Opinions

Ik heb het nooit zo met Woody Allen.

Aan deze film was ik al eens eerder begonnen, maar na een paar minuten afgezet met het idee 'ik heb eigenlijk geen zin in weer zo'n stereotype filmpje'. Duurde een jaartje voordat de herkansing daar was. Nu dus.

En op zich valt het dan wel weer wat mee - niet dat het daarmee een goede film wordt in mijn ogen, maar relatief ten opzichte van de verwachtingen. Daar zijn twee dingen vooral in te noemen: de afwezigheid van Woody zelf, en de aanwezigheid van Evan Rachel Wood. Wood doet het prima, en zet een erg prettig contrast in alle opzichten met de narrige en vervelende Larry David - die het veel beter doet in dat opzicht dan ik denk dat Woody dat zelf gedaan zou hebben, ik ben nooit zo onder de indruk van de films waarin de beste man zichzelf regisseert.

Behalve het contrast tussen Wood en 'Woody', al speelt iemand anders hem, is er eigenlijk maar weinig te doen. Clarkson zie ik altijd wel graag, dus de wat gedwongen entree die ze in het verhaal maakt kon ik nog wel hebben. Maar zodra Ed Begley er dan ook nog bijkomt ontspoort de boel wel volledig. En dan ook dat flauwe einde nog, meligheid ten top met oud en nieuw.

Kortom, voor mij werkt het niet. Nog steeds wel stukken beter dan de tenenkrommende stedenfilms van Allen, en er zit zelfs nog een mooi shot van de New-Yorkse binnenstad in.

Een beetje een trekkerig drama is het misschien wel, dit verhaal over Kasia die door haar oma wordt opgevoed en haar ouders eigenlijk helemaal niet kent. Maar het wordt wel overtuigend gebracht en fijn gespeeld, en iedereen spreekt de goede talen - en af en toe nog alles door elkaar ook. Dat maakt het toch al gauw een stuk overtuigender.

Qua beelden is het allemaal erg fijn en kleurig, als contrast met het ietwat grauwe bestaan wellicht - en misschien is vooral dat het ook wel wat me een beetje een vraagteken geeft. Polen is wel ver weg, en ik ben er zelf nooit geweest, maar niet zo lang geleden had ik wel dagelijks contact met collega’s daar, en nog steeds veel contacten in de privesfeer ook. Als het verhaal nou een jaar of dertig geleden gespeeld had was het wat anders, maar zo’n achterlijk land is het ondertussen toch echt niet meer dacht ik toch. Wellicht dat iemand daar uit eerste hand iets van zeggen kan.

Wellicht het meest indrukwekkend vond ik wel de casting - stiefpa met zijn knalrode haar, en de tweeling met diezelfde kleur haar die sprekend op hem lijkt. De moeder en haar twee dochters, die zowel samen als met z’n drieen ook die soort automatische vertrouwelijkheid uitstralen die het laat voelen alsof ze ook echt bloedverwant zijn, hoewel ze elkaar nauwelijks kennen. Erg fijn gedaan.

Meh.

Dik vijfentwintig jaar geleden in de bioscoop gezien, en daarna niet meer geloof ik. Toen vond ik het nog wel in de verte grappig, nu lijkt het alleen cliche na cliche, half-gelukte grappen en matige situaties. Komt dat doordat ik zelf ondertussen meer meegemaakt heb, of meer van een film verwacht - wie het weet mag het zeggen. En het onderwerp, ach, hoeveel boeken en films zijn daar niet aan verspild. Hoe dan ook, ik vond het tegenvallen, en Crystal en Ryan maken maar weinig indruk.

De naieve Ellen op bezoek bij een eenzame pelsjager. Een logeerpartijtje van driekwart jaar ofzo. Waarbij ze even vergeet dat ze zichzelf uitgenodigd heeft...

Best een leuke film, redelijk sfeervol - hoewel dat wel wat sterker had gekund, daar moet ik mijn voorganger gelijk in geven. En hoewel er wel aandacht is voor de bijzondere omstandigheden, slaat de kou ook niet precies van mijn scherm af tijdens de film.

