Opinions

Mier- en mierzoet sprookje.

Jammer dat de link die eerst gelegd wordt naar de mythologie niet uitgewerkt wordt. En ook jammer dat de rol van Will Smith niet veel vetter aangezet wordt - dat had van mij best zo karikaturaal mogen zijn als het grote voorbeeld van Al Pacino. Toch doet hij het hier best grappig. Leuker dan Colin Farrell, die weer eens als de romantische held mag optreden. Beetje voorspelbaar. Wel samen met een leuk meissie, en deze Jessica Brown Findlay doet het dan wel weer goed.

Vanaf de helft wordt het wel een beetje zeuren, met een paar uitgemolken plottwists klap op hoofd en jawel, geheugen kwijt is de spanning weg, en de uiteindelijke ontknoping voelt wat als mosterd na de maaltijd. Mooi plaatjeskijken, als je van een dromerig romantische sfeer houdt. Maar wel morgenochtend vergeten waar het over ging.

Feuerwehr. Immer was zu tun.

Mooi natuurlijk dat Netflix verplicht is geworden om een percentage Europese producties op te nemen, maar dat dat niet altijd alleen maar hoogstaande kunstwerken zijn mag ook wel gezegd. Zoals dit Duitse formulewerkje, dat nogal sterk doet denken aan talloze vergelijkbare producties voor TV of zoiets. Als je zo'n film in de bioscoop zou zien voel je je toch behoorlijk bekocht denk ik zo.

Is het helemaal slecht? nou nee dat ook weer niet, want er zijn best een paar grappige situaties en de hoofdrollen worden charmant genoeg ingevuld. Maar de production values liggen wel onder het niveau van een aflevering van Derrick - toen wisten de cameramensen in ieder geval nog dat je de acteur in focus moet houden. Kennelijk is dat nu teveel gevraagd.

Ik heb het eens even op een rijtje gezet, en sinterklaas heeft gelijk. De dames zijn niet zo oud eigenlijk. Even teruggerekend naar het jaartal van de film - ik negeer dan maar even dat de opnames natuurlijk eerder waren:

Karoline Herfurth 1984 (26)

Nina Hoss 1975 (35)

Jennifer Ulrich 1984 (26)

Anna Fischer 1986 (24)

Heel erg is het natuurlijk niet, en het zal vooral het rimpeltje van Nina Hoss zijn geweest waar ik deze flauwe observatie door in m'n hoofd kreeg. De meeste vampierenfilms worden toch denk ik wel bevolkt door volstrekt rimpelvrije dames - dat hoort wel wat bij het genre denk ik. En dan heb ik het natuurlijk niet over Twilight.

Het begin is veelbelovend, maar na een kwartiertje of zo begint de film al echt in te kakken. Vlak, traag, en slaapverwekkend. Kon er mijn aandacht nauwelijks bij houden. Qua komedie is er maar nauwelijks iets te lachen, en het drama is sentimenteel, zoetsappig en veel te cliché.

Jammer. Er wordt wel mooi gespeeld, maar dat is niet genoeg om er iets interessants van te maken.

Het regie- en schrijfdebuut van Julia Stiles - en net als bij haar acteercarriere is dat misschien niet het meest hoogdravende ooit, maar van mij mag ze rekenen op een hoge gunfactor. Zo’n beetje al haar films hebben op een of andere manier al iets van jeugdsentiment of guilty pleasure als lading, en daar kan dit nieuwe hoofdstuk zonder enig probleem ook nog wel bij.

Als film is het op zich wel gelukt vind ik - voor zover dat überhaupt nog mogelijk is, want het genre is wel zover uitgetreden dat het misschien gewoon beter is om te zeggen dat het klaar is - af, voltooid, volbracht, afgedaan. Toch lukt het zo halverwege het wat wankelende plot om een fraai vertederend en tranentrekkend momentje op te lepelen zonder dat dat al te gezocht overkomt. Jammer dat het einde dan weer wat al te zoetsappig is.

