, de timing is wel wat erg gezapig, en waarom de beer er dan nog eens bijgesleurd wordt... het komt wel wat over alsof-ie al geboekt was voordat het script af was.

Tel het op en het toch min of meer enig overblijvende pluspunt is het romantisch-weemoedige sfeertje dat nogal oubollig overal overheen ligt, een soort Pagnol-achtige heimwee naar een vroeger Frankrijk. Daar kan je je dan fijn romantisch in verliezen, maar bij de aftiteling word je nog even fijntjes herinnerd aan dat het toch ook wel een beetje menens was in de bergen in die tijd. Al is die geschiedenis in Frankrijk toch ook wel een vreemd iets wat wel herinnerd moet worden, maar ook graag vergeten. Misschien is dat dan wel de reden, dat de Fransen hun eigen taal niet spreken. Jean Reno inclusief.

De Griekse dichter Constantine P. Cavafy schreef in 1898 het gedicht Waiting for the Barbarians - een beschouwing van een beschaving in verval, door rijkdom en decadentie inert geworden. De perceptie van een externe dreiging 'de barbaren' is nog het enige, maar die is abstract en ieder geeft daar een eigen invulling aan. Overigens zonder dat te vertalen naar actie. Men wacht af, niet langer in staat tot initiatief, totdat de barbaren komen. Maar komen ze wel - het gedicht eindigt met de woorden What is to become of us without Barbarians? Those people were a solution of a sort.

Het gedicht inspireerde Dino Buzatti tot het schrijven van zijn boek Il Deserto dei Tartari, J.M. Coetzee schreef zijn Waiting for the Barbarians, Julien Gracq zijn The Opposing Shore. Er is een verzameling essays en een opera (van Philip Glass). Songs en hele albums dragen de titel. En er zijn zeker drie films: Il Deserto dei Tartari (1976), Waiting for the Barbarians (2019), Luka (2023) - en talloze andere die bewust of onbewust een deel van het gedicht uitwerken.

De drie films hebben vreemd genoeg vooral gemeen dat de cinematografie, locatie en vormgeving buitengewoon goed is. Meest extreme voorbeeld wellicht Luka, maar ook Deserto en 2019 zijn erg, erg fraai gefilmd. Minder enthousiast ben ik wel over de manier waarop het idee omgezet wordt in het script. Deserto volgt daar kennelijk vrij nauwgezet het boek van Buzatti, en Coetzee werkte mee aan 2019, dus wellicht ligt het eerder aan hun schrijfsels dan aan de filmers.

Deserto heeft verreweg de meest indrukwekkende cast, met Jacques Perrin, Philippe Noiret, Jean-Louis Trintignant en Max von Sydow. De 2019 moet het stellen met een op zich wel perfecte Mark Rylance en Johnny Depp - die het overigens verrassend goed doet als griezel, oh, en Pattinson vanzelf ook nog. En Luka slaat de plank nogal mis, hoewel dat misschien nauwelijks aan de cast ligt.

De vertelling is in alle drie de films wat afgedwaald van het origineel, en wellicht is het terecht om te vinden dat dat ook te ver is. De abstractie van de onzichtbare en ongekende vijand blijft in twee van de drie gevallen niet in stand, om maar eens wat te noemen. Toch een van de sterkste punten, en ook zo enorm sterk van toepassing op de problemen in de samenleving nu.

En dat brengt me tot de beschouwing dat alledrie zeer zeker interessante films zijn die zowel als film als qua boodschap tot nadenken stemmen. Toch voelt het aan alsof de inhoud van het origineel geen recht wordt gedaan, terwijl het idee dat toch zo overduidelijk verdient.

Kennelijk moeten we daar dus op wachten - niet wachten tot de barbaren komen, maar tot de ultieme film erover gemaakt is. Inspiratie genoeg ondertussen, want die beschaving in verval, dat zijn wij.

Erg sterke film.

