Opinions

Overbodig tweede deel, en het bewijs van de stelling dat je een tweede deel meestal maar beter niet zien kan. Waar de humor in deel een nog wel grappig was, hier is het ver te zoeken. Het verhaal slaat nergens op. De acteurs doen alsof ze boodschappen aan het halen zijn. De crew is niet echt wakker - tenminste, ik zag een paar lelijke goofs. Trieste boel, al met al.

Verwachtingen.

Kijk je naar de poster, dan zou je een actiefilm met heftige schietpartijen verwachten. Is dit dus niet. Kijk je naar de lijst acteurs, dan zou je een zwakke Breslin verwachten met een matige Bean in een bijrol. Komt ook niet uit.

In plaats daarvan een film die vooral op de sfeer mikt, de spanning langdurig opbouwt en tot een vrij simpele ontknoping laat komen. Waarbij Breslin me vooral verraste door een soliede rol neer te zetten, en Sean Bean eens net iets anders uit de hoek komt dan in de B-filmrolletjes die hij meestal heeft. Nog steeds geen schokkende wereldprestaties, maar wel goed. Net als soundtrack en cinematografie - niet wereldschokkend, maar wel goed.

Best een goede film, al met al. Als je niet iets anders verwacht had.

Een oud verhaal wat geniaal uitgevoerd wordt - meesterlijke regie van Sharrock en een perfecte cast met Coleman, Vasan, Buckley en Spall in de voor de hand liggende hoofdrollen. En waar je halverwege de film misschien denkt dat het toch wat jammerlijk is dat de clue al weggegeven wordt, wat daarna volgt is een heel fraai voorbeeld van hoe een film eindigen moet. De laatste grap vlak voor de aftiteling, zodat je met een brede grijs en een grinnik uit de film komt. Geniale timing, en perfect gebruik van het talent van de acteurs.

Wicker Park en L'Appartement. Remake en origineel, en het leek me wel eens leuk om ze beide achterelkaar te herzien.

Wicker Park is de uitzondering van de regel: een remake die beter is. Want dat is ontegenzeglijk zo: de soundtrack is veel beter, de beelden zijn mooier, de locaties zijn frisser, het verhaal is beter uitgewerkt, Josh Hartnett is veel beter op zijn plek dan Vincent Cassel, en Diane Kruger wint het bij mij van Monica Bellucci - ook qua acteren in deze film. Er is eigenlijk maar een punt waarop het origineel beter scoort dan de remake, en dat is Romane Bohringer die veel beter gecast is, een veel meer toepasselijke uitstraling heeft dan het wat bravige tutje dat Rose Byrne neerzet. De eerste scene in het appartement van L'Appartement is ook beter, en dat komt vooral daardoor - hoewel het appartement zelf in het origineel ook erg mooi is.

Beide films lijken in een behoorlijk aantal opzichten echt sprekend op elkaar - het storybook is overduidelijk herbruikt. Maar het verhaal is wel degelijk op punten essentieel verschillend geworden, en ook dat vind ik meestal in het voordeel van de remake uitpakken. Net ietsje minder verklarend dan het origineel, ietsje meer mysterie, ietsje dapperder. Dat is dan weer niet zo bij het einde - net wat flauw. Maar het origineel maakt daar dan weer een ongeloofwaardig potje van.

Allebei best leuke films, intrigerend en cinematografisch mooi. Maar de remake vind ik toch duidelijk een tikkie beter. Het kan dus wel.

Best een interessant stukje geschiedenis, en ongeveer verplichte leerkost voor iedereen die ooit wel eens een flesje bubbels wegtikt - als is het maar de goedkope cava bij oud-en-nieuw, want ja, die wordt dus ook gemaakt volgens precies dezelfde methodes die mevrouw Clicquot uitgewerkt heeft. Geen echte champagne vanzelf, want daarvoor moeten de druiven uit de streek komen - en ja, in tegenstelling tot wat vaak gezegd wordt ben ik er van overtuigd dat dat ook wel degelijk een echt verschil maakt. Voor de échte champagne heb je niet alleen de methode nodig, maar ook le terroir, de druiven, een goede zomer, en een familie die al honderden jaren hun ziel en zaligheid in een slokje bubbelwijn steken wil - grotendeels tegen wil en dank, want behalve de grote merken en de harde commercie zijn er nog steeds talloze kleine wijnboertjes die met veel plezier en inzet hun product maken en blij zijn als je een flesje bij ze komt kopen. Winst maken ze er als regel niet echt op, dat is voor de grote merken en de globalisten, de internationale concerns die wat ze ook maar bij elkaar graaien kunnen vermengen en onder hun paraplu verkopen.