Francesca Vanthielen is leuk als Ellen, precies de goeie uitstraling om een wat naievig meiske over te brengen. Knappe meid, dat helpt vanzelf ook.

of wellicht ook Now Is Everything, want dat is ongetwijfeld dezelfde film. Qua titel wel even ver van het padje af, dus dat kan niet anders dan precies dezelfde film zijn - ik ga maar geen poging doen om daar echt een sluitend bewijs voor te leveren, want een (1, één) kijkbeurt was echt wel genoeg.

Dit komt dus op mij over als niks meer dan een volstrekt mislukte, overprententieuze poging om Malick na te doen, maar dan zonder enig inzicht wat Malick’s films maakt tot wat ze zijn. In plaats van een innerlijke beschouwing krijgen we hier van de voiceover de ene onzinnige uitspraak na de andere, en een volstrekt gebrek aan inhoud. Tenminste, zo lijkt het tot iets over de helft, dan ontspoort het helemaal tot in de overtreffende trap van de nonsens. Zelden zoveel geleuter gezien, zonder dat daar ook maar enige zelfreflectie op toegepast lijkt te zijn. Filosofie van iemand die daar wel eens van gehoord heeft, maar niet weet van de klepel.

Wel gelijk aan Malick zijn de production values prima, maar in een hard contrast staan hoe ze gebruikt worden. Mooie beelden op het verkeerde moment, het leitmotief in de soundtrack maar met een onstabiele pitch. Gratuitous use van een klassieke symphonie, geen respect. Geen inzicht in wat een film tot een film maakt.

Tsja, wat zal ik zeggen, het past wellicht goed in de Zeitgeist van het postfactualisme, maar bij mij komt het niet aan. Het grote mysterie is wat de cast in dit misbaksel gezien heeft - en dan begin ik nog maar niet over Hopkins, ook hij kan een foutje maken. Maar dat de hele cast dat doet, met dit stel regisseurs, het is haast even ongeloofwaardig en zweverig als het hele script al. Ook dat lijkt wel wat op een van de films van Malick - niet zijn minste verdienste tenslotte, om een mooie cast bij elkaar te krijgen. Maar hij maakt er daarna ook wat van, en dat lukt deze crew dus niet. Echt helemaal niet.

Where doubles dare.

Zo schijnt Clint Eastwood de film wel eens genoemd te hebben. Niet dat het me echt storend opgevallen is overigens - maar wel ruim voldoende andere slordigheidjes om de hele film mee te vullen. Van verkeerde uniformen, titels, auto's, tot ineens droog haar van iemand die net uit het water klimt. Ook dat stoort eigenlijk nauwelijks. Maar de lelijke, neppe beelden eens de bus begint te rijden gingen me dan wel echt te ver. En wat me ook verbaast is dat de ene keer de muziek mooi aansluit bij wat er gebeurt, en de andere keer weer irriteert.

Buiten dat is het wel een heerlijke avonturenfilm. Volstrekt ongeloofwaardig, vol met plotholes en onwaarschijnlijk mooie trucs. Hoort er allemaal bij. Alistair MacLean schreef het script, en daarna het boek, wat ik ook lang geleden al eens gelezen heb, met dezelfde hoeveelheid plotholes en onwaarschijnlijkheden erin. Leuk.

Het boek zal wel beter zijn.

Tenminste die indruk krijg ik als ik de samenvatting ervan even lees - de hoofdpunten in het plot kloppen beter, en waarom er dan voor gekozen is om de vertelling in de film toch net een beetje aan te passen wordt me niet meteen duidelijk. Zoals wel vaker, moet ik zeggen. Het verhaal is op zich ook echt geen sterk punt van de film. Veel te zoetig en veel te weinig subtiel, de bedoelde sympathie wordt er met een moker in geramd. En het einde is dan de overtreffende trap nog. Onnodig en eigenlijk gewoon een trap na aan het publiek.

Maar er zijn ook wel wat dingen die wel goed gaan. Strathairn is goed gecast, en speelt een van de weinige rollen waarin hij me niet irriteert met zijn maniertjes, om maar mee te beginnen. Eigenlijk zijn haast alle bijrollen fijn. En de hoofdrol van Edgar-Jones is erg goed, al is het wat ongeloofwaardig hoe ze als fris schoongewassen, nette, beleefde en knappe meid met talent voor tekenen zo slecht ligt in het dorpje - als Assepoester in het moeras, braaf wachtend op de juiste kikker. Knap dat de moederfiguur zoveel op E-J lijkt dat je haast denkt dat ze die rol ook speelt, en daardoor juist weer zo onbegrijpelijk dat de bejaarde Kya niet eens in de buurt komt, net als haar tegenpool. Net als het einde van het narratief echt een flater van de regie, en daarmee kom je wel de film uit.