Een subtiele en intrigerende mengeling tussen waar gebeurd en wat gebeurd zou kunnen zijn - er wordt mooi gespeeld met de grens tussen bekende feiten en fictie, waarbij het nogal helpt om van te voren wat van de voorgeschiedenis van de 'echte' Mengele te kennen om de vele details en symboliek in hun volle gruwelijkheid door te laten komen. De toch al wat akelige sfeer wordt daar nog weer een stuk sterker van. En behalve die sfeer stelt de film ook een aantal filosofische vragen waar je nog eens een dagje of wat over naknagen kan.

Àlex Brendemühl zet een erg overtuigende griezel neer - subtiel, en daardoor juist meer sinister, met de dreiging van onbegrijpbare en akelige verborgen motieven altijd op de loer. Als belangrijkste tegenspeler Florencia Bado, niet alleen tegenspeler maar in alle opzichten tegenovergesteld en dat er ook prima vanaf brengt - eigenlijk is alle acteren in de film perfect. En behalve tussen die twee, dezelfde soort tegenstelling in de idyllische omgeving en de niet heel fijne mensen die die bevolken.

Een film met een hoop diepgang en een heleboel symboliek, met nog wat voer voor filosofisch nadenken en in alle opzichten erg mooi gemaakt.

Ohja die film. Jaa, die weet ik nog wel. Leelee in een streng uniform met een heel kort rokje...

Ehhm, voor de rest niet heel veel over te melden geloof ik. En dat lag er niet beslist aan dat ik nou zo afgeleid werd...

Liam Neeson is en blijft dan misschien solide bezig, hij draait ook weer eens precies dezelfde rol af als in veel van zijn voorgaande films. Helaas is in deze film het verhaal wat zwak, er wordt wel geprobeerd om een grimmige sfeer te zetten, maar bij mij komt het niet echt aan, het blijft allemaal net ietsje te abstract, en de karakters, dat van Liam incluis, blijven er ook te onaangedaan onder. De setting in 99 is dan misschien uit het boek overgenomen, het maakt de film wel tot een wat raar overkomend anachronisme. Met het eindshot als onduidelijke boodschap daar nog eens bij. Misschien was het toch beter geweest om wat meer afstand te nemen en het verhaal in de tegenwoordige tijd te plaatsen. Het lijkt er daarbij ook wel wat op alsof er in de omzetting naar film wat teveel achtergronden gesneuveld zijn, want het geheel voelt niet erg logisch en compleet aan.

Filmpje voor tussendoor, al met al. Niet goed genoeg om me over een week nog bij te staan waar het over ging.

Had meer uit gehaald kunnen worden dan wat flauw ouwemannengedoe. Zoveel als Nolte en Redford in beeld komen, zo oppervlakkig en oninteressant blijven hun personages. Het landschap is mooi, maar er wordt maar vrij weinig echt goed gebruik van gemaakt - ook dat is nogal een ernstig gemiste kans lijkt me. Dan nog de obligate ontmoeting met een berenfamilie en maat is wel zo'n beetje vol.

Er zijn de laatste tijd wat meer 'wandelfilms' in de bios geweest - wat me zo te binnen schiet zijn Tracks (2014), Wild (2014), en dan op stevige afstand deze en The Way (2010). Ik denk zo ongeveer in die volgorde.

De vrouw in de gele jurk.

Dat is dan ook ongeveer wel de hele lading van de film, want het draait bijna alleen maar om Elizabeth Banks met haar jurkje. Dan zou je verwachten dat het een flauw en melig verhaal wordt, maar het is onverwacht toch best een leuke film. Komt vooral door de mimiek en timing van Banks, denk ik zo.

Jammer van het einde en de flauwe moraal, zonder die uitsmijter was het een leukere film geweest.

Het verhaal van Pierre Petit is erg indrukwekkend.