En daar krijgen we in deze film de oorsprong van te zien. Wel een beetje verbazingwekkend dat het een Engelse film is, met Engelse acteurs en gesproken Engels. Toch doet de productie eer aan de oude drank, en een Franse productie (als die er ooit komt) heeft hier een fraai voorbeeld aan wat nog een toer zal zijn om te overtreffen. Want mooie beelden, de hoofdpersonen zitten straf in hun rol, en het verhaal klopt wel zo'n beetje al wordt het wat al te simplistisch afgerold. Het is tenslotte geen documentaire, en waar het wellicht wat te ver gegaan was om wat zombies en vampieren op te voeren, deze benadering is toch ook wel ietwat saai.

Rhys Meyers doet de ene film na de andere, maar kwaliteit lijkt daarbij niet echt een criterium. Deze is daar in ieder geval een sterk negatief voorbeeld van, met een absurd slecht narratief over fembots die een nieuw matriarchaat nastreven. Dat is geloof ik een obscuur genre op het donkere internet ergens, maar als serieus verhaal komt het gewoon niet. Van geen kanten. Je zou haast gaan denken dat alle vrouwelijke rollen inderdaad door robots gespeeld zijn. Zo ongeveer geen enkele motivatie komt ook maar in de verte over als menselijk, robot-achtig logisch, of geloofwaardig - al moet ik zeggen dat ik ook wel wat van die vage kennissen in de meer militant-feministische hoek heb die hier waarschijnlijk meer in zien. Moeizame typetjes die alle problemen met het patriarchaat meteen willen vervangen door een veel erger matriarchaat. Veel succes, mijn stem krijgen ze niet, hoe verrassend dat misschien ook mag zijn.

Maar terug naar het onderwerp - deze film trekt dus op niets. Overslaan, je mag met mijn welgemeende advies doen wat je wilt, maar ik wil het toch maar even gezegd hebben.

Dit is nou echt zo'n film waar ik na een dag of wat anders over denk dan meteen na afloop.

Tijdens de eerste keer (want ja, meteen nog maar een keer gezien) irriteerde ik me af en toe wat aan de constante flashbacks. Zit je net mooi midden in de natuur, komt er weer een stukje van het leven van Cheryl voorbij. Maar die irritatie was de tweede keer eigenlijk vergeten - de structuur is wel erg onsamenhangend en af en toe licht psychedelisch, maar werkt wel.

Laura Dern is geweldig. Wellicht wordt haar deel van het verhaal wat gekleurd door de afstand van de herinnering en het idealiseren van wat er niet meer is, maar de manier waarop Bobbi wordt neergezet is evengoed wel erg sterk. En Reese Witherspoon zelf als Cheryl, die gaandeweg steeds meer verwildert qua uiterlijk, maar innerlijk steeds meer tot rust komt. Ook erg sterk.

Wel veel negatieve berichten op imdb. Misschien deels wel van mensen die gehoopt hadden op meer nadruk op de natuur, en minder over de innerlijke reis van Cheryl Strayed. Wat ik dan wel weer wat jammer vond was het gedoe met de vos - een beetje overbodig qua symboliek, en te drammerig. En het einde is net een tikkeltje te abrubt, te makkelijk.

Ohja, het verhaal is natuurlijk gebaseerd op een autobiografisch boek. Maar eens lezen.

Een paar echt geniaal mooie beelden - van de ijsvogel bijvoorbeeld. En de stem van Andre van Duin werkt onverwacht prima - onherkenbaar van zijn gewone werk.

Wat de film nekt is de misdadig infantiele tekst die Van Duin uit te spreken krijgt. Te triest voor woorden, en volstrekt onnodig. Zonder geluid is de film prima, met is het een verschrikking.

This whole world's wild at heart and weird on top!