Beeld en geluid zijn ok - ik vond de muziekjes tussendoor grotendeels goed gekozen en prettig, en de locaties zijn absoluut prima hoewel ook enorm cliché - doe me eens een Hollywoodfilm waarvan een van beide hoofdrolspelers net zo'n krot bewoont als waar ik in mijn twintigjes wonen mocht - of kom met een verhaal waaruit geloofwaardig blijkt dat ze net de erfenis van hun oligarche suikeroompje hebben stukgeslagen op de aanbetaling. Het zou me niks verbazen als de mismatch tussen de realiteit en de optrekjes in films en series een significante rol speelt in hoe de huidige woningnood gevoeld wordt.

Ohja, ik had het over de film. Fuhrman, daar wou ik nog iets over kwijt - het is toch wel een opluchting dat ze er weer wat gezonder uitziet dan in The Novice (2021). Ze komt aan de andere kant niet helemaal bij dezelfde intensiteit, al scheelt het niet heel veel.

Indrukwekkend.

En eindelijk weer eens een film die gewoon een verhaal verteld van het begin tot het einde, zonder daar afslagen en zijsporen in te volgen. Met vooral de schokkende observaties van hoe verrot het in de heilstaat van Stalin en zijn makkers toeging, de manier waarop mensen zich gedragen als ze onder druk staan. Op een ietwat ouderwets aandoende manier verfilmd, en dat is voor mij een goede keuze - het versterkt het verhaal nog door het daarmee ietwat in de goede periode te plaatsen. Goed gecast en mooi gespeeld.

Saai.

Het verhaal had toch wel iets spannenders op kunnen leveren - genoeg materiaal, en tussen dat de ballon in 2008 uit elkaar knalde en dat de film in 2017 verscheen zat ook echt wel genoeg tijd om daar even rustig over na te denken. Maar nee. Een saaie matte boel, met een flauw acterende De Niro, een wat rondhangende en lelijk toegetakelde Pfeiffer. Als ik me door die twee namen op de poster had laten verleiden, dan had dat wellicht een glimp gegeven van de teleurstelling die Madoff's klanten te verwerken gekregen hebben. Dan zit het in de bijrolletjes van Madoff's zoontjes wel net iets beter, maarja, dat zijn bijrollen.

Even lijkt het er op dat er een beetje sjeu in de zaak komt - als bij het bestellen van de kreeft even erg duidelijk wordt wat een onaangenaam persoon Madoff in de praktijk wellicht was. Maar nee, daarna kabbelen we weer verder. Aggos, hij heeft spijt. De grootste oplichter ooit.

Met stijgende verbijstering naar zitten kijken - bestaat dit echt, vraag ik me af. En als dat inderdaad zo is, dan hoop ik maar dat de behandeling wat vriendelijker verloopt en wat meer succes heeft. Normaal gesproken check ik daar dan even de wikipedia of zoiets voor, maar in dit geval, mhmm, ik laat het maar even open.

Indrukwekkend gespeeld door MacKay en de door kapper en grime haast onherkenbaar toegetakelde Depp. Maar dat maakt het nog niet een prettige of mooie film. Of zelfs maar een goede, wat dat dan ook betekenen mag. Origineel is het zeker wel, en op zeker iets wat je je langer zal herinneren dan de gemiddelde actieprent of kerstfilm.

De opkomst en ondergang van Jordan Belfort. Verteld in drie best lange uren, die gevuld worden met de meest wanstaltige idioterie die je maar kan verzinnen. Van dwarf tossing tot orgieën, van pillen tot Lamborghinis. Met nogal wat overacting van Leonardo DiCaprio - nou kan je daar natuurlijk van vinden dat dat bij deze rol ook wel haast verplicht is, maar het is ook wel een beetje standaard aan het worden dat Leo overacteert, en het begint te irriteren. Dan doen de andere acteurs het beter.

Een goede film kan ik het eigenlijk niet vinden, daar staat het hele overdreven gedoe van het zooitje criminelen me echt teveel voor tegen. Frappant ook dat de beste man nog aan de film verdient ook. Je zou je toch voor minder rotschamen.

Teleurstellend.

