Opinions

Ai, wat is ze mooi, het meiske Paradis. Maar alleen om naar te kijken, niet om enige vorm van contact mee te hebben, en daar komt de brave held Bruno Cremer at his extreme detriment achter. De belevingswereld van een puber, er is wellicht nooit in de historie van de mensheid een effectievere afknapper geweest - of althans toch voor normale mensen, en dat is Cremer ook in dit verhaal, al stinkt hij er langzamerhand toch in. Beter op zijn plaats als de mythische held in een van de films van Schoendoerffer, zo’n eeuwige soldaat waar je maar niet al te nadrukkelijk van moest vragen wat zijn origine ook alweer was, met als mooiste rol wellicht de adjudant Willsdoerffer met zijn kat genaamd Ma Conscience - nóg zwarter dan zijn ziel. De link is voor de hand liggend omdat hij in een vroege scene onderwijst over de filosofie van het bewustzijn - helaas zonder Ma Conscience op zijn schouder, en de soundtrack laat evenzeer te wensen, de jachthoorn uit La Crabe-Tambour speelt verraderlijk door mijn hoofd.

Verder eigenlijk vooral in klinische zin interessant. Paradis is overduidelijk veel te jong en anti-erotisch. Ja, ze is supermooi, maar in een abstracte zin, niet om aan te raken - en eigenlijk vooral ondervoed, als ze al iets in me opwekt is het vooral om iets voor haar te koken, en dan toch met zoveel mogelijk calorieen. Narratief onbegrijpelijk dat Cremer voor haar valt en een echte vrouw als Mikaël laat stikken, en dan heb ik het nog lang niet over de irritante telefoonspelletjes. Ook zoiets wat we collectief vergeten zijn, met dank aan nummerherkenning en het gemak van de smartphones. Hoe makkelijk is het tenslotte nu om dat soort kleutergedrag effectief te blokkeren tenslotte.

Ook weer zo’n link overigens - Mikaël speelt de violiste in Schoendoerffers Dien Bien Phu. Alle alte kameraden wieder bei einander, zeg maar.

Het idee is op zich niet heel origineel maar wel goed - het is de uitwerking die me niet erg ligt. De aap komt net iets te snel uit de mouw, het mysterie verdampt te snel en de spanning is weg voordat alle details uitgewerkt zijn. Maar dat is dan al niet echt interessant meer, en de daadwerkelijke ontknoping voelt aan als mosterd na de maaltijd. Was het wat langer in het ongewisse gebleven allemaal, en was er wat meer op de vervreemding van de hoofdrol gespeeld, dan had er denk ik een veel betere film uit kunnen komen.

Green acteert wel erg goed, en heeft met haar expressieve smoelwerk ook precies de juiste tools om voelbaar te maken hoe slecht ze in haar vel zit. Dat maakt dan wel weer een hoop goed.

Maar opgeteld is het allemaal wel wat onvoldoende. Van die namen verwacht je meer, en dat weet de film gewoon niet te brengen.

Erg mooi gespeeld en in beeld gebracht, maar het verhaal sprak me wat weinig aan staat me nog bij - het is alweer een tijdje geleden dat ik de film zag ondertussen. Gelijk aan wat mijn voorganger noemt is het wellicht verstandig om de film meerdere keren te zien om alle nuances er uit te halen, maar om die moeite te nemen moet er wellicht wat ook wat meer zijn dat je er in aanspreekt.

Niettemin, Gyllenhaal en Adams zetten mooie rollen neer.

Een fijn avondje pianofilms aan huize Blurp. La Pianiste (2001) en deze.

En dan blijk ik tot mijn verrassing eigenlijk deze beter te vinden. Hoewel, mwah, het einde toch wel wat te mysterieus gehouden wordt - al is het dan in best aardig gevonden beelden.

Moeilijker ligt het eigenlijk met het fraaie schrift, en hoe de tekeningen daarin net iets te ver af lijken te staan van de echt overduidelijk kwaadaardige inbreng. Even als vergelijking, The Ninth Gate deed dat echt wel wat leuker. Tsja, dan noem je ook een Polanski - als aardige nette man red je het niet in de filmwereld, lijkt het de laatste tijd wel eens.

Als enig echt erg zwakke punt eigenlijk - en wellicht verrassend - komt dan bij mij er uit dat ik de twee zusjes, de 'wombies' niet geloofwaardig vind als zussen. Ze lijken eigenlijk al niet zo veel op elkaar, als je even voorbij de blonde bos haar kijkt - maar ook alle maniertjes, bewegen en alles, het klopt gewoon niet. En dat doet in dit geval echt wel wat af aan de film.