Jammer dat het vooral door een voiceover en de vierde muur verteld wordt. Doet toch wel wat af aan de kracht van het geheel, hoewel ik wel moet zeggen dat het me vooral in de eerste helft irriteerde - daarna wordt het spannend genoeg om daar ietwat overheen te kijken.

Daarnaast erg knappe beelden van de stunt tussen de torens - en helemaal al omdat die er niet meer zijn. Daar zal toch een enorme partij trucs en werk voor nodig geweest zijn. Toch overheerst dat niet echt, en dat moet ik dan wel echt waarderen - en dat helpt me dan ook om over het wat al te fake franse accentje van Gordon-Levitt heen te stappen. Behalve dat knap werk van de cast, daar geen woord over.

Een beetje half/half, deze film. Het duurt nogal lang voordat het interessant(er) begint te worden, om maar eens wat te noemen - het eerste halfuur of zo gaat op aan een irritant zoontje dat door een even irritante vader op sleeptouw wordt genomen terwijl die puber daar overduidelijk helemaal geen zin in heeft. En dan ook nog eens somber-grauwe beelden daarvan. Maar dat wordt langzaam beter, al is er een te groot gebrek aan narratief om het interessant te maken, irriteren de flashbacks naar de jeugd van de vader teveel, en zijn de beelden te vaak net niet erg bijzonder.

Dan komen de beren en wordt het wel redelijk. Jammer dan wel weer dat dat onderdeel van het verhaal zo slecht klopt, om maar even wat te noemen, zowat iedereen in die omgeving zou toch wel moeten weten dat het weinig zin heeft om in een boom te klimmen als er een beer achter je aan zit. Dat kunnen ze namelijk veel beter dan wij. En klimmen met een geweer in je handen, nouja. En voor de goede orde, deze film heeft dan het label 'bear attack', maar dat is natuurlijk gewoon kwaadsprekerij over mijn meest favoriete dier - de beer verdedigt zichzelf alleen maar.

Verder, de 'wijze levenslessen' kloppen op zich geloof ik wel allemaal, maar het ligt er af en toe wel wat onaangenaam dik op. Net zoals het melodietje van Purcell dat steeds terugkomt, 'When I am laid in earth' uit Dido & Aeneas. Teveel is echt een ding.

Oliver Stone doet de financiele wereld.

En vanzelf ligt de moraal daar dan dik op. De brave Sheen tegenover de louche Douglas, en daar moet de jonge en naieve Charlie dan tussen kiezen. Met een paar prachtige citaten er in, waarvan die van Gordon Gekko over handel met voorkennis wellicht het mooiste is.

Verder is er toch wel echt heel veel achterhaald. Beurshandel door schreeuwende brokers met telefoons. Computers met groene schermen. Aan de andere kant, de moraal is geen millimeter veranderd - wellicht zou de volledige politiek en financiele wereld deze film jaarlijks verplicht moeten gaan zien.

Visuele krachttoer.

Niet dat ik alles nou even mooi vind, maar er zitten wel een heleboel aardige vondsten in - en meteen in het begin krijg je daar al een heleboel van langs. En de boodschap wordt ook al meteen helder, al komt de echte scherpte daar later pas in.

En daar leren we vervolgens zo ongeveer niets van, dat is het jammere. In een land volgeperst met bollenvelden en vliegvelden zitten we niet zo heel ver meer af van de dode wereld van het dappere robotje. Maar dat willen we niet horen.

Mysterieus, filosofisch, diepzinnig.

Eigenlijk de eerste film in een heel lange tijd waar ik me niet erger aan de voice-over. Het werkt hier wel, de stem in het achterhoofd van de vrouw die zich op een raadselachtige manier opgesloten vindt in een idyllische omgeving, samen met haar dieren in een jachthut, vrij om te dwalen door het bos en over de alpenweide, maar niet in staat om terug te keren in de samenleving. Een paradijs, maar zonder mensen.