Met alle acteurs die hieraan meedoen zou je toch verwachten dat er een meesterwerk uitkomt. Maar dat kan ik er toch niet van maken. Geen grappige of mooie Emily hier. Geen brilliante en/of enge Anthony. Geen geniale/vreemde Benicio. Wel af en toe heel mooie beelden - of toch iets te gezocht misschien, als overal de zon lijkt te schijnen behalve over het landgoed.

Belangrijkste misser is wel het verhaal denk ik. Jammer - er had veel meer uit kunnen komen. Is het een remake? dan was iets meer dichterlijke vrijheid misschien toch op z'n plaats geweest.

Ik ben weer eens een beetje Diablo aan het spelen.

In dat soort spellen kom je af en toe op een punt dat je terug moet naar iets dat je al gedaan hebt, om meer punten, meer geld, meer items te verzamelen - en op die manier hoop je dan sterker te worden. 'Grinding' heet dat, of 'farming' ook wel - afhankelijk van hoe groot de noodzaak is.

Zo komt deze film ook over. Grinding, om nog even wat meer gold te halen uit de X-Men serie. En even ongeïnspireerd als een rondje goud-en-items halen in Diablo, zo ongeïnspireerd komt deze film ook over. Ok, het is werk. Maar, het 'het-is-maandag-en-ik-moet-werken' straalt er wel aan alle kanten vanaf.

Jackman is op een volledig dood spoor qua inspiratie. Het verhaal geeft hem ook wat weinig ruimte om er wat van te maken, maar... als er met de originele strip dan toch al dichterlijke vrijheden genomen worden, dan had het toch wel ten goede verbeterd kunnen worden. De onzin die we nu te zien krijgen slaat nergens meer op. Okamoto Tao loopt maar een beetje rond te hangen, brengt niets over. Fukushima Rila is een echt te idiote sidekick zonder karakter, die als enige wapenfeit dan uiteindelijk de te suffe kill van Svetlana Khodchenkova mag maken. Jammerlijk.

Grinding. Kennelijk was het goud echt op.

Veel verwijten over Twilight-naaperij, maar ik zie de link niet. Dit is een heel andere film - dus ofwel de makers hebben Twilight helemaal niet begrepen, ofwel de film heeft daar bewust niets mee te maken.

Ik denk het laatste. Maar dat wil nog niet zeggen dat het daarmee een betere film is - het totaal blijft niet best - geen spanningsboog, geen behoorlijk verhaal, geen schrik of horror te bekennen, geen wolven. Knuffelberen, zegt gauke, en daar heeft hij beslist een punt mee. En misschien het ergste nog wel, de actiescenes lijken nergens op, en de soundtrack eronder is belabberd. Doet je verlangen dat Merritt Patterson weer in beeld komt. Niet dat ze nou zo bloedmooi is, maar verreweg het leukste aan de film.

Toch zijn er wel wat dingen die dan net wel weer aardig zijn. De beelden in de flashbackscenes bijvoorbeeld vond ik best leuk gedaan. Jammer dat daar maar zo weinig van zijn. De cast is overigens ook niet zo slecht als je verwachten zou - met uitzondering van de hoofdrol eigenlijk.

Meer filmpjes als dit, graag.

Knightley kan misschien beter dan een suf netflixje, maar ze speelt dit wel erg goed en zonder in haar gebruikelijke maniertjes te vervallen. Dat het plot wat voorspelbaar is - oligarch is evil - betekent niet dat het niet klopt, en om die discussie maar even preventief plat te slaan, Godwin zelf heeft heel duidelijk gezegd dat zijn wet geen reden mag zijn om geen Godwin te plegen.

Wat me ook goed ligt is de sluikreclame voor The Guardian. Een van de weinige kranten die nog vrij is van bestuur door oligarchen.

Verder is het gewoon prettig kijkvoer met een fraaie cast die goed bezig is, en het klopt over de lengte en de breedte echt wel. Is dit de film waar Ten Years After ooit hun lied over zongen? Vast niet, maar je moet af en toe ook gewoon stofzuigen en de afwas doen.

