Opinions

Half/half.

Als documentaire toch wel wat onvoldoende, want veel te veel 'en toen, en toen' - wat had een goede regisseur niet met deze verhaallijn kunnen doen. De foto's die we af en toe zien krijgen zijn wel geniaal, jaloersmakend - wie krijgt de kans om zulke platen te maken. Maar her narratief van Souza sluit daar voor mijn gevoel niet echt op aan - het komt niet op me over alsof we een fotograaf horen spreken die zich ten volle realiseert wat zijn werk eigenlijk inhoudt, of ooit daarmee echt geconfronteerd is. Om maar even in het zweverige te duiden volgens het aloude Native American idee dat een foto een deel van iemands ziel wegneemt, vastlegt - maar de andere kant van die medaille, dat in elke foto ook een deel van de ziel van de fotograaf gevangen blijft. Het is nooit vrijblijvend voor de fotograaf, daar gaat het om, en precies dat mis ik in het verhaal - de ziel van Souza zelf, hoe vreemd dat misschien ook klinkt. Er komt misschien in de verte iets van langs, maar te Amerikaans en veel te terloops.

En het andere ongemak dat ik voel is als ik de insta stream van de beste man tijdens de docu even opzoek. Ja, die is geniaal. To the point, ad rem, actueel. Alsof er een serieus goed reclamebureau achter zit. Ook dat zie ik niet in de man zelf - en op zich is dat ook wel prima. Tenslotte wordt nergens een loopje met de waarheid genomen, zoals in rauwe tegenstelling de partij doet die de ontvanger is van al deze steken onder water. Maar wees er wel helder over hoe dat tot stand komt, dit soort potentieel ontoepasselijke heldenverering ligt me niet zo.

Als je wilt winnen van je vijand, dan moet je beter zijn, in alle opzichten - maar als je je verlaagt tot hetzelfde niveau, dan verword je tot hetzelfde als waar je tegen bent. Dat lijkt hier toch wat teveel vergeten.

Absoluut vergeetbare film. Waarvan het bewijs maar weer eens geleverd werd doordat ik pas bij de wel wat betere eindscene in de gaten had dat ik deze film al zeker twee keer eerder gezien had. En alleen de ontknoping was me dus bijgebleven...

Geen van de acteurs is bijzonder goed aan het spelen. Ook de bijrollen vind ik vooral overtuigend mat. Het verhaal dobbert maar een beetje heen en weer, er zit niet echt een mooie opbouw of een spanning in. Geen opvallende humor, geen mooie muziek. Soms wat mooie beelden, soms ook niet. Soms mooie locaties, soms ook niet. Het enige dat er echt uitspringt is de schietpartij op de hacienda - maar dat is dan ook wel zo'n beetje alles.

Kortom: vergeetbaar.

Een nogal zonderlinge film die een ongebruikelijke mix van autobiografie combineert met wat overkomt als een slordig in scene gezette documentaire. Deels omdat sommigen van de acteurs kennelijk zichzelf spelen en daar erg weinig van bakken, deels ook omdat de production values rammelen. Of is het omdat de hoofdpersoon zo’n onsympathieke en domme kl***zak is.

En toch kijkt het wel prettig weg. Kennelijk is dat de magie van de camino.

Nee, sorry, ik heb het echt niet met deze film. Misschien dat het iets te dichtbij komt, te dichtbij wat ik in de bergen zoek - en dat is eerst en vooral niet het soort mensen dat deze film bevolkt. De camino lopen met een soundtrack - getverdemme. Dan loop ik liever een paar duizend kilometer verder naar Mekka. Want, waar gaat dit nou helemaal over - deze film heeft het over emoties voor beginnelingen.

De bespiegelingen hier zijn echt kinderlijk, en de wereldwijsheid ook. Nergens wordt het moeilijk, nooit zien we iemand tot het einde gaan, nergens komt puntje bij paaltje. Ga alsjeblieft eens alleen op vakantie voordat je jezelf aan dit soort dingen waagt - of nog enger, maak eens iets mee in je leven. Dan heb je het niet meer over stoppen met roken, writers block, of afvallen - maar meer over hoe je met het verlies van het liefste in je leven omgaat. Maak eens iets mee waar je tien- twintig jaar later nog steeds huilbuien van krijgt als je er alleen maar even aan denkt. Zoals misschien Tom, of Martin dat in deze film had kunnen uitbeelden - veel erger dan het sterven van je kind kan het toch nauwelijks worden. Maar precies dat krijgt geen plaats in dit werkje - waar zien we Martin, Tom, huilen om zijn zoon? Waar worden de emoties echt? Waar heeft hij het dan echt moeilijk, waar ligt hij zodanig in de knoop dat het echt niet meer lukt? De scene met de zigeuners is wel echt een totaal zwaktebod, een gebrek van waar het om zou moeten gaan - had hij niet veel meer met zichzelf de confrontatie moeten aangaan, in plaats van alle gedoe om zijn spulletjes en de as? Was de scene bij de rivier niet veel belangijker, uiteindelijk, en had hij daarvan niet moeten leren?