Van de laatste keer dat ik de film zag had ik eigenlijk alleen nog die quote van Bobby Peru in mijn hoofd, en daarnaast dat ik Laura Dern wat vond tegenvallen in haar rol - niet heel geloofwaardig als het doelwit van Sailor's amoureuze obsessie, zoiets. Maar daar kijk ik nu toch wel heel anders naar, als er in de hele geschiedenis van de film nòg mooiere, nog sprookjesachtigere eindmeisjes zijn, dan schiet me daar zo direct echt niets bij te binnen.

En gelijk zo met het verhaal wat indertijd ook wellicht niet zo bij me aan kwam, met wellicht daarvoor als te makkelijke trigger mijn latente aversie voor alles wat met Elvis te maken had - overgebleven van mijn jeugd in Vlaardingen, waar in die tijd een soort subcultuur van Elvis-fans was, en daar hield ik me graag heel, heel ver van. Maar ook dat is langzamerhand wat veranderd, ik kan sommige van zijn liedjes nu zelfs ietwat waarderen.

Nu staat vooral op de voorgrond de heerlijk absurde situaties waar Sailor en Lula in terecht komen - en ja, die namen waren indertijd ook al een hindernis. Van de ene halfgare situatie in de andere, en de ene scene nog fraaier dan de andere. Met als middelpunt Laura Dern waaraan over de hele speelduur geen lokje haar verkeerd zit, en wat ís ze mooi. En Nick Cage die daadwerkelijk een behoorlijke rol neerzet, ondertussen vijfendertig jaar verder zijn we wel wat vergeten dat hij dat vroeger kon. En alles in heerlijk sprankelende kleuren, en met een fijne soundtrack er bij. Lynch op zijn best.

Aardig maar wel erg cliche highschool filmpje met als enige aardige plusjes de kleine rolletjes van Rob Schneider en Tia Carrere.

Supervoorspelbaar. Maar onverwacht toch best grappig. Vooral niet serieus nemen. Kijkvoer voor de zondagmiddag - als het regent. Emma Roberts doet het best leuk als biatch met een klein hartje.

Het begint al niet goed, met een uitleggerige voice over. En dat komt ook uit. Romantiek verward met oeverloos getob, en een verhaal dat door de Boeketreeks nog geweigerd zou worden omdat het te cliché is. En dat zou nog tot daaraantoe zijn, maar dan krijg je ook nog een hoop ergernis over het nepperig klinkende en overdreven Ierse accent. En dat terwijl Dornan daar toch geboren is, je zou toch echt wat beters verwachten.

Zelfs voor een verstokte fan van Walken of Blunt echt niet te doen. Beter overslaan.

Vreemde film.

Wellicht vooral omdat ik de 96-minuten versie zag, de 111-minuten DC heb ik niet kunnen vinden. Hopelijk komt het plot daar meer in tot zijn recht, want in de geknipte versie gaat dat nogal onnavolgbaar - die is eigenlijk alleen interessant vanwege de cast, die dan wel weer stuk voor stuk een stel memorabele types neerzet. Wat had daar uit kunnen komen als Cammell de ruimte had gekregen zijn plan te volvoeren - we zullen het wel nooit weten. Jammer, want in potentie was dit echt een topfilm. Waarvan acte, als je de commentaren op imdb naloopt.

Geniale film, met een soms subtiele humor waar je misschien tegen moet kunnen. Ik lig af en toe slap van het lachen.

Meh.

Het verhaal gaat ten onder aan teveel ongeloofwaardige plottwists, en buiten dat trekt het eigenlijk toch al op niets. Teveel van de acteurs en actrices waren toen overhypet en hebben niets laten zien dat de moeite waard bleek te zijn, en overschaduwen daarmee wat misschien wel wat had kunnen worden. En dan nog, wie heeft het toch in zijn hoofd gehaald om Neve Campbell die lelijke pruik op haar koppie te zetten. Beroepsverbod, doodstraf, excommunicatie, weg daarmee.

Behalve dat valt eigenlijk de hele cast enorm tegen. Alleen Kevin Bacon redt het een beetje, wie had dat kunnen denken.

Een monument van hoe belangrijk de regie is voor een film. In de negatieve zin.