Erg grappig en fraai scherp in de observaties - en hoe daar vervolgens een situatie omheen gefabriekt wordt. Het doet me de vraag aan waarom we dit soort komedie in Nederland op de een of andere manier niet voor elkaar krijgen - als we hier zoiets proberen is het al bij voorbaat plat en flauw, terwijl het in Frankrijk vrijwel zonder uitzondering charmant, lichtvoetig en spitsvondig blijft. En dan nog met zo veel (en erg plezierig) bloot als Sara Forestier laat zien - daar zouden toch kamervragen over gesteld worden bij ons, in Frankrijk vinden we dat dan gewoon grappig en in functie van de film.

Aan de andere kant is deze film ook voor Frankrijk zonder aarzeling buitengewoon goed, dat moet ook gezegd, en wellicht komt dat vooral door Leclerc die het halfgare verhaal niet alleen mede verzonnen heeft, maar ook in de rails weet te houden - en die combinatie zie je toch niet echt vraag. Dit is de eerste film van zijn hand die ik zie, en dat zet aan om de andere titels ook eens op te zoeken.

Herzog in een documentaire in zijn kenmerkende eigen stijl - waarin hijzelf de hoofdpersoon is die terug zoekt naar de herinneringen aan zijn makker, Bruce Chatwin, en de plaatsen bezoekt waar ze geweest zijn - soms samen, meestal los van elkaar. Op die manier puzzelt hij een portret bij elkaar, geeft hij een beeld van wie Chatwin was en hoe hij geleefd heeft. Erg menselijk en erg sympathiek, aan de andere kant wellicht ook wat onvolledig en meer intrigerend dan informatief. Misschien is dat vooral iets positiefs, want het zet aan om eens een van de boeken van Chatwin op te zoeken.

Land of the free, home of the brave.

Behalve dan dat dat natuurlijk een sprookje is. In de VS is er geen vrijheid meer, tenzij je bij de ondertussen 0.2 procent hoort die zo absurd veel schaapjes op het droge hebben dat het allemaal niet meer uitmaakt. Niet in welk land je ‘woont’, niet waar je ‘vandaan komt’.

Maar voor die andere 99.8% is het leven ergens op de glijdende schaal waar Fern op zit. Proberen je eer, je waarde intact te houden terwijl je auto je huis is, en je mooiste bezitting een stel borden dat je vader bij elkaar gezocht heeft over jaren van yard sales. Terwijl je goedbeschouwd gewoon een slaaf bent, maar dan zonder een eigenaar die nog een beetje oplet of je niet te vroeg naar de knoppen gaat. Je eigenlijk nooit echt een keuze kan maken over wat je nou eigenlijk wil - niet over de dingen die er toe doen. Het leven als bittersweet symphony, maar dan niet als een half-bewuste romantische keuze, maar als een onafwendbaar lot.

Nogal een schot voor open doel, een makkelijk onderwerp, en je zou dus denken dat daar een absoluut geniale film uit komt. Maar ik vond dat toch nogal tegenvallen. Ja, Frances McDormand is best goed als Fern, en ja, David Strathairn is dermate irritant en yuk dat Fern’s keuzes op hun plaats vallen.

Maar de boodschap van de film is uiteindelijk zwak en laf. Het komt over alsof de kalkoen van de middle-class Americans beslist dat het wel helemaal ok is met dat menu voor Thanksgiving. De angel die er had kunnen zijn heeft geen drupje venijn, het is allemaal wel goed zo. Het is een soort gezapigheid, een vertrouwen op dat er toch altijd wel werk zal zijn in een of ander fulfillment center - terwijl dat overduidelijk de eerste post is waar in gesneden gaat worden met de volgende stap in de automatisering.

En dezelfde denkfout voor iedereen die een net iets beter baantje heeft. Het economische denken heeft geen mensen nodig, maar alleen geld en winst. En dus zijn wij allemaal als Fern - stuurloos als speelbal van wie er werk heeft, en het enige verschil is misschien een dun laagje abstractie.

Wat we collectief met ons allen Zhao kwalijk mogen nemen is dat ze ons de vrijheid geeft om te denken dat dat om iemand anders gaat. Nee, het gaat over ons. Over jou. Over mij.

Leuk filmpje voor in het vliegtuig.

Het is wel een beetje teveel een formulewerkje. Het zoveelste ding ook waarbij er om de zoveel tijd iets gebeuren moet. Wordt toch tijd om weer eens iets anders te verzinnen, denk ik dan. Toch is het hier wel aardig gedaan, het blijft wel spannend en met de vraag wie er dan achter zit word je best lang bezig gehouden.

Toch wel wat erg cliche allemaal. Geen film ook om goed over na te denken, want dan komen er denk ik toch wel wat erg veel details in je op die niet echt kloppen. Maar wel leuk gespeeld, Liam Neeson doet het prima en Michelle Dockery mag ik ook graag zien.