Het mooie aan de film is vooral de vraag of en hoe ze het zal redden, en waardoor de mysterieuze barrière wordt veroorzaakt. Voer voor discussie, filosofie, en wellicht zelfreflectie. Totdat dat zover is is er een erg mooie film om naar te kijken, met jaloersmakend mooie beelden van het berglandschap.

Erg mooi.

Terwijl het antisemitisme en de vreemdelingenhaat in Europa elke denkbare morele grens zo ongeveer dagelijks overschrijden komt er ook nog steeds af en toe een signaal van bezinning, van besef, van dat er ook nog mensen zijn die niet mee willen in de waanzin van het populisme en het overal tegen zijn. Dat een film als deze nog steeds gemaakt kan worden is daar een positieve bevestiging van.

Niet dat de film in zichzelf nou zo goed is. Het is ook bij voorbaat kansloos om een film te maken over een vergadering waar iemand als Heydrich de voorzitter van was - niet alleen een akelig markante kop die op geen enkele manier door welke acteur dan ook maar benaderd kan worden, maar ook een bijzonder akelig persoon. Ik kan me niet voorstellen eigenlijk dat hij de vergadering zo losjes geleid zou hebben. Iets om nachtmerries van te krijgen.

Iets om te onthouden is dat de importantie van de conferentie makkelijk overschat wordt. Tenslotte was de systematische vervolging van de Joden allang een feit, het ging er hier alleen nog maar om dat de verantwoordelijkheid daarover gecentraliseerd zou worden. Snel, doelmatig, efficient. Maar aan de andere kant ook het uitbannen van elke twijfel over wat het eindddoel zou zijn. Waar iemand zich daarvoor nog kon voorspiegelen dat het een exces van de einsatzgruppen was, was daar na de Wannseekonferenz geen enkele twijfel meer over mogelijk.

En met alle politieke verschuivingen van de afgelopen paar jaar lijkt het waarschijnlijker dan ooit dat we precies deze hele nachtmerrie nog maar eens door moeten gaan maken. Terwijl heel Europa vol staat met monumenten met de tekst 'nooit weer' hebben we hier een politiek leider die liefst morgen begint, en is er in Duitsland een partij die zonder enige gene een conferentie belegt aan de Wannsee. Misschien moesten we die lui maar eens op de trein zetten.

Ook met over the top kan je te ver gaan.

Het verhaal is zwak, dient alleen als raamwerk om zoveel mogelijk actie in te proppen. Spectaculair is het zeker, maar op geen enkel moment geloofwaardig. Elke natuurwet wordt met voeten getreden, de ene onzin is nog niet gepasseerd of de volgende komt alweer. Als daar nou nog wat humor ter relativering tussen gezeten had, maar dat is alleen in de eerste minuut of tien nog terug te vinden. Mooi in beeld gebracht is het zeker, maar nergens met een eigen stijl - leentjebuur alom.

De enige verrassing is eigenlijk dat ik me eens niet erger aan Angelina. En die tattoos staan haar goed.

Spannend, met een wending er in die ik niet aan had zien komen. Mooie rol van Jet Li - maar da's eigenlijk altijd wel zo. Mooie acties - en daar gaat deze film natuurlijk vooral om.

Een intrigerende inkijk in de werking van een overheid - de versie die in gang treedt als die overheid zich in haar bestaan bedreigd begint te voelen, waarbij zoals altijd schijnt te gebeuren de rechten en belangen van de burger als sneeuw voor de zon verdwijnen. In het belang van het grotere goed, of zoiets.

Tot zover weinig nieuws, en het spel gaat dan ook meer over de interacties tussen de personen in de kamer dan over de letterlijke inhoud - dat neem ik dan tenminste maar even aan. Maar die interacties blijven wel wat vlak, weinig uitgewerkt, en weinig interessant. Waarmee de vraag zich opdoet wat de makers van deze toneel-achtige film nou eigenlijk wilden bereiken - shockeren met hoe plat een regering in crisis werkt? Niet echt geslaagd, wat mij betreft.

