Where Are You (2021)

Met twee Oscars op de schoorsteenmantel hoeft Anthony Hopkins zichzelf niet meer te bewijzen, maar hij is wel erg roekeloos geweest met zijn medewerking aan deze verwarde, verwarrende en slechts vermeende romantische thriller waarin een zelfingenomen fotograaf [een volstrekt emotieloze Irakli Kvirikadze] en zijn irritante muze [Camilla Rowe] allerlei pseudo-intellectuele teksten spuien terwijl we worden getrakteerd op allerlei pseudo-avantgardistische beelden die ons (getuige de prominent aanwezige filmposter in de slaapkamer) schijnbaar moet doen denken aan Jean-Luc Godard en ook wel wat weg heeft van de pretentieuze prenten van Terrence Malick. Wellicht vatten de makers dat op als compliment, maar als kijker ben je hoe dan ook in de aap gelogeerd.

of wellicht ook Now Is Everything, want dat is ongetwijfeld dezelfde film. Qua titel wel even ver van het padje af, dus dat kan niet anders dan precies dezelfde film zijn - ik ga maar geen poging doen om daar echt een sluitend bewijs voor te leveren, want een (1, één) kijkbeurt was echt wel genoeg. Dit komt dus op mij over als niks meer dan een volstrekt mislukte, overprententieuze poging om Malick na te doen, maar dan zonder enig inzicht wat Malick’s films maakt tot wat ze zijn. In plaats van een innerlijke beschouwing krijgen we hier van de voiceover de ene onzinnige uitspraak na de andere, en een volstrekt gebrek aan inhoud. Tenminste, zo lijkt het tot iets over de helft, dan ontspoort het helemaal tot in de overtreffende trap van de nonsens. Zelden zoveel geleuter gezien, zonder dat daar ook maar enige zelfreflectie op toegepast lijkt te zijn. Filosofie van iemand die daar wel eens van gehoord heeft, maar niet weet van de klepel. Wel gelijk aan Malick zijn de production values prima, maar in een hard contrast staan hoe ze gebruikt worden. Mooie beelden op het verkeerde moment, het leitmotief in de soundtrack maar met een onstabiele pitch. Gratuitous use van een klassieke symphonie, geen respect. Geen inzicht in wat een film tot een film maakt. Tsja, wat zal ik zeggen, het past wellicht goed in de Zeitgeist van het postfactualisme, maar bij mij komt het niet aan. Het grote mysterie is wat de cast in dit misbaksel gezien heeft - en dan begin ik nog maar niet over Hopkins, ook hij kan een foutje maken. Maar dat de hele cast dat doet, met dit stel regisseurs, het is haast even ongeloofwaardig en zweverig als het hele script al. Ook dat lijkt wel wat op een van de films van Malick - niet zijn minste verdienste tenslotte, om een mooie cast bij elkaar te krijgen. Maar hij maakt er daarna ook wat van, en dat lukt deze crew dus niet. Echt helemaal niet.