En, voor wat betreft Martin als mens, Emilio is hij misschien niet kwijt, maar Charlie toch zeker - de emotie zou hem niet vreemd moeten zijn. Maar je merkt daar in deze film niets van - het is allemaal als beton, niks gevoel, geen emotie, geen liefde, geen verlies, geen wijze levensles.

Zo bij elkaar geteld vind ik dit een heel erg teleurstellende en mislukte film. Emotie voor beginners - verder komt het niet.

Wayne's world, Waynes's world, Party time, Excellent!

Heerlijk stuk cult over de halfgare Wayne en Garth, die een hele serie erg grappige bijfiguren tegenkomen in het maffe verhaal vol verwijzingen naar andere films - de cameo van Robert Patrick had me weer eens onder tafel van het lachen, bijvoorbeeld. Rob Lowe is ook een van zijn betere rollen aan het spelen als de eng glibberige platenbaas, Tia Carrere is vooral zichzelf en heel, heel erg leuk, en dan Meat Loaf, Ed O'Neill en Alice Cooper nog. Altijd weer een feest om te zien. Misschien niet het meest hoogdravende verhaal ooit, maar wel een heel duidelijke afstand met de gemiddelde comedy uit Hollywood.

Zo heel, heel af en toe is er dan een film die een '2' in de titel heeft en niet onderdoet voor de film zonder nummer. Dit is dan zo'n zeldzaam voorbeeld - want, waar Wayne's World het voordeel van het frisse en nieuwe van Wayne en Garth en hun idioterie vrij makkelijk kan uitbuiten, heeft dit tweede deel wat meer te bewijzen. En dat lukt dus goed - en niet in het minst door de vrij zware invulling van een hele serie bijrollen. En dan wordt er nog eens een enorme waslijst aan meer of minder bekende acteurs bijgesleept voor de ene cameo na de andere. Knap werk. In de volle vaart van de idioterie zijn er weer een paar erg grappige steken onder water naar andere film(genres) - vooral het gedoe met Cassandra's pa had me weer echt flauw van het lachen. Mooi rolletje van James Hong overigens. Aerosmith is misschien wel wat zwak na Alice Cooper, maar dat kan ook een kwestie van smaak zijn. In ieder geval is de harde kern van de crew weer aanwezig - zonder Myers, Carver en Carrere was er ook niet echt iets van terecht gekomen lijkt me.

Welcome to Pain City! Population: You!

Het idee - zombies als the living impaired - is best geniaal, maar de uitwerking is dat niet. Nou heeft de film wel een paar leuke momentjes, maar de hoofdrollen zijn saai en vervelend, er is niet echt een plot, en er is niet echt iets te zien. Oh, en de soundtrack trekt op niets behalve het overdreven valse muziekje aan de eindgeneriek. Geeft wel te denken dat er kennelijk zoveel mensen hebben meegewerkt aan dit stuk bagger - of waren ze wellicht living impaired.

Matt Damon levert een stukkie solide vakwerk af. De rest krijgt een beetje weinig ruimte - daar heet dat dan ook een bijrol voor, zou je kunnen zeggen, maar die blijven hier toch wel wat aan de platte kant.

Het verhaal is misschien simpel, maar het wordt wel goed verteld, de timing klopt prima - het wordt geen moment saai en het kost geen enkele moeite om er bij te blijven. Ook dat is vakwerk.

Wir haben hier keine bleibende Stadt.

We leven in de tijd, en er is ons maar een stukje gegeven - zonder daar een gelovig tintje aan te willen geven overigens, want het leven is al moeilijk genoeg. Toch is het onmiskenbaar dat de maakbaarheid die we allemaal misschien zo graag zouden willen zien feitelijk gewoon een illusie is, en al zeker als het aankomt op gezondheid en de lengte van onze sterfelijke klos.