Tsja.

In het genre is het natuurlijk niet erg makkelijk om nog iets te brengen dat tegen Lord of War (2005) of War, Inc. (2008) op kan. Toch zou met dit volslagen idiote stuk geschiedenis daar wel een serieuze poging voor mogelijk geweest zijn. Niet gelukt, wat mij betreft zelfs niet in de buurt.

Hill en Teller zijn op zich wel ok, hoewel Hill wel heel erg dicht tegen de irritatie aan zit. Maar de personages die ze spelen blijven wel wat erg vlak, en dat is ook wel een van de dingen die de film tegenzit. En zoals vaak vraag ik me ook echt af waarom het verhaal niet dichter bij de waarheid gehouden is, waarom het weer zonodig opgeleukt moest worden. Beter wordt het er in mijn ogen in ieder geval niet van.

Kritiek, maar dan verpakt in satire en humor. Dat komt bij ons nog wel een beetje over misschien, maar Amerikanen hebben toch niet echt een goeie naam als het gaat om een gevoel voor humor en zelfkritiek. Gezien de boxoffice bevestigen ze die naam ook weer volledig.

Af en toe erg grappig, maar niet alle grappen werken echt. Beetje teveel over the top misschien. Maar toch wel een heel ernstige boodschap: oorlog is commercieel. En Tamerlane, de twijfelachtige onderaannemer van deze oorlog, heeft een te duidelijke spiegel in de huidige oorlogjes. De satire ligt erg pijnlijk dichtbij de waarheid, ben ik bang.

Marisa Tomei en John Cusack zijn leuk bezig, maar Yonica Babyyeah is helemaal de bom. Nou was ik toch al dol op Hilary Duff, nu kan ze helemaal niet meer stuk. Wereldwijf.

Als je gaat vergelijken, zet je jezelf klaar om teleurgesteld te worden. Dat geldt zeker ook bij deze film - als je hem vergelijkt met Halloween of andere vroege films van John Carpenter, dan kijk je alleen naar de verschillen en heb je geen oog meer voor wat deze film wel heeft.

De cast is op zich leuk bezig, en vooral Amber Heard zie ik altijd graag - jammer dat ze wat vast lijkt te zitten in het horror-genre. Maar, wat mij aan deze film vooral opvalt is dat er echt heel mooie beelden inzitten - haast mooifilmerij, zo visueel sterk komt vooral het eerste deel op me over. Tot in de perfectie in een jaren-60 stijl, goede locaties, mooie setting, mooi belicht, mooie plaatjes.

Ook in de eerste helft is de spanning wel duidelijk aan het opbouwen - en zakt dan in de tweede helft weer weg, als toch vrij pijnlijk duidelijk wordt dat het verhaal niet zo sterk is. De timing van de schrikmomenten is nog wel aardig - maar wel erg voorspelbaar, en erg suf uitgewerkt. Het verhaal neemt dan vervolgens een afslag die ik niet waarderen kan, en daarmee doet de film zich dan wel echt de das om.

En dat is best jammer - want, wat ik al zei, de film heeft qua beelden echt een heel sterk punt.

Charmant.

Opvallend eigenlijk vooral hoe fris en vrolijk de hele film is, ondanks de wat zware materie in de achtergrond. Maar ook wel opvallend hoe weinig het uitmaakt dat er ondertussen dertig, bijna veertig jaar ontwikkeling in de IT verlopen is. Ja, de kastjes zien er wat ouderwets uit, maar het onbegrip tussen de makers en de gebruikers van de technologie is nog onverminderd hetzelfde, net als de afstand tussen AI en realiteit. En nog regelmatig blijkt dat het zwakste punt van een nieuw stuk hoogdravende infrastructuur is dat de programmeur een achterdeurtje voor zichzelf heeft achtergelaten. Hoevaak zou daar de userid/password combinatie faulken/joshua voor gebruikt zijn, vraag ik me even af?