Wherefore did I give my oath? I am sure a misfortune will happen

Pacino heeft met Salome - de film, het toneelstuk, en deze min of meer making of zonder meer enorm knap werk geleverd, en het is beslist de moeite om daar de achtergronden van te zien. Best in de volgorde film, dan documentaire, want dan komt het geheel denk ik beter tot zijn recht en valt de korte introductie in het leven van Oscar Wilde beter op zijn plaats - maar ook, de fragmenten die je hier als samenvatting te zien krijgt komen op de een of andere manier meer uit als een toneelachtige setting dan de film, en daarmee voegt het ook buiten achtergrond echt wat toe.

Jammer wel dat Pacino zo regelmatig zijn eigen loftrompet steekt. Dat doet echt af aan de beleving.

Een paar minuten behoorlijk beeld opgerekt tot bijna anderhalf uur, met dank aan een acterende kat die fijn ongeloofwaardig alle hoeken van de stad afreist en de film volleutert met zijn stompzinnige commentaar. Waarbij constant van de verhaallijn afgeweken wordt, de kat zijn identiteit regelmatig vergeet, en net op het moment dat het zinvol zou zijn om iets van commentaar te voorzien dan weer z'n bek houdt.

Iets nieuws heeft het niet te brengen ook - de valk op het dak van de ABNAmro was allang bekend, en de rivierkreeften had ik ook al eens op AT5 langs zien komen. En inhoudelijk klopt het allemaal ook niet zo heel erg, het verschil tussen een muis en een rat was de makers kennelijk al niet duidelijk bijvoorbeeld. En om een bijennest te laten zien zonder te melden dat het niet zo goed gaat met de bijen, tsja, dan heb je toch echt niet goed opgelet.

Nouja, het stukje van de meerkoet en het liedje daarbij vond ik dan weer grappig. Maar dat was het dan ook wel, verder alles precies net zo droef als dat nieuwe wildernis gedoetje.

Tsja.

Met zo'n enorme cast, dan moet het ofwel een soort reboot van de epische films uit het Ben Hur of Gone with the Wind tijdperk zijn. Ofwel een enorme flop. Guess what.

Van de acteurs was ik eigenlijk allerminst onder de indruk. Stewart bijvoorbeeld zit ergens tussen overacting en het doods oplezen van zijn lines in. Nergens overtuigend. En daarnaast, het blijft toch moeilijk om hem anders te zien dan Picard met een baard. En zo is er op de anderen ook wel wat aan te merken. Wellicht het ergste nog, voor een komedie zijn de grappen zwak en er zijn er wat erg weinig.

Maar misschien moet ik ook zeggen dat ik niet bij de doelgroep hoor. Wie wel is me dan ook niet helemaal duidelijk.

Ik ben dit jaar voor het eerst sinds een jaar of dertig de F1 weer eens aan het volgen - en eerlijk gezegd vind ik het nog steeds wat onwennig en onwerkelijk. Het is allemaal zo gladjes en clean geworden, het mist de bloed-zweet-en-tranen van vroeger nogal. Dus misschien haak ik wel weer af voordat het seizoen teneinde is - maar ondertussen ben ik ook weer eens in de films gedoken die de racerij opgeleverd heeft. En daar zitten echt een paar geniaal mooie tussen.

Zoals deze, waarin de onwerkelijke geschiedenis van de familie Williams verteld wordt. Zonder ergens doekjes om te winden wordt het verhaal verteld, en wat voor een verhaal is dat. Diep respect voor Frank en zijn familie, om je ergens zo volledig voor te kunnen gaan is wel heel speciaal - ik zou het niet willen en kunnen geloof ik, en misschien is dat wel een gemis in mijn leven. Aan de andere kant, als je vrouw een boek schrijft in de hoop je iets duidelijk te maken, daar moet je je ook maar comfortabel bij voelen. Onwerkelijk, dat is het woord wel, maar ook wel heel bijzonder, en mooi dat de film Frank toch ook zo aimabel weet te laten overkomen.

En behalve de beelden van de familie Williams ook een heleboel stukjes historische film. Mooi in elkaar gezet, echt vakwerk, en erg knap en boeiend verteld.

Formulewerkje volgens het standaard recept van Working Title.