Visueel is het grotendeels wel fijn plaatjeskijken. Je zou er haast voor in het moeras gaan wonen, als je niet eigenlijk wel wist dat het daar ook vol zit met muggen en andere vervelende beesten. Denk ik tenminste.

2.5, en eigenlijk alleen voor de beelden en E-J.

Best leuk.

Het idee waar het verhaal op drijft is in ieder geval origineel, en Paul Newman speelt het fraai uit - met vanzelf wat hulp van de mooiste femme fatale van de filmwereld - ik heb het vanzelf over Linda Fiorentino. Jammer dat er verder wat weinig aan de hand is, met net een beetje meer talent in de regie en cinematografie had dit echt een pareltje kunnen zijn.

3*

Leuk ingewikkelde film, met een intrigerend verhaal en een erg sterke sfeer. Waar vaak gezegd wordt dat Alison Lohman tegenvalt vind ik haar eigenlijk best goed, en valt Kevin Bacon mij dan weer niet mee. Met Colin Firth op een punt halverwege daar tussen. De hand van Egoyan is goed te herkennen, het ziet er zoals alle films die ik van hem zag weer uitermate verzorgd uit. En het verhaal zit ook in elkaar met de hem toch wel karakteriserende complexiteit.

Misser.

Niet omdat Bernadette nou zo onaardig is, of warrig. Maar omdat haar verhaal niet zo best uitgewerkt wordt, en eigenlijk vooral saai blijft. Dat kan toch nauwelijks de bedoeling geweest zijn. Maar ik sta daar niet alleen in, de consensus op RT spreekt boekdelen - ik vertaal maar even vrij 'de film geeft het ontmoedigende bewijs dat een getalenteerde regisseur, een bestseller als bron, en een geweldige cast kan optellen tot iets dat veel minder is dan de som van de delen'. En ja, daar moet ik dan nog bij rekenen dat Cate Blanchett me de laatste jaren behoorlijk op de zenuwen werkt.

Linklater laat wel een paar grote steken vallen, vind ik in ieder geval. Maar toch, het loont wel een beetje om tot het einde te blijven kijken, want de laatste minuut of wat maakt een hoop goed, al ligt dat nou niet bepaald aan de mooie regie of de geweldige prestaties van de cast.

Sterk begin, zwakker midden en slap einde.

Wel de eerste film sinds heel lang waarin Ben Stiller me niet irriteert, hij vervalt minder dan gemiddeld in zijn maniertjes en er is genoeg sterk - erg sterk - tegenspel om hem scherp te houden, kennelijk. Het motief is best goed - ik zie er niet zozeer het thema 'ouder worden' in, maar meer een confrontatie tussen oprechtheid en gemaakt-hip waarbij volwassenheid ietwat op de achtergrond meespeelt. Sterk spel van een heleboel mooie acteurs in de wat kleinere rollen, waarbij ik het vooral leuk vond om Dree Hemingway weer eens te zien.

Jammer dat het einde niet zo sterk was.

Ik heb wel vaker moeite om te begrijpen waar Aziatische films over gaan, en Koreaanse zijn daar nog weer een volstrekt aparte grootheid in. Op de een of andere manier komen de emoties niet door, en dat is ook bij deze film weer eens een ding. Oppervlakkig gezien snap ik het verhaal wel, maar niet hoe de personages hun ding daarin doen, wat ze beweegt tot wat ze doen en wat ze daarbij voelen. Lastig om dan iets te zeggen over of ze goed gespeeld worden, of om iets van de film te vinden. Het ziet er in ieder geval allemaal fraai verzorgd uit.

Nog steeds de enige film die Drew Barrymore geregisseerd heeft. Beviel het haar niet? Het is geen hoogvlieger, maar ook niet echt heel slecht - al til ik wel wat zwaar aan de grappig bedoelde rushes tijdens de aftiteling. Nooit een goed idee, wanneer dringt dat nou eens door.