Toni Kurz.

Het verhaal van Kurz en zijn tragische dood op de Eigernordwand is een van de meest epische uit de geschiedenis van het alpinisme. Uit de tijd dat helden nog echte helden waren, en hun doel zonder enige achting op het eigen leven of welzijn nastreefden. Verplichte basiskennis voor iedereen die de bergen ingaat of iets aan klimmen doet. Net als de boeken van Heinrich Harrer, waar veel meer context over de beklimming van Kurz en Hinterstoisser, maar ook Mehringer/Sedlmeyer daarvoor, en de uiteindelijk geslaagde beklimming van 1938 in alle detail vastgelegd is.

En waar dit ontegenzeglijk een goede film is, vraag ik me dan toch af of een documentaire-achtige benadering niet beter geweest was. Om de tragisch-romantische historie op te leuken met een romantisch bijplotje bijvoorbeeld, het maakt het verhaal misschien wat toegankelijker voor het grote publiek maar ook minder echt.

Wat daar dan wel weer tegenover staat is de erg mooie en historisch correcte beelden van de beklimming, en de voelbare kameraadschap tussen de makkers op de berg. Daarmee wel verplichte kost voor iedereen die zich met dat soort klimmen bezighoudt - al was het alleen maar om het idee dat het ook anders kan aflopen dan met een vrolijke topfoto en een makkelijke afdaling.

Mooie film met een belangrijke boodschap.

Maar dat neemt niet weg dat het af en toe toch wel een beetje saai wordt. Gelukkig staat daar tegenover dat er een hele stoet aan wereldacteurs langskomt. Even los van alle voor de hand liggende opmerkingen wil ik dan vooral Frances McDormand noemen die hier weer eens een heel sterke rol neerzet.

Met alle films met een belangrijke boodschap is de makke dat er nog wel ruimte is voor de boodschap en het acteren om die over te brengen, maar dat verhaal, beelden, soundtrack etc. een wat meer ondergeschikte rol gaan spelen. Ook hier gaat dat inderdaad mis. De structuur met flashbacks werkt tijdens het verhaal nog net, maar achteraf lijkt het wat te makkelijk, te gemaakt. De beelden zijn nergens opzienbarend, de soundtrack is wat je verwacht als je van de ene verdieping naar de andere gaat. Wat ik maar bedoel - de boodschap neemt de hoofdrol, en laat geen ruimte voor iets anders.

En daarom is dit toch niet echt een goede film - niet een die je keer op keer wilt herzien. Na een enkele lange zit weet je het wel.

Narratief en visueel verreweg de beste film in een heel lange tijd.

Misschien dat het in de grime (viezigheid, bedoel ik, niet de franse uitspraak die iets van makeup bedoelt) te ver gaat voor het gemiddelde publiek. Ver als we in Nederland van zaken als modder en derrie af denken te staan, en hoe een hekel ik er ook aan heb, de morsigheid maakt de sfeer van de film - net als dat de intensiteit van de acteurs dat doet. Skarsgård en Taylor-Joy voorop vanzelf, maar ook Kidman in wellicht haar beste rol ooit - zover voorbij de opstandige trophy wife rollen die ze in Eyes Wide Shut of Days of Thunder mocht neerzetten. Zo veel mooie bijrollen - ik noem alleen maar even Hawke, Dafoe, Björk omdat dat de bekende namen zijn, maar de hele cast is gewoonweg perfect.

Maar dat is allemaal bijzaak eigenlijk - het gaat om de grimmigheid, de niet aflatende druk van het lot, van de onontkoombare ontknoping van de voorzienigheid. En de onontkoombare manier waarop onze antiheld Amleth daar zonder schijnbare eigen wil naar toe geleid wordt - een noodlot, een klassieke tragedie, een welhaast perfecte vertelling van een traditioneel Noorse saga, de bron van talloze vertellingen en legendes die in zo ongeveer elke huidige westerse cultuur zijn echo's kent.

En die vertelling krijgen we te zien in een landschap dat daar perfect bij past - onherbergzaam en hard als de mensen in het verhaal, en bars als het verhaal zelf. Zo groen als IJsland, zo onherbergzaam als Groenland, ongerept met gras waar nog haast geen dier van gegeten heeft, en dan vooral omdat het er gewoon te meedogenloos, te onleefbaar is, zelfs al zonder de ongekend nare mensen die er hun onderdak zoeken.