Vakwerk, zou je dus verwachten - uit die studio zijn tenslotte een hele serie erg succesvolle films gekomen. En al zeker in dit genre. Maar toch, na een halfuurtje of zo was de inspiratie kennelijk op, worden de grappen flauwer, het verhaal suffer, het scherpe randje raakt bot. Terwijl er in het begin toch een aantal echt goede scenes zitten - bijvoorbeeld wanneer Peter en Lizzie elkaar 'voor het eerst' tegenkomen, en een hele serie dubbelzinnigheden uitwisselen. Of het shot van de tennisbal, vanaf het racket totdat de serve de grond raakt. Het idee zal wel geweest zijn dat de tweede helft door het tennissen spannend zou worden, maar dat werkt maar matig.

Toch is het best een goede film. Deels door wat min of meer een ode aan Wimbledon en al haar eigenaardige gewoontes is, deels door de met zichtbaar plezier zichzelf spelende tenniscoryfeeën, en - vooruit - ook door de prettig spelende Bettany en Dunst. En wellicht zelfs door het romantische verhaaltje tussen die twee - het is tenslotte een romcom.

Gestileerd.

Op zich daardoor wel mooi en zuiver, maar het is ook wel een zwak punt van de film. Want hoewel de fascinatie van de hoofdpersoon en zijn wat emotieloze beschouwing van de wereld om hem heen er goed uit komt, is de film daardoor wel wat aan de vlakke en saaie kant. Iets voor de liefhebber.

Van Rompay, Reijn en Nguyen (de Koreaan) spelen sterk. De rest is wel wat minder, maar heeft gelukkig ook vrij weinig te doen.

Een ouderwetse grote avonturenfilm.

Sean Connery overtuigt maar matig als de Berberse sultan, de heer van het Rif-gebergte. Alleen de kracht van zijn stem brengt iets dat hem tot de voorman van de stam, de heerser van zijn gebied maakt. Daartegenover Candice Bergen, die volstrekt overtuigend de ietwat vrijgevochten maar toch traditionele vrouw is - met als eerste zorg haar kinderen, maar daarna bepaald een vrouw. Met een heel eigen kracht die even sterk is in New York als in Marokko. In de scenes samen wordt Connery nogal eens naar het tweede plan verwezen, en dat is wel iets wat deze film tot iets bijzonders maakt.

Het verhaal is ietwat gebaseerd op de historie. Dat geeft me aan om te schrijven dat de rol van Theodore Roosevelt, in ietwat een bijlijn van het verhaal, eigenlijk toch het meest interessant en ook misschien het meest historisch correct is. Brian Keith speelt hem fenomenaal, met alle trekjes en eigenaardigheden die hem tot een echt persoon maken - en gelukkig krijgt hij daar ook voldoende ruimte voor.

Als vertelling is het toch een beetje een raar verhaal dat niet lijkt te weten waar het heen wil. Is het een verhaal over een Westerse mevrouw die zich van haar voeten laat spelen door een romantische Arabische held, is het een waargebeurd verhaal, is het een propagandafilm van de Democraten, is het een kritische beschouwing op de Amerikaanse inmenging in Noord-Afrika. Daar is het verschil met de echte avonturenfilm toch wel wat te groot eigenlijk - dit is geen Raiders of the Lost Ark, hoewel die van later datum was, maar het is ook geen Casablanca.

Passend bij het genre krijgen we voldoende plaatjes te zien van onherbergzame wildernissen - en natuurlijk door de laagstaande zon verlicht - en zijn er meerdere scenes met hordes woestelingen die hun aard in beeld brengen - wel gepast, zoals de zeitgeist en de age rating dat vraagt. Toch maakt dat maar weinig indruk - allemaal wel eens beter en indrukwekkender gezien. En voor de echte romantiek is ook deze film dienstplichtig aan het grote voorbeeld, de ultieme avontuur-in-Noord-Afrika film: Casablanca.

En in die vergelijking kan deze film geen punten meer verdienen. Met een slaperige en matte Connery, hangt het alleen aan Candice Bergen om de eer te redden. Nauwelijks gelukt.

Heel af en toe is er zomaar ineens een film waar alles aan klopt.

Het verhaal is hard en realistisch en doet ter zake. De acteurs zijn geloofwaardig, en geven je het gevoel dat ze echte mensen zijn in plaats van een rol te spelen. En ze krijgen de tijd en de ruimte om hun karakters uit te diepen, voelbaar te maken. De beelden zijn mooi, af en toe zelfs prachtig, en ook daarbij wordt er geen kans gemist om het realistisch te laten overkomen. De soundtrack (Nick Cave!) is geniaal en past bij de sfeer in de film - koud, winters, desolaat. Zoals de quote het mooi aangeeft:

Jane: 'Shouldn't we wait for back up?