In het Frans helemaal een mooie titel “Femme. Voiture.” - wellicht een beetje teveel Rumag. maar dat stoort in Frankrijk nauwelijks, je ziet dat daar geloof ik helemaal niet.

Het komt er verder niet erg uit, wat deze film nou eigenlijk wil brengen. Wel best mooie beelden en een prettige karaktersetting - in dat de hoofdpersoon aan boogschieten doet. Maar daar wordt maar weinig gebruik van gemaakt, en de mooie beelden vallen teveel los bij gebrek aan narratief of wat dan ook, iets om er iets boeiends van te maken. En tsja, dat haar. Nou zit er tegen het einde wel een scene in waardoor ik het idee krijg dat het misschien wel echt is, maar het ziet er uit als een pruik. Een lelijke.

Waar gebeurd.

Nogal wat films met die term vallen erg tegen, maar hier is het verhaal zo sterk en zelfs aangrijpend dat het eerder een pluspunt dan een waarschuwing is. Daarmee eigenlijk des te moeilijker te begrijpen dat de waarheid niet precies gevolgd wordt - en ook raadselachtig, want de werkelijkheid is echt sterk genoeg, en op een paar punten als ik het goed begrijp eerder afgezwakt dan opgeleukt.

Waar ik ook wat moeite mee heb is de keuze om behoorlijk veel flashbacks te gebruiken. De introductie van Altmann als kind, van Adele Bloch-Bauer en dat we Klimt haar portret zien schilderen is natuurlijk perfect en volkomen terecht een onderdeel van de achtergrond van de karakters. Maar waar het verhaal richting Anschluss gaat, vond ik de focus wat veel van de strijd om de schilderijen af raken - en juist daar wordt het verhaal ook nogal gewijzigd, blijkt als ik er later over zit na te lezen. Het lijkt misschien een noodzakelijk onderdeel om de misstanden in Oostenrijk op die manier op te nemen, maar aan de andere kant, het leidt nogal af van het gebeuren in de tegenwoordige tijd - en als je die scenes in de film nodig hebt om je in te leven in hoe Altmann zich in Wenen gevoeld moet hebben, of om te begrijpen wat voor soort dingen daar de oorzaak van waren, dan denk ik dat je waarschijnlijk niet bij deze film uitgekomen zou zijn.

En nou ik over de flashbacks aan het zeuren ben, ik dacht daar ook wat minder perfecte cinematografie in te zien, en wat minder mooi spel van de acteurs - minder dan in de tegenwoordige tijd, en minder dan in de Klimt-periode. Maar, en da's de grootste verrassing eigenlijk, ik was ook niet echt kapot van Mirren. In het eerste deel van de film is ze zonder meer perfect, maar ergens halverwege vielen een paar scenes me niet mee - met de doughnut in de auto bijvoorbeeld, waar ik dacht ineens een ander accent te verstaan. Kleine dingetjes, schoonheidsfoutjes zijn het - maar bij zo iemand als Mirren valt dat dan meteen op. Reynolds in vergelijking houdt zich staande, maar komt wat tekort als het over emoties gaat. Daartegenover dan wel weer een paar positieve verrassingen - Traue bijvoorbeeld, die ik hoewel ze maar een vrij klein bijrolletje heeft als Adele, erg sterk vond. En Bruhl is goed - maar dat verwacht je dan ook.

Goed - wat meer focus op de strijd om de restitutie had ik denk ik beter gevonden, wat meer vertrouwen dat dat een verhaal zou kunnen opleveren dat het publiek niet alleen vermaakt, maar ook de diepgang daarin biedt. Uitnodigt om zelf op zoek te gaan naar wat er over de familie Bloch-Bauer te vinden is, en hoe Altmann in Amerika terecht gekomen is - in plaats van de wat rommelige samenvatting die in de film terecht gekomen is. Een erg fascinerend stukje historie, los van het nogal verbijsterende getouwtrek om de schilderijen zelf al, en een erg interessant groepje mensen.

Wel een aardig verhaal over de laatste dagen van Sitting Bull. Fraai in technicolor kleuren, met fraaie rollen van een top cast van Chastain tot Hinds, met wat kuch couleur locale in de vorm van Michael Greyeyes. Een Cree, geen Sioux.