Eenzelfde soort verhaal als in Atef's film Plus que Jamais (2022), en op een vergelijkbaar integere manier, al kiest Crowley voor wat makkelijkere stijlfiguren om het sentiment waterig te maken. Toch neemt dat niet de overhand, en het resultaat is een erg fraaie en wat sober aanvoelende film over de keuze die een steeds groter deel van ons ooit zal moeten maken. Romantiek/Komedie als genre lijkt me niet echt precies van toepassing, ik zou er zonder aarzeling een label als 'drama' op plakken.

Een weinig interessante reclamefilm voor het Amerikaanse corps mariniers. Wat slordigjes gemaakt, geen heldere verhaallijn, en de vertelstem van Gene Hackman - zelf een Marine - doet zijn best wel maar weet het niet echt interessant te houden. Op zich jammer, want er is volgens mij best wat te vertellen over de Marines.

No Regrats.

Rep_robert heeft de spijker op z'n kop - niet dat de grappen stuk voor stuk nou eigenlijk zo geweldig zijn, maar de timing klopt erg goed. En daar gaat het precies om. De chemie in het neppe gezinnetje versterkt dat nog eens, met een gortdroge Sudeikis als tegenpool voor Aniston - die eigenlijk voor het eerst sinds de split met Ross (aiee, dat is vijftien jaar geleden of zo) niet op m'n zenuwen werkt. Je moet die rol maar los kunnen laten.

Leuk. Maar heel veel te brengen heeft het dan toch ook weer niet. Voor Amerikaanse begrippen wellicht heel controversieel en baanbrekend, met een strippende Aniston en Poulter met z'n spinnenallergie. Maar of je daar in het verdorven Europa nou echt indruk mee maakt? Daarbij vooral jammer van het einde, dat had wel wat Europeescher en wat venijniger gemogen. En een bloopertrail in de titelrol... Yep. Dat. Nooit meer doen.

Dobberfilm.

Op zich is het gebeuren charmant, erg charmant - een stel aan elkaar verknochte wat oudere mensen die kibbelend door Parijs zwerven, van de ene romantische plek naar de andere. Romantisch met een melancholiek sausje erdoor. Maar er gebeurt wel wat weinig - ik had wat moeite om mijn aandacht erbij te houden.

Doe nog maar een twist.

Met het snelle opvolgen van de ene draai in het verhaal met de andere, en prettig zonnige beelden van een blauwe hemel en een stukkie water blijft het best een aangenaam stukkie kijkvoer. Meester doet het best ok als de geplaagde hoofdpersoon die de ene na de andere aap uit de mouw ziet komen, aangegeven door de relatief onbekende cast - maar die leveren goed werk. Als enige echte kritiek eigenlijk dat er wel wat erg veel verrassingen te incasseren zijn.

Stewart’s carriere als rijder was al voorbij voordat ik er iets van meekreeg indertijd - het hielp ook niet dat mijn ouders geen tv in huis wilden. Evengoed ietsje later werd Lauda wel een begrip bij ons thuis - als we denken dat F1 nu populair is, dan denk ik wel eens terug aan die tijd.

Vreemd wel dat deze film/documentaire vrij onbekend is, want er is toch voldoende bijzonder aan. Sowieso al Polanski als maker - berucht, nu vooral, maar dat was in die tijd anders. En waarom hij de film maakte? ogenschijnlijk als fanboy, een weekeindje dichtbij zijn held rondhangen met een camera. Daar zou je nu niet meer zo makkelijk mee wegkomen. Maar misschien als beroemde regisseur nog net wel.

Maar, fanboy of niet, evengoed is het wel een heel serieuze film. Stewart die precies uitlegt hoe de race in elkaar zit, wat er wel toe doet en niet, hoe je precies rijden moet en waarom. Geen speld tussen te krijgen - volgens mij ook nu nog niet. En ik krijg ook wel wat van die ouwe-mannen gedachtes in mijn hoofd dat het toen toch wel een heel stuk beter was. Mooi om Stewart eventjes heel-toe voor te zien doen, da’s ondertussen ook wel een ietwat vergeten techniek. Vroegah... Nouja, behalve dan met de veiligheid, die boodschap komt ook wel erg goed door.

En ja, die bakflappen.