De kleffe gezinsmoraal waar sommige voorgangers zich aan storen hinderde mij niet echt. Wat me wel zoals altijd opviel is hoe maf de moraal in de bible belt van Amerika is - en wat voor een absurde sporten zich daar ontwikkelen.

De cast is best goed voor dit soort film, Page en Shawkat voorop als hoofdrollen, maar in de bijrollen zit het ook prima met Wiig, Barrymore zelf en Lewis. Eigenlijk niks mis mee - wat meer lef en wat betere production values, en en wellicht een setting in een SF film in plaats van dit maffe gedoe in de realiteit te plaatsen, dan had het zomaar een blockbuster kunnen zijn. Wie weet.

Ik heb vroeger op school ook zo'n bullebak meegemaakt. Wat in de film nogal ernstig ontbreekt is het gevoel wat je krijgt als iemand anders het mikpunt is - bijna even angstaanjagend als wanneer je het zelf bent, want je weet dat je de volgende bent, maar daarbij komt nog eens het medelijden. Niet fijn. En over de motieven van de bullebakken twijfel ik nogal, het gaat toch vooral om mensen met een persoonlijkheidsstoornis wat mij betreft. Het idee dat je daar talent mee boven krijgt is nogal twijfelachtig.

De film is wel lekker singulier, dat heeft altijd wel wat. Jammer wel dat de muziek me absoluut niet ligt, en drummen nou ook niet bepaald mijn ding is. Miles Teller speelt wel erg goed (eh, ik bedoel als acteur, hoewel het drummen er perfect uitziet), en Simmons grotendeels ook - het is vooral zijn gedrag als dirigent dat me af en toe niet aanspreekt. Cinematografisch af en toe wat te opdringerig, dat had wat mij betreft wat meer op de achtergrond mogen blijven - de kracht van het verhaal wordt er niet door ondersteund.

Glad en gelikt.

Het verhaal ontspint zich op een erg mooie, te mooie manier, met een perfect getimede karakterontwikkeling van elk van de rare en opmerkelijke personages in het land dat zich nog maar net begint te herstellen van een lange periode van oorlog. Niet alleen de uitgerangeerde hoofdpersoon, die naar Afghanistan 'mag' omdat ze geen familie en kinderen heeft - Tina Fey is wel perfect gecast voor die rol overigens. Net als Margot Robbie, heerlijk van het padje af en nietsontziend op zoek naar nieuws en een verse nieuwe bewaker. Of Freeman, de nogal onbetrouwbare Schotse love interest die zijn moeder verkopen zou voor een goed item. En natuurlijk ook Alfred Molina en Christopher Abbot - geloofwaardig en bewonderenswaardig als Afghanen, hoewel het ergens toch wat jammer blijft dat er geen Afghaanse acteurs voor gevonden zijn. En ook de kleinere bijrollen zelfs, het hoofdstuk 'karakterontwikkeling' in de handleiding 'film voor dummies' is bijzonder goed gevolgd.

En ook met het verhaal in de grotere lijn zit het wel goed. Tussen de bedrijven door wordt het verval van de aandacht in de 'vergeten' oorlog af en toe even genoemd, en dan blijkt het toch ook weer een rol te spelen in het verhaal zelf. Knap werk, mooi script, echt volgens het boekje gedaan. Net als er voldoende 'comic relief' is - minstens Egg Boy toch, en voor de minder zachtmoedigen is er zeker een hoop meer te lachen.

Daar houdt het dan een beetje mee op. Want het blijft ergens zweven tussen de wat onbenullige interacties van het groepje bezopen en besnoven journalisten, en een paar nogal uitvergrote oorlogshandelingen. Maar erg spannend of echt interessant wordt het eigenlijk niet, hoewel dat door de gelikte en vlotte manier van vertellen eigenlijk nauwelijks opvalt. Net als je als je niet heel scherp oplet het verschil tussen de werkelijkheid en de nieuwsgaring over die werkelijkheid misschien missen zou.

Nogal wat oppervlakkiger dan je hopen of denken zou eigenlijk. Wel nogal behoorlijk in overeenstemming met de werkelijkheid ben ik bang overigens - en ook sluit het nogal aan bij wat ik uit mijn kennissenkring van dit soort dingen hoor en zie. Sowieso is er een volstrekt gebrek aan diepgang in de gemiddelde journalistiek van nu, vanzelf - maar het ligt er hier ook wel weer wat dik op. Maar hoe oppervlakkig de film dan misschien ook is, ik ben wel weer nieuwsgierig genoeg om ook het boek maar te kopen. En behalve dat is dit best een aangename film - mooi gespeeld, goed verhaal zij het wat oppervlakkig maar wel erg scherp getimed en verfilmd, en met een haast perfecte cast die mooi werk laat zien. Haast een schoolvoorbeeld van hoe dat moet.