Ben: 'This isn't the land of waiting for back up. This is the land of you're on your own'

De aftiteling drukt je dan nog even terug in de werkelijkheid - ja, dit soort dingen gebeurt echt, en de wetgevende macht gaat er absurd vreemd mee om. Het blijft toch een raar land, dat Amerika.

Matigjes.

En er had toch best wat meer ingezeten, want het begin en het midden zijn dan wel erg cliche, maar ook wel goed en ik kon er best om lachen. Misschien wat overdreven dramatisch in de muziek, maar ook dat draagt leuk bij aan de lach. Des te onbegrijpelijker dan eigenlijk dat het einde zo stom uit de hand loopt.

Verder is er wel wat duidelijk een gebrek aan budget, maar dat wordt ook vaak wel listig omzeild. Net als het gebrek aan routine en wellicht talent bij de acteurs. Dat is op zich wel bijzonder voor een min of meer Nederlandse productie.

Waarmee ik eigenlijk een best lage score voel aankomen - maar het toch wel een redelijk geslaagde film vind, het is eigenlijk vooral het einde dat het voor me verpest. De volgende die Jongerius aflevert kan best eens veel beter worden. Als hij maar niet in de gewone patronen vervalt.

Nogal een tegenvaller eigenlijk.

Er zijn best een aantal erg interessante en mooie films over de racerij gemaakt - en deze periode, zo eind jaren zestig, heeft een paar van de allerbeste opgeleverd. Ik denk dan even aan Grand Prix (1966), of Le Mans (1971) - en die laatste dan met Steve McQueen, en ook met een verhaal naast de racerij.

En in die laatste lukt die combinatie dan wel vrij aardig, maar hier vind ik het niet zo werken. Sowieso is de hele film nogal mat en traag, en komt het drama er voor mij niet echt sterk uit. Of Newman de juiste persoon voor de rol is betwijfel ik ook wel een beetje - zowel als rijder als in het romantische. En Richard Thomas steelt ook nog een paar scenes van hem.

Nouja ach echt slecht is het allemaal niet, maar verwend als ik was met de titels die ik hierboven noem was het toch wat meer gemiddeld.

Er is nog niks veranderd.

Ik vond dit een erg, erg pijnlijke documentaire om naar te kijken. Over zo ongeveer alle assen - en als eerste natuurlijk omdat ik me erg zorgen maak over mijn vrienden en kennissen die in Oekraine wonen, terwijl ze ongeveer elke vijf minuten updates over hun social media sturen - en nee, dat is nou niet bepaald geruststellend. Dan natuurlijk dat er uit het hele verhaal zo overduidelijk spreekt dat er een vals, gemeen geopolitiek spel wordt gespeeld over de hoofden van de bevolking die daar geen enkel belang bij heeft maar in alle agenda's alleen maar uitgebuit wordt. Waarin de huidige oorlog niets meer of minder is dan het volgende hoofdstuk van het tragische verhaal waarin Maidan misschien deel 3 was, de annexatie van de Krim en Luhansk/Donetsk deel 4, en is dit dan deel 5 of vergeet ik nog wat. Hoeveel slachtoffers in de vorm van collateral damage heeft dat ondertussen gekost, en wat heeft hetzelfde groepje agressors ondertussen ook nog even in Syrie veroorzaakt. En dan is het huidig actuele conflict nog maar net van start, hoeveel slachtoffers moet het nog kosten voordat daar een eind aan komt, en dat nog los van alle ontwrichte levens en materiele schade. Help me even te begrijpen waarvoor dat ook alweer zo nodig is, het doel heiligt vanzelf alle middelen maar wat was het ook alweer?

Maar even terug naar de documentaire zelf, voordat het me te machtig wordt. En ja, daar zal ik de eerste zijn om te zeggen dat het niet de beste doc ooit is. Alle kritiek over eenzijdigheid kan vanzelf wel meteen van tafel, want niets in de opzet of aankondiging pretendeert een evenwichtig of journalistiek onafhankelijk beeld te geven - als dat je argument is, kan je terug naar je handler om je laatste paycheck te halen. De inhoud is het niet echt wat fout is, al valt me wel ietwat op dat er vooral een traditioneel progressieve verhaallijn wordt gevolgd, inclusief een brede rol voor het geloof. Waar ik me wel aan stoor is dat de verhaallijn niet helder is, niet onderbouwd wordt en geen duiding krijgt. Dat de beelden van talking heads uit interviews die voor de film zijn opgenomen niet worden gescheiden van de historische beelden - toch nogal een vereiste voor een zuivere documentaire, en het essentiele verschil met een speelfilm.