Mierzoete plattelandslol. Met een vleugje romantiek voor beginners die het niet zo nauw nemen met nog een beetje extra suspension of disbelief, geen idee hebben hoe de wereld werkt of willen geloven in een mooi verhaaltje zonder daar ook maar een enkel woord van meer dan twee let-ter-gre-pen in tegen te komen. De boeketreeks zou dit script nog laten liggen, zo suf en plat is het.

Nou had ik gehoopt dat Katja Herbers - toch wat mij betreft een van de beste, zo niet de beste NL actrices - in een wat beter filmpje terecht zou mogen komen, of de wat matige productie wat op zou tillen. Nou gaat dat laatste ook wel op eigenlijk, zonder haar zou de film zeker nog een puntje minder scoren.

Het idee was leuk wellicht, maar het komt er niet echt uit. En de sterrencast - ehh, nouja, Penn eigenlijk vooral - krijgt het niet echt voor elkaar om het naar een hoger plan te trekken. Bigelow is op zich best een behoorlijke regisseur natuurlijk, maar misschien is dit ook gewoon haar genre niet - waar ze hoog mee scoort is toch vooral het soort film met snelle actie en veel beweging, en zo'n beschouwend verhaal met pretenties van diepere lagen past dan misschien gewoon niet goed.

Maar helemaal kommer en kwel is het nou ook weer niet, de beelden zijn heel aardig en het geeft beste ven te dromen over zeilbootjes en verlaten prive-eilandjes. Best een leuke film voor een slome avond, alleen geen hoogvlieger.

Leuker dan ik me herinnerde.

De inleiding is best grappig - met hoe de pubers hun computer voeren met een enorme berg nonsens. Alsof je naar een documentaire over AI zit te kijken, en eigenlijk een angstaanjagend scherpe beschouwing van wat toch nog dertig jaar in de toekomst lag.

Verder volgt het verhaal wel een beetje erg nauwkeurig het uitgetreden pad misschien, maar toch kan ik het deze keer wel grappig vinden. Nouja, misschien met uitzondering van het malle accent van LeBrock. En het was ook wellicht instructief beter geweest als Downey Jr wat harder afgerekend was op zijn onleuke gedoe. Het leukste zijn eigenlijk wel de meiden, al moet me van het hart dat als de jongens hun pretenties laten vallen, daar van hun kant niet echt iets op terug komt. Het script bood kennelijk geen ruimte voor inhoud of karakter van hun kant.

Grappig om nog eens terug te zien, en de volgende keer mag gerust over nog eens veertig jaar zijn - leuker dan ik me herinnerde, maar er is zat te zien in dit genre, en een echte hoogvlieger is het nou ook bepaald niet.

Erg goed.

Het begin van de film is wellicht het sterkst, als je door de belevingswereld van de hoofdpersoon geloodst langzamerhand in zijn realiteit terecht komt - het verschil tussen de film en de werkelijkheid leert kennen. Daarna komt de verbijstering van dat het allemaal zonder al te veel opleuken en dichterlijke vrijheid gewoon over echte personen gaat, en het veel autobiografischer is dan vrijwel elke andere film.

Is Carrell daar dan de best denkbare acteur voor? wellicht niet, totdat je bedenkt dat het plan wellicht inderdaad was om dat moment van totale verbijstering te creëren. Niemand anders had dat op die manier gekund, en het is zonder meer bijzonder knap van Carrell dat hij dat waarmaakt, en van Zemeckis dat hij de visie en de durf gehad heeft om daar voor te gaan.

De rest is dan goed, prima misschien zelfs, maar in vergelijking wat mij betreft echt bijzaak. Basta, bastante.

You used to be better than that!

Waarmee kan je dan beter je filmcarriere besluiten dan met een rol van een US President die besluit burgemeester te worden - als een metafoor voor je eigen aanwezigheid. Dat moet Hackman toch ook wel door het hoofd geschoten zijn, al wist hij op dat moment misschien zelf nog niet echt dat dit zijn laatste serieuze rol zou blijken te zijn.

En het is toch beslist geen slechte film. Misschien geen hoogvlieger - geen Bonnie and Clyde, geen Superman, geen Riot, geen Marooned, geen French Connection, geen Geronimo, geen Quick and the Dead. Maar met je laatste film hoeft dat ook niet. Daarvoor volstaat een prettige warme komedie, met net iets te weinig grappen, een niet al te sterke Romano, en een ietwat schattige Tierney. En een mooie rol van Hackman. Misschien eigenlijk toch wel een van zijn beste.

Verrassend goed.