Update: Ondertussen het boek gelezen.

Dat was nogal verrassend. Ongeveer niets uit het boek blijkt namelijk overeen te komen met wat de film vertoont. Alsof het over een andere Kim Barker gaat.

Nou zou daar misschien nog niet zoveel mee mis zijn, als het niet zo zou zijn dat de film wel degelijk suggereert dat er een grond in de werkelijke gebeurtenissen is. Maar dat is dus anders. Niet alleen het verhaal, maar ook de sfeer van het boek en de film lopen sterk uiteen, en de sleutelscenes uit de film zijn in het boek niet terug te vinden, of zover uit hun verband getrokken dat de vergelijkbare situatie in een ander land speelt - en dan nog steeds op essentiele punten anders is. Geen subtiel verschilletje, maar dag en nacht. Iets anders dan bedrog kan ik dat eigenlijk niet vinden.

Het boek komt overigens nogal over - en dat wordt ook genoemd - als een persoonlijke katharsis van mevrouw Barker. Kennelijk was het nu tijd om er een commercieel motief bij te betrekken.

Blijft weinig van de film over dan een luchthartig en oppervlakkig Fey-vehikel. Op zich niks mis mee, maar kom er dan tenminste voor uit dat je het verhaal volledig uit je duim zuigt. Die teleurstelling vertaal ik dan ook maar even in de score: 4->2.5

Een remake van de versie uit 1949, die ik ook maar eens opgezocht heb om dat te kunnen vergelijken. Een soort whisky-avond dus

De oude is natuurlijk wel een soort van klassieker, en een paar van de grappen - vooral in het begin - worden wel wat beter gebracht. Maar verder is deze toch wel een heel stuk beter te verteren moet ik zeggen, hoe oneerbiedig misschien ook. De tand des tijds knaagt genadeloos. En dat blijkt ook wel wat uit het script, want dat is wel wat aan de oubollige kant. Aan de andere kant kan ik het ook wel weer waarderen dat het oude script niet volledig verlaten wordt, vrijwel alles komt in ongeveer dezelfde vorm terug. Meer een eerbetoon dan een remake daarmee.

Op zich best aardig, maar ook wel erg oubollig hier en daar. Een soort voorloper op Dad's Army wellicht, en ook wat van hetzelfde soort humor dat de hoofdrol speelt. Wat me verder wel opvalt is dat de film in technische zin wel wat achterhaald aanvoelt. Net als de gang van zaken op het eiland vanzelf, met als hoogtepunt de verplichte zondagsrust.

In een ruk gezien met de remake uit 2016, die ik eerlijk gezegd toch wel wat beter vind. En zelfs die is misschien meer iets voor diegenen die er een of ander jeugdsentiment bij voelen.

Begin jaren 90 was dit een bekende, beroemde en gevierde film - volgens mij toch best lang in de bios, en daarna in de videotheken, en daarna nog talloze keren op de tv. Maar ondertussen volstrekt vergeten lijkt het, maar waarom.

Er is best veel gewoon echt goed - sowieso de casting van de dames kan echt niet beter, met de erg mooie en ook erg mooi spelende Annabella Sciorra. Ook alweer zo'n actrice die we op de een of andere manier vergeten zijn. En Deborah Kara Unger natuurlijk, en in een van haar eerste rollen - waarin ze wellicht haast mooier is dan later ooit, want deze, hoe noem ik dat, gulle look staat haar beter dan de toch wat magerdere en meer afgetrainde stijl die ze in latere films zou opdoen.

Verder is Leguizamo er bij met een mooie en complexe rol, en de schilderijen die hij als terloops laat zien geven daar nog een extra dimensie aan - en daarbij nog eens duidelijk dat beeld en geluid in de hele film echt prima zijn, er is overduidelijk voldoende talent aan het werk in die vakgebieden. En dan had ik hetzelfde graag gezegd van Alan Alda, maar zijn draadje is dan weer wat gemakzuchtig, en dat doet de film wellicht toch vooral de das om - dat hij niet ingegrepen heeft in deze rol is toch wel een serieuze miskleun. Als de balans Alda vs LaPaglia net een tikkeltje genuanceerder geweest was, en daar een ander einde in gevonden had kunnen worden. Hoeveel meer had de film daarmee kunnen zijn.

