Our Brand Is Crisis (2015)

Vlakke en nogal saaie politieke satire, met Sandra Bullock als een door de wol geverfde adviseur die wordt gevraagd een weinig populaire boliviaanse presidentskandidaat aan de macht te helpen. De plot steekt erg voorspelbaar in elkaar en het script grijpt er eigenlijk continu net naast. De toch niet verkeerde cast kan uiteindelijk weinig met het karige materiaal en er valt bijzonder weinig te lachen.

De documentaire waarop deze film is gebaseerd moet ik nog zien, maar Sandra Bullock - in een rol die oorspronkelijk bedoeld was voor George Clooney - zet een prima prestatie neer als Jane, de campagnestrateeg van de Bolivianse oud-president Castillo [Joaquim de Almeida] die voor de schier onmogelijke taak staat ervoor te zorgen dat de stijve, weinig charismatische Castillo de enorm achterstand in de peilingen op favoriet Rivera [Louis Arcella]. Jane is bepaald niet onder de indruk van de manier waarop de campagne tot nu toe wordt geleid door Ben [Anhony Mackie] en wanneer ze ontdekt dat Rivera topstrateeg en haar aartsrivaal, de even geniale als ervaren Pat Candy [Billy Boy Thornton] heeft aangetrokken, weet ze dat ze uit een heel ander vaatje zal moeten tappen. Meer een komisch drama dan een satire en dat is maar goed ook. De satirische elementen betreffen vooral het feit dat politici geen enkel middel schuwen om het hart van de kiezer te winnen, dus daar valt weinig nieuws uit op te maken. Het plezier in deze film komt vooral voort uit Bullocks sterke vertolking, het goede ondersteunende werk van vooral Thornton, Mackie en Arcella en een aantal originele en buitengewoon grappige momenten. Janes speech voor het campagneteam is een hoogtepunt, evenals een wilde busrace. Gebaseerd op ware gebeurtenissen, al roept deze campagne ongetwijfeld vergelijkingen op met een andere vrije recente verkiezing met een verrassende uitkomst!

Een soort komedie met een bijtend scherp randje - want we weten natuurlijk allemaal zo langzamerhand wel dat er in de politiek, en zeker in de verkiezingstijd, erg graag en erg regelmatig vuil spel wordt gespeeld. Een van de mooiere inzichten daarin, en al uit 1994 - nee, dit is zeker niet iets van de laatste jaren - kan je vinden in het boek Interface, onder pseudoniem geschreven door Neal Stephenson en zijn oom George Jewsbury. Daarin roept de verliezende partij op een gegeven moment de hulp in van iemand die in de industrie bekend staat als The Prince of Darkness. Je zou dan denken dat dit scenario daardoor geinspireerd is - maar nee, het is gebaseerd op de Boliviaanse verkiezingen van 2002. Waar gebeurd, dus, en nogal vrij letterlijk ook precies zo, als ik het tussen de regels door even nazoek. En even makkelijk kan je ook nu en ook bij ons zo ongeveer elke dag voorbeelden vinden van strategisch geplande propaganda in de politiek - vooral de rechtse populisten maken daar dankbaar ge(mis)bruik van. Of de keuze om het verhaal als komedie te verpakken een integere is, mwah - maar het werkt wel, al moet er van mijn hart dat er van de erg zware cast maar vrij weinig gebruik gemaakt wordt. Billy Bob en Joaquim de Almeida, daar had ik toch wat meer vuurwerk van gehoopt te zien, maar ze blijven een beetje veel in de schaduw van de hoofdrol van Bullock. En de film als geheel is wellicht wat meer kijkvoer dan een echt politiek document. Daardoor wel veel toegankelijker voor de massa, en dat zal dan wel Green en/of Clooney’s motivatie geweest zijn.