Maar toen ik na het wat sentimentele einde nog even wat na dacht te lezen blijkt dat wel echt het minste probleem te zijn, want er klopt maar bitter weinig van het opgeleukte verhaaltje wat de film wil vertellen - of wellicht moet ik iets zeggen als 'op de mouw wil spelden'. Zelfs de naam van de hoofdrolspeelster klopt niet - dat was Caroline, niet Catherine. De constatering van parcivalis hierbovern is daarnaast ook volkomen terecht, het ziet er allemaal wel wat onbezoedeld uit voor wat in feite een concentratiekamp ten tijde van een genocide is. Inderdaad, een boeketreeksverhaaltje - gemengd met een Arendsoogje. Dat er in de VS nogal losjes met de geschiedenis wordt omgesprongen is bekend, maar op dit gebied ook wel echt beneden elk peil. Waarbij ik misschien ook even toevoegen moet dat het misschien niet precies eenvoudig of vanzelfsprekend is om een waarachtige en neutrale behandeling van de geschiedenis te brengen - al was het maar omdat zo ongeveer alle bronnen gekleurd zijn. Maar dat is geen excuus om er dan maar een potje van te maken zoals deze film doet.

En zelfs buiten dat heeft de film toch maar weinig te brengen. In vergelijking met de klassiekers uit het genre - ik noem even een Geronimo: an American Legend (1993), of zelfs The Last of the Mohicans (1992). Vond ik ook niet zo goed, maar wel echt stukken beter dan deze.

Te filmhuizig voor het grote publiek denk ik. Maar wel echt een prachtige film.

Het verhaal is erg origineel en heeft een heleboel absurde details in zich, die met een goed gevoel voor timing uitgedeeld worden. Voorspelbaar? Absoluut niets van aan. Misschien dat de afloop van het verhaal dat is, maar hoe belangrijk is die afloop eigenlijk... en tot we daar zijn komen er toch best wat verrassingen uit de hoed.

Heel knap gespeeld vooral door Eva Green, die vooral nonverbaal een heleboel te vertellen heeft, maar ook Matt Smith mag laten zien wat hij zonder woorden kan overbrengen. Heel mooi gefotografeerd op echt mooie locaties, met een romantisch roestend bootje of een desolate strandhut op palen, perfect in het verhaal passend. En ook als Eva Green in beeld is is het mooi plaatjes kijken. Natuurlijk begeleid door een perfect bijpassende soundtrack die grotendeels uit stilte bestaat.

Er zijn maar weinig films die ik als ze afgelopen zijn eigenlijk meteen weer zien wil. Deze wel.

Lost in absolute freedom

Drie jonge vrouwen steken in een zelf met takken, steigerplanken en touwtjes opgeknapt oud pieremagochel de Atlantische oceaan over. Met behoorlijk wat style over substance, het plan blijft wat onderbelicht en een belerende boodschap ontbreekt ook. Meer een lifestyle piece dan een documentaire, meer een droombeeld, een persoonlijk document dan een verhaal.

Maar wat een mooi avontuur vertelt de film. Anderhalf uur idyllisch mooie beelden van de zon, de zee, de boot en bruine lijven en zongebleekte blonde haren. Misschien een beetje te veel - zoals de review in Sail Magazine terecht opmerkt, er is een duidelijk gebrek aan zwemvesten en lifelines, en even onverantwoordelijk lijkt het om voor een Atlantische oversteek te vertrouwen dat je het weerbericht wel doorkrijgt van passerende cruiseschepen.

Narratief klopt het allemaal prima - How to make a movie? Go out on a wooden boat. In the middle of the ocean. Wait. See what happens. De beelden zijn zoals al gezegd idyllisch mooi - maar ook af en toe wat te gekunsteld, en dat komt vooral terug in dat de dames als het weer dat toelaat in hun blootje rondlopen, en je daar zo ongeveer elke centimeter van te zien krijgt behalve wat technisch aanstoot kan geven. Dat voelt vaak wat erg gezocht, alsof je naar de gecensureerde versie kijkt, niet het hele verhaal te zien krijgt, en de puriteinen zoals voornoemd Sail Magazine vallen er toch al over.