Geeft nog steeds geen antwoord op waarom deze film, en zoveel vergelijkbare films uit de periode half-90 tot half-2000 zo vergeten lijken te zijn. Laat ons daar iets aan doen, zeg ik dan. Al is het maar met een berichtje hier. En sowieso, een film waarin DKU meespeelt verdient het natuurlijk gewoon om herinnerd te worden, al is het alleen al om dat feit.

Af en toe komt er zo'n film langs die me bij m'n keel grijpt, me kwaad maakt over de rotheid van de mensen en de maatschappij waarin we leven. Dit is zo'n film.

Hoe verachtelijk vrouwenhandelaren ook zijn - hun klanten zijn altijd nog een paar treden lager op de ladder van de menselijkheid. Blijkbaar kan het nog lager - dan hebben we het over het onderwerp van deze film, de 'hulpverleners', de VN en de bedrijven die het uitvoeren van VN-missies etc. tot een lucratief handeltje maken - en de mensen die daarvoor werken. Wat een door en door verrot zooitje ellende is dat. En - we weten het natuurlijk - dit verhaal is 'inspired by true events' - dus, de werkelijkheid is nog veel rotter dan wat je hier te zien krijgt.

Rachel Weisz laat - zoals al vaker - een paar heel mooie scenes zien. Als voorbeeld, na de zoveelste tegenslag zien we haar door een gang lopen - dat maakt echt indruk op me, hoe sterk haar verslagenheid op dat moment overkomt - de angst, de vervreemding van haar omgeving, en de wanhoop straalt er vanaf. Alsof ze een paar maten kleiner is dan de scene daarvoor.

Wat de rest van de cast doet is daarmee eigenlijk nauwelijks meer opvallend - en da's haast letterlijk, ik had Nikolaj Lie Kaas en Monica Bellucci - die trouwens een lelijk kreng speelt, en daar overtuigend mee wegkomt - al nauwelijks herkend. Vanessa Redgrave wel, mooie kleine rol voor haar.

Kortom, deze film moet je niet zien omdat er mooie vrouwen in meespelen, maar voor het overdonderende verhaal en indrukwekkende spel van Rachel Weisz - zo'n karakter, dàt is pas mooi.

Shailene Woodley rekent af met haar brave/stoere meisjesrollen.

Verder een wat onevenwichtige film, vond ik. Coming of age, maar dan met het gedoe rond haar moeder daar wat vreemd tussendoor gevlochten - dat neemt de overhand, maar lijkt dan weer niet heel erg een rol te spelen in het coming of age gebeuren. Twee thema's door elkaar gevlochten, zo komt het meer over, en dan allebei net niet helemaal raak. En het begin is veelbelovend en sterk, maar met uitzondering van de verrassing aan het einde - die ik echt niet aan zag komen - is de tweede helft wat tam.

Araki als regisseur was me nog niet bekend, en ik weet nog niet zo goed wat ik van deze film vinden moet. Visueel zit het allemaal erg sterk in elkaar, en de acteurs lijken ook erg goed in hun rol te zitten - nou zijn het niet de minste, tenminste de dames, maar de hand van de regisseur zal daar ook in dit geval echt wel een deel van uitmaken. Maar het verhaal niet een duidelijk gelukkige keuze, en de uitwerking ervan ook niet.

Langdradige film, het verhaal is meer een tijdsbeeld dan dat het iets te vertellen heeft. Mooi gefilmd en mooi gespeeld, daarom (nog net) de moeite van de lange zit waard.

Weinig opzienbarend.

Niet dat het nou een slechte film is. Verre van. Maar wel wat erg standaard, er zijn een heleboel films uit China die precies ditzelfde patroon volgen en het in dezelfde stijl vertellen - of zelfs hetzelfde verhaal vertellen. Een sprookje eigenlijk, en mierzoet daarbij.