Waarvan acte - voorbeelden zat, maar ik noem dan maar even de scene waarin de slaven geselecteerd worden - en waarbij heel kies onvermeld en buiten beeld blijft wat er dan met de rest gebeurt. Nee, het is geen Hollywood film, maar die krijgen vanzelf geen happy ending, zoveel is wel duidelijk. En met de rest gaat het al even fijntjes, met als fraaie voorbeeld het spelletje lacrosse - zonder scheidsrechter of overbodige regels zoals dat je de bal moet spelen. Toch wel allemaal een fraai voorbeeld van dat de huidige samenleving ons best wat voordelen brengt, ondanks alle geklaag van vandaag de dag. Zet vooral je eigen kolonie op denk ik dan, op een of ander eiland in die richting, en laat me weten hoe het gaat. Of kijk de film tot het einde, dan weet je het ook al wel zo'n beetje.

Ook in dat opzicht vind ik dit een erg goede film - een spiegel van de tegenwoordige mentaliteit, de steeds sterker wordende focus op het eigen plezier en de eigen belangen tegenover de samenhang van de groep en wat beter is voor ons allemaal.

Hopelijk kan Eggers de lijn van grotere, meer ambitieuze producties voortzetten ondanks het initiele gebrek aan succes van deze film. Er zijn al zat MCU films, alles wat daar op een met deze film vergelijkbare manier tegenin gaat verdient sowieso al alle credits - en al zeker als het dan ook nog zo'n geniaal kijkfestijn oplevert. Wie maalt er dan nog om de cijfers uit de eerste week in de VS. Of om geld.

Ai.

Ik had er meer van verwacht - wellicht naief, want de versie van Murnau en de remake van Herzog vielen me ook al niet zo goed. Het was misschien ook eigenlijk gewoon wel een echt slecht idee om een remake te maken die zo strak langs het origineel loopt - en niet alleen omdat dat op zich al een wat gemankeerde film was, maar ook omdat daarmee dik honderd jaar ontwikkeling van de filmkunst wordt overgeslagen.

Er zijn nogal wat films over vampieren gemaakt tenslotte, en de afgelopen honderd jaar is zowat elke denkbare verbetering aan het origineel wel eens geprobeerd - soms met weinig succes, maar ook best vaak met juist veel succes. Nu nog maar weer een keer teruggrijpen op het origineel is niet alleen per definitie domweg een herhaling, maar ook de ontkenning van honderd jaar aan bewezen goede ideeën. Als je daar dan niet iets heel eigens en heel spectaculairs tegenover weet te zetten, dan wordt het gewoon een saaie herhaling zonder enige waarde.

En dat is het dus eigenlijk gewoon ook. Jammer van de moeite, jammer van de paar mooie scenes van Lily-Rose en Willem Dafoe. Maar verder voelde het als een langere zit dan The Brutalist, en die noemde ik in mijn schrijfseltje al ongekend kontkrakend.

Volgende keer graag gewoon weer een vampierenfilm in de jaren-70 stijl, met veel slapstick en veel kleur, en alle ondertussen verplichte onderdelen als spiegels en vleermuizen. Eng hoeft het niet te zijn, dat is bijzaak in dit genre - dat hebben we geleerd uit die honderd jaar evolutie. Leuk aan de andere kant is wel zo'n beetje verplicht, en dat is dit geval dus ook al nergens.

Ehh, wel leuk.

Filmisch zijn er een paar vernieuwende trucs te bewonderen - bijvoorbeeld de manier waarop Dracula met een crossfade uit beeld verdwijnt. En nog zo wat editing trucjes waarvan ik even op mijn hoofd krab hoe ze dat eigenlijk gedaan hebben. Minder enthousiast word ik van het gebruik van een zwaar vignet, alsof je de film door een verrekijker moet zien.

Wat ook erg geslaagd is is het hele idee van een griezelfilm - Schreck is bij wijlen best eng, en dat komt behalve door zijn lange nagels, rare oren en grote neus ook bepaald door zijn mimiek. Murnau had ook al heel goed door dat wat je niet ziet vaak enger is dan wat vol in beeld is - en gebruikt de schaduw van Schreck om daar mee te spelen.

Verder is het wel armoe troef eigenlijk. Het verhaal is veel te dun voor de speelduur, er gebeurt veel te weinig. Daar moeten we misschien rekening houden met dat Murnau toch wel niet vermoed zal hebben dat er nog honderden, duizenden films over dit onderwerp gemaakt zouden gaan worden.

Als altijd is de vraag, beoordeel je een film als dit vanwege de leeftijd, of laat je dat buiten beschouwing. Maar in dit geval, als ik voor het gemak van die twee het gemiddelde neem kom ik nog niet zo heel hoog uit.

Het origineel was beter.

Deze versie van Herzog is wellicht een ode, maar je kan er ook een kopie in zien. Aan de ene kant wellicht zinvol, want met stemgeluid en in kleur in plaats van zwart-wit met tinten naar gelang de tijd van de dag. Aan de andere kant is het ook nogal overbodig, want de film is vrijwel precies hetzelfde. Kinski is af en toe wel gepast eng, maar Schreck was veel enger, en de stomme film werkte daar ook nog eens voor in zijn voordeel.