Met een fijn dienende soundtrack er onder, die beperkt blijft tot vooral ambient soundscapes om de mood te duiden. Wel viel me op dat af en toe niet duidelijk is wie je hoort spreken, hoe beeld en geluid bij elkaar passen.

Alizé Jireh, de regisseur was ik toevallig een tijd geleden op de socials al tegengekomen door haar project om iets met een jaar op een vuurtoren te doen. Dan hoop ik maar dat dat een vergelijkbaar fijne film oplevert - en dat we die ook snel te zien krijgen. Want voor een film die zonder verhaal, zonder dwangmatige boodschap toch een indruk achterlaat, je aan het denken zet op een manier waarbij je je afvraagt of je niet iets heel anders moet gaan doen, daarvoor heb ik altijd tijd.

Oorspronkelijk een toneelstuk, en dat verklaart de deels wat statische setting. En daarnaast komt het over alsof het budget minimaal was, met production values die meer op een tv-film lijken. Toch is dat maar deels waar - behalve de fraaie cast is bijvoorbeeld Elton John met de soundtrack bezig geweest.

HBC krijgt zowel de credits als de flak voor haar schotse accent - mij overtuigt het wel, en de plaatjes van Emmbrâh zijn ook best aardig. Al hoor ik daar dan ook weer van dat de locaties verder uit elkaar liggen dan het script waar kan maken.

Als film vond ik het geheel wel wat tegenvallen. Misschien meer van verwacht, het narratief sprak me ook wat weinig aan.

Als je naar deze film kijkt krijg je haast de indruk dat alle vrouwen iets in de mode- en modebladenwereld doen, en dat het ontwerpen van je eigen collectie de enige manier is om succesvol te worden. Daartussendoor een heleboel overspannen gekibbel en gedoe. Je wordt er al moe van als je er naar kijkt.

Dan moet ik me maar bedenken dat ik niet bij de doelgroep hoor, maar desondanks vond ik het een wat tegenvallende film.

Het is ondertussen al serieus lang geleden dat Woody Allen een behoorlijke film heeft afgeleverd. Langzamerhand lijkt het dat ook zijn harde kern van volkomen kritiekloze fans begint af te haken, hoewel een 'tegenvallende Allen' nog steeds op een ietwat overinflated score kan rekenen. Maar het gemiddelde van deze film is wel historisch laag, en het aantal stemmen ook - en ook tekenend, de bioscoopzaal waar ik deze zag bleef vrijwel leeg. De weinige bezoekers keken elkaar na afloop een beetje schoudertrekkend aan, met zo'n blik van 'wat was dit dan voor prul'.

En terecht ook wel, wat mij betreft, want deze film heeft alweer erg weinig te bieden. Allen herhaalt maar weer eens, en dat komt net als al veel te vaak al meteen terug in weer dezelfde lettertjes in de titels, en weer hetzelfde soort oubollige muziekje dat ook maar weer keer op keer herhaald wordt. Dat hebben we al te vaak gezien. En dan hebben de hardcore Allen fans het altijd over zijn mooie dialogen, maar dat is de man wat mij betreft ook al heel erg lang volstrekt kwijt - als je er al van uit wilt gaat dat hij het ooit gehad heeft.

En ook weer een film vol onsympathieke en oninteressante personages, die aan het tobben zijn met zaken die maar niet boeiend willen worden. Deze keer aan kop Timberlake, die een knap slechte rol speelt - en dat kan hij beslist beter, al denken we maar even terug aan In Time. En Belushi en Winslet spelen ook niet heel sterk vind ik - en ik heb de indruk dat Winslet alleen door haar doorleefde kop te laten zien wat lof toegezwaaid krijgt. Een karakterrol, noem je dat dan lijkt me. En dat Temple in zo'n flutrol stinkt, ik vind het wel vrij triest eigenlijk.