De actiescenes zijn niet overal even sterk, vooral in de tweede helft vond ik het niet overal echt mooi. De stereotype vliegende-held scenes zien er hier en daar houterig en slordig uit, alsof de hulpjes de touwen niet goed vast hadden. Niet slecht, maar best wel eens beter gezien. Toch zijn de beelden grotendeels erg mooi en fris, de invloed van de huidige technologie is daar wel in te zien.

Vreemde haperige film, af en toe heel houterig geacteerd, af en toe mooie beelden van het afrikaanse landschap. Uit historisch oogpunt wel ietsje interessant om te kijken, maar daarbuiten niet echt de moeite waard, daar is het me allemaal te onevenwichtig voor. En ik ben ook niet onder de indruk van hoe het verhaal uitgewerkt wordt.

Sfeer.

Van het verhaal moet dit werk het niet hebben, het is vanaf het begin nogal duidelijk welke kant het uitgaat. De vele onderstromingen, de verhouding tussen de mensen onderling, het hoe en waarom van de revolutie en wie daar welke rol in speelt komt er wat weinig uit, terwijl wel duidelijk is dat er vanalles speelt. Maar daar staat tegenover dat je inderdaad met de Afrikaanse aarde onder je nagels naar de film zit te kijken, zo sterk is de sfeer. Gaandeweg komt daar de steeds oplopende dreiging nog bij, stemmig versterkt door de zagende muziek van Tindersticks.

Isabelle Huppert vond ik wat tegenvallen. Ze speelt wel goed, dat is het niet, maar het is een soort rol die we al veel vaker van haar gezien hebben - misschien nog niet eens zozeer qua gedrag, maar de uitstraling en de stille blik op de einder komt me wel wat erg bekend voor. Christopher Lambert is meer een verrassing, hij doet het niet slecht - nergens had ik de neiging om hem als Macleod te begroeten, en dat heb ik anders eigenlijk altijd wel. Isaach De Bankolé heeft een beetje te weinig te doen om indruk te maken. Daarmee alle eer eigenlijk vooral voor de kindsoldaatacteurs. Griezelig echt.

De film is op zich al boeiend genoeg, maar als je even graaft blijkt het verhaal vrij letterlijk waar gebeurd te zijn. Dat maakt het toch een tikje interessanter - we hebben het niet meer alleen over een spannend romantisch driehoekje tussen Joss Ackland, Greta Scacchi en Charles Dance, maar over een echte moordzaak, die ook nog eens formeel nooit echt opgelost is. Met alle details over het hoe en waarom open, en als je daarvoor voelt jaren aan graafwerk in de saillante details.

In de film vallen we halverwege in het gebeuren, en met de tand des tijds zien we dan wel wat over het hoofd waar de hoofdrolspelers vandaan kwamen, hoe ze in dit navrante blijspel terecht kwamen - niet echt op merites, laat ik het daar beleefd bij houden. Fraaier nog, Lord Errol, die mooie rol van Charles Dance, was in het echt lid van de British Union of Fascists. Wellicht toch niet zo’n fijne meneer als zijn fraaie smoeltje doet vermoeden - maar wel echt op het lijf van Dance geschreven, alsof de echte protagonist ooit voorvoeld heeft dat er ooit een acteur van dat kaliber zou zijn om hem te spelen. Niet dat ik Dance verdenk van fascistische sympathieen overigens, maar hij heeft er wel precies de goeie kop en mimiek voor.

En dan Joss Ackland, met zijn rol als de latende huisvader. In het echt liep dat toch ook wel, ahem, interessant af - hij werd dan wel vrijgesproken van de moord, maar - ik citeer maar even van Wikipedia “Delves Broughton was never accepted back into the Happy Valley set and returned to England alone, his wife having already taken another lover” - en jawel, binnen enkele dagen na zijn retour pleegde hij volgens de officiele lezing zelfmoord door een overdosis morfine.

Genoeg materiaal om een serie over te maken, en dan minstens tien seizoenen - en geen enkele noodzaak om details te verzinnen, de realiteit is ook in dit geval gewoon sterker dan wat de beste schrijvers in Hollywood uit hun pen krijgen. Je zou gaan hopen op een remake, die de historische context breder meeneemt, en meer aandacht voor de afloop - even heel simpel, hoe de personages van Scacchi en Ackland aan hun eindje kwamen, en wat er nog van hun respectievelijke imperia over is.