En ja, natuurlijk is er hier en daar wel een beetje suspension of disbelief nodig. Even op het laatste moment langs de dichtzwaaiende deur Cheyenne Mountain in, natuurlijk. Maar ook daarbij - in het echt gaan dingen vaak ook op een manier die je nauwelijks geloven kan.

Kortom, nog steeds een erg leuk filmpje, en dat ligt in belangrijke mate aan het plezier dat Broderick en Sheedy uitstralen. En misschien is dat ook wel de stempel van John Badham.

Leuke film. Vooral door de verfrissend nieuwe en optimistische kijk op het zombiebestaan, het vlotte verhaaltje - hoe dun het ook is - en de mooie en leuke timing met de verder toch wat te gladde soundtrack. Qua vormgeving (inclusief bonies!) wat mij betreft prima in orde, en leuk gefilmd in mooie frisse kleuren om het contrast met de bleke zombiekoppen er maar mooi uit te laten komen.

Verder heeft het qua film, cinematografie, acteren etc. allemaal maar heel weinig te brengen, maar daar is het ook niet echt het soort film voor natuurlijk. Daardoor is het allemaal uiteindelijk wel zo vergeetbaar als het maar kan, kijkvoer is echt het goede woord.

Ohja, Teresa Palmer mag van mij overigens direct langskomen, ik zie geen enkele vergelijking tussen haar en Kristen Stewart opgaan. En ik heb me ook al niet geergerd aan haar acteertalenten - maar ik heb dan ook mijn hart niet aan Naomi Watts verpand.

En, toevoeging achteraf, waar ik dan ook weer positief door verrast word is dat John Malkovich hier een bijrol speelt zonder overacting, schmieren of scene stealing. Mooi om te zien dat dat ook kan, voor een acteur met zoveel prestige.

Ik ben niet echt kapot van deze film.

Ondanks de best lange introductie blijven de karakters nogal aan de platte kant. Geen van de vechters wordt me sympathiek, en de vader zeker al niet. Verderop in het verhaal komt dan nog wat hypocrisie binnensluipen in de enige rol die nog ergens wel wat aardigs heeft - Tess - waardoor zij ook al afvalt. Tel dat even op bij het moeizame getob met families en relaties, de setting in weer het zoveelste gezeur over crisis zus en crisis zo, en ik begin het echt wat teveel een zeurverhaal te vinden. Nou mag dat voor een drama wel - maar, met de gemakzuchtige en mierzoet plakkerige cliche-manier waarop het verhaal zich dan naar een einde draait vind ik het echt absoluut geen schoonheidsprijs meer verdienen. Jammer, dat doet echt af aan de film.

Jennifer Morrison acteert best goed - hoewel ik dus zoals ik al zei moeite heb met de opstelling van haar karakter. A zeggen en B doen, een karakter zonder karakter zeg maar. Nick Nolte valt me dan weer tegen, die hondeogen hangen ook snel de keel uit, het subplotje over z'n drankgebruik en hoe hij dat speelt vind ik echt nergens overtuigen. Dan doen de vechtersbazen het een stuk beter - als ze aan het vechten zijn lijkt het best wel ergens op vind ik. Maar de strandscene kan ik toch echt niet gelukt vinden. Tom Hardy komt daar misschien nog het beste weg, omdat zijn rol nauwelijks om acteren in de normale zin van het woord vraagt.

De beelden zijn op zich best goed, alleen de handheld camera irriteert me af en toe behoorlijk. En wat ik dan ook wel weer erg leuk vind is dat Vysotsky even langskomt in de soundtrack. Ook een cliche.

Prachtige mengeling tussen western en Aziatische zwaardenfilm - en die mengeling is echt erg goed gedaan. De verplichte cliche's van beide genres komen op afroep langs. Het verhaal past prima zowel voor het verhaal van een western als voor een zwaardenfilm. Karikaturale personages inderdaad, maar dat is ook een van die verplichte cliche's, het westerngenre staat nou niet precies bekend om zijn genuanceerde karakterstudies - en Aziatische zwaardenfilms hebben dat ook niet zo vaak. Goed en kwaad, zo simpel mag het zijn - daar hoeft echt geen hellend vlak tussen.