Dan moet ik nog iets kwijt over de beelden. Leuk kleurig, en Allen doet daar kennelijk iets nostalgisch mee op over zijn jeugd. Ik vind het er vooral vaak erg nep uitzien. Of dat door slordige CGI of door slordige achtergrondjes komt, geen idee, maar nep is het.

En dan kan ik nog een positieve afsluiting geven - ik citeer mijn buurdame in de filmzaal 'Nouja, als hij zelf meegespeeld had was het vast nog slechter geweest'.

Gemiddeld heb ik het niet heel erg met de Marvel superhelden. Uitzonderingen zijn er wel, Captain America en Thor doen het bij mij best goed. En nu ook Wonder Woman wel een beetje. Wel wat minder dan die andere twee misschien.

Het verhaal doet natuurlijk een stevig beroep op je suspension of disbelief, maar dat hoort er ook wel wat bij als het over superhelden gaat. Toch is Wonder Woman best een leuk personage, en Gal Gadot komt er behoorlijk mee weg in mijn ogen. En David Thewlis is een mooie karakteracteur om daar tegenover te staan.

Leuk vermaak verder, meer moet je er ook niet achter zoeken. Dan maakt het ook wat minder uit dat er wat rare dingetjes in zitten, zoals bijvoorbeeld de net bevrijde mensen in het Franse dorpje die Duits tegen elkaar praten. Alles beter dan Hollywood-Engels, denk ik dan maar.

Tsja.

Gadot en Wiig zijn best mooi, en sommige locaties ook wel. Jammer van het verhaal en de soundtrack, een heleboel bijrollen en een paar van de actiescenes. Oh, ik heb het helemaal niet met het superheldengenre, dat helpt ook al niet, maar zelfs als ik dar even vergeet is het toch best wel triest als je bedenkt dat deze film kennelijk 200.000.000 gekost heeft. Ok, dollars, dus monopoliegeld - geen echte euros. Echt, wtf, hoeveel hongerende kindertjes en ijsberen hadden ze daar een fijne dag mee kunnen bezorgen.

Mijn kung fu is niet sterk genoeg om deze film ten volle te kunnen waarderen. Ik kan best lachen om de grappen, de gevechten zijn af en toe best mooi om te zien, maar ik wordt toch wel behoorlijk afgeleid door de wat achterhaalde beelden - slechte belichting, continuiteitsfouten, de heel erg Chinese soundtrack schraapt af en toe over m'n oorzenuwen... en dan heb ik het nog niet over m'n zitvlees dat na krap twee uur nonstop trap toch wel wat begint te zeuren. Maar, de drunken master en de buren zijn wel echt geniaal. Misschien moet ik toch maar wat meer Shaolin leren.

Een documentaire, een muziekfeestje, een momument van een iconisch moment in een tijd die alweer heel ver achter ons ligt. Maar ook een film die ik graag en met veel plezier kijk, gewoon omdat het fijn kijken is met een fijne soundtrack. Knappe beelden, zeker voor die tijd en gezien de omstandigheden - ook daar zie je aan hoe uniek het geheel was, het enthousiasme straalt er vanaf, zowel in de onderwerpen als in de productie. De 228 minuten lange director's cut is duidelijk completer dan het origineel - en zelfs die had van mij best nog wat langer gemogen.

Een leuk gegeven, goed bedacht qua uitgangspunt en uitwerking. Helaas is de in de omschrijving genoemde onverwachte romance ook wat ongeloofwaardig - geen sprankje van chemie te bekennen tussen Clive Owen en Juliette Binoche. En nou ik het toch over Clive Owen heb, zijn karakter mist teveel de achtergrond waaruit zijn gedrag wat gemotiveerd wordt - en hij is volstrekt ongeloofwaardig als alcoholist, met een flesje wodka achter de kiezen ziet hij er nog steeds zo fris als een hoentje uit en van katers lijkt hij ook al geen last te hebben.

Foutjes in de regie en in de casting, laat ik het daar maar op houden.