En vanzelf ook veel meer inhoud over wat er precies indertijd gebeurd is in die ‘happy valley’ waar we nu alleen maar zijdelings iets van te weten komen. Maar ja, wie zou je toch in de rollen van Dance, Scacchi en Ackland moeten casten. Nogal kansloos eigenlijk. Wat dat betreft is deze film toch wel ongenaakbaar.

Leuk om Michelle Pfeiffer eens als door en door rotte bitch te zien.

Het contrast met haar filmdochter Alison Lohman kon haast niet groter zijn - primaire zelfzucht tegenover onschuld. Of is dat het wel, zit er misschien meer onder water.

Een mooi, maar ook hard en schrijnend portret van wat er verscholen zit onder de berichten onder het kopje gemengd nieuws in de krant. De ontvangende kant van de jeugdzorg, de good, de bad, en de ugly daarvan.

Erg sterk gespeeld over de hele linie, personages neergezet zonder enige twijfel over de echtheid of geloofwaardigheid - echte mensen. En hoewel het in Amerika speelt, is het een vergissing om het daarop te projecteren - hetzelfde zou met groot gemak bij ons gebeuren. Daardoor des te aangrijpender eigenlijk.

Mooie film, zij het wat sentimenteel hier en daar.

Zo weird elke keer dat onze held James Spader in zijn auto wil stappen, dat gedoe met die sleutel. Nog van voor het Hollywoodse bliep-bliep tijdperk - heeft iemand ooit wel eens een auto gezien die dat daadwerkelijk doet, of bestaat dat alleen in de film? En dan die computers. Ik weet nog dat we op mijn werk toen er zoeen hadden, zo'n dubbeldikke PS/2 pc. Dat ding had daadwerkelijk iets van 25000 gulden gekost, want er zat wat meer geheugen en - hou je vast - een numerieke coprocessor in. Tegen de tijd dat we doorhadden hoe je daar iets mee doen kon was de 486 er al, en daar zat zo'n ding al bij in.

En al net zoiets. Roken in de rij voor de kassa in de supermarkt? Ik heb toch op een hoop plekken gerookt, inclusief onder de douche, maar dat is me toch echt nooit gelukt. Was er ooit in het echt een universum waarin mensen dat deden?

Maar wellicht het meest tekenend, wat de film het meest terugplaatst in de jaren-80 of zo is de soundtrack. Die saxofoon als het eindelijk allemaal de goede kant uit gaat, als het ubervoorspelbare happy end er aan zit te komen. Meer dat, dan dat gedoe met die auto's en die pc's. Of dat ik toen nog niet doorhad hoe mooi Sarandon is. Dat het belangrijker is om te kiezen voor wie je bent dan voor wat anderen van je verwachten. Dat mensen belangrijker zijn dan geld. Dat je een carriere niet eten kan.

Is het een goede film? wellicht niet, en er zijn ook nogal wat twijfelachtige scenes die achteraf toch echt overgedaan hadden moeten worden. En die kerstslingers zijn ook gewoon too much. En alle kroegen waar ik ooit geweest ben, en dat zijn er meer dan ik me herinner, serieus, zo'n tafeltje breekt gewoon.

Lief.

Aardig filmpje voor tussendoor.

Sterke punten zijn Kate Beckinsale en Tom Skerrit, af en toe wat leuke plaatjes van de natuur, af en toe een glimpje van het station. Daartegenover staat het toch wat te simpele plot en de gapende gaten die daar in zitten, en dat er af en toe echt enorme fouten worden gemaakt in de kou.

Als je daar allemaal maar niet al te veel op let is het best te doen.

Lekker vlotte film met een paar goeie draaien in het verhaal. Door het tempo vallen de paar onwaarschijnlijkheden wat minder op. Het einde is dan wel weer wat opvallend onwaarschijnlijk, van de orde grootte 'te mooi om waar te zijn'. Toch best een leuk stukkie kijkvoer.

Vlotte comedy die van de ene idiote situatie in de andere valt. Leuk gedaan, goed gespeeld. Willis is goed op dreef, Perry is toch net niet helemaal Chandler aan het spelen, Arquette is grappig evil. En dan komen Henstridge, Peet en Pollak ook nog. Had misschien nog wel wat scherper gekund - dat was de film wel ten goede gekomen. Niettemin zo ook best de moeite.