Toch echt verreweg het bijzondere aan deze film zijn de fantastische beelden. Prachtige overdreven kleuren, hier en daar echt volstrekt over the top - maar wel prachtig. Soms heel mooie decors, en soms ook overdreven bordkartonachtig - dat is de stijlfiguur van de ouwe western dan weer. En ook de heel eigen beeldgrappen die het verhaal hier en daar wat meer subtiele maar wel geniale humor geven - het kind aan de waslijn, de samurai die met kungfu-concentratie aan het strijken is, bijvoorbeeld.

Kate Bosworth is een heel mooie meid geworden ondertussen, en ze acteert daarbij echt prima ook. Deze film ligt haar klaarblijkelijk ook goed - en het komt allemaal over alsof ze de rol van haar dromen heeft. En hetzelfde geldt ook voor Jang Dong-Kun, ook hij komt ook volstrekt natuurlijk over. En beiden weten de vechtscenes ook goed uit te beelden - wat hier en daar best een fysieke uitdaging in zich gehad zal hebben, ook als alle stunt doubles hun werk goed hebben gedaan. Dat is ook een pluspunt van de film, het prettige en overtuigende spel van de acteurs - en ook dat past in beide genres die de film overbrugt.

Al met al, is deze film een vergelijk met zoiets als The Quick and the Dead? Qua beeldtaal wel, denk ik. En het is hoe dan ook zeker een film om gezien te hebben, al was het maar om de mooie beelden - deze gaat bij mij op de stapel bijzondere films om vaker te herzien in ieder geval.

Best leuk, en wat mij betreft een stuk minder kinderachtig dan de hierboven genoemde Forbidden Kingdom. Shelton en Ni zijn grappig samen, dat helpt ook wel - en Bautista is gepast akelig.

Wel net als Forbidden Kingdom is het hier en daar een beetje schipperen met de stijl, maar ik vond dat best goed gelukt eerlijk gezegd. Hoogdravend vanzelf niet, maarja, daar is dit genre ook niet zo geschikt voor. Gewoon prettig kijkvoer, dat moet er ook zijn.

Flauwe boel.

Watcher is een eenvoudig filmpje dat het had moeten hebben van de kracht van de vertolkingen of de setting in het wat vreemde Boekarest. Maar Glusman of Gorman die wellicht iets hadden kunnen brengen krijgen veel te weinig ruimte, en Monroe komt er niet mee weg, terwijl van de setting maar nauwelijks gebruik gemaakt wordt - eigenlijk alleen het constante vertalen, en dat wordt snel irritant. Even een wellicht niet helemaal eerlijke vergelijking: iets als Frantic, dat is misschien ook niet een heel bijzonder goede film, maar wel een voorbeeld van hoe het wel kan. Maar dit is dus gewoon niet gelukt, en de ontknoping is dan helemaal mis. Te slap en nog ongeloofwaardig ook.

Het spijt me, maar ik kan weinig met deze film. De plaatjes zijn mooi, maar het verhaal komt niet tot zijn recht. En sowieso had het beter gepast op het hoogtepunt van de koude oorlog - nu voelt het vooral gedateerd aan, alsof je naar een ingekleurde versie van een jaren-50 film zit te kijken, behalve dat het beeld dan mooier is. En feitelijk is het dat natuurlijk ook een soort van remake, maar dan wel een warrige en langdradige remake.

Van acteren is nauwelijks sprake. De spelers krijgen daarvoor te weinig ruimte - zitten gevangen in een script waarin hun personages flinterdun blijven. Dat werkt in een strip misschien, maar in een film niet echt vind ik.