Een schrijver schrijft over een schrijver die niet geschreven heeft. Als een film over een film met een spannend verhaal. En dat wordt het dus niet - spannend. Het begin lijkt nog even veelbelovend, maar na het eerste kwartiertje is het hele verhaal eigenlijk al verteld, en wat we dan nog te zien krijgen is vooral een extreem trage film met een overmaat aan voice-over, die van de ene verdieping in de andere valt. Zo spannend als een vaatdoek. Met de muziek die daar bij hoort - trage violen.

En da's toch wel heel triest. Met de overmaat aan prachtige acteurs die hiervoor bij elkaar geveegd is, is deze film toch wel heel teleurstellend. Bradley Cooper slaagt er nergens in om te overtuigen in zijn wroeging - niet tegenover Zoe Saldana, niet tegenover Jeremy Irons, niet tegenover de wereld. Jeremy Irons dan - dat we die nog eens zo houterig zouden zien acteren, ik word er echt een beetje naar van. Dennis Quaid dan. Die er niet in slaagt om ofwel duidelijk te maken wat hij eigenlijk aan het verhaal toevoegt, ofwel voldoende mysterie te weven om daarachter iets te laten schuilgaan. Nu interesseert het domweg niet - er is maar een emotie die overheerst vanaf de helft van deze film, en dat is het verlangen naar de titelrol. En vlak voordat die dan eindelijk komt is er nog even een einde, dat zelfs in deze film nog onbevredigend aanvoelt.

Mislukt.

Feestje van de duale moraal.

Griffith is in de bovenlaag de held van het verhaal - de held van de moderne vrouw, die zich volgens de aloude American Dream opknokt en overwint. Maar als je iets dieper kijkt gaat ze gewoon over lijken, steelt en bedriegt ze alles bij elkaar, en flikt ze alle rotstreken waar ze zelf haar grote nemesis Weaver van beschuldigt - terwijl Weaver vanuit een iets andere optiek gewoonweg onschuldig is en het beste met Griffith voor had. En ondertussen wordt Ford nog even als speelbal zonder ogenschijnlijke eigen wil gebruikt. Niet zo fraai allemaal eigenlijk.

Daar, even een alternatieve visie op het verhaal. Wellicht ingegeven doordat ik Griffith nou een keer nooit zo sympathiek gevonden heb, maar Weaver altijd wel - en die krijgt dan ook nog eens de punten voor de rol van underdog. Jammer dat ze relatief weinig ruimte krijgt, ik had best wat meer van haar willen zien in plaats van het toch wat zeurderige gedoe van Griffith. En Ford, wat een melkmuiltje is dat hier nog, hij lijkt haast te jong voor zijn rol.

Verder kan ik de film eigenlijk alleen maar overgewaardeerd vinden - het verhaal heeft nog wel iets, al komt dat er maar matig uit, maar verder zie ik er niet echt iets bijzonders in. Nominaties zijn al wat overdreven, maar een Oscar voor de soundtrack? ik mis daar kennelijk iets.

Tand des tijds.

John Irving en zijn kenmerkende boeken - vol van idiote verwikkelingen, rijk gevuld met details en bijzondere personages - zijn zowel tijdloos als vastgebeiteld in de vorige eeuw. Een soort nostalgische terugblik naar een andere tijd.

Datzelfde raakt ook deze verfilming. Mooie rollen, goed in beeld gebracht, met het typische John Irving gevoel juist geraakt. Maar hoewel ik zowel het boek als de film indertijd geweldig vond, doet het me nu niks meer. Niet meer van deze tijd. Wellicht dat je daar anders over denkt als dit genre-op-zich nog nieuw voor je is.

Aardig maar erg sloom hillbilly-drama, met een heleboel verwikkelingen in de Burgeroorlog als achtergrond en de voortzetting daarvan in de tegenwoordige tijd als rode draad. Een film kijken als onthaastingstherapie, want de langzame sfeer komt erg goed over - misschien niet doordat de hoofdrolspelers doelloos op hun kont blijven zitten, maar meer omdat ze overduidelijk nergens heen gaan. De film ontleent wel een deel van de spanning uit de vraag of ze daar verandering in gaan brengen, en of dat ergens toe leiden gaat.

Erg aardig gespeeld door alle rollen, ook de bad guys krijgen genoeg aandacht en inkleuring.