Maar met dat van mijn hart, kom ik weer terug op de zorg waarmee ik begon. Oekraine verdient zoveel beter dan het slachtoffer te zijn van een buurland dat het als, nouja, Prügelknabe gebruikt voor de eigen tekortkomingen en mislukkingen. Zoveel mooie en dappere mensen daar, ik kan het niet verteren dat die zonder dat ze daar zelf iets mee te maken hebben worden gemangeld in een oorlog die nergens over gaat. De oorlog over de macht van een stelletje nonvaleurs die zijn komen bovendrijven in het uiteenvallen van de Sovietunie, de patjepeeërs die daar obsceen veel geld mee gekregen hebben en nu vanuit hun luie stoel voetbalverenigingen en landen besturen. Die mensen, daar kunnen we wél zonder.

Mier- en mierzoet sprookje.

Jammer dat de link die eerst gelegd wordt naar de mythologie niet uitgewerkt wordt. En ook jammer dat de rol van Will Smith niet veel vetter aangezet wordt - dat had van mij best zo karikaturaal mogen zijn als het grote voorbeeld van Al Pacino. Toch doet hij het hier best grappig. Leuker dan Colin Farrell, die weer eens als de romantische held mag optreden. Beetje voorspelbaar. Wel samen met een leuk meissie, en deze Jessica Brown Findlay doet het dan wel weer goed.

Vanaf de helft wordt het wel een beetje zeuren, met een paar uitgemolken plottwists klap op hoofd en jawel, geheugen kwijt is de spanning weg, en de uiteindelijke ontknoping voelt wat als mosterd na de maaltijd. Mooi plaatjeskijken, als je van een dromerig romantische sfeer houdt. Maar wel morgenochtend vergeten waar het over ging.

Feuerwehr. Immer was zu tun.

Mooi natuurlijk dat Netflix verplicht is geworden om een percentage Europese producties op te nemen, maar dat dat niet altijd alleen maar hoogstaande kunstwerken zijn mag ook wel gezegd. Zoals dit Duitse formulewerkje, dat nogal sterk doet denken aan talloze vergelijkbare producties voor TV of zoiets. Als je zo'n film in de bioscoop zou zien voel je je toch behoorlijk bekocht denk ik zo.

Is het helemaal slecht? nou nee dat ook weer niet, want er zijn best een paar grappige situaties en de hoofdrollen worden charmant genoeg ingevuld. Maar de production values liggen wel onder het niveau van een aflevering van Derrick - toen wisten de cameramensen in ieder geval nog dat je de acteur in focus moet houden. Kennelijk is dat nu teveel gevraagd.

Ik heb het eens even op een rijtje gezet, en sinterklaas heeft gelijk. De dames zijn niet zo oud eigenlijk. Even teruggerekend naar het jaartal van de film - ik negeer dan maar even dat de opnames natuurlijk eerder waren:

Karoline Herfurth 1984 (26)

Nina Hoss 1975 (35)

Jennifer Ulrich 1984 (26)

Anna Fischer 1986 (24)

Heel erg is het natuurlijk niet, en het zal vooral het rimpeltje van Nina Hoss zijn geweest waar ik deze flauwe observatie door in m'n hoofd kreeg. De meeste vampierenfilms worden toch denk ik wel bevolkt door volstrekt rimpelvrije dames - dat hoort wel wat bij het genre denk ik. En dan heb ik het natuurlijk niet over Twilight.

Het begin is veelbelovend, maar na een kwartiertje of zo begint de film al echt in te kakken. Vlak, traag, en slaapverwekkend. Kon er mijn aandacht nauwelijks bij houden. Qua komedie is er maar nauwelijks iets te lachen, en het drama is sentimenteel, zoetsappig en veel te cliché.

Jammer. Er wordt wel mooi gespeeld, maar dat is niet genoeg om er iets interessants van te maken.