Misschien waar dat het verhaal niet precies uitblinkt door originaliteit, maar wel goed uitgewerkt, goed gespeeld - vooral Haley Lu Richardson valt daarbij op, de rest van de rollen vraagt misschien wat weinig van de acteurs en daardoor maken ze misschien relatief wat minder indruk, maar het is zeker ook niet zo dat er matig gespeeld wordt.

De beelden van de woestijn en de vervallen huizen en bijbehorende troep zijn prima, en de wat schaarse actie is goed genoeg uitgewerkt - in tegenstelling tot de voor de hand liggende voorbeelden misschien wat minder overdadig aanwezig, maar wat er is is goed en past goed bij de sfeer en tempo van de film. Dat is overigens best laag, en dat zal misschien tegen de verwachting van veel kijkers zijn.

Een positieve uitschieter tussen de vele post-apocalyptische films van de afgelopen paar jaar vind ik. Misschien niet de beste film van het jaar of iets in die buurt, maar wel een goede crew die hiermee een mooi visitekaartje kan laten zien. Komt vast nog wel eens iets moois uit. Als ze dit kunnen met een handjevol onbekende acteurs en een budget van (denk ik tenminste) drie keer niks, dan zijn ze best goed bezig.

Herzog eet zijn schoen op - en nee, geen filmschoen voor de gelegenheid van drop, maar een echte, een stevige halfhoge lederen schoen met rubber zool - de schoenen die hij aan had toen hij de belofte deed. Volgens authentiek recept, met eendenvet, een paar knollen knoflook, een ui, en heel veel chilisaus. Of het een gezond recept is betwijfel ik een beetje, maar kennelijk heeft het hem geen kwaad gedaan.

En zoals er verder uit komt is het niet de enige wat onberaden belofte die hij gemaakt heeft, en ondertussen zijn we alweer een half mensenleven verder - wie weet wat hij ondertussen nog voor vreemde kooksels heeft moeten opeten.

Zoals documentaires gaan, blijft het bij de inhoud, verder is het wel wat weinig opzienbarend. Gezien als voorproefje op Burden of Dreams, daar heb ik wat meer tijd voor nodig om te verwerken wat daarin te zien is.

Eigenlijk weet ik nooit zo goed wat ik van de muziek van Springsteen vind. Sommige van zijn singles zijn geniaal, maar er is niet een van zijn albums dat ik in zijn geheel zou luisteren - en dus maakte ik me wat zorgen of een concertvideo dan wel zou werken. Onterecht, zo blijkt - want hoewel ik ook hier weer niet echt geraakt wordt door sommige van de liedjes, is het geheel zonder moeite sterk genoeg. De perfect gevonden locatie helpt dan ook nog eens een heleboel.

Waar ik het aan de andere kant onverwacht helemaal niet mee heb is de stem van Springsteen die de delen van het verhaal aan elkaar praat. Prachtige beelden, maar de overdreven gedragen stem erbij, nee. Maar dan komt het einde - als Bruce en Patti samen aan de bar nazitten. Erg schattig.

Het idee is geniaal, en Yul Brynner is dat ook. Maar de tand des tijds knaagt genadeloos, en de indertijd al erg twijfelachtige production values zijn nu echt heel erg onder de maat. En daarnaast is de uitwerking ook wel wat erg gemakzuchtig. Jammer, want er was ook toen wel wat beters van te maken geweest. Verspilling van het acteertalent, zo iemand als Brynner vind je niet zomaar en de voor de begrippen van nu nog erg jonge Brolin kon ook wel wat beters laten zien.

Toch zijn een paar van de achtervolgingsscenes met de Gunslinger wel memorabel. Op het randje, en alleen aan Brynner te danken.

Een tamelijk briljant idee en een in eerste aanzet mooie uitwerking, met 7 rollen voor Noomi Rapace - en dan ook nog eens tegelijk in beeld. Knap werk.

Waar ik dan wat minder enthousiast over ben is dat het begin wel erg veel tijd nodig heeft om een beetje op gang te komen. Pas na een half uur of zo had ik het gevoel dat er wat vaart in kwam. En hoewel het zonder meer knap is om Rapace alle zeven zussen te laten spelen, is het ook wel een beetje een gimmick die op zich niet echt iets toevoegt aan de film - en misschien zelfs wat afleidt. Samen met het slome begin maakt het dat ik niet zo heel enthousiast uit de film kwam.