En verder irriteert de soundtrack me. Leuke nummers uitgezocht, maar de muziek komt grotendeels volstrekt ongepast tussen de scenes door, en stoort eerder dan dat het iets toevoegt.

Oorlogsfeelgood.

Want ondanks dat er hier en daar best wat van de onplezierige oorlogsgebeurtenissen op Gallipoli langs komt, verloopt het verhaal wel wat erg gladjes - om maar niet te zeggen, het hangt van onwaarschijnlijk mooie toevallen aan elkaar. Toch kan ik het ook wel weer waarderen, de eerste wereldoorlog op de Dardanellen is bij ons niet zo heel bekend, en dit is denk ik de eerste film waarin de Turkse kant van de geschiedenis ietwat aandacht krijgt. Al is het dan wat oppervlakkig.

Waar het verhaal wat teleurstellend standaard en zoetsappig is, zo sterk zijn de beelden. Erg mooi plaatjeskijken, en niet eens alleen als Olga Kurylenko in beeld is - ook de karakterkop van Erdogan komt er mooi sterk uit.

Crowe is zelf wellicht het zwakste punt bij de acteurs. Maar qua regie weinig op aan te merken, buiten dat het verhaal wat scherper had gemogen en dat de flashbacks in het begin teveel afleiden.

Vooral vanwege de beelden van de natuur een mooie film.

Over het verhaal zijn voldoende twijfels om het niet al te serieus te nemen. Toch is het meeslepend genoeg om een mooie film van te kunnen maken, of het nou echt gebeurd is of niet. Waar een puntje van kritiek mogelijk is is in hoe er wordt omgegaan met het afvallen van de leden van de groep - de eerste wordt nog wel vrij uitgebreid belicht, maar daarna gaan ze als witjes en moet je goed opletten wie er nu nog over is.

Mooie rollen, dat zeker wel. Ed Harris voorop, als de Amerikaan in het groepje. Hoe kan het ook anders. Maar toch zet hij dat erg netjes neer. En Saoirse Ronan, als de ietwat gezochte vrouw in het toch wat fictionele script doet haar rol eer aan, maakt daar een geloofwaardig persoon van. En de wat minder bekende acteurs - tenminste, bij ons - doen hun werk ook erg goed.

Toch is de hoofdrol voor de natuur. Wellicht dat precies dit stuk van de aarde, tussen Siberie en Tibet, een van de weinig overgebleven plaatsen op aarde is die nog ietwat naturel, onbedwongen door de mens en zijn dieselmotor overblijft. Jammer dat we maar heel weinig beelden te zien krijgen van de oversteek van de Himalaya - dat had de film echt afgemaakt. Maarja, dat is een stuk lastiger dan een stukje woestijn.

Te krampachtig.

Het genre is natuurlijk nogal uitgetreden, en wellicht daardoor dat Balaguero daardoor zoveel moeizaam bij elkaar geschraapte dingen in het plot stopt. Geen goed idee, want in plaats van dat hij daarmee in de buurt komt van wat wel het grote voorbeeld zal zijn - The Italian Job, vanzelf - blijft hij daar ver vandaan. Misschien was het beter geweest als hij zich bij het onderwerp van de eerste paar minuten had gehouden - schatduikfilms zijn altijd leuk, en daar zijn er beduidend minder van.

Maar wel leuk om wat plaatjes van Madrid te zien - ik ken dat plein nog wel van dat ik daar een paar jaar geleden toevallig een weekeind overhad. En de combi met de WK Voetbal klopt ook wel - en die finale herinner ik me overigens ook nog heel goed, ik stond toen op een camping met een heleboel bloedfanatieke Spanjaarden om me heen, en het was nogal een opluchting dat Spanje won. Zeker na het beschamende spel van Nederland.

En verder viel me nog op dat Bergès-Frisbey er erg slecht uitzag. Alsof ze elk moment van ellende in elkaar kon storten. Dat maakte haar rol als love interest ook al niet erg geloofwaardig.