Leuk om Delft te zien, en de scene met de ratten op de kade is erg fraai - net als de scene op het eind op de markt. Zoveel ratten, hoe Herzog dat voor elkaar gekregen heeft. Ganz is ook leuk - goed om hem eens in een veel jongere rol te zien. Maar daar staat tegenover dat Adjani tegenvalt, en de door het limelight uit de stomme filmtijd geinspireerde kohl-ogen staan haar absoluut niet. En zoals wel vaker een paar kleine bijrolletjes van de toen bekende Nederlanders, maar als ze tekst hebben valt dat toch ook wel erg tegen.

Van Herzog had ik wel wat meer verwacht eigenlijk - meer dan dit slaafs namaken van het origineel, en ook meer dan wat ratten in Delft. Echt slecht is het dan wel niet, maar wel teleurstellend.

Net wat teveel overdreven en ook net wat teveel voorspelbaar, hoewel in de confrontatie met het werk al te flauwe grappen wel netjes omzeild worden - en ook al iets bijzonders eigenlijk, echt platvloers wordt het ook niet. Misschien juist wel daardoor eigenlijk best een prettig stukje kijkvoer voor tussendoor. Zolang je er maar niet te veel van verwacht, want dan is het toch wat teleurstellend.

Er mist iets aan deze film, en ik vind het nog niet eens zo makkelijk om aan te wijzen wat het is. Maar het mist, en het blijkt ook zo ongeveer onmogelijk om mijn aandacht er behoorlijk bij te houden. In ieder geval is het allemaal erg braaf, erg makkelijk, erg voorspelbaar - en de karakters hebben allemaal ongeveer niets dat maakt dat je ze onthouden zou. En het verhaal kabbelt allemaal wat al te makkelijk voort, en de soundtrack houdt me ook niet echt wakker. Aan de andere kant, er zijn een paar aardige locaties, dat dan weer wel. Hoewel dat dan wel hoofdzakelijk op de begraafplaats is.

Leuk.

Een film waar je voor in de stemming moet zijn misschien, maar als je in een bui bent voor een af en toe flauwe maar ook af en toe geniaal grappige parodie op het highschool-genre dan is dit een erg goeie film om te kijken. Veel bekende koppen in de cast en cameo's voor een aantal hoofdrolspelers uit de films die geparodieerd worden - met overduidelijk plezier en een vette knipoog gemaakt. Misschien niet heel hoogdravend allemaal, maar wel erg grappig.

Simpel kort en leuk filmpje. Met een goeie killer, een behoorlijke antiheld en wat aardige bijrolletjes. Zonder opsmuk gefilmd, maar toch af en toe best spannend en met wat goed getimede schrikeffecten om de induttende kijker wakker te houden.

Jammer dat de clue te snel wordt prijsgegeven, dat had best wat mysterieuzer kunnen blijven. En er zitten ook wel wat rammeltjes in het plot, achteraf. Ook jammer.

Erg voorspelbaar.

Toch wel grappig, want een lichtvoetig drama met wat humor er tussendoor. Wel wat weinig, en vooral in het tweede deel neemt de romantiek en het drama wat teveel de overhand om nog iets van humor terug te kunnen vinden.

Kwanten is goed als het eeuwige party animal die wat zorgen aan zijn kop krijgt en daardoor een spoedcursus volwassenheid doorloopt - of hoe noem je dat. Sarah Snook valt in vergelijking misschien wat tegen, ik vond haar niet de hele tijd overtuigend.

Persvrijheid.

Het verhaal van Valerie Plame vanuit de hoek van de journalist. En dat levert eigenlijk een betere film op dan het onderwerp zelf - zoals in Fair Game (2010), die me wat tegenviel. De makke van deze film is vooral het wat te moeizaam fictief gemaakte hoofdmotief, wat voor mij vooral tot uiting komt in het ietwat onbevredigende aap-uit-de-mouw moment aan het einde. Waarvan ik me dan vooral afvraag of een serieuze onderzoeksjournalist in zo'n geval van een 'bron' zou spreken.

Los daarvan is de film vooral sterk door de goed gespeelde rollen - Beckinsale vooral zet een mooie prestatie neer. En Alan Alda verbaast leuk door na zijn introductie als maatpakfetisjist toch wat te brengen. En Matt Dillon heeft eens zo'n zeldzaam moment waarin hij laat zien toch echt wat te kunnen - wel een erg onsympathieke rol als de aanjager van de wraakbehoefte van de overheid. Hoewel hij daarin nog overtroefd wordt door Schwimmer, die zorgelijk overtuigend een enorme lul neerzet - en dat doet hij nog al eens vaker, je zou haast gaan denken dat dat type hem goed ligt.