Toch zit het verhaal dan wel weer zo goed in elkaar dat er aan het einde ietwat een katerachtig gevoel bij me ontstaat. Ja, leuk einde, maar dan. Het probleem waar het hele plot aan hangt krijgt er niet echt een opvolging mee - of is dat dan misschien de boodschap die in de film verborgen zit.

Het lijden van de producent.

Achter de schermen blijkt dat de producent ongeveer even weinig invloed heeft op de film die hij produceert als degene die de studio aanveegt... Bij vlagen erg grappig - het gedoe rondom de baard van Willis is mooi gevonden. Mooie cast ook, en die spelen allemaal alsof ze er echt zin in hadden. Leuke soundtrack ook - die onderstreept het drama hier en daar nog eens extra.

Ietwat de big-budget producer variant van State and Main (2000), en even grappig in de zelfbeschouwing.

Horror is mijn ding niet, en het was me even ontgaan dat dat bij het genre stond. En dan nog het type horror met geesten en spoken en dergelijke ook - veel te eng voor de Blurp. Kan ik straks weer niet van slapen.

Het verhaal is dan wel een beetje nodeloos ingewikkeld, en het einde is veel te voorspelbaar. En al is het leuk om Ford eens iets anders dan brave Hendrik te zien spelen, hij krijgt niet genoeg ruimte om echt evil te worden. Pfeiffer dan weer wel, maar misplaatst. Toch nogal een gemiste kans eigenlijk.

En ook de overdreven soundtrack is een beetje jammer. Wanneer komt de filmindustrie nou eens op het idee om een jumpscare zonder violen te doen. Zo cliche allemaal. Blijkt @Onderhond met zijn oordeel toch de kern benoemd te hebben. Voelt wel een beetje als een rite of passage, dat.

Heerlijk absurde film met perfecte humor.

Perfect gespeeld door een erg goede cast, waarvan eigenlijk alleen de opa me af en toe wat deed twijfelen. Maar niet lang. Het geheel speelt in de prachtige natuur van Schotland met veel beelden in de laagstaande zon, wat nog eens erg helpt bij de sfeer, die ik begrijp als feelgood en humoristisch al zal dat niet bij iedereen direct zo aankomen - er zit ook wel een tikkeltje tragiek in. Het happy-end waar gauke van spreekt is gelukkig Brits gematigd, niet ongepast Amerikaans.

En als mijn tijd gekomen is, dan mag het van mij ook wel op zo'n manier. Mooier kan ik me niet voorstellen.

Leuk.

Misschien wat weinig humor om het de hele looptijd goed te laten werken, en ik had het ook wel leuk gevonden als de documentairecrew wat vanachter de camera zou komen - een beetje zoals in C'est Arrive pres de chez Vous (1992) bijvoorbeeld. In ieder geval weer eens een wat andere kijk op het vampierenbestaan. En hoewel er vond ik wat weinig humor in zit, er zitten wel een paar echt leuke grappen bij.

Mister Marshall I am thinking you are crazier than I am!

Het idee was op zich niet onaardig, maar de film duurt ruim drie kwartier langer dan wat het trekt. Sowieso is de aanloop naar Gibson's ongelukje al veel en veel te lang, maar zodra het geleuter op gang komt duurt het ook maar door.

Gibson is daarbij ook wel echt wat te oud voor de rol, en het merendeel van de tijd ook te ongeïnteresseerd. Hunt en Tomei zijn dan nog wel redelijk en Greer is gepast schattig - en dat houdt de film net boven water, maar genoeg is het nog steeds niet. Het enige at een beetje leuk is is de wetende lach van de Chinese mevrouw bij de coup-de-foudre, maar ook dat is aan de andere kant gewoon flauw afgekeken van teveel andere films. En dan duurt het daarna ook nog weer veel en veel te lang tot het einde, en dat is al even teleurstellend. Jammer, dat had toch echt veel beter gekund - als de makers zich alleen maar even hadden afgevraagd wat het publiek dan wil.

Precies zoals je zou verwachten: een mierzoet verhaaltje zonder enige verrassing - ook met een in eerste aanzet potentieel interessant onderwerp lukt het niet om uit de cliches van de romcom te komen. Eigenlijk alleen uit te houden door de aanwezigheid van Lily James die de film opfleurt. Jammer ook van de flauwe beelden tijdens de aftiteling - maar ook dat is wel een beetje tekenend voor het totale gebrek aan diepgang of interesse in het onderwerp, en hoewel dat wellicht niet het veld van de romantische komedie is, voelt het toch wat teleurstellend aan.