Nog wel iets zorgelijker eigenlijk is toch natuurlijk wel het onderwerp. Zelfs zonder de link naar de zaak-Plame spreekt nogal duidelijk uit het geheel dat de overheid haar eigen wraakbehoefte meedogenloos nastreeft. En dat is niet iets waar ik direct een Amerikaans fenomeen van zou durven maken - ook bij ons gaat er nogal eens wat mis dat de overheid dan graag onder het matje wil houden, en ook bij ons zit er wel eens een journalist in de bak. Lees de krant - zolang de journalisten nog vrij zijn.

Creepy gedoe.

Met een sloom en erg flauw verhaaltje. Nauwelijks eng, de paar schrikmomenten komen erg laat in de film en overtuigen nauwelijks. Over de demoon komt maar weinig uitleg - waarom doen de dorpelingen zo braaf mee in het ritueel bijvoorbeeld.

Het enige positieve is eigenlijk de frisse familie, met daar speciaal nog in de mooie dochter Rebecca. Maar dat maakt de film niet interessant of leuk.

Herzien.

Waar ik in de eerste kijkbeurt nog vond dat het een wat mysterieuze film was - "in mooie beelden een verhaal vertellen waarvan ik eigenlijk niet echt veel begrijp" heb ik daarover opgeschreven zelfs - is nu het verhaal van begin tot eind eigenlijk best helder. Het zou natuurlijk kunnen dat ik de eerste keer niet erg goed opgelet heb, maar meer waarschijnlijk lijkt me dat ik sinds ik een paar jaar elke film die ik zie probeer te beschrijven ook op een andere manier naar films kijk, makkelijker in staat ben om er iets uit te halen. Misschien een ander aspect van goed opletten, maar ook wel iets van ervaring.

De mooie langzame manier van vertellen, meer met beelden dan met gesproken woord is het sterke punt van de film. Met als hoofddraad daarin de ongewone, breekbare en daardoor aandoenlijk mooie relatie die zich ontspint, waardoor we op de achtergrond langzamerhand gaan begrijpen waar Anne vandaan komt. Of in ieder geval genoeg om het verhaal inhoud te geven. Erg mooi gespeeld door Stephen Rea en vooral Lotte Verbeek, die een mooie en kwetsbare chemie laten zien. Niet een die via het gebruikelijke verloopt, maar wel heel goed zichtbaar en met een heel duidelijke en herkenbare band die ze bindt. Het einde is daarbij hoe het moet zijn, elk ander einde aan het verhaal was daar ongepast en onbevredigend in geweest.

Mooie film. Erg mooi.

Annaud is alweer 78, en kan terugkijken op een indrukwekkende lijst films. Indrukwekkend, maar niet allemaal precies erg goed - zeker naar de normen van de tijd van nu - en met deze film zal Annaud ook niet in de buurt komen van zijn vroegere niveau. Sowieso is de keuze om er min of meer een film van te maken in plaats van een documentaire wel wat erg twijfelachtig. Waarom worden we bijvoorbeeld lastig gevallen met de verhaallijn van de oude mevrouw met haar kitten - terwijl aan de andere kant de over elkaar heen klimmende brandweerlieden op een smalle wenteltrap me de rillingen van claustrofobie over mijn rug laten lopen. Waarom het oversentimentele gedoe met het meiske met haar kaarsje, en waar haalt de Sapeur-pompier novice Victor zijn kauwgom vandaan. Allemaal teveel, te gezocht, te. Alsof het verhaal op zich niet sterk genoeg zou zijn en dit soort noodgrepen nodig heeft.

Even wisselvallig is het met de beelden. Soms op het geniale af indrukwekkend, maar te vaak ook gewoon niet goed. Overduidelijk met een heleboel vrijheid in de toegang tot de kathedralen in Bourges en Amiens die voor de film gebruikt zijn, en ook met een heleboel beelden van de echte brand - maar ik herinner me nog wel wat beelden die indrukwekkender waren dan wat gebruikt is. Geen rechten voor weten te krijgen? dat lijkt me sterk, want dat was toch grotendeels van bronnen die volgens mij best zouden willen meewerken. Staat dan wel weer tegenover dat sommige van de geacteerde scenes wel weer erg grappig zijn - ongetwijfeld onbedoeld. Bijvoorbeeld de man bij het brandpaneel, Oumar Diolo als ik het goed heb. Zoals hij met zijn vrouw belt, geniaal gewoon.

Maar er zit ook een andere kant aan het verhaal. Wat de Notre-Dame de Paris voor Frankrijk betekent is niet echt eenvoudig te bevatten, dat gaat wel wat verder dan alleen de afstand naar Parijs die op alle verkeersborden staat - ik ben niet katholiek of zelfs maar gelovig, maar ik heb wel met de tranen op m’n smoel zitten kijken indertijd. En nu weer. En behalve dat al, les pompiers, dat vertaalt wat makkelijk naar brandweer, maar in Frankrijk is het veel meer dan in Nederland, daar zit wat wij de ambulance noemen bij in, en nog wat van dat soort dingetjes. Ik heb wat van die mensen leren kennen in Frankrijk, petje af. Dat is wellicht het enige excuus voor de verder nogal genante segmenten over de sapeur-pompiers novice - half Frankrijk heeft zo iemand als buurman, of is wel eens op een vroege zaterdagmorgen uit zijn bed gebeld door een pompier in vol ornaat omdat er lager in de flat een brandmelder afging.

Niet dat het daarmee een goede film wordt - hoogstens herkenbaar. Verder is de tranentrekkende symboliek echt op een triest niveau, tot en met een huilend beeld aan toe, en overheerst het gebrek aan eenheid van visie in de regie. Zoals wel vaker bij Annaud, moet me dan van het hart. Voor het onderwerp kan je denk ik beter wachten tot er een behoorlijke documentaire uit komt, deze film is eigenlijk alleen interessant voor wie zich graag ergert.

Eigenlijk is de grote vraag bij deze film waarom we hier allemaal zo door vertederd worden.

Goed beschouwd staan Roberts en Grant gewoon als een paar strijkplanken te acteren. Goed, het idee is dan wel om uit te beelden hoe de eerste paar ontmoetingen gaan, en hoe houterig je daar eigenlijk altijd wel bijstaat, maar dan nog. Goed en geloofwaardig spel is toch echt mijlenver verwijderd van wat we hier aan gepruts zien. Opzet van de makers, no doubt, maar dat maakt het nog niet precies tot iets geniaals.

En evenmin doet de scene waar het allemaal om gaat dat eigenlijk, het "I'm also just a girl, standing in front of a boy, asking him to love her". Cheesy, en niet echt brilliant in de delivery al heeft Roberts haar koeienogen op maximale aperture. Allemaal veel te makkelijk en te goedkoop.

Waar het volgens mij echt om gaat is om de bijrollen. De geniale halve gare die Rhys Ifans is, eerder dan speelt. De uberknuffelbare Gina McKee die je zelf de trap op zou dragen. De Richard McCabe die alles net zo min snapt als jijzelf. De Emma Chambers die van je houdt om wie je bent, en de James Dreyfus die altijd daar is als je hem nodig hebt. Karakter versus Hollywood. Ledige roem versus vrienden. Geld versus geschiedenis. Daarom is dit een fijne film.

Aardig vervolg met dezelfde fraaie cast. Misschien net iets minder pakkend, hoewel ik dat in het origineel ook al wat aan de dunne kant vond. Maar wel met dezelfde herkenbaarheid en authenticiteit - en dat dan vooral door acteurs, die mooi naturel spelen. Toch, dezelfde crew heeft wel vaker mooi werk afgeleverd, je mag dan ook wel wat verwachten. En een echte hoogvlieger kan ik het ook weer niet vinden. Aangenaam kijkvoer met de zonnig-warme sfeer van een vakantie in Zuid-Frankrijk, zoiets.

Tsja.

Laat ik er nou absoluut niet zo enthousiast over zijn. Zowel in de thema's rouwverwerking als seksuele identiteit (eehh, ja dat is echt heel iets anders dan seksualiteit) schiet Ozon hier wat mij betreft volstrekt tekort. De film komt niet verder dan de oppervlakte, weet geen inzicht te geven, en raakt me ook nergens. In de eerste helft lijkt dat nog ietwat goed te komen, maar in de tweede helft volgt niet veel meer dan het uitmelken van het idee terwijl daar juist het inzicht had kunnen komen, de diepte had kunnen worden verkend.

Ozon lijkt het spoor nu wel echt kwijt te zijn, en lijkt het vooral in ietwat controversiële onderwerpen te zoeken als compensatie. Ik kan tenminste sinds Le Refuge de vonk niet meer vinden.

Sommige boeken worden verfilmd, en soms zelfs meer dan een keer. Maar er zijn er niet zoveel waarvan twee films met een week tussenpoos in de bioscoop terecht komen - zodanig dat de titel van de tweede dan maar het woord ‘nouvelle’ over de poster heen geplakt moest krijgen. Absurd, maar wel leuk om ze dan allebei te bekijken.

Sowieso zijn dit dan de 4e en 5e verfilming, want er waren er al wat - uit 1936, 1962, een Engelse uit 1994 en nu dus deze twee uit 2011. Wat me meteen al brengt op een van de opvallende verschillen, want de 4e (die zonder ‘nouvelle’, en laat ik die heel elitair maar ‘de Samuell’ noemen) speelt in 1960 - dus ruim na de oorlog - en de 5e (de Barratier) speelt in 1944. Terwijl het boek uit 1912 is, en dus geen verwijzingen naar de wereldoorlogen kent. Van beide films eigenlijk nogal een twijfelachtige keuze wat mij betreft, en zeker voor de Samuell veroorzaakt dat ook nogal wat incongruenties - de setting in 1960 klopt teveel niet met de sfeer.

Barratier gaat zich dan vervolgens te buiten aan een cliché plot met alle ‘verplichte’ elementen van de setting tijdens WWII, hoewel het op zich dan nog wel vrij charmant gebracht wordt. Wellicht vooral gemotiveerd door het idee om de volwassenen wat meer ruimte in het narratief te geven, en met Casta, Canet en Merad is dat beslist geen straf - vooral Casta met haar prettig zonnige aanwezigheid is daarbij een fel contrast met de zorgelijke en wat norse Seigner die Samuell ten tonele voert, en Elmosnino en Testot winnen het ook niet van Canet en Merad. Bij de kinders is dat misschien dan weer andersom, want hoewel ze bij Barratier vrolijker en frisser uit hun ogen kijken (en ietwat onlogisch eigenlijk, gezien de setting in de oorlog in vergelijking met de veel vrolijkere 60-er jaren) vind ik ze bij Samuell veel geloofwaardiger en natuurlijker - en vooral veel meer zoals kinderen er in 1960 of zo bijliepen, of wellicht zelfs in 1912. Wat Barattier ten tonele voert is meer het soort kind waar we in deze eeuw aan gewend zijn geraakt - allemaal keurig geknipt, alles keurig recht getandartst en desnoods een nose job, zeg maar. Dat was vroegâh toch echt wel anders.

Wat me wel bij beide films bekruipt is dat het misschien gewoon beter geweest was om bij de originele setting te blijven, en veel strakker het originele boek te volgen. Maar, ik heb het nooit gelezen - en ik voel me ook wat te ver verwijderd van de doelgroep om daar moeite voor te gaan doen. Wellicht dat de afstand tussen het boek en de tijd van nu te groot is voor de doelgroep. Daarmee eigenlijk meteen de volgende vraag, waarom dan toch dit boek als bron - maar daarop was het antwoord al duidelijk, want uit het auteursrecht gevallen en dus gratis beschikbaar. Beter half gejat dan zelf verzonnen.

Kom ik bij de vraag, wat vind ik er van en welke was dan de ‘beste’ - voor wat dat waard is. En dat is geen simpele vraag. De oorlog van de kinders heeft Samuell beter, maar Barratier heeft Casta. Daarmee blijft het toch wel wat in balans. In Frankrijk deed Barratier het overigens beter, met 1.5M tegenover 1.4M verkochte kaartjes - en ook daarbij moet gezegd, voor wat dat waard is.

Meh.

Als dit grappig bedoeld was, dan is er toch ergens iets mis gegaan - ik kon er tenminste nauwelijks om lachen. Pas op het einde misschien, en dan nog maar een beetje. En tot het zover is duurt het toch wel een beetje lang allemaal, en verder heeft de film ook niet heel veel te bieden. Suf gedoe in een kantoor, tsja, dat maak ik op m'n werk al iets te vaak mee... wellicht daardoor dat ik er niet om lachen kon.

Een wat middelmatige actiefilm met net iets teveel James Bond om die rol van Brosnan te doen vergeten. In vergelijking valt het nu vooral op dat hij wat ouder geworden is - sommige actiescenes doen aan alsof hij eigenlijk te oud is geworden.

De actiescenes zijn wel ok, maar ook weer niet opzienbarend. In de bijrollen is eigenlijk alleen Kurylenko wel aardig bezig, de rest past goed in de middelmatigheid van de film zelf.

Frankrijk rekent af met de aanslagen van november 2015.

Dat daar zo ongeveer alle beschikbare talent tegen aan gegooid wordt mag niet verbazen, en het resultaat is er ook naar. Fraai gespeeld, mooi in beeld gebracht en een indringend verhaal - waarbij opgemerkt moet worden dat het begin misschien wat chaotisch overkomt, maar dat natuurlijk volledig aansluit bij de werkelijkheid van dat moment. Erg herkenbaar ook van de onderzoeks- en crisisteams waar ik zelf deel van uit gemaakt heb - al was dat op een veel kleinere schaal en met een heel ander onderwerp.

Om het een goede film te vinden moet je misschien wel openstaan voor het onderwerp, het is geen standaard politiefilmpje. Daar is de historische achtergrond ook